Διευθύντρια Τμήματος Εργασιακών Σχέσεων ν. APOLLON LEMESOU BASKETBALL LIMITED, Αρ. Υπόθεσης: 20544/19, 4/3/2022

(1)(α)

(3)και 20 των Περί Προστασίας των Μισθών Νόμου του 2007 ως αυτός έχει τροποποιηθεί. Αποτελούν κοινό έδαφος γεγονότων μέσα από την τεθείσα μαρτυρία τα ακόλουθα: Ο παραπονούμενος XX Παντούρης, Καλαθοσφαιριστής στο επάγγελμα στις 25.07.2018 προχώρησε στην υπογραφή συμβολαίου που τιτλοφορείτο ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΓΙΑ ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ με το οποίο εργοδοτήθηκε απο την εταιρεία APOLLON LEMESOU BASKETBALL LTD (Κατηγορούμενη) ως Καλαθοσφαιριστής με σκοπό να αποτελέσει μέλος της ομάδας καλαθοσφαίρισης της εταιρείας με την ονομασία Απόλλων με χρόνο έναρξης της συμφωνίας την 15.09.2019 η οποία θα κάλυπτε την καλαθοσφαιρική περίοδο 2018-19 ή μία

(1)μέρα μετά το τελευταίο επίσημο παιχνίδι της ομάδας. Για την εργασία του αυτή συμφωνήθηκε όπως λαμβάνει μισθό. Σύμφωνα με τον όρο 5 της πιο πάνω συμφωνίας (σχετικό το Τεκμήριο 2) συμφωνήθηκαν μεταξύ του παραπονούμενου καλαθοσφαιριστή και της κατηγορούμενης εταιρείας τα ακόλουθα που αφορούσαν τις απολαβές του:

1. ΑΠΟΛΑΒΕΣ ... €1.300 μηνιαίως ακάθαρτα, αρχής γενόμενης από 30/10/2018 και μέχρι τις 30/04/2019 .. β) Ο Απόλλων δεσμεύεται ότι θα εγγράψει τον Καλαθοσφαιριστή στο μητρώο του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Το ποσό των Κοινωνικών Ασφαλίσεων θα καταβάλλεται εξ ολοκλήρου από τον Καλαθοσφαιριστή και θα αποκόπτεται από το πιο πάνω αναφερόμενο ποσό των €1.
2. Η Κατηγορούμενη εταιρεία προχώρησε και ενέγραψε τον Παραπονούμενο στο μητρώο των Κοινωνικών Ασφαλίσεων (σχετικό το Τεκμήριο 2) ως εργοδοτούμενο της και από το ποσό των €1300 που αφορούσε τον ακάθαρτο του μισθό καταβαλλόταν σε αυτόν μηνιαίως το καθαρό ποσό των €945.00 με επιταγές που παραδίνονταν στον εργοδοτούμενο ο οποίος και υπέγραφε σχετικές αποδείξεις παραλαβής. Επιπρόσθετα στον όρο 13 της πιο πάνω συμφωνίας που αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 2 και τιτλοφορείται ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ στην υποπαράγραφο (γ) αναφέρονται επίσης και τα εξής σχετικά: γ) Εάν οποιαδήποτε πρόνοια ή όρος της παρούσας συμφωνίας είναι ή θεωρείται ότι είναι σε αντίθεση με την νομοθεσία ή την κοινή πολιτική ή κατ ουδέν τρόπο παράνομο, άκυρο ή μη εκτελεστέο για οποιονδήποτε λόγο, τέτοιος όρος ή πρόνοια θα είναι εξαιρετέο της παρούσας συμφωνίας και θα θεωρηθεί ως διαγραμμένο από την συμφωνία, εφ' όσων μια τέτοια διαγραφή θα έχει ως παράπλευρη συνέπεια ή αλλαγή στην επιχειρηματική βάση της συμφωνίας, τα μέρη θα διαπραγματευθούν με καλή πίστη για τροποποίηση και αλλαγή των προνοιών και όρων της παρούσας συμφωνίας ως θεωρηθεί απαραίτητο και επιθυμητό υπό της περιστάσεις και η εγκυρότητα της υπόλοιπης Σύμβασης δεν θα επηρεαστεί ουδόλως. Στις 29.03.2019 ο Παραπονούμενος προχώρησε σε υποβολή γραπτού παραπόνου στο Τμήμα Εργασιακών Σχέσεων το οποίο μεταξύ άλλων αφορούσε την ισχυριζόμενη παράνομη αποκοπή μέρους του μισθού του για υποχρεώσεις που αφορούσαν τον Εργοδότη. Από τον ακάθαρτο μισθό των €1300 η Κατηγορούμενη εταιρεία προχωρούσε σε αποκοπή ποσοστού ύψους 7,8% που αφορούσε το μερίδιο εισφοράς Κοινωνικών Ασφαλίσεων σχετιζόμενο με την υποχρέωση του Μισθωτού (Παραπονούμενου) και σε επιπρόσθετο ποσοστό ύψους 7,8% που αφορούσε το μερίδιο εισφοράς Κοινωνικών Ασφαλίσεων σχετιζόμενο με την υποχρέωση του Εργοδότη (Κατηγορούμενης).[1] Επιπρόσθετα αποκοπή στο ακάθαρτο ποσό των €1300 γινόταν και σε σχέση με το Ταμείο Αδειών, Ταμείο Κοινωνικής Συνοχής και Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού με αποτέλεσμα να καταβάλλεται στον Εργοδοτούμενο για κάθε μήνα εργοδότησης του μετά το σύνολο των πιο πάνω αποκοπών το καθαρό ποσό των €945.
3. Τα πιο πάνω αποτελούν και αντίστοιχα ευρήματα του Δικαστηρίου. Το παράπονο του Εργοδοτούμενου όπως προωθήθηκε στην υπόθεση: Αποτελεί το παράπονο του μισθωτού XX Παντούρη ότι από το ποσό των €1300 του ακάθαρτου μηνιαίου μισθού ο Εργοδότης του θα έπρεπε να του αποκόπτει μόνο το ποσοστό ύψους 7,8% που αφορούσε την υποχρέωση του μισθωτού στην εισφορά Κοινωνικών Ασφαλίσεων (στο εξής ΚΑ) και επιπρόσθετα ένα ποσό της τάξης του 8% που αφορούσε το μερίδιο του μισθωτού στο Ταμείο Αδειών (στο εξής ΤΑ) και ότι το ποσό των €945.00 που λάμβανε ως καθαρό ποσό για κάθε μήνα εργοδότησης του προέκυπτε μετά από τις πιο πάνω αποκοπές αλλά επιπρόσθετα και από αποκοπή / αφαίρεση ποσού που αφορούσε σε αποκλειστική υποχρέωση του Εργοδότη που δεν είχε δικαίωμα να αφαιρεί από την μισθοδοσία του αφού αυτή σχετίζονταν σε υποχρέωση εισφορών Κοινωνικών Ασφαλίσεων που αφορούσαν αποκλειστικά την εργοδοτική πλευρά. Συνεπώς από τα €1300 ακάθαρτα x 7,8% (μερίδιο μισθωτού στις ΚΑ) = €101,4 + 8% (μερίδιο μισθωτού στο TΑ) = €109,51 θα έπρεπε να ήταν το ποσό που θα έπρεπε να του αποκόπτεται μηνιαίως από το ακάθαρτο ποσό των €1300 συνεπώς θα έπρεπε να λαμβάνει το καθαρό ποσό των €1.190,49 από την Κατηγορούμενη Εταιρεία ενώ αντί αυτού λάμβανε με επιταγές το ποσό των €945,
4. Αποτέλεσμα τούτου ήταν να προκύπτει διαφορά στην μισθοδοσία του ύψους €245,49 μηνιαίως (€1.190,49 - €945,00) την οποία δεν έλαβε και αφορούσε την περίοδο Οκτωβρίου 2018 μέχρι και τον Μάρτιο 2019 δηλαδή για περίοδο 6 μηνών με αποτέλεσμα να του έχει αποκοπή συνολική μισθοδοσίας ύψους €1.472,94 (€245,49 x 6 μήνες = €1.472,94) δηλαδή αυτή που παρουσιάζεται στις λεπτομέρειες της μοναδικής κατηγορίας που αντιμετωπίζει η Κατηγορούμενη στην υπό εξέταση υπόθεση. Σημειώνεται για σκοπούς πληρότητας πως η θέση του Παραπονούμενου ήταν ότι πράγματι είχε συμφωνηθεί μέσα στο συμβόλαιο εργοδότησης του ο συγκεκριμένο όρος (όρος 5(β) συμβολαίου ημερομηνίας 25.07.2018) που αφορούσε στην καταβολή του συνόλου των Κοινωνικών Ασφαλίσεων που αφορούσαν είτε υποχρέωση του Εργοδοτούμενου είτε του Εργοδότη σημείωσε όμως κατά την μαρτυρία του πως αργότερα πληροφορήθηκε πως κάτι τέτοιο δεν ίσχυε νομικά σε σχέση με την υποχρέωση του Εργοδότη εξού και υπέβαλε το σχετικό παράπονο στο γραφείο Εργασιακών Σχέσεων και για το ζήτημα αυτό. Η θέση της Κατηγορούσας Αρχής: Ο κος Προδρόμου εκπροσωπώντας την Κατηγορούσα Αρχή εξ αρχής εισηγήθηκε ότι το ζήτημα που καλείται να εξετάσει το Δικαστήριο στην υπό εξέταση υπόθεση ήταν καθαρά και μόνο νομικό και μπορούσε να αποφασιστεί με την παράθεση παραδεκτών γεγονότων κάτι το οποίο βεβαίως δεν βρήκε σύμφωνο τον ευπαίδευτο εκπρόσωπο της Κατηγορούμενης ο οποίος επιθυμούσε όπως οι εμπλεκόμενοι μάρτυρες της υπόθεσης δώσουν δια ζώσης μαρτυρία και αντεξεταστούν όπως εν τέλει έγινε και μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις με μακρά και επίμονη αντεξέταση από πλευράς υπεράσπισης για ζητήματα όμως η πλειονότητα των οποίων δεν ήταν σχετικά με την κατηγορία. Παρά φυσικά το γεγονός τούτο από την τεθείσα ενώπιον μου μαρτυρία έχει προκύψει κοινό έδαφος γεγονότων δηλαδή γεγονότα που δεν έτυχαν αμφισβήτησης και τα οποία αναφέρονται ανωτέρω από τα οποία το Δικαστήριο μπορεί να εξετάσει το ζήτημα που απασχολεί την υπό κρίση υπόθεση αφού είναι κυρίως νομικό. Σύμφωνα με τον κ. Προδρόμου το ζήτημα αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από το κατά πόσον τα όσα έχουν συμφωνηθεί στο περιεχόμενο του όρου 5 της σύμβασης εργοδότησης μεταξύ της Κατηγορούμενης Εταιρείας και του Παραπονούμενου και η εφαρμογή τους αντίκεινται η όχι στις πρόνοιες του άρθρου 10

(1)του Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου Ν. 59(Ι)/2010 το οποίο τιτλοφορείται Παρακράτηση εισφοράς μισθωτού από τον εργοδότη και διαλαμβάνει τα ακόλουθα: 10.-

(1)Ανεξάρτητα από οποιαδήποτε αντίθετη σύμβαση ή συμφωνία, ο εργοδότης δεν δικαιούται να διεκδικεί ή παρακρατεί από τις αποδοχές μισθωτού, τον οποίο απασχολεί, το ποσό της εισφοράς που ο εν λόγω εργοδότης οφείλει να καταβάλει για τον εν λόγω μισθωτό. (ο τονισμός είναι του Δικαστηρίου)

(2)Εργοδότης, ο οποίος παρακρατεί ή αποπειράται να παρακρατήσει από τις αποδοχές μισθωτού το ποσό της εισφοράς που υποχρεούται να καταβάλει ο εργοδότης, είναι ένοχος αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τα χίλια τριακόσια ευρώ (€1.300,00). ...... Εισήγηση του κ. Προδρόμου ήταν ότι τα όσα περιλήφθηκαν στο περιεχόμενο του όρου 5 υποπαράγραφο (β) και αφορούν την ισχυριζόμενη υποχρέωση του Καλαθοσφαιριστή να καταβάλει εξ ολοκλήρου το ποσό των Κοινωνικών Ασφαλίσεων από το ποσό των €1.300 ακόμα και αν αυτό πράγματι είχε συμφωνηθεί από τον εργοδοτούμενο αντίκειται της πιο πάνω νομοθετικής πρόνοιας η οποία παρά το ότι δεν έχει συμπεριληφθεί ως νομική βάση στην κατηγορία το Δικαστήριο δεν μπορεί να αγνοήσει την ύπαρξη της, με αποτέλεσμα η από μέρους της Εργοδοτικής πλευράς παρακράτηση και κατ επέκταση αποκοπή / αφαίρεση του ποσού της εισφοράς Κοινωνικών Ασφαλίσεων δηλαδή αυτής που αφορά της πλευρά του Εργοδότη υποχρέωση η οποία προκύπτει και από το άρθρο 5 του Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου Ν. 59(Ι)/2010 που έγινε στην μισθοδοσία του μισθωτού για περίοδο 6 μηνών συνολικού ποσού ύψους €1.472,94 (€245,49 για έκαστο μήνα x 6 μήνες) αφορά στην ουσία αφορά σε αποκοπή μισθοδοσίας που έγινε κατά παράβαση νομοθετικής πρόνοιας και κατ επέκταση κατά παράβαση του άρθρου 10 του Περί Προστασίας των Μισθών Νόμου[2] νομοθετική πρόνοια στην οποία και στηρίζεται η μοναδική κατηγορία που αντιμετωπίζει η Κατηγορούμενη Εταιρεία. Η θέση της Υπεράσπισης Η Υπεράσπιση της Κατηγορούμενης από την αντίπερα όχθη ήταν της θέσης ότι τα όσα συμφωνήθηκαν στο περιεχόμενο της σύμβασης και συγκεκριμένα στον όρο 5 αυτής είναι ξεκάθαρα και ήταν ότι οι ακαθάριστες απολαβές της πλευράς του εργοδοτούμενου δεν θα ξεπερνούσαν το μηνιαίο ποσό των €

1. Στο ακάθαρτο αυτό ποσό ο Εργοδοτούμενος συμφώνησε να περιλαμβάνει το σύνολο των εισφορών προς τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις είτε αυτή η υποχρέωση αφορούσε τον ίδιο τον μισθωτό ή τον Εργοδότη συνεπώς δεν τίθεται θέμα για οποιαδήποτε αποκοπή μισθοδοσίας αλλά για πληρωμή εισφορών Κοινωνικών Ασφαλίσεων ως είχε συμφωνηθεί ρητά από τα συμβαλλόμενα μέρη. Αυτή ήταν και η υπερασπιστική γραμμή κατά το στάδιο αντεξέτασης των μαρτύρων κατηγορίας, εισήγηση κατά το εκ πρώτης όψεως στάδιο αλλά και κατά την τεθείσα από πλευράς υπεράσπισης μαρτυρία μετά που η Κατηγορούμενη κλήθηκε σε απολογία. Αξιοσημείωτο όμως πως κατά την τελική γραπτή αγόρευση των συνηγόρων υπεράσπισης τέθηκαν μεταξύ άλλων και ζητήματα τα οποία σε καμιά περίπτωση δεν υποστηρίχτηκαν η προωθήθηκαν από μέρους τους κατά την ακροαματική διαδικασία (εξαιρουμένου του σημείου (α) κατωτέρω) και τα οποία κινήθηκαν στους ακόλουθους άξονες: (α) Τον ισχυρισμό ότι το ποινικό δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την υπό εξέταση υπόθεση καθότι τα γεγονότα αυτής άπτονται ερμηνείας συγκεκριμένου όρου της σύβασης και γενικά την ερμηνεία του Συμβολαίου ημερ. 25.07.2018 και θα έπρεπε να εξεταστεί από το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών και (β) Τον ισχυρισμό ότι δεν έχει αποδειχθεί η σχέση εργοδότη - εργοδοτούμενου μεταξύ των εμπλεκομένων πλευρών απεναντίας πρόκειται για σύμβαση παροχής υπηρεσιών και (γ) Τον ισχυρισμό ότι στην νομική βάση της κατηγορίας δεν περιλαμβάνεται ο Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμους του
2. Να υπενθυμιστεί στο στάδιο αυτό ότι το Δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση σχολιασμού κάθε απόφασης που παρουσιάζεται από διάδικο εκτός και αν αυτή είναι καθοριστική για τα επίδικα ζητήματα. Ακόμη, δεν έχει υποχρέωση να απαντά σε κάθε επιχείρημα που προβάλλεται, το οποίο κρίνεται ότι δεν είναι ουσιώδες ή νομικά αποδεκτό (Βλ. Ανδρονίκου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 486.)[3] Εν πάση όμως περιπτώσει αυτό που το Δικαστήριο σημειώνει είναι πως τα όσα στην γραπτή αγόρευση των ευπαιδεύτων συνηγόρων της κατηγορούμενης αναφέρονται έχουν εγερθεί για πρώτη φορά στην διαδικασία μέσω της συγκεκριμένης αγόρευσης (σημεία (β) & (γ)) ενώ κάτι τέτοιο δεν τέθηκε ούτε στην αγόρευση τους στο εκ πρώτης όψεως στάδιο όταν μάλιστα το Δικαστήριο είχε αναφέρει στην ενδιάμεση αυτή απόφαση ότι αποτελεί κοινό έδαφος γεγονότων και μη αμφισβητούμενο γεγονός η ύπαρξη της σχέσης εργοδότη και εργοδοτούμενου αλλά ούτε και κατά την αντεξέταση των μαρτύρων κατηγορίας τέθηκε τέτοια αμφισβήτηση αλλά ούτε και κατά την παρουσία των μαρτύρων υπεράσπισης τέθηκε από τους μάρτυρες τέτοια θέση ή εκδοχή γεγονότων. Απεναντίας από την τεθείσα αναντίλεκτη μαρτυρία στο βαθμό που αφορά την σχέση εργοδότη εργοδοτούμενου που παρατέθηκε από πλευράς κατηγορούσας αρχής και δεν έχει ούτως η άλλως αμφισβητηθεί διαπιστώθηκε πως η ίδια η Κατηγορούμενη ήταν αυτή ως βεβαίως είχε συμφωνήσει με την επίδικη σύμβαση να εγγράψει στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις ως εργοδοτούμενο της τον παραπονούμενο από τον οποίο μάλιστα στην συνέχεια από την συμφωνηθείσα μισθοδοσία προχωρούσε και του απόκοπτε ποσοστό εισφορών που αφορούσε τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις τόσο σε σχέση με το μερίδιο του εργοδοτούμενου όσο και σε σχέση με το μερίδιο του εργοδότη. Σχετικό το μέρος του Τεκμηρίου 2 που αφορά την αναλυτική κατάσταση αποδοχών ασφαλισμένου και στην οποία παρουσιάζεται χωρίς να έχει ουδόλως αμφισβητηθεί ο παραπονούμενος ως εργοδοτούμενος του εργοδότη με την ονομασία APOLLON LEMESOU BASKETBALL LIMITED. Επιπρόσθετα σχετικό και το περιεχόμενο της επίδικης σύμβασης στην οποία στον όρο 1 με τίτλο ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ αναφέρονται τα εξής: ''.Ο Απόλλων στο εξής εργοδοτεί τον Καλαθοσφαιριστή ως ικανό και έμπειρο Καλαθοσφαιριστή ...'' καθώς και στον όρο 10 με τίτλο ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ στην υποπαράγραφο της παραγράφου 10(β) που γίνεται αναφορά στα εξής: ΄΄..Σε τέτοια περίπτωση, ο Καλαθοσφαιριστής πρέπει να προσκομίσει γραπτή ειδοποίηση αρχικά για τους οφειλόμενους μισθούς του απαιτώντας τους.΄΄ Τέλος και από το περιεχόμενο της αλληλογραφίας του XX Μιχαήλ (ΜΥ2) με την Επιθεωρήτρια του Τμήματος (σχετικά τα Τεκμήρια 3 μέχρι και 13) ουδέποτε τέθηκε θέμα είτε άμεσα είτε ακόμα και έμμεσα περί μη ύπαρξης σχέσης εργοδότη και εργοδοτούμενου απεναντίας γίνεται αναφορά στην πληρωμή μισθών! Συνεπώς δεν δέχομαι σε καμιά περίπτωση την θέση αυτή της υπεράσπισης η οποία επαναλαμβάνω προβλήθηκε για πρώτη φορά στην γραπτή της τελική αγόρευση και έρχεται σε σύγκρουση με όλη την προηγούμενη στάση της που κράτησε στην υπόθεση. Στρεφόμενος προς τον ισχυρισμό περί έλλειψης δικαιοδοσίας του παρόντος δικαστηρίου να εκδικάσει την υπο εξέταση υπόθεση καθότι τα ζητήματα αυτής άπτονται της ερμηνείας και εξέτασης της σύμβασης εργοδότησης ούτε αυτό με βρίσκει σύμφωνο. Να επισημανθεί για ακόμα μια φορά ότι το ζήτημα αυτό τέθηκε εκ νέου από πλευράς υπεράσπισης στο στάδιο του εκ πρώτης όψεως, εξετάστηκε από το Δικαστήριο και απορρίφθηκε για τους λόγους που αναφέρθηκαν στην ενδιάμεση του απόφαση οι οποίοι όπως και τώρα είχαν να κάνουν με το γεγονός πως στην υπό εξέταση υπόθεση δεν τίθεται ζήτημα ερμηνείας αφού το τι είναι αυτό που συμφωνήθηκε στον επίδικο όρο 5 είναι ξεκάθαρο και επιβεβαιώθηκε και από τον ίδιο τον εργοδοτούμενο και δεν τυγχάνει αμφισβήτησης. Απλά το μόνο που καλείται το παρόν Δικαστήριο είναι να εξετάσει κατά πόσον το τι έχει συμφωνηθεί στον όρο αυτό είναι η όχι σε αντίθεση και μη επιτρεπτό στη βάση των προνοιών του άρθρου 10

(1)του Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου και τίποτε άλλο και αν ναι τότε κατά πόσον στοιχειοθετείται το ποινικό αδίκημα του άρθρου 10 του Περί Προστασίας των Μισθών Νόμου. Τέλος στρεφόμενος και προς την επιχειρηματολογία ότι η απουσία του άρθρου 10

(1)του Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου από την νομική βάση της κατηγορίας είναι ουσιώδη για την υπόθεση υπενθυμίζεται πώς η κατηγορία με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η κατηγορούμενη δεν είναι στη βάση του άρθρου 10 του Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου αλλά στη βάση του άρθρου 10 του Περί Προστασίας των Μισθών Νόμου το οποίο περιλαμβάνεται στην έκθεση αδικήματος που αντιμετωπίζει η Κατηγορούμενη αφού ως η Κατηγορούσα Αρχή ισχυρίζεται στην υπό εξέταση υπόθεση δεν ήταν περίπτωση αποκοπής μισθού που καλύπτετο από τις ρητές και περιοριστικές περιπτώσεις του εν λόγω άρθρου. Συνεπώς ούτε αυτή την επιχειρηματολογία της υπεράσπισης την αποδέχομαι. Η Ακρόαση: Λόγω της απάντησης μη παραδοχής της κατηγορούμενης στην μοναδική κατηγορία που αυτή αντιμετώπιζε και την αδυναμίας παράθεσης παραδεκτών γεγονότων με σκοπό να αποφασιστεί το νομικό αυτό ζήτημα παρά και την προτροπή προς τούτο από το Δικαστήριο η υπόθεση οδηγήθηκε σε πλήρη ακροαματική διαδικασία. Προς τεκμηρίωση της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής μαρτυρία παρουσιάστηκε από την Επιθεωρήτρια του Τμήματος κα. XX Νικολάου (ΜΚ1) καθώς και από τον παραπονούμενο κ. XX Παντούρη (ΜΚ2). Μετά που η Κατηγορούμενη κλήθηκε σε απολογία παρουσίασε ως μάρτυρες υπεράσπισης τους δικηγόρους κ. XX Μαρκίδη (ΜΥ1) και τον κ. XX Μιχαήλ (ΜΥ2) ο οποίος ήταν και ο συντάξας της επίδικης συμφωνίας αλλά και Γραμματέας της Κατηγορούμενης Εταιρείας και πρόσωπο το οποίο είχε επικοινωνία με το Τμήμα Εργασιακών Σχέσεων κατά την διερεύνηση του παραπόνου. Το Δικαστήριο για σκοπούς της παρούσας απόφασης δεν κρίνει αναγκαία την παράθεση αυτούσιας της μαρτυρίας που παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ούτε και σύνοψη αυτής. Το σύνολο της μαρτυρίας είτε αυτή αφορούσε την Κατηγορούσα Αρχή είτε την Υπεράσπιση βρίσκεται καταγεγραμμένο στα τηρηθέντα πρακτικά και έχει μελετηθεί στο σύνολο της από το Δικαστήριο για σκοπούς έκδοσης της παρούσας απόφασης. Από την μαρτυρία αυτή και λαμβάνοντας υπόψη τις θέσεις έκαστης πλευράς προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα πως τα ουσιαστικά για να κριθεί η υπό εξέταση υπόθεση γεγονότα δεν έτυχαν αμφισβήτησης και αυτά στην ουσία αποτελούν κοινό έδαφος και έχουν παραταθεί ήδη στο αρχικό μέρος της παρούσας απόφασης. Ενόψει τούτου του γεγονότος δεν κρίνεται αναγκαίο το Δικαστήριο να εισέλθει σε ζητήματα αξιολόγησης των μαρτύρων είτε της μίας είτε της άλλης πλευράς αφού κάτι τέτοιο δεν θα πρόσθετε οτιδήποτε στην υπόθεση. Δεν παραγνωρίζω βεβαίως ότι η Υπεράσπιση ανάλωσε αρκετό χρόνο κατά την αντεξέταση των Μαρτύρων Κατηγορίας αλλά και κατά την παράθεση της δικής της μαρτυρίας για διάφορα θέματα μεταξύ άλλων είτε αυτά αφορούσαν το στάδιο διερεύνησης της υπόθεσης, το γεγονός ότι ήταν ο ίδιος ο Παραπονούμενος που είχε συμφωνήσει τον συγκεκριμένο όρο στην σύμβαση εργοδότησης του ή για ζητήματα που αφορούσαν την συμπεριφορά ή στάση του κατά την εργασία του είτε ως Καλαθοσφαιριστής είτε ως προπονητής ακαδημιών και άλλα ζητήματα ως αυτά τέθηκαν κατά την πορεία της δίκης όμως αυτά δεν θα πρόσθεταν οτιδήποτε άλλο στην υπό εξέταση υπόθεση το επίδικο ζήτημα της οποίας στο τέλος της ημέρας είναι συγκεκριμένο και κυρίως νομικό. Ούτε και η εισήγηση των δικηγόρων υπεράσπισης με την τελική τους αγόρευση περί κήρυξης ως αναξιόπιστου μάρτυρα του παραπονούμενου διαφοροποιεί με οποιοδήποτε τρόπο τα δεδομένα της υπόθεσης αφού ούτως η άλλως αυτός σε σχέση με τα επίδικα γεγονότα επιβεβαίωσε πώς είχε υπογράψει την επίδικη σύμβαση και είχε συμφωνήσει για το περιεχόμενο του όρου 5 τονίζοντας όμως πως όταν πληροφορήθηκε σε μεταγενέστερο χρόνο ότι η εισφορά του μεριδίου των Κοινωνικών Ασφαλίσεων που αφορά σε υποχρέωση του Εργοδότη δεν δύναται να του αποκόπτεται προχώρησε σε καταγγελία. Έχοντας υπόψη μου τα ανωτέρω προβαίνω στα ακόλουθα συμπεράσματα που διέπουν την υπό εξέταση υπόθεση. Συμπεράσματα: Από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου η απάντηση στο υπό εξέταση ερώτημα δεν μπορεί να είναι άλλη από το γεγονός ότι: α) Στην υπό εξέταση υπόθεση υπήρχε η σχέση εργοδότη και εργοδοτούμενου μεταξύ της Κατηγορούμενης Εταιρείας και του Παραπονούμενου β) Ο εργοδοτούμενος για την εργασία αυτή για την επίδικη περίοδο θα ελάμβανε μισθό γ) Ο μισθός που συμφωνήθηκε να λαμβάνει ο Εργοδοτούμενος ανερχόταν στο ποσό των €1300 ακάθαρτα μηνιαίως με τον Εργοδότη να αναλαμβάνει την υποχρέωση να τον εγγράψει στο μητρώο του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων και το ποσό των Κοινωνικών Ασφαλίσεων θα καταβάλλετο εξ ολοκλήρου από την μισθοδοσία του Καλαθοσφαιριστή και θα αποκόπτετο από το ποσό των €1.300. δ) Ο εργοδοτούμενος προχώρησε σε υποβολή παραπόνου στο Τμήμα Εργασιακών Σχέσεων μεταξύ άλλων για ισχυριζόμενη αποκοπή μέρους της μισθοδοσίας του για υποχρεώσεις που αφορούν την Εργοδοτική πλευρά ε) Το περιεχόμενο του όρου 5 της συμφωνίας Τεκμήριο 2 που έχει υπογραφεί από τον εργοδότη και τον εργοδοτούμενο και ιδίως η διατύπωση του όρου 5(β) ότι δηλαδή το ποσό των Κοινωνικών Ασφαλίσεων θα καταβάλλεται εξ ολοκλήρου από τον Καλαθοσφαιριστή και θα αποκόπτεται από το πιο πάνω αναφερόμενο ποσό των €1.300 αντίκειται στις πρόνοιες του άρθρου 10

(1)του Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου Ν. 59(Ι)/2010αφού είναι αυτές καθαρά τις περιπτώσεις που ο νομοθέτης μεταξύ άλλων ήθελε να αποτρέψει εξού και η αναφορά στην νομοθεσία και στο ότι κάτι τέτοιο δεν επιτρέπεται ΄΄.. Ανεξάρτητα από οποιαδήποτε αντίθετη σύμβαση ή συμφωνία...΄΄ στ) Συνεπώς κατ εφαρμογή του άρθρου 10

(1)του Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου Ν. 59(Ι)/2010 στην υπό εξέταση υπόθεση και παρά την ύπαρξη αντίθετης συμφωνίας ως δηλαδή το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2 και ιδίως του όρου 5(β) ο εργοδότης δεν είχε το δικαίωμα να παρακρατεί από την μισθοδοσία του εργοδοτούμενου την δική του υποχρέωση και μερίδιο που αφορούσε στην καταβολή εισφοράς για το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. ζ) Μάλιστα η αφαίρεση του ποσού αυτού για τους 6 επίδικους μήνες[4] που έλαβε χώρα έγινε σε αντίθεση με τις πρόνοιες του άρθρου 10

(1)του Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου Ν. 59(Ι)/2010 αλλά και κατά παράβαση του άρθρου 10 του Περί Προστασίας των Μισθών Νόμου το οποίο περιλαμβάνεται στην έκθεση αδικήματος που αντιμετωπίζει η Κατηγορούμενη αφού δεν ήταν περίπτωση αποκοπής μισθού που καλύπτετο από τις ρητές και περιοριστικές περιπτώσεις του εν λόγω άρθρου. Συνεπώς από τα πιο πάνω προκύπτει με ασφάλεια πως το συνολικό ποσό των €1.472,94 (€245,49 για έκαστο μήνα x 6 μήνες) αφορά στην ουσία σε αποκοπή από τον Εργοδότη μισθοδοσίας του Εργοδοτούμενου με αποτέλεσμα το υπό εξέταση αδίκημα να στοιχειοθετείται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Κατάληξη: Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω αναπόφευκτά η Κατηγορούμενη κρίνεται ένοχη στην κατηγορία που αυτή αντιμετωπίζει. (Υπ.) ....................................... N. Φακοντής, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Σχετικό το άρθρο 5 του Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου Ν. 59(Ι)/2010 [2] Αποκοπές από το μισθό 10.-

(1)Τηρουμένων των διατάξεων των εδαφίων

(2),

(3)και

(4)του παρόντος άρθρου, δεν επιτρέπονται αποκοπές ποσών από το μισθό, παρά μόνο: (α) αποκοπές που προνοεί νόμος ή κανονισμός· (β) αποκοπές σύμφωνα με κανονισμούς ταμείων σύνταξης, ταμείων προνοίας και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης· (γ) αποκοπές δυνάμει δικαστικής απόφασης˙ (δ) αποκοπές για αποζημίωση λόγω ζημιάς που υπέστη η επιχείρηση και που προκλήθηκε σκόπιμα ή ένεκα βαριάς αμέλειας του εργοδοτούμενου· και (ε) άλλες αποκοπές, μετά από συγκατάθεση του εργοδοτούμενου.

(2)Πριν από την αποκοπή από τον μισθό, για λόγους αποζημίωσης του εργοδότη, σύμφωνα με την παράγραφο (δ) του εδαφίου

(1), πρέπει να γίνεται διαβούλευση με τους εκπροσώπους των εργαζομένων, που θα έχουν ως στόχο, μεταξύ άλλων, τον καθορισμό του ύψους της αποζημίωσης και τον τρόπο καταβολής της και, σε περίπτωση που δεν υπάρχει αναγνωρισμένος μηχανισμός εκπροσώπησης των εργοδοτουμένων μέσα στην επιχείρηση, πρέπει να γίνεται διαβούλευση με τον ίδιο τον εργοδοτούμενο.

(3)Σε περίπτωση που οι διαβουλεύσεις, δυνάμει του εδαφίου

(2), δεν καταλήξουν σε διευθέτηση της διαφοράς, τότε η διαφορά θα παραπέμπεται στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων για μεσολάβηση και, εάν δεν επιτευχθεί συμφωνία στο στάδιο της μεσολάβησης, τότε το Υπουργείο θα παραπέμπει την διαφορά στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών.

(4)Οι αποκοπές από το μισθό δυνάμει του παρόντος άρθρου περιορίζονται στο βαθμό που ο εργοδοτούμενος θα μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό του και την οικογένειά του. [3] Μ.Φ. Χ. v. Μ.Χ., ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 22/2018, 28/9/2021 [4] Οκτωβρίου, Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου του 2018 καθώς επίσης και για την περίοδο Ιανουαρίου, Φεβρουαρίου και Μαρτίου 2019 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο