← Κύπρος

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Alramadan, Αρ. Υπόθεσης: 13154/2020, 18/1/2022

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Alramadan, Αρ. Υπόθεσης: 13154/2020, 18/1/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEM:2022:2 ΣΤΟ ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ν. Κονή, Π.Ε.Δ. Κ. Κουνίδου, A.Ε.Δ. Γ. Βλάμη, Α.E.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 13154/2020 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν.

  1. XXX Alramadan
  2. XXX Szabina
  3. XXX Kuznetsova
  4. XXX Helu
  5. XXX Suleyman
  6. XXX Mohammed Κατηγορούμενων - - - - - - - - - - - - - - - Ημερομηνία 18.1.2022 Εμφανίσεις: Για την Δημοκρατία: κα Χ. Καραολίδου Για τον κατηγορούμενο 1: κ. Μ. Γαβριηλίδης Για τον κατηγορούμενο 4: κα Κ. Πιερούδη Για τον κατηγορούμενο 5: κ. Ν. Νικολαΐδης Για τον κατηγορούμενο 6: κ. Ε. Πουργουρίδης μαζί με κ. Λ. Νεοφύτου Κατηγορούμενοι 1, 4, 5 και 6 παρόντες ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας του ο Μ.Κ.14, ο οποίος είναι πιστοποιημένος δικανικός αναλυτής, αναφέρθηκε στο περιεχόμενο της Έκθεσης του με την Ένδειξη Ξ, που αποτελεί μέρος της κυρίως εξέτασης του. Στην εν λόγω Έκθεση του, ο Μ.Κ.14 αναφέρει ότι στις 17.11.2020 παρέλαβε από τον Α/Αστ. XXXXX Ν. Χριστοφή, ένα κινητό τηλέφωνο με το διακριτικό SA1, συνοδευόμενο από το έντυπο Αστ. XXXXX, με αριθμό αναφοράς ΥΠ.ΕΓ.Ε. ΧΧΧ/
  7. Ο Μ.Κ.14 κατέθεσε στο Δικαστήριο αντίγραφο του εν λόγω εντύπου το οποίο σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  8. Ο Μ.Κ.14 ανέφερε επίσης ότι παρέλαβε το εν λόγω αντικείμενο σε λειτουργήσιμη κατάσταση, σφραγισμένο από τον ανακριτή και το παρέδωσε σε λειτουργήσιμη κατάσταση, σφραγισμένο πίσω στον ανακριτή. Όπως αναφέρει ο Μ.Κ.14 στην Έκθεση του με την Ένδειξη Ξ, η αιτούμενη εξέταση στην οποία προέβη, συνίστατο στον εντοπισμό κλήσεων, μηνυμάτων, γραπτών και φωνητικών, μηνύματα WhatsApp, viber, messenger, emails, φωτογραφίες και βίντεο, θέση GPS τηλεφώνου κάθε στιγμή, θέση GPS τηλεφώνου κάθε φωτογραφίας ή βίντεο που λήφθηκε και αντιγραφή τους αν και εφόσον υπήρχαν τέτοια. Προέβη στην εξέταση του αυτή μετά από διάταγμα του Δικαστηρίου υπ' αριθμό ΧΧΧ/2020, το οποίο εκδόθηκε δυνάμει των άρθρων 21, 22, 23 του περί Προστασίας του Απορρήτου της Ιδιωτικής Επικοινωνίας (Παρακολούθηση Συνδιαλέξεων και Πρόσβαση σε Καταγεγραμμένο Περιεχόμενο Ιδιωτικής Επικοινωνίας) Νόμων του 1996 και 2015 με αρ. Αίτησης XXX/
  9. Ο Μ.Κ.14 κατέθεσε στο Δικαστήριο το εν λόγω διάταγμα μαζί με τη σχετική αίτηση (και την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει) δυνάμει της οποίας εκδόθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  10. Ο Μ.Κ.14 αναφέρθηκε επίσης στην 5η και 6η σελίδα της Έκθεσης του Ένδειξη Ξ, όπου αναφέρει ότι έγινε εξαγωγή όλων των δεδομένων του κινητού τηλεφώνου και ότι μετά την ολοκλήρωση της εξέτασης του, αντιγράφηκαν (αποθηκεύτηκαν) όλα τα δεδομένα που εξάχθηκαν σε ψηφιακούς δίσκους στους οποίους έδωσε τα διακριτικά SA-DVD1 - SA-DVD4 τα οποία παρέδωσε στον ανακριτή της υπόθεσης για να μελετηθούν, δηλαδή για σκοπούς εξέτασης του περιεχομένου τους, για σκοπούς μαρτυρίας. Ο Μ.Κ.14 αρχικά απάντησε καταφατικά ότι οι τέσσερις ψηφιακοί δίσκοι με τα διακριτικά SA-DVD1 - SA-DVD4 κατατέθηκαν ως Τεκμήριο 135, στη συνέχεια όμως διευκρίνισε ότι ο ίδιος δεν ξέρει κατά πόσο τα τεκμήρια αυτά κατατέθηκαν ή όχι ή πότε κατατέθηκαν. Ειδοποιήθηκε όμως από τον ανακριτή της υπόθεσης ότι οι συγκεκριμένοι ψηφιακοί δίσκοι είχαν καταστραφεί και του ζήτησε όπως δημιουργήσει καινούργιους ψηφιακούς δίσκους από το πιστό αντίγραφο τους που είχε ασφαλισμένο στο εργαστήριο του. Έτσι ο ίδιος ετοίμασε νέους ψηφιακούς δίσκους που περιλαμβάνουν όλα τα δεδομένα που περιλάμβαναν οι ψηφιακοί δίσκοι τους οποίους αναφέρει στην Έκθεση του. Ζητήθηκε από τον μάρτυρα όπως καταθέσει τους εν λόγω ψηφιακούς δίσκους στο Δικαστήριο. Το αίτημα αυτό της Κατηγορούσας Αρχής συνάντησε την ένσταση της πλευράς των κατηγορουμένων 1, 4 και 5 οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των οποίων ανέφεραν ότι δεν δόθηκε στην πλευρά τους αντίγραφο του πιο πάνω μαρτυρικού υλικού. Περαιτέρω η συνήγορος του κατηγορούμενου 4 πρόβαλε ένσταση ( η οποία υιοθετήθηκε από τους συνήγορους των κατηγορουμένων 1 και 5) ότι ενώ στην Έκθεση Ένδειξη Ξ αναφέρεται ότι το διάταγμα του Δικαστηρίου είναι ημερομηνίας ΧΧΧ/2020, εντούτοις η εξέταση από τον Μ.Κ.14 έγινε στις 25.11.2020, έγινε δηλαδή εκπρόθεσμα αφού προήλθε η προθεσμία των 30 ημερών που προβλέπει το διάταγμα - Τεκμήριο
  11. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου 2 πρόβαλε μια πολυεπίπεδη ένσταση η οπoία έχει ως ακολούθως: - Η Κατηγορούσα Αρχή επιχειρεί να καταθέσει ενώπιον του δικαστηρίου 4 ψηφιακούς δίσκους οι οποίοι σύμφωνα με την μαρτυρία που έχει δοθεί και τις δηλώσεις που έχουν γίνει, περιέχουν το προϊόν παρακολούθησης του περιεχομένου ενός έξυπνου κινητού, ενός πρώην συγκατηγορούμενου, και δηλωμένου από την Κατηγορούσα Αρχή μελλοντικού μάρτυρα κατηγορίας. Ένα έξυπνο κινητό συνέχισε ο κ. Πουργουρίδης, δεν περιέχει μόνο στοιχεία ιδιωτικών επικοινωνιών αλλά και πολλές άλλες πτυχές της ιδιωτικής ζωής του ιδιοκτήτη/κάτοχου/χρήστη, όπως για παράδειγμα προσωπικές του φωτογραφίες, σημειώσεις, αρχεία με ιστοσελίδες, προσωπικά του δεδομένα και πολλά άλλα ζητήματα. Παρέπεμψε στο άρθρο 2 του Νόμου 92(Ι)/1996 σε σχέση με τον ορισμό της λέξης «παρακολούθηση». Τα πιο πάνω δεδομένα πρόσθεσε «κλειδώνονται» και προστατεύονται από τα άρθρα 15 και 17 του Συντάγματος και είναι καθήκον του Δικαστηρίου να προστατεύει αυτά τα δικαιώματα. Σύμφωνα μάλιστα με το άρθρο 33 του Συντάγματος, καθίσταται ξεκάθαρο πως τα δικαιώματα αυτά δεν μπορούν να υπόκεινται σε οποιουσδήποτε άλλους όρους, δεσμεύσεις ή περιορισμούς πέραν από τους ρητώς αναφερόμενους στο ίδιο το Σύνταγμα, οι δε όροι, δεσμεύσεις και περιορισμοί πρέπει να ερμηνεύονται απόλυτα αυστηρά (εδάφια 1 και 2). Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Πουργουρίδης «Είναι δε παγίως νομολογημένο πως μαρτυρία που λαμβάνεται κατά παράβαση ανθρωπίνου δικαιώματος αποκλείεται, χωρίς να υπάρχει καμία διακριτική ευχέρεια αποδοχής της για τον οποιοδήποτε σκοπό και υπό το οποιοδήποτε πρόσχημα ή δικαιολογία. Στη Γιάλλουρου του 1992, νομολογήθηκε για ακόμη μια φορά πως, εφόσον διαπιστώνεται παραβίαση ανθρωπίνου δικαιώματος δεν παρέχεται ευχέρεια αποδοχής της μαρτυρίας για τον οποιοδήποτε σκοπό ή κάτω από οποιοδήποτε πρόσωπο και ότι ο αποκλεισμός τέτοιας μαρτυρίας είναι απόλυτος, χωρίς συμβιβασμό και χωρίς εξαιρέσεις. Ο δε αποκλεισμός της μαρτυρίας τούτης γίνεται κατά τον χρόνο της προσαγωγής της, της επιχειρούμενης βέβαια προσαγωγής της, Γεωργιάδης του 1983.» Τα άρθρα 15

(2)και 17
(2)συνέχισε, προνοούν για εξαιρέσεις, ενώ στις δύο περιπτώσεις γίνεται ρητή αναφορά στο ότι οι επεμβάσεις αυτές δέον, να γίνονται μόνο σύμφωνα με τα όσα ορίζονται σε Νόμο. Πρόσθεσε ότι «Ο Νόμος 92(I)/1996 οριοθετεί το πότε, το πώς και το σε τι είναι που μπορεί να υπάρχει πρόσβαση. Και επειδή, ακριβώς, τα έξυπνα κινητά περιέχουν πολλές παραμέτρους μέσα τους. Όπως είχα πει στην αρχή, ο Νόμος περιορίζει απόλυτα την πρόσβαση μόνο, τονίζω το «μόνο», σε ιδιωτικές επικοινωνίες και δίνει μάλιστα στον άρθρο 2 τον ορισμό της ιδιωτικής επικοινωνίας. Η φωτογραφία που βγάζω του παιδιού μου, του σκύλου μου, ενός γονιού, δεν είναι ιδιωτική επικοινωνία, είναι μεν περιεχόμενο του τηλεφώνου δεν είναι όμως ιδιωτική επικοινωνία, το safe pass μου είναι περιεχόμενο του κινητού μου τηλεφώνου, δεν είναι ιδιωτική μου επικοινωνία.» Πρόσθεσε ακόμα ότι και όταν πρόκειται για ιδιωτικές επικοινωνίες, ο Νόμος δεν επιτρέπει πρόσβαση σε όλες. Επιτρέπει μόνο πρόσβαση σε ιδιωτικές επικοινωνίες που είναι σχετικές με το υπό διερεύνηση αδίκημα και παρέπεμψε στον ορισμό του αδικήματος στο άρθρο 2 του Νόμου, ενώ παραπέμποντας στο άρθρο 25 του εν λόγω Νόμου, ανέφερε ότι αν ήθελε φανεί ότι μια ιδιωτική επικοινωνία που έχει ληφθεί από την Αστυνομία δεν είναι σχετική με το αδίκημα που διερευνάται, πρέπει να καταστρέφεται. Ο Νόμος, πρόβαλε ο κ. Πουργουρίδης, καθορίζει ρητά και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να γίνεται η λήψη ιδιωτικής επικοινωνίας και ορίζει τρία στάδια, δικαίωμα πρόσβασης, δικαίωμα επιθεώρησης και δικαίωμα λήψης. Δηλαδή αποκτάται πρόσβαση στο περιεχόμενο της συσκευής, επιθεωρείται και εξακριβώνεται ποιο υλικό είναι σχετικό με τα αδικήματα και ακολούθως λαμβάνεται το υλικό, οι ιδιωτικές επικοινωνίες που έχουν επιλεγεί. Στην υπό κρίση περίπτωση με βάση την Ένδειξη Ξ, συνέχισε ο κ. Πουργουρίδης, έγινε κάτι αντινομικό και καταφανώς παράνομο και κατ' επέκταση αντισυνταγματικό. Έγινε ένα εντελώς παράνομο και αδιάκριτο ξεφόρτωμα ολόκληρου του περιεχομένου ενός τηλεφώνου στο οποίο περιλαμβάνεται και υλικό που επ' ουδενί λόγο μπορεί να θεωρηθεί ως ιδιωτική επικοινωνία. Δηλαδή όχι μόνο δεν έγινε η απαιτούμενη από το Νόμο επιθεώρηση, αλλά περαιτέρω φαίνεται να περιλαμβάνονται στα 4 DVD που θέλει να παρουσιάσει ο μάρτυρας, υλικό στο οποίο δεν επιτρέπει πρόσβαση και λήψη ο Νόμος, συμπεριλαμβανομένων φωτογραφιών και βίντεο. Πρόβαλε ότι έγινε εξαγωγή όλων των δεδομένων του κινητού τηλεφώνου και παρέπεμψε σε διάφορα μέρη του περιεχομένου της Ένδειξης Ξ προς υποστήριξη της θέσης του. Τόνισε την αναφορά του Μ.Κ.14 στην σελίδα 6 της Ένδειξης Ξ, ότι όλα τα δεδομένα που εξάχθηκαν από το εν λόγω κινητό τηλέφωνο, αποθηκεύτηκαν σε ψηφιακούς δίσκους για να τύχουν επιθεώρησης από τον ανακριτή της υπόθεσης, για να τεκμηριώσει τη θέση του ότι η λήψη των δεδομένων προηγήθηκε της επιθεώρησης κατά την οποία θα διαφαινόταν το υλικό που είναι σχετικό. Συνεπώς, κατέληξε ο κ. Πουργουρίδης, «αυτό που επιθυμεί να καταθέσει η Κατηγορούσα Αρχή είναι μια μολυσμένη δεξαμενή, στην οποία περιέχονται επιτρεπτά και ανεπίτρεπτα, νόμιμα και παράνομα, συνταγματικά και αντισυνταγματικά, σχετικά και άσχετα, αποδεκτά και απαράδεκτα. Η δε παραδοχή, με συγχωρείτε, η δε αποδοχή μιας τέτοιας μολυσμένης δεξαμενής θα παραβίαζε καταφανώς τα άρθρα 15 και 17 του Συντάγματος και είναι καθήκον του Δικαστηρίου να αποκλείσει τα απαράδεκτα, δεν είναι καθήκον του Δικαστηρίου και δεν πρέπει να είναι καθήκον του Δικαστηρίου να διαχωρίσει το ίδιο τα επιτρεπτά από τα απαράδεκτα, είναι καθήκον της Κατηγορούσας Αρχής να το κάνει αυτό, ήταν καθήκον της Κατηγορούσας Αρχής να το έκαμνε τούτο, των Διωκτικών Αρχών καλύτερα, Εντιμότατοι, των Ανακριτικών Αρχών να το έκαμναν τούτο. Και μάλιστα έπρεπε να το κάμουν όι μόνο πριν έρτουν να φέρουν τη μαρτυρία ενώπιόν σας, πριν καν λάβουν το περιεχόμενο του κινητού τηλεφώνου.» Από τη στιγμή που δεν υπάρχει τρόπος διαχωρισμού του νόμιμου από το παράνομο είναι, σύμφωνα με τον κ. Πουργουρίδη, όλο απαράδεκτο, μολυσμένο. Τα άσχετα που δεν καλύπτονται από το Νόμο, όχι μόνο δεν έπρεπε να ληφθούν και να επιχειρείται η κατάθεση τους ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά θα έπρεπε να είχαν καταστραφεί παραπέμποντας στο άρθρο 25
(1)του Νόμου 92(Ι)/
  1. - Τα δε πράγματα συνέχισε ο συνήγορος, γίνονται ακόμα πιο πολύπλοκα από τη στιγμή που η μελέτη του Τεκμηρίου 186 καταδεικνύει ότι αυτό το διάταγμα εκδόθηκε για δύο ξεχωριστές υποθέσεις, την παρούσα και μια άλλη υπόθεση που τελικά διακόπηκε. Τα δε δεδομένα που αφορούσαν τη δεύτερη υπόθεση θα έπρεπε με βάση το Νόμο να επιστραφούν αντί να διατηρούνται στα 4 DVD που επιχειρεί να παρουσιάσει ενώπιον του Δικαστηρίου η Κατηγορούσα Αρχή. - Σύμφωνα επίσης με τον συνήγορο, η διαδικασία δικανικής αντιγραφής στην οποία προέβη ο Μ.Κ.14 με διακριτικά SAA, δηλαδή η δημιουργία ενός πλήρους αντιγράφου του περιεχομένου του εν λόγω κινητού τηλεφώνου, το οποίο κράτησε στην κατοχή του, είναι επίσης παράνομη. Δεν είχε δικαίωμα δυνάμει οποιουδήποτε Νόμου ο Μ.Κ.14, ο οποίος δεν ήταν αρχικά μάρτυρας στο κατηγορητήριο, να κρατήσει το εν λόγω αντίγραφο. Διερωτήθηκε μάλιστα γιατί το εν λόγω αντίγραφο δεν είναι καταχωρημένο ως τεκμήριο και παρέμεινε στην κατοχή του Μ.Κ.14 παραπέμποντας στο άρθρο 3 του Νόμου 92(Ι)/
  2. - Ήτο περαιτέρω η εισήγηση του κ. Πουργουρίδη, ότι υπήρξε παραβίαση του χρονικού περιθωρίου των 30 ημερών που προβλέπει το διάταγμα, από τη στιγμή που η επιθεώρηση του υλικού από τον ανακριτή έγινε στις 5.2.
  3. - Υπήρξε ακόμα εισήγηση από τον κ. Πουργουρίδη ότι αν το Δικαστήριο αποφασίσει να δει το περιεχόμενο των ψηφιακών δίσκων, τότε θα πρέπει να διεξαχθεί δίκη εντός δίκης. - Περαιτέρω ο κ. Πουργουρίδης ανέφερε ότι το Δικαστήριο έχει πάντοτε τη διακριτική ευχέρεια να αναθεωρεί ενδιάμεσες του αποφάσεις και ότι ασφαλώς τούτο επιβάλλεται να γίνεται σε κάθε περίπτωση που αφορά ανθρώπινα δικαιώματα. Υπέδειξε την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 8.12.2021 όπου αναφέρεται ότι η συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος καλύπτεται από το άρθρο 17.2.Β του Συντάγματος και άρα θα μπορούσε να εκδοθεί διάταγμα με βάση τις πρόνοιες του Νόμου και γι' αυτό το αδίκημα και κάλεσε το Δικαστήριο όπως αναθεωρήσει την απόφαση του σχετικά με το ζήτημα αυτό. Παρέπεμψε στο άρθρο 33 του Συντάγματος, ενώ εισηγήθηκε ότι η υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Αλέξανδρου Βαφειάδη, Πολ. ECLI:CY:AD:2018:D69, Αίτηση Αρ. 4/2018, ημερ. 8/2/2018 στην οποία αναφέρθηκε το Δικαστήριο στην εν λόγω απόφαση του, δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με το πιο πάνω ζήτημα. - Τέλος ο κ. Πουργουρίδης εισηγήθηκε ότι το Τεκμήριο 135 έχει καταστραφεί, δεν υπάρχει πλέον, δεν μπορεί να γίνει αναγνώριση του, ούτε να γίνει σύγκριση του περιεχομένου του ή να ταυτιστεί με κάτι άλλο αφού το Τεκμήριο 135 δεν προβλήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Υπενθύμισε ότι μετά την ατυχή καταστροφή των τεκμηρίων, η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής είχε δηλώσει ότι θα ξεκινήσει να αποδεικνύει την υπόθεση της από την αρχή. Το καθήκον του Δικαστηρίου με βάση τα άρθρα 33 και 35 του Συντάγματος, είναι συνεχόμενο και απόλυτο και ο κανόνας του αποκλεισμού είναι απόλυτος και χωρίς εξαιρέσεις. Ο κος Πουργουρίδης διευκρίνισε ότι η ένσταση του δεν στρέφεται εναντίον του ίδιου του διατάγματος - Τεκμήριο 186 αλλά στρέφεται κατά της εφαρμογής του, εγείρει δηλαδή θέμα παράνομα ληφθείσας μαρτυρίας. Κατέληξε ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει αν αποδεχθεί αυτή τη μολυσμένη δεξαμενή χωρίς να παραβιαστούν ανθρώπινα δικαιώματα και ότι το Δικαστήριο είναι καθηκόντως δεσμευμένο από τη νομολογία και το Σύνταγμα να την απορρίψει. Οι θέσεις του κου Πουργουρίδη υιοθετήθηκαν από τους συνήγορους των Κατηγορουμένων 1, 4 και
  4. Η ευπαίδευτη εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής απάντησε αρχικά ότι έχει ήδη αναφέρει σε προηγούμενες δικασίμους ότι το σύνολο του μαρτυρικού υλικού παραδόθηκε στους προηγούμενους δικηγόρους που εκπροσωπούσαν τους συγκεκριμένους κατηγορούμενους. Αυτό επιμαρτυρείται πρόσθεσε από το γεγονός ότι οι συνήγοροι του κατηγορούμενου 6 δεν έχουν θέσει τέτοιο ζήτημα. Δεν μπορεί η ίδια να γνωρίζει τι παρέδωσε ο κάθε δικηγόρος που αποσύρθηκε από την υπόθεση. Γεγονός παραμένει, κατέληξε, ότι το μαρτυρικό υλικό έχει παραδοθεί στους δικηγόρους των κατηγορουμένων προ πολλού. Όσον αφορά τα όσα πρόβαλε η πλευρά του κατηγορούμενου 6 η κα Καραολίδου ανέφερε ότι το περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας που επιχειρεί να καταθέσει ΜΚ14 έχει καταγραφεί σε προηγούμενο χρόνο σε ψηφιακούς δίσκους με τις ενδείξεις SA1 και SA-DVD1 - SA-DVD4 και είχε παραδοθεί στον ΜΚ6 την 30/11/
  5. Σύμφωνα με μαρτυρία που έχει δοθεί το εν λόγω υλικό εξάχθηκε από συσκευή τηλεφώνου που ανήκε ή χρησιμοποιείτο από την πρώην κατηγορούμενη
  6. Ο ΜΚ11 είχε αναφέρει κατά τη μαρτυρία του ότι το εν λόγω κινητό τηλέφωνο κατασχέθηκε από την κατοχή της πρώην κατηγορούμενης 2 κατά τη σύλληψη της. Σύμφωνα επίσης με τη μαρτυρία που έχει δοθεί οι εν λόγω ψηφιακοί δίσκοι κατατέθηκαν στη διαδικασία χωρίς ένσταση (από τον Μ.Κ.5 την 29/6/2021) σαν Τεκμήριο 135 ως η περιγραφή τους στον κατάλογο τεκμηρίων Τεκμήριο 11 (Τεκμήριο υπ' αριθμό 292). Περαιτέρω την 9/7/2021 κατά την ένορκη μαρτυρία του ΜΚ6, ο τελευταίος αναγνώρισε τόσο το Τεκμήριο 23 (τηλεφωνική συσκευή Τεκμήριο 68 επί του Τεκμηρίου 11) όσο και το Τεκμήριο 135 (ψηφιακοί δίσκοι SA-DVD1 - SA-DVD4) ως τα Τεκμήρια που παρέλαβε από τον ΜΚ
  7. Τα πιο πάνω δεν αμφισβητήθηκαν από την Υπεράσπιση. Η Υπεράσπιση, συνέχισε η κα Καραολίδου, είχε στην κατοχή της αντίγραφο του Τεκμηρίου 135 κατά το χρόνο κατάθεσης του στο Δικαστήριο χωρίς να εγείρει οποιαδήποτε ένσταση και σήμερα μετά από δεύτερες σκέψεις αποφάσισε να θέσει. Το βάρος στην απόδειξη ή έστω παρουσίαση της διαφοροποίησης που υπάρχει από το επιθυμούμενο προς κατάθεση τεκμήριο με το ήδη κατατεθέν τεκμήριο 135 φέρει αποκλειστικά η Υπεράσπιση αφού αυτή έχει το βάρος να πείσει το Δικαστήριο ώστε να ενεργήσει με αυτό το δραστικό τρόπο και να μην επιτρέψει στην Κατηγορούσα Αρχή να καταθέσει αντίγραφο τεκμηρίου που έχει ήδη κατατεθεί στη διαδικασία. Αφού αναφέρθηκε στην ένσταση της Υπεράσπισης και σε μια σύντομη αναφορά στο ιστορικό της υπόθεσης, η ευπαίδευτη εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής υποστήριξε ότι η αναφορά του κου Πουργουρίδη για «παρακολούθηση» που έγινε στο εν λόγω κινητό τηλέφωνο, ουδεμία σχέση έχει με τις ενέργειες του μάρτυρα και το εκδοθέν διάταγμα - Τεκμήριο 186 παραπέμποντας και αυτή στην ερμηνεία του όρου «παρακολούθηση» στο άρθρο 2 αλλά και στις πρόνοιες των άρθρων 3 - 10 του Ν. 92(Ι)/1996 που καλύπτουν το ζήτημα της παρακολούθησης ιδιωτικής επικοινωνίας, καταλήγοντας ότι οποιεσδήποτε αναφορές του κου Πουργουρίδη περί παραβίασης των άρθρων 15 και 17 του Συντάγματος, δεν μπορούν να βρουν έρεισμα στα πλαίσια της παρούσας ένστασης. Η κα Καραολίδου αναφέρθηκε στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 186 τονίζοντας περαιτέρω ότι ο ΜΚ14 αναφέρεται στα ρητώς εξουσιοδοτημένα πρόσωπα που θα διενεργούσαν την επιθεώρηση και λήψη του καταγεγραμμένου περιεχομένου επικοινωνίας. Επομένως, πρόσθεσε η κα Καραολίδου η μαρτυρία που επιχειρεί να παρουσιάσει η Κατηγορούσα Αρχή αφενός καλύπτεται από το διάταγμα, αφετέρου έχει ληφθεί από εξουσιοδοτημένο από το διάταγμα πρόσωπο. Η κα Καραολίδου υπέδειξε ότι ο κ Πουργουρίδης ουδέποτε συγκεκριμενοποίησε ποια είναι τα δεδομένα που δεν περιλαμβάνονται στο διάταγμα και συνεπώς έχουν παρανόμως ληφθεί. Οι θέσεις του περί παράνομης εξαγωγής παρουσιάστηκαν γενικά και αόριστα ότι συλλήβδην όλα είναι παράνομα, παρά τη δική του παράλληλη παραδοχή ότι οι ψηφιακοί δίσκοι περιλαμβάνουν και παραδεκτά και απαράδεκτα. Για να μπορεί το Δικαστήριο, συνέχισε να εξετάσει ένα τέτοιο ζήτημα για διεξαγωγή δίκης εντός δίκης, η Υπεράσπιση όφειλε να συγκεκριμενοποιήσει επ' ακριβώς και εξαντλητικά τα δεδομένα, δηλαδή αυτά που κατά τη θέση της περιβάλλονται με παρανομία έτσι ώστε να τεθεί το πλαίσιο της δίκης κάτι που, δεν έπραξε. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, ανέφερε ακόμα η εκπρόσωπος της Κατηγορούσα Αρχής και ιδιαίτερα ότι η πλευρά του κατηγορούμενου 6 δεν προσβάλλει ολόκληρο το περιεχόμενο του εν λόγω υλικού, το Δικαστήριο είναι υποχρεωμένο να δεχθεί την κατάθεση των ψηφιακών δίσκων και εάν τυχόν έχει παρεισφρήσει στη διαδικασία μέρος του περιεχομένου που πρόκειται για παρανόμως ληφθείσα μαρτυρία, τότε το Δικαστήριο είναι αυτονόητο πως δεν θα τη λάβει υπόψη του. Η εκπρόσωπος ανέφερε περαιτέρω ότι στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας το Δικαστήριο δύναται και εξετάζει τυχόν παραβίαση των δικαιωμάτων των κατηγορουμένου 1, 4, 5 και 6 οι οποίοι εκδικάζονται και όχι ενδεχόμενη παραβίαση δικαιωμάτων τρίτων προσώπων και επανέλαβε ότι τα δεδομένα λήφθηκαν δυνάμει Δικαστικού διατάγματος και πως τυχόν επηρεασμός αυτών θα έπρεπε να εγερθεί από την ίδια την πρώην κατηγορούμενη 2 δηλαδή το ίδιο το επηρεαζόμενο πρόσωπο και προβάλλοντας συγκεκριμένο λόγο και δεν δύναται να εγερθεί με γενικό και αόριστο τρόπο όπως έπραξε ο συνήγορος του κατηγορούμενου
  8. Υπέδειξε ότι οι επιχειρούμενοι προς κατάθεση ψηφιακοί δίσκοι αποτελούν καταγεγραμμένο περιεχόμενο της ιδιωτικής επικοινωνίας που ανήκει στην πρώην κατηγορούμενή 2 η οποία δεν είναι πλέον κατηγορούμενη στη διαδικασία, αφού προέβη σε παραδοχή αριθμού κατηγοριών στα αρχικά στάδια της διαδικασίας και της επιβλήθηκε ποινή ενώ δηλώθηκε προηγουμένως η προθυμία της να δώσει μαρτυρία για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής. Υπέδειξε ακόμα πως από πλευράς Υπεράσπισης δεν αναφέρθηκε ποιου τα συνταγματικά δικαιώματα παραβιάζονται και πως; Πως τυχόν επηρεάζεται δυσμενώς ο κατηγορούμενος 6 ( ή και οι κατηγορούμενοι 1, 4 και 5) από τυχόν παραβίαση των δικαιωμάτων της πρώην κατηγορούμενης 2; Επομένως, κατέληξε, δεν νομιμοποιείται η πλευρά της Υπεράσπισης να υποστηρίζει ότι παραβιάζεται το απόρρητο της επικοινωνίας ή το δικαίωμα της ιδιωτικής ζωής του κατηγορούμενου 6 (ή και των κατηγορούμενων 1, 4 και 5). Όσον αφορά το γεγονός ότι το διάταγμα - Τεκμήριο 186 εκδόθηκε προς διερεύνηση δύο διακριτών υποθέσεων, σημείωσε ότι τυχόν αναστολή της μιας δεν εξουδετερώνει την ισχύ της άλλης και ότι δεν είναι λογική η θέση της Υπεράσπισης ότι η Αστυνομία όφειλε να προβεί σε διαχωρισμό των δεδομένων της μιας από την άλλη. Το διάταγμα, συνέχισε, παραμένει σε ισχύ αυθύπαρκτο για την παρούσα υπόθεση και το σύνολο του υλικού που εξείχθηκε και αφορά, σχετίζεται και δύναται να χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά στην παρούσα υπόθεση ασχέτως αν στα πλαίσια ενός αιτήματος η Αστυνομία συμπεριέλαβε δύο διακριτές υποθέσεις. Η κα Καραολίδου υπενθύμισε ότι σε σχέση με τη σχετικότητα της μαρτυρίας που επιχειρείται να προσαχθεί, το Δικαστήριο έχει ήδη αποφασίσει μέσω της ενδιάμεσης απόφασης του ημερ. 8/12/
  9. Αφού παρέπεμψε στον ορισμό του όρου «καταγεγραμμένο περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας» στο Ν. 92(Ι)/1996, η κα Καραολίδου εισηγήθηκε ότι τα δεδομένα που έχουν εξαχθεί αποτελούν μέρος ιδιωτικής επικοινωνίας και αν η Υπεράσπιση θεωρούσε ότι έχουν ληφθεί τέτοια αρχεία εκτός επικοινωνίας, θα έπρεπε να υποδείξει στο Δικαστήριο τα εν λόγω αρχεία ένα προς ένα και να θέσει το αίτημα της, κάτι που δεν έπραξε. Όσον αφορά τη θέση του κ Πουργουρίδη ότι η πρόσβαση δεν πρέπει να είναι γενικευμένη, αλλά στοχευμένη και σχετική με το υπό διερεύνηση αδίκημα, η κα Καραολίδου πρόβαλε ότι ο Ν.92(Ι)/1996δεν αναφέρει ή επιτακτικά οριοθετεί την πρόσβαση ή και λήψη μόνο σχετικής με το υπό διερεύνηση αδίκημα, μαρτυρίας. Τούτο, πρόσθεσε θα είχε λογική αν η επιθεώρηση προηγείτο της πρόσβασης. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει. Για να μπορεί κάποιος να προβεί σε επιθεώρηση των εξαχθέντων δεδομένων, θα πρέπει πρώτα να έχει προηγηθεί η πρόσβαση και λήψη τους. Η επιταγή και η προθεσμία που τάσσεται στο διάταγμα αφορά αποκλειστικά την πρόσβαση και λήψη των δεδομένων. Είναι γι' αυτό που υπάρχει και σχετική πρόνοια του Νόμου όταν σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί η πρόσβαση εντός της ταχθείσας προθεσμίας τότε υπάρχει η ευχέρεια έκδοσης νέου διατάγματος (άρθρο 23
(4)του Ν.92
(1)/1996). Εισηγήθηκε επίσης ότι δεν έχει έρεισμα η εισήγηση της Υπεράσπισης ότι η μαρτυρία είναι απαράδεκτη καθότι η επιθεώρηση του υλικού έγινε μετά την πάροδο των 30 ημερών που προνοείται στο διάταγμα. Θα ήταν, πρόσθεσε, εκτός λογικής να περιορίζεται η Αστυνομία στην προθεσμία των 30 ημερών για να επιθεωρήσει δεδομένα που έχουν εξαχθεί νομίμως δυνάμει Δικαστικού διατάγματος. Αυτό που προκύπτει ξεκάθαρα από το νόμο είναι ότι η προθεσμία των 30 ημερών είναι στην επίτευξη της πρόσβασης και λήψης του υλικού δηλαδή των δεδομένων. Περαιτέρω σε σχέση με τη θέση της Υπεράσπισης ότι παράνομα ο ΜΚ14 έχει στην κατοχή του αντίγραφο των εν λόγω δεδομένων, η κα Καραολίδου παρέπεμψε στις πρόνοιες του άρθρου 25 του Ν.92(Ι)/1996 που προνοεί τις περιπτώσεις καταστροφής περιεχομένου ιδιωτικής επικοινωνίας και ιδιαίτερα στην παράγραφο 3 όπου προνοείται ότι μια τέτοια περίπτωση είναι η «περάτωση της διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου» όπου γίνεται αναφορά σε αντίγραφο που κρατείται και αφορά την τελική περάτωση και ολοκλήρωση της διαδικασίας. Τέλος όσον αφορά τη θέση της συνηγόρου του κατηγορουμένου 4 ότι στην ένδειξη Ξ αναφέρεται ως ημερομηνία του διατάγματος η 24/10/2020, υπέδειξε ότι το διάταγμα κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ως Τεκμήριο 186 και φέρει ημερομηνία 9/11/
  1. Προφανώς κατέληξε πρόκειται για τυπογραφικό λάθος και από τη στιγμή που οι ενέργειες του ΜΚ14 έλαβαν χώρα την 25/11/2020, διαπιστώνεται ότι διενεργήθηκαν εντός της ταχθείσας από το διάταγμα προθεσμίας. Η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής κατά την αγόρευση της αναφέρθηκε σε σχετική νομολογία και σε προηγούμενές ενδιάμεσες αποφάσεις του παρόντος Δικαστηρίου στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης. Εισηγήθηκε την απόρριψη των ενστάσεων της Υπεράσπισης. Το πρώτο ζήτημα που θα εξεταστεί είναι η θέση των συνηγόρων των κατηγορουμένων 1, 4 και 5 ότι δεν δόθηκε στην πλευρά τους το εν λόγω μαρτυρικό υλικό. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι ο κ. Γαβριηλίδης και ο κ. Νικολαΐδης είναι οι τρίτοι στη σειρά συνήγοροι που εμφανίζονται για τους κατηγορούμενους 1 και 5 αντίστοιχα, ενώ η κα Πιερούδη είναι η τέταρτη στη σειρά συνήγορος που εμφανίζεται για τον κατηγορούμενο
  2. Η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής δήλωσε στο Δικαστήριο ότι είχε δοθεί αυτό το υλικό σε προηγούμενο στάδιο στους συνηγόρους που εμφανίζονταν γι' αυτούς. Ανατρέχοντας στα πρακτικά της παρούσας υπόθεσης, διαπιστώνουμε ότι είχαν γίνει τέτοιες δηλώσεις από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής, ότι δηλαδή είχε δοθεί το σύνολο του μαρτυρικού υλικού στην πλευρά της Υπεράσπισης. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι στις 14.5.2021 είχε δηλωθεί από τους συνηγόρους Υπεράσπισης ότι είχαν παραλάβει μαρτυρικό υλικό από την Κατηγορούσα Αρχή, ενώ η κα Καραολίδου είχε δηλώσει ότι το μόνο μαρτυρικό υλικό που παρέμεινε για να παραδοθεί το οποίο δεν το είχε ακόμη η ίδια στην κατοχή της, ήταν τα τηλεπικοινωνιακά δεδομένα. Περαιτέρω, στις 20.5.2021 είχε δηλωθεί από την κα Καραολίδου ότι την ίδια μέρα θα παραδίδετο μαρτυρικό υλικό που αφορούσε περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας. Στις 11.6.2021, η κα Καραολίδου είχε δηλώσει ότι το εν λόγω μαρτυρικό υλικό είχε δοθεί στην Υπεράσπιση και ότι περαιτέρω είχε παραδώσει και δικανικές εργαστηριακές εξετάσεις κινητών τηλεφώνων στους συνηγόρους όλων των κατηγορουμένων, παρά το ότι είχαν δοθεί από προηγουμένως. Η πιο πάνω δήλωση της κας Καραολίδου δεν αμφισβητήθηκε από οποιονδήποτε από τους συνηγόρους Υπεράσπισης. Κρίνουμε ότι από τη στιγμή που η πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής έχει παραδώσει το μαρτυρικό υλικό στους συνήγορους των κατηγορουμένων που εμφανίζονταν γι' αυτούς τη δεδομένη στιγμή, έχει εκπληρώσει το καθήκον της και δεν έχει υποχρέωση κάθε φορά που κάποιος κατηγορούμενος, στη συγκεκριμένη περίπτωση οι κατηγορούμενοι 1, 4 και 5, αποφασίσει να διορίσει νέο δικηγόρο, θα πρέπει η Κατηγορούσα Αρχή να παραδίδει εκ νέου το μαρτυρικό υλικό στο νέο συνήγορο που θα εμφανίζεται για τον κατηγορούμενο. Θα πρέπει οι συνήγοροι των κατηγορουμένων 1, 4 και 5 να αναζητήσουν το μαρτυρικό αυτό υλικό είτε από τους πελάτες τους είτε από τους προηγούμενους συνήγορους των κατηγορουμένων 1, 4 και
  3. Σημειώνουμε ότι οι συνήγοροι του κατηγορούμενου 6, οι οποίοι εμφανίζονται γι' αυτόν εξ αρχής, δεν έχουν θέσει τέτοιο ζήτημα. Καταλήγουμε ότι αυτός ο λόγος ένστασης δεν ευσταθεί. Όσον αφορά το ζήτημα που έθεσε η συνήγορος του κατηγορούμενου 4 ότι η εξέταση από τον Μ.Κ.14 έγινε εκπρόθεσμα, σημειώνουμε τ' ακόλουθα: Eίναι γεγονός ότι στην Ένδειξη Ξ, αναφέρεται ότι το διάταγμα του Δικαστηρίου είναι ημερομηνίας 24.10.
  4. Το εν λόγω διάταγμα όμως κατατέθηκε στο Δικαστήριο (Τεκμήριο 186) και η απλή ανάγνωση του καταδεικνύει ότι φέρει ημερομηνία 9.11.
  5. Προκύπτει αβίαστα από τα πιο πάνω ότι η αναφορά στην Ένδειξη Ξ, δηλαδή η ημερομηνία 24.10.2020 οφείλεται σε παραδρομή ή τυπογραφικό λάθος. Έχοντας επομένως υπόψη ότι το διάταγμα - Τεκμήριο 186 φέρει ημερομηνία 9.11.2020 και η εξέταση του κινητού τηλεφώνου από τον Μ.Κ.14 έλαβε χώρα την 25.11.2020, δεν διαπιστώνεται ότι η εξέταση έγινε εκπρόθεσμα αφού δεν παρήλθε η προθεσμία των 30 ημερών που προβλέπει το διάταγμα. Ως εκ των ανωτέρω, ούτε αυτός ο λόγος ένστασης ευσταθεί. Σε σχέση με τις θέσεις τις οποίες πρόβαλε ο κος Πουργουρίδης παραθέτουμε τα ακόλουθα: Όπως έχει τεθεί το όλο ζήτημα από την πλευρά του κατηγορούμενου 6, η λήψη του επίμαχου υλικού, δηλαδή της μαρτυρίας, έγινε αδιακρίτως και χωρίς κάλυψη από το Διάταγμα του Δικαστηρίου - Τεκμήριο 186 ως επίσης κατά παράβαση του Συντάγματος. Όπως αναφέρουμε και στην ενδιάμεση απόφαση μας ημερ. 20.7.2021, όπου διαπιστώνεται ότι μαρτυρία που εξασφαλίστηκε με παράνομο τρόπο παραβιάζοντας άρθρα του Συντάγματος και/ή πρόνοιες νομοθεσίας τότε θα εφαρμοστούν οι νομικές αρχές που ισχύουν στην Κύπρο. Συγκεκριμένα εκεί που υπάρχει παραβίαση συνταγματικά κατοχυρωμένου θεμελιώδους δικαιώματος και ελευθεριών η μαρτυρία δεν γίνεται αποδεκτή και δεν υπάρχει διακριτική ευχέρεια στάθμισης του οφέλους που μπορεί να προκύψει από μια τέτοια παραβίαση με τη βλάβη που μπορεί να προκαλέσει (Police v. Georghiades
(1983)2 C.L.R. 33, Αστυνομία ν. Γιάλλουρου
(1992)2 Α.Α.Δ. 147, Δημοκρατία ν. Αεροπόρου κ.ά.
(1998)2 Α.Α.Δ. 87 και Δημοκρατία ν. Συμιανού κ.ά.
(1999)2 Α.Α.Δ. 537). Αντίθετα όταν εξασφαλίζεται μαρτυρία κατά παράβαση νομοθετικών προνοιών, δεν ισχύει η απόλυτη απορριπτική προσέγγιση όπως με την περίπτωση παραβίασης θεμελιωδών άρθρων του Συντάγματος. Εδώ τέτοια μαρτυρία δεν αποκλείεται εξ' ορισμού (ΜΚ v. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 14/12 ημερ. 20.03.14, Parris v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 186). Το δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να την επιτρέπει εφόσον είναι σχετική και τα δυσμενή επακόλουθα που θα προκύψουν από την εισαγωγή τέτοιας μαρτυρίας δεν θα επηρεάσουν το δικαίωμα του κατηγορουμένου για δίκαιη δίκη ή άλλο ανθρώπινο δικαίωμα (Michael v. Διευθύντριας Τμήματος Τελωνείου
(2006)2 Α.Α.Δ. 411). Όσο πιο μεγάλη είναι η αποδεικτική της αξία τόσο πιο δύσκολος καθίσταται ο αποκλεισμός μιας τέτοιας μαρτυρίας. Έχοντας υπόψη ότι ο κος Πουργουρίδης έχει διευκρινίσει ότι η ένσταση του δεν στρέφεται εναντίον του διατάγματος - Τεκμήριο 186 αλλά εναντίον της εφαρμογής του, έπεται ότι η ένσταση της Υπεράσπισης στο συγκεκριμένο ζήτημα παραπέμπει σε ισχυρισμό παράνομα ληφθείσας μαρτυρίας κατά παράβαση των προνοιών του Ν. 92(Ι)/
  1. Όπως προκύπτει από τις δηλώσεις (αλλά και από προηγούμενες) των δύο πλευρών, το εν λόγω κινητό τηλέφωνο ανήκει ή και ήταν στην κατοχή της πρώην κατηγορούμενης
  2. Δεν ανήκει στον κατηγορούμενο 6 ή έστω σε οποιοδήποτε από τους κατηγορούμενους 1, 4 και
  3. Όπως περαιτέρω προκύπτει από τη μελέτη του φακέλου της υπόθεσης, κατά τον χρόνο που εξασφαλίστηκε το διάταγμα - Τεκμήριο 186 η πρώην κατηγορούμενη 2 ήταν συγκατηγορούμενη των κατηγορουμένων 1, 4, 5 και 6 και κατά το χρόνο αυτό η υπόθεση εκκρεμούσε για όλους τους κατηγορούμενους. Αυτό καταδεικνύεται εύκολα από την Αίτηση και την Ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει δυνάμει της οποίας εκδόθηκε το διάταγμα - Τεκμήριο
  4. Περαιτέρω, σύμφωνα με το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 9/11/2020 (Τεκμήριο 186), ο Μ.Κ.14 είναι ένα από τα πρόσωπα που εξουσιοδοτούνται να αποκτήσουν πρόσβαση, επιθεωρήσουν και λάβουν όσα δεδομένα αποτελούν καταγεγραμμένο αντικείμενο ιδιωτικής επικοινωνίας. Υπενθυμίζουμε ότι όπως έχει διευκρινίσει ο κος Πουργουρίδης τα όσα έχει προβάλει δεν στρέφονται εναντίον του διατάγματος - Τεκμήριο 186 αλλά εναντίον της εφαρμογής του διατάγματος, ενώ δεν υπάρχει οτιδήποτε ενώπιον μας που να καταδεικνύει ότι το εν λόγω διάταγμα έχει με οποιοδήποτε τρόπο προσβληθεί. Υποδεικνύουμε ότι οι όποιες αναφορές του κου Πουργουρίδη σε «παρακολούθηση» και στο άρθρο 2 του Ν. 92(Ι)/1996 για την ερμηνεία της λέξης «παρακολούθηση», ουδεμία σχέση έχουν με το επίδικο διάταγμα αφού αυτό αφορά πρόσβαση σε καταγεγραμμένο περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας. Αυτό εξάγεται από τη μαρτυρία που έχει δοθεί και τις δηλώσεις της Κατηγορούσας Αρχής και δεν έχει σχέση με τα άρθρα 3 και επόμενα του Ν. 92(Ι)/1996 που ρυθμίζουν το ζήτημα της παρακολούθησης ιδιωτικής επικοινωνίας. Συνεπώς η επίκληση για παραβίαση των άρθρων 15 και 17 του Συντάγματος δεν ευσταθεί. Σε ότι αφορά τη θέση του κου Πουργουρίδη ότι ο Νόμος δεν επιτρέπει τη πρόσβαση και λήψη φωτογραφιών και βίντεο, παραπέμπουμε στην ερμηνεία του άρθρου 2 του Ν. 92(Ι)/1996 σε ότι αφορά «ιδιωτική επικοινωνία» και «καταγεγραμμένο περιεχόμενο ιδιωτικής Επικοινωνίας» η οποία έχει ως ακολούθως: "ιδιωτική επικοινωνία" σημαίνει οποιαδήποτε προφορική ή γραπτή ή άλλης μορφής επικοινωνία ή οποιαδήποτε τηλεπικοινωνία ή ηλεκτρονική επικοινωνία γίνεται από πρόσωπο κάτω από περιστάσεις κατά τις οποίες είναι λογικό το πρόσωπο αυτό να αναμένει ότι δε θα υποκλαπεί ή θα παρακολουθηθεί από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, εκτός από εκείνο το οποίο σκοπείται να λάβει την επικοινωνία αυτή και περιλαμβάνει τη ραδιοεπικοινωνία και την ενσύρματη επικοινωνία˙ «καταγεγραμμένο περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας" σημαίνει περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας οποιασδήποτε μορφής, το οποίο βρίσκεται καταγεγραμμένο ή αποθηκευμένο σε οποιοδήποτε έγγραφο, συσκευή ή αντικείμενο και περιλαμβάνει επικοινωνία καταγεγραμμένη σε επιστολές, ηλεκτρονικά μηνύματα και μηνύματα μέσω υπηρεσίας σύντομων μηνυμάτων (sms) ή μέσω υπηρεσίας μηνυμάτων πολυμέσων (mms) ή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (emails) ή άλλων μηνυμάτων διαδικτύου· Τα πιο πάνω δεν δικαιώνουν τη θέση του η οποία κρίνεται ανεδαφική. Με την εξέλιξη της τεχνολογίας δεν μπορούν να αποκλειστούν βίντεο και φωτογραφίες από το περιεχόμενο των πιο πάνω ορισμών. Πράγματι, σύμφωνα με την Ένδειξη Ξ, ο Μ.Κ.14 προχώρησε σε εξαγωγή ολόκληρου του περιεχομένου του εν λόγω κινητού τηλεφώνου τα οποία αποθήκευσε σε τέσσερεις ψηφιακούς δίσκους DVD-R για να τύχουν επιθεώρησης από τον ανακριτή της υπόθεσης. Περαιτέρω μέσω της ενδιάμεσης μας απόφασης ημερ. 8/12/2021 έχουμε αποφασίσει, δεχόμενοι την κατάθεση της έκθεσης του Μ.Κ.14 ως μέρος της κυρίως εξέτασης του η οποία σημειώθηκε ως Ένδειξη Ξ, ότι υπάρχει θέμα σχετικότητας με αριθμό κατηγοριών που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι 1, 4, 5 και
  5. Είναι όμως σημαντικό να σημειωθεί ότι το Δικαστήριο δύναται και μπορεί να εξετάζει τυχόν παραβίαση δικαιωμάτων του κατηγορουμένου 6 (ή και των κατηγορουμένων 1, 4 και 5) και όχι ενδεχόμενη παραβίαση δικαιωμάτων τρίτου ή τρίτων προσώπων. Τυχόν επηρεασμός τρίτου ή τρίτων προσώπων θα πρέπει να εγερθεί από το ίδιο το πρόσωπο και για συγκεκριμένο λόγο. Ο κος Πουργουρίδης έχει τοποθετηθεί με γενικό και αόριστο τρόπο, δηλαδή δεν έχει αναφέρει ότι στο εν λόγω υλικό περιέχεται οτιδήποτε που αφορά τον κατηγορούμενο 6 (ή και τους κατηγορούμενους 1, 4 και 5) και είναι παράνομο και σε περίπτωση που υπάρχει, πως τον επηρεάζει δυσμενώς. Σχετική με το θέμα που μας απασχολεί είναι η υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Αλέξανδρου Βαφειάδη (ανωτέρω) την οποία επικαλέστηκε η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, που αφορούσε αίτηση για άδεια καταχώρησης Certiorari αναφορικά με εκδοθέν διάταγμα για επέμβαση, πρόσβαση, επιθεώρηση και λήψη δεδομένων που αποτελούν το περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας, σε συσκευές κινητής τηλεφωνίας του Αιτητή, σε σχέση με διερευνώμενα αδικήματα εισαγωγής, κατοχής και κατοχής με σκοπό τη προμήθεια ναρκωτικών. Ο Αιτητής επιδίωξε την ακύρωση του διατάγματος στη βάση του ότι εκδόθηκε καθ' υπέρβαση των άρθρων 15 και 17 του Συντάγματος. Όπως αναφέρεται από την έντιμη Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κα Σταματίου: «Σε ό,τι αφορά τον προβληθέντα ενδεχόμενο επηρεασμό των δικαιωμάτων τρίτων προσώπων, αυτό δεν μπορεί να απασχολήσει στα πλαίσια της παρούσας αίτησης όπου το διάταγμα αφορά τον αιτητή και η αίτηση εγείρεται από τον ίδιο. Ούτε θεωρώ ότι υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, όπως έχουν εκτεθεί πιο πάνω, έπρεπε να τεθεί οποιαδήποτε ασφαλιστική δικλείδα στο εκδοθέν διάταγμα. Με το επίδικο διάταγμα, άλλωστε, διδόταν άδεια για πρόσβαση σε δεδομένα που σχετίζονται με τα υπό διερεύνηση αδικήματα και τα οποία εύλογα πιστεύεται ότι βρίσκονται καταγεγραμμένα ή περιέχονται στα δεδομένα των δύο κινητών τηλεφώνων που ανευρέθηκαν στο αυτοκίνητο του αιτητή.» (βλ. επίσης την απόφαση ημερ.7/12/2018 του Μονίμου Κακουργιοδικείου Λευκωσίας στην υπόθεση 15561/16, Δημοκρατία v ΧΧΧΧ Χριστοδούλου κ.α. στην οποία παρέπεμψε η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, με το σκεπτικό της οποίας συμφωνούμε και την απόφαση ημερ. 26/3/18 του Μόνιμου Κακουργιοδικείου Λευκωσίας στην υπόθεση 14622/17 Δημοκρατία ν. ΧΧΧΧ Σταυρινού κ.ά. με το σκεπτικό της οποίας επίσης συμφωνούμε). Επιπλέον των ως άνω, σημειώνουμε ότι στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δυνάμει της οποίας εκδόθηκε το διάταγμα - Τεκμήριο 186 και αποτελεί μέρος του τεκμηρίου, αναφέρεται ότι η πρώην κατηγορούμενη 2 ανέφερε ότι συγκατατίθετο και επιθυμούσε την εξέταση του εν λόγω κινητού τηλεφώνου της. Καταλήγουμε επομένως ότι και αυτό το μέρος της ένστασης δεν ευσταθεί. Περαιτέρω το γεγονός ότι το διάταγμα - Τεκμήριο 186 εκδόθηκε και αφορά δυο ξεχωριστές υποθέσεις, την παρούσα και μια άλλη που έχει διακοπεί, δεν περιπλέκει τα πράγματα όπως έχει εισηγηθεί ο κος Πουργουρίδης, αφού δεν έχει αναφέρει οποιοδήποτε συγκεκριμένο στοιχείο που να αφορά τον κατηγορούμενο
  6. Ισχύουν δηλαδή τα όσα έχουν λεχθεί πιο πάνω. Όσον αφορά τη δημιουργία αντιγράφου του περιεχομένου του κινητού τηλεφώνου και κατακράτηση του από τον ΜΚ14, δεν διαπιστώνουμε να έχει γίνει κατά παράβαση οποιασδήποτε νομοθετικής πρόνοιας όπως εισηγείται ο κος Πουργουρίδης. Σημειώνουμε όμως ότι η παράγραφος
(3)του άρθρου 25 του Ν.92
(1)/1996 όπως έχει τροποποιηθεί, που ρυθμίζει την διάθεση εγγράφων, συσκευών ή αντικειμένων και καταστροφή περιεχομένου ιδιωτικής επικοινωνίας, προνοεί τα ακόλουθα: «
(3)Οποιοδήποτε έγγραφο, συσκευή ή αντικείμενο επί του οποίου βρίσκεται καταγεγραμμένο περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας, το οποίο αποτελεί μέρος μαρτυρίας, στην περίπτωση περάτωσης της διαδικασίας ενώπιον του δικαστηρίου, επιστρέφεται στο πρόσωπο, το οποίο, κατά την κρίση του δικαστηρίου, έχει δικαίωμα σε αυτό και οποιοδήποτε αντίγραφο του περιεχομένου της ιδιωτικής επικοινωνίας το οποίο αναπαράχθηκε καταστρέφεται.» Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω η δημιουργία αντιγράφου δεν απαγορεύεται ενώ όπως τονίζουμε και στην ενδιάμεση μας απόφαση ημερ. 8/12/2021 η μελέτη της πιο πάνω πρόνοιας παραπέμπει σε περάτωση της διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου, δηλαδή σε τελική περάτωση και επομένως ολοκλήρωση της διαδικασίας ενώπιον του. Σε σχέση με την ισχυριζόμενη παραβίαση του χρονικού περιθωρίου που προβλέπει το διάταγμα, υπενθυμίζουμε ότι ο Μ.Κ.14 αναφέρεται ως ένα από τα εξουσιοδοτημένα άτομα για να αποκτήσουν πρόσβαση, επιθεωρήσουν και λάβουν τα δεδομένα και το έπραξε εντός της προβλεπόμενης από το Διάταγμα προθεσμίας. Το γεγονός ότι τα απέστειλε στον ανακριτή ως ανέφερε για επιθεώρηση δεν αποκλείει τον ίδιο από του να καταθέσει στο Δικαστήριο τους ψηφιακούς αυτούς δίσκους που περιέχουν τα δεδομένα. Ακόμη όμως και έτσι να είναι, όπως αναφέρουμε και πιο πάνω, παράβαση Νόμου, σε αντίθεση με παράβαση του Συντάγματος, δεν καθιστά τη σχετική μαρτυρία μη αποδεκτή, αλλά το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια να αρνηθεί να δεχθεί τέτοια μαρτυρία (βλ. μεταξύ άλλων Parris v. Δημοκρατίας (ανωτέρω)). Ερχόμενοι στην εισήγηση του κου Πουργουρίδη για αναθεώρηση της ενδιάμεσης απόφασης μας ημερ.8/12/2021, κρίνουμε ότι δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος για κάτι τέτοιο. Τα όσα έχει αναφέρει ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου 6 έχουν ήδη αποφασιστεί στα πλαίσια της πιο πάνω απόφασης μας. Όσον αφορά το Τεκμήριο 135, στα πρακτικά ημερ. 29/6/2021 γίνεται αναφορά ότι αποτελεί το Τεκμήριο 292 του Τεκμηρίου 11 που είναι ο Κατάλογος Τεκμηρίων της Αστυνομίας. Το Τεκμήριο 292 επί του Τεκμηρίου 11 περιγράφεται ως «ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΨΗΦΙΑΚΟΙ ΔΙΣΚΟΙ ΜΕ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑ SA-DVD1,SA-DVD2,SA-DVD3 ΚΑΙ SA-DVD4». Η Λειτουργός Φύλαξης Τεκμηρίων με επιστολές της ημερ. 9/9/2021 και 21/9/2021 πληροφόρησε το Δικαστήριο ότι το Τεκμήριο 135 καταστράφηκε/δεν εντοπίστηκε λόγω της πυρκαγιάς που προκλήθηκε σε δωμάτιο που χρησιμοποιείτο ως αποθήκη φύλαξης τεκμηρίων την 21/7/2021. Επομένως δεν τίθεται θέμα αναγνώρισης του Τεκμηρίου 135 από τον Μ.Κ.14 αφού αυτό καταστράφηκε/δεν εντοπίστηκε. Όμως ο Μ.Κ.14 ανέφερε κατά τη μαρτυρία του ότι ειδοποιήθηκε από τον ανακριτή της υπόθεσης ότι οι ψηφιακοί δίσκοι που του παρέδωσε έχουν καταστραφεί και του ζήτησε να δημιουργήσει καινούργιους από πιστό αντίγραφο που είχε στο εργαστήριο του. Αυτοί επιχειρούνται να κατατεθούν, δηλαδή οι νέοι ψηφιακοί δίσκοι που έχει δημιουργήσει ο Μ.Κ.14. Το κατά πόσον η ενέργεια του Μ.Κ.14 να δημιουργήσει νέους ψηφιακούς δίσκους έρχεται σε αντίθεση με τον Νόμο, έχει αναλυθεί πιο πάνω. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω καταλήγουμε ότι η ένσταση δεν μπορεί να γίνει δεκτή και απορρίπτεται. Περαιτέρω δεν συμφωνούμε με την θέση του συνηγόρου του κατηγορουμένου 6 ότι το Δικαστήριο σε περίπτωση που δεχθεί την κατάθεση των ψηφιακών δίσκων και τη προβολή τους, θα πρέπει να διεξαχθεί δίκη εντός δίκης. Η μη συγκεκριμένη αναφορά για οτιδήποτε που περιέχεται ως παράνομο υλικό και αφορά τον κατηγορούμενο 6 (ή και τους κατηγορούμενους 1, 4 και 5) σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το Δικαστήριο δεν γνωρίζει το περιεχόμενο του επίμαχου υλικού, καθιστά άνευ αντικειμένου την εξέταση αιτήματος δίκης εντός δίκης. Παραπέμπουμε, όπως κάναμε και στις προηγούμενες ενδιάμεσες αποφάσεις μας ημερ. 12/7/2021 και 20/7/2021, στην απόφαση του Μόνιμου Κακουργιοδικείου Πάφου στην υπόθεση 7054/99 Δημοκρατία ν. Γρηγόρη Σίμου ημερ. 8/12/1999, στην Φουρνίδης v. Δημοκρατίας
(1986)2 Α.Α.Δ. 73 και στην Γρηγορίου v Δημοκρατίας Αρ.
(2)
(2001)2 Α.Α.Δ. 571, 579 - 581. Σημειώνουμε βέβαια ότι το δικαίωμα της Υπεράσπισης δεν επηρεάζεται δυσμενώς επειδή αν και εφόσον το Δικαστήριο εντοπίσει μαρτυρία που έχει παράνομα ληφθεί, θα την αποκλείσει και δεν θα την λάβει υπόψη. Ως εκ των ανωτέρω η κατάθεση των τεσσάρων ψηφιακών δίσκων γίνεται δεκτή. (Υπ.) ............... Α. Ν. Κονής, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Κ. Κουνίδου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Γ. Βλάμης, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.