Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. ΚΑΡΚΑΛΛΗΣ, Αρ. Υπόθεσης: 19638/18, 28/2/2022

(2)και 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154, όπως τροποποιήθηκε (1η κατηγορία). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της πρώτης κατηγορίας οι κατηγορούμενοι την 29/1/18 στην τοποθεσία ΚΛΑΔΕΡΑ, έδαφος του χωριού Πxxxxxxx, της Επαρχίας Λεμεσού, εσκεμμένα και παράνομα κατέστρεψαν μία χαρουπιά αξίας €150, περιουσία του ΧΧΧΧ Θρασυβούλου από το Σxxxxxx. -Κλοπή, κατά παράβαση των άρθρων 255, 262 και 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154 (2η κατηγορία). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της δεύτερης κατηγορίας οι κατηγορούμενοι την 29/1/18 στην τοποθεσία ΚΛΑΔΕΡΑ, έδαφος του χωριού Πxxxxxx, της Επαρχίας Λεμεσού, έκλεψαν ποσότητα ξυλείας χαρουπιάς, αξίας €50, περιουσία του ΧΧΧΧΧ Θρασυβούλου από το Σxxxxxxx. -Υλοτομία δέντρου χωρίς άδεια του διευθυντή του τμήματος δασών του Υπουργείου Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 33

(2)(α) του Περί Δασών Νόμου 25(Ι)/2012 και άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154 (3η κατηγορία). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της τρίτης κατηγορίας οι κατηγορούμενοι την 29/1/18 στην τοποθεσία ΚΛΑΔΕΡΑ, έδαφος του χωριού Πxxxxxxx, της Επαρχίας Λεμεσού, υλοτόμησαν δέντρο χωρίς άδεια του διευθυντή του τμήματος δασών του Υπουργείου Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος, δηλαδή, μέρος μιας χαρουπιάς. Για την απόδειξη της υπόθεσης της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε έξι μάρτυρες και συγκεκριμένα τη XXXXXXX Τριανταφυλλίδου ΜΚ1, τον αστ. 2XX7 XXXX Κωνσταντινίδη ΜΚ2, τον XXXX Θρασυβούλου ΜΚ3, τον XXXX Θρασυβούλου ΜΚ4, τον αστ. 4XX2 XXXX Ιωάννου ΜΚ5 και τον αστ. 1XX8 XXXX Μιχαήλ (ΜΚ6). Μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεση και αφού επεξηγήθηκαν στους κατηγορούμενους τα δικαιώματα τους σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155 αυτοί επέλεξαν το δικαίωμα της σιωπής χωρίς να προσκομίσουν οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία. Η ΜΚ1 είναι ανώτερη λειτουργός στο Επαρχιακό Γεωργικό Γραφείο Λεμεσού που υπάγεται στο Υπουργείο Γεωργίας και φυσικών πόρων. Κατόπιν γραπτού αιτήματος της αστυνομίας του Καλού Χωριού προς το γραφείο όπου υπηρετεί, το οποίο κατέθεσε στο Δικαστήριο και σημειώθηκε ως τεκμήριο 1, ετοίμασε εκτίμηση της ζημιάς της κλοπιμαίας ξυλείας. Κατέθεσε στο Δικαστήριο την εκτίμηση η οποία σημειώθηκε ως τεκμήριο

1. Βάσει του περιεχομένου της εκτίμησης η αξία της ξυλείας ανέρχεται στο ποσό των €
2. Περαιτέρω ανέφερε πως η αστυνομία ζήτησε την εκτίμηση μόνο της αξίας της ξυλείας του δέντρου που έχει αποκοπεί. Η ίδια όμως όπως ανέφερε θεωρεί ότι για να είναι ολοκληρωμένη η εκτίμηση, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και η αξία του δέντρου που έχει αποκοπεί, καθότι με την αποκοπή της επίδικης χαρουπιάς χάνεται η παραγωγή με αποτέλεσμα να υπάρχει απώλεια εισοδήματος για τα επόμενα 7 με 10 χρόνια. Σε αυτό το χρονικό διάστημα η απώλεια εισοδήματος στη συγκεκριμένη περίπτωση όπως υποστήριξε η μάρτυρας, ανέρχεται στο ποσό των €
3. Συνεπώς η συνολική ζημιά από την αποκοπή της χαρουπιάς ανέρχεται στο ποσό των €
4. Αφού ολοκληρώθηκε η μαρτυρία της ΜΚ1 κατόπιν προφορικού αιτήματος της κατηγορούσας αρχής και χωρίς να υπάρξει ένσταση εκ μέρους των κατηγορουμένων έγινε τροποποίηση των λεπτομερειών της πρώτης κατηγορίας με την αντικατάσταση του ποσού των €50 με το ποσό των €
5. Η μαρτυρία της ΜΚ1 παρέμεινε αναντίλεκτη αφού δεν αντεξετάσθηκε από την πλευρά των κατηγορουμένων. Ως εκ τούτου αλλά και επιπρόσθετα επειδή η μάρτυρας ήταν αντικειμενική και μου άφησε θετική εντύπωση η μαρτυρίας της γίνεται αποδεκτή. Ο ΜΚ2 κατέθεσε και υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του την γραπτή κατάθεση του που σημειώθηκε ως τεκμήριο
6. Στην κατάθεση του αναφέρει ότι στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης μεταξύ άλλων έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον πρώτο κατηγορούμενο την οποία κατέθεσε στο δικαστήριο και σημειώθηκε ως τεκμήριο
7. Επίσης κατηγόρησε γραπτώς τους δύο κατηγορούμενους και κατέθεσε στο δικαστήριο τις γραπτές κατηγορίες που σημειώθηκαν ως τεκμήρια 5 και
8. Ο μάρτυρας δεν αντεξετάσθηκε, η μαρτυρία του ήταν τυπική και γίνεται αποδεκτή. Ο ΜΚ3 είναι ο παραπονούμενος και ιδιοκτήτης της επίδικης χαρουπιάς. Κατέθεσε τη γραπτή κατάθεση του η οποία σημειώθηκε ως τεκμήριο 7 και υιοθέτησε αυτή ως μέρος της κυρίως εξέταση του. Στη γραπτή κατάθεση του μεταξύ άλλων αναφέρει ότι είναι ιδιοκτήτης ενός χωραφιού στην περιοχή Κλαδερά στην Πxxxxxxx μέσα στο οποίο υπάρχουν χαρουπιές. Κατά τον επίδικο χρόνο περί η ώρα 16.00 ενώ βρισκόταν στο σπίτι του γιου του που βρίσκεται σε ύψωμα και σε απόσταση περίπου 700 μέτρων από το χωράφι του άκουσε θόρυβο από μηχανή που κόβει ξύλα. Αμέσως κοίταξε προς το χωράφι του και είδε ένα αυτοκίνητο μάρκας Pajero χρώματος γκρίζου να βρίσκεται στο σημείο όπου ακουγόταν ο θόρυβος της μηχανής. Αμέσως πήρε το αυτοκίνητο του και μέσα σε διάστημα περίπου πέντε λεπτών έφθασε στο χωράφι του. Ενώ μπήκε στο χωράφι με το αυτοκίνητο του από απέναντι ερχόταν το αυτοκίνητο μάρκας Pajero που είχε δει προηγουμένως και χωρίς να σταματήσει πέρασε από δίπλα του και έφυγε. Οδηγός του Pajero ήταν ο πρώτος κατηγορούμενος και συνοδηγός ο αδελφός του ήτοι ο δεύτερος κατηγορούμενος τους οποίους γνωρίζει. Στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου είδε ότι υπήρχαν ξύλα κομμένα και συγκεκριμένα κορμοί. Τότε προχώρησε και σε κοντινή απόσταση είδε μία χαρουπιά να είναι κομμένη και κάλεσε την αστυνομία. Η διάμετρος της χαρουπιάς που αποκόπηκε ήταν περίπου 40 εκατοστά. Το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο πρώτος κατηγορούμενος δεν έφερε πινακίδες μπροστά και τα παράθυρα του ήταν σπασμένα. Απαντώντας σε διευκρινιστικές ερωτήσεις ο ΜΚ3 ανέφερε πως το δικό του αυτοκίνητο βρέθηκα με το αυτοκίνητο Pajero σε απόσταση περίπου 15 με 20 μέτρων και σε απόσταση 15 μέτρων από το σημείο όπου εντόπισε την κομμένη χαρουπιά η οποία όπως ανέφερε ήταν φρεσκοκομμένη. Ο ΜΚ3 μου έκαμε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας και γι' αυτό και αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Παρακολουθώντας τον να καταθέτει παρατηρώντας το ύφος και τη συμπεριφορά του θεωρώ ότι περιέγραψε τα γεγονότα όπως ακριβώς εκτυλίχθηκαν, απαντώντας με αμεσότητα, ευθύτητα, απλοϊκότητα και χωρίς κανένα απολύτως δισταγμό. Κατά την αντεξέταση που υποβλήθηκε από τους κατηγορούμενους, έδωσε άμεσες και λογικές απαντήσεις σε ότι ρωτήθηκε ενώ μικροαντιφάσεις στην μαρτυρία του δεν κρίνονται ικανές να κλονίσουν την αξιοπιστία του. Εξάλλου, είναι νομολογημένο ότι μικροαντιφάσεις πάνω σε επουσιώδη θέματα, όχι μόνο δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων, αλλά αντίθετα ενισχύουν τη φιλαλήθειά τους, καθότι δείχνουν ότι δεν υπήρξε οποιοσδήποτε προσχεδιασμός της εκδοχής που δίδουν στο Δικαστήριο (βλ. Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 320 Ξυδιάς & άλλος ν. Αστυνομίας

(1993)2 ΑΑΔ 174 και Ιερόθεος Χριστοδούλου άλλως ΡΟΠΑΣ ν. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 628). Ήταν σαφής στη θέση του ότι από το σπίτι του γιού του άκουσε το θόρυβο της μηχανής που κόβει ξύλα και είδε μέσα στο χωράφι του το αυτοκίνητο μάρκας Pajero. Σαφής και σταθερός παρέμεινε επίσης στη θέση του ότι γνωρίζει το αυτοκίνητο του πρώτου κατηγορούμενου και ότι κατά τον επίδικο χρόνο τον είδε να το οδηγεί με συνοδηγό τον δεύτερο κατηγορούμενο. Η ορθότητα της αναγνώρισης των κατηγορούμενων από τον παραπονούμενο ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκε από τους κατηγορούμενους και συνεπώς δεν κρίνω σκόπιμο να γίνει εκτενής αναφορά στις κατευθυντήριες αρχές που καθιερώθηκαν στη θεμελιακή υπόθεση R. v. Turnbull [1976] 3 All ER 549, ως επίσης και στην υπόθεση Θεοδωρίδης ν. Δημοκρατίας

(2001)2 ΑΑΔ 160, βάσει των οποίων όταν η υπόθεση εναντίον ενός κατηγορούμενου βασίζεται κυρίως σε μαρτυρία αναγνώρισης, η ορθότητα της οποίας αμφισβητείται από την υπεράσπιση, το Δικαστήριο εξετάζει με ιδιαίτερη προσοχή την ποιότητα τέτοιας μαρτυρίας. Στην προκειμένη περίπτωση αφενός οι κατηγορούμενοι ήταν γνωστοί του παραπονούμενου, αλλά και αφετέρου ο παραπονούμενος δεν αντεξετάστηκε για την ορθότητα της αναγνώρισης τους. Αντίθετα κατά την αντεξέταση του παραπονούμενου, ο πρώτος κατηγορούμενος ουσιαστικά αποδέχθηκε ότι οδηγούσε το αυτοκίνητο του μέσα στο χωράφι του παραπονούμενου κατά το επίδικο χρόνο, όταν δηλαδή ο τελευταίος έφθασε εκεί με το δικό του αυτοκίνητο. Τούτο υποβάλλοντας συγκεκριμένα προς τον παραπονούμενο τη θέση ότι περνούσε μέσα από το χωράφι του για να πάει στο σπίτι του, επειδή το αυτοκίνητο του ήταν διαγραμμένο κάτι που φαίνεται να επιβεβαιώνει και τη θέση του παραπονούμενου ότι το αυτοκίνητο που είδε να περνά από δίπλα του δεν έφερε πινακίδα εγγραφής στο μπροστινό μέρος. Των πιο πάνω δεδομένων, αποδέχομαι συνεπώς ότι ο παραπονούμενος φτάνοντας στο χωράφι του αναγνώρισε ότι τα πρόσωπα που βρίσκονταν μέσα στο προαναφερόμενο αυτοκίνητο Pajero ήταν οι κατηγορούμενοι. Για τους λόγους που εξηγήθηκαν πρόκειται για αναγνώριση καλής ποιότητας, σε βαθμό που μπορώ με ασφάλεια να βασιστώ σε αυτή. Σε ότι δε αφορά τη θέση που υποβλήθηκε στον παραπονούμενο κατά την αντεξέταση του, ότι δηλαδή ο χρόνος που παρήλθε από τη ώρα που άκουσε το θόρυβο της μηχανής που κόβει ξύλα μέχρι να φθάσει στο χωράφι του δεν ήταν αρκετός, έτσι ώστε, οι κατηγορούμενοι να προλάβουν να κόψουν τη χαρουπιά και να την τοποθετήσουν μέσα στο αυτοκίνητο παρέμεινε αστήρικτη και μετέωρη. Επιπρόσθετα σημειώνω πως οι ισχυρισμοί του παραπονούμενου ότι η επίδικη χαρουπιά ήταν φρεσκοκομμένη καθώς και ότι μέσα στο αυτοκίνητο που επέβαιναν οι κατηγορούμενοι υπήρχαν κομμένα ξύλα και συγκεκριμένα κορμοί, δεν αμφισβητήθηκαν και παρέμειναν αναντίλεκτοι. Το ότι δε η χαρουπιά ήταν φρεσκοκομμένη επιβεβαιώνεται και από την μαρτυρία του ΜΚ5 η οποία εξετάζεται στη συνέχεια και γίνεται αποδεκτή. Ως μάρτυρας κλήθηκε και κατέθεσε στο Δικαστήριο και ο γιος του κατηγορούμενου ΜΚ

1. Κατέθεσε και υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης του η οποία σημειώθηκε ως τεκμήριο
2. Στην κατάθεση μεταξύ άλλων αναφέρει, όπως και ο πατέρας του ΜΚ3, ότι κατά τον επίδικο χρόνο ενώ βρίσκονταν στο σπίτι του στο χωριό Πxxxxxxx άκουσαν τον θόρυβο της δεντροκοπτικής μηχανής και είδαν στο χωράφι του πατέρα του το αυτοκίνητο τύπου Pajero. Ακολούθως ο πατέρας του πήρε το αυτοκίνητο του και κατευθύνθηκε προς το χωράφι. Το υπόλοιπο μέρος της κατάθεσης του ΜΚ4 περιλαμβάνει τα γεγονότα που ακολούθησαν όπως του τα περιέγραψε ο πατέρας του ΜΚ3, που πρόκειται για εξ ακοής μαρτυρία, η οποία όμως γίνεται αποδεκτή αφού επιβεβαιώνεται από την μαρτυρία του του ίδιου ΜΚ3 που κρίθηκε αξιόπιστη και έγινε αποδεκτή. Ερωτηθείς σχετικά ο ΜΚ4 ανέφερε επίσης ότι από το σπίτι του υπάρχει οπτική επαφή με το χωράφι του πατέρα του και όταν κοίταξαν δεν είδαν άλλο αυτοκίνητο εκτός από το Pajero. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι το αυτοκίνητο τύπου Pajero του πρώτου κατηγορούμενου δεν έχει τζάμια στα παράθυρα κάτι που αναφέρθηκε και από τον ΜΚ
3. Η μαρτυρία συνεπώς του ΜΚ4 που ουσιαστικά παρέμεινε αναντίλεκτη αλλά και βρίσκεται σε συνάφεια με τη μαρτυρία του ΜΚ3 γίνεται αποδεκτή. Ο ΜΚ5 κατέθεσε και υιοθέτησε τη γραπτή κατάθεση του που σημειώθηκε ως τεκμήριο
4. Στη γραπτή κατάθεση του αναφέρει ότι κατά το επίδικο χρόνο έλαβε τηλεφωνικά σχετικό παράπονο από τον παραπονούμενο. Μέσα στα πλαίσια των καθηκόντων του επισκέφθηκε το αναφερόμενο χωράφι όπου εκεί συνάντησε τον παραπονούμενο και του υπέδειξε μία φρεσκοκομμένη χαρουπιά σε απόσταση περίπου 20 εκατοστών από το έδαφος και που η διάμετρος της ήταν περίπου 40 εκατοστά. Ακολούθως έλαβε γραπτή κατάθεση από τον παραπονούμενο. Ερωτηθείς σχετικά διευκρίνισε ότι η περιοχή Κλαδερά όπου βρίσκεται το χωράφι του παραπονούμενου είναι κοντά στο χωριό Πxxxxxx όπως επίσης και ότι από το χωριό μέχρι το χωράφι υπάρχει χωματόδρομος. Η μαρτυρία του ΜΚ5 που δεν αντεξετάστηκε παρέμεινε αναντίλεκτη και συνεπώς γίνεται αποδεκτή. Τελευταίος μάρτυρας ήταν ο ΜΚ6 ο οποίος ήταν τυπικός μάρτυρας δεν αντεξετάσθηκε και η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Με βάση την γραπτή κατάθεση του που σημειώθηκε ως τεκμήριο 10, ο ΜΚ6 στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο 2 την οποία κατέθεσε στο Δικαστήριο και σημειώθηκε ως τεκμήριο
5. Όπως και πιο πάνω αναφέρεται οι κατηγορούμενοι μετά την κλήση τους σε απολογία και αφού τους επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα τους αμφότεροι τήρησαν το δικαίωμα της σιωπής. Είναι νομολογημένο ότι είναι ανεπίτρεπτο το δικαστήριο να προβεί σε οποιαδήποτε συμπεράσματα ενοχής εναντίον του κατηγορούμενου για το λόγο ότι αυτός δεν κατέθεσε και ούτε ανάφερε οτιδήποτε. Η επιλογή ενός κατηγορούμενου να παραμείνει σιωπηλός δεν μπορεί να εκληφθεί ως επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον του (βλ. Δημοσθένους κ.α. v. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 129). Πέραν τούτου όμως, υπάρχουν στο δικαστήριο και οι ανακριτικές καταθέσεις των κατηγορούμενων που κατατέθηκαν ως τεκμήρια και υπάρχει σωρεία αποφάσεων σχετικά με τη βαρύτητα την οποία το Δικαστήριο μπορεί να αποδώσει σ' αυτές. Στον γενικό αυτό κανόνα υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις όπου τα γεγονότα όπως τα απέδειξε με την μαρτυρία της η Κατηγορούσα Αρχή είναι τέτοια που χρήζει να δοθεί κάποια εξήγηση από τον κατηγορούμενο, ιδιαίτερα εκεί που μια τέτοια εξήγηση εμπίπτει στη δική του αποκλειστική γνώση. Περαιτέρω, το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια να αποδεχθεί μέρος της κατάθεσης του κατηγορουμένου και να απορρίψει άλλο ασχέτως αν αυτό αποτελεί άμεσα ή έμμεσα παραδοχή του αδικήματος. Είναι φυσικό να αποδίδεται μεγαλύτερη βαρύτητα στο μέρος εκείνο το οποίο συνθέτει παραδοχή στο αδίκημα ή περιέχει δηλώσεις ενάντια προς τα συμφέροντα του κατηγορουμένου. Είναι όμως, ελεύθερο το Δικαστήριο να αποδώσει μικρότερη σημασία ή ακόμη να απορρίψει άλλα μέρη της κατάθεσης για τα οποία παρέχεται εξήγηση ή δικαιολογία για εκ πρώτης όψεως εγκληματικές πράξεις. (Βλ.Vrakas α.ο.v. Republic

(1973)2 C.L.R. 139, Anastasiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97, Ιωάννου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195), Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 109). Σύμφωνα με την απόφαση στην Αγγλική υπόθεση R. v. Storey

(1968)52 Cr. App Rep. 334 όταν μια τέτοια κατάθεση παρουσιάζεται από την Κατηγορούσα Αρχή δεν αποτελεί απόδειξη της αλήθειας του περιεχομένου της, αλλά απόδειξη της αντίδρασης του κατηγορουμένου όταν για πρώτη φορά αντιμετωπίζεται με τα ενοχοποιητικά γεγονότα ως και απόδειξη συνέπειας του κατηγορουμένου όταν αργότερα στη δίκη καταθέσει ενόρκως και δώσει μαρτυρία στην ίδια γραμμή όπως και η κατάθεση του. Έχοντας υπόψη μου τις πιο πάνω αρχές καθώς και το περιεχόμενο των ανακριτικών καταθέσεων των κατηγορουμένων, θεωρώ ότι δεν μπορώ να προσδώσω οποιαδήποτε βαρύτητα στο περιεχόμενο τους, εκτός από την αναφορά του πρώτου κατηγορούμενου ότι κατά τον επίδικο χρόνο ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητο του με συνοδηγό τον δεύτερο κατηγορούμενο (κάτι που δηλώνει και ο ίδιος στη δική του κατάθεση) και κινείτο μέσα σε χωράφι συναντήθηκαν με τον παραπονούμενο ο οποίος οδηγούσε το δικό του αυτοκίνητο. Τούτο διότι η αναφορά αυτή επιβεβαιώνει για ακόμα μία φορά την αναγνώριση των κατηγορουμένων από τον παραπονούμενο. Δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Ο παραπονούμενος ΜΚ 3, είναι ιδιοκτήτης ενός χωραφιού στην περιοχή Κλαδερά στο χωριό Πxxxxxx μέσα στο οποίο υπάρχουν χαρουπιές. Κατά τον επίδικο χρόνο, δηλαδή την 29.1.18 περί η ώρα 16.00 ενώ βρισκόταν στο σπίτι του γιού του που βρίσκεται σε ύψωμα και σε απόσταση περίπου 700 μέτρων από το χωράφι του, ο ίδιος και ο γιος του άκουσαν θόρυβο από μηχανή που κόβει ξύλα. Αμέσως κοίταξε προς το χωράφι του και είδε ένα αυτοκίνητο μάρκας Pajero χρώματος γκρίζου να βρίσκεται στο σημείο όπου ακουγόταν η μηχανή. Το ίδιο αυτοκίνητο είδε και ο γιος του ΜΚ4. Αμέσως πήρε το αυτοκίνητο του και μέσα σε διάστημα περίπου πέντε λεπτών έφθασε στο χωράφι του. Ενώ μπήκε στο χωράφι με το αυτοκίνητο του από απέναντι ερχόταν το αυτοκίνητο μάρκας Pajero που είχε δει προηγουμένως και χωρίς να σταματήσει πέρασε από δίπλα του και έφυγε. Οδηγός του Pajero ήταν ο πρώτος κατηγορούμενος και συνοδηγός ο αδελφός του ήτοι ο δεύτερος κατηγορούμενος. Στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου υπήρχαν ξύλα κομμένα και συγκεκριμένα κορμοί. Ακολούθως ο παραπονούμενος προχώρησε και σε κοντινή απόσταση είδε μία χαρουπιά να είναι φρεσκοκομμένη σε απόσταση περίπου 20 εκατοστών από το έδαφος. Το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο πρώτος κατηγορούμενος δεν έφερε πινακίδες μπροστά και τα παράθυρα του ήταν σπασμένα. Η ζημιά που προκλήθηκε από την αποκοπή της χαρουπιάς ανέρχεται στο ποσό των €150 και στο ποσό αυτό συμπεριλαμβάνεται η αξία της ξυλείας που αντιστοιχεί στο ποσό των €50.Την ίδια μέρα για σκοπούς διερεύνησης της υπόθεσης επισκέφθηκε το χωράφι ο ΜΚ5, όπου εκεί διαπίστωσε ότι υπήρχε μία χαρουπιά φρεσκοκομμένη σε απόσταση περίπου 20 εκατοστών από το έδαφος της οποίας η διάμετρος ήταν περίπου 40 εκατοστά. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω εάν στοιχειοθετούνται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα αδικήματα που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι. Σε σχέση με το αδίκημα της 1ης κατηγορίας το άρθρου 324

(1)του Κεφ.154 προνοεί τα εξής: "Όποιος εσκεμμένα και παράνομα καταστρέφει ή προξενεί ζημιά σε περιουσία, είναι ένοχος ποινικού αδικήματος, το οποίο εκτός αν προνοείται διαφορετικά είναι πλημμέλημα, αυτός αν δεν προβλέπεται κάποια άλλη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες πεντακόσιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές: Νοείται ότι οι διατάξεις του άρθρου 8 του παρόντος Νόμου εφαρμόζονται σε ποινική δίωξη που ασκείται δυνάμει του άρθρου αυτού, νοουμένου ότι ο κατηγορούμενος αποδείξει με τέτοιο τρόπο που να ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι η ισχυριζόμενη άσκηση ειλικρινούς αξίωσης δικαιώματος ήταν και εύλογη υπό τις περιστάσεις." Από το περιεχόμενο του πιο πάνω άρθρου προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού είναι: (α) Ο κατηγορούμενος καταστρέφει ή προκαλεί ζημιά σε περιουσία και (β) η ενέργεια του κατηγορουμένου είναι εσκεμμένη και παράνομη. Το άρθρο 2 που είναι το ερμηνευτικό πλαίσιο του Κεφ.154 ορίζει ως «περιουσία» κάθε έμψυχο ή άψυχο που μπορεί να αποτελέσει το αντικείμενο κυριότητας. Το ύψος της ζημιάς δεν είναι συστατικό στοιχείο του εν λόγω αδικήματος. Ούτε η ιδιοκτησία της περιουσίας που καταστρέφεται ή ζημιώνεται αποτελεί μέρος των συστατικών στοιχείων του αδικήματος της κακόβουλης βλάβης (Θωμά v. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 255). Θα πρέπει όμως να αποδειχτεί ότι η περιουσία στην οποία προκλήθηκε ζημιά δεν ανήκε στον κατηγορούμενο (Δρουσιώτης v. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 189). Η έννοια του όρου «εσκεμμένη» εξηγείται στο αγγλικό νομικό σύγγραμμα Archbold έκδοσης 2000 όπου στην παράγραφο 17-47 σημειώνονται πως σημαίνει το να πράττεις κάτι οικειοθελώς γνωρίζοντας ότι υπάρχει κάποιος κίνδυνος να προκληθεί ζημιά ή το να πράττεις κάτι οικειοθελώς χωρίς να σε νοιάζει αν θα επέλθει ζημιά ή όχι. Ακόμη απαιτείται απόδειξη ότι η πρόκληση έγινε χωρίς νόμιμη αιτία (Μιχαήλ v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168). Στα πλαίσια διαπίστωσης κατά πόσο στοιχειοθετείται το αδίκημα αυτό δεν πρέπει να λησμονείται και η εξέταση του αν υπάρχει επιτυχής επίκληση της νομοθετικής υπεράσπισης που περιλαμβάνεται μέσα από τη συνδυασμένη μελέτη του άρθρου 8 και της επιφύλαξης του άρθρου 324

(1)του Κεφ.154. Στρεφόμενη στην παρούσα υπόθεση αποτελεί μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου ότι στο χωράφι του παραπονούμενου υπήρχε δέντρο χαρουπιάς το οποίο αποκόπηκε. Σαφώς το δέντρο της χαρουπιάς εμπίπτει στην έννοια του όρου «περιουσία» της κείμενης νομοθεσίας. Παράλληλα η αποκοπή δένδρων δύναται να αποτελέσει ζημιά σε περιουσία. Όπως διαφαίνεται από την μαρτυρία που προσκομίστηκε από την κατηγορούσα αρχή, η υπόθεση εναντίον των Κατηγορουμένων στηρίζεται ουσιαστικά σε περιστατική μαρτυρία. Είναι βασική αρχή ότι σε υποθέσεις που η υπόθεση εναντίον του Κατηγορουμένου στηρίζεται καθ' ολοκληρία ή ουσιαστικά σε περιστατική μαρτυρία, μετά από την απόδειξη των γεγονότων, το Δικαστήριο πρέπει σαν θέμα νόμου να αποφασίσει όχι μόνο πως τα γεγονότα αυτά συμβιβάζονται με την ενοχή του Κατηγορουμένου αλλά επίσης ότι δεν συμβιβάζονται με οποιοδήποτε άλλο λογικό συμπέρασμα από το συμπέρασμα ότι ο Κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα (βλ. Ψωμάς v. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 312). Η περιστατική μαρτυρία δεν αποτελεί μαρτυρία υποδεέστερη της άμεσης μαρτυρίας, δηλαδή, μαρτυρίας, η οποία αφ' εαυτής τείνει να αποδείξει το έγκλημα, όπως είναι η μαρτυρία αυτόπτων μαρτύρων. Όχι μόνο δεν υπάρχει προκατάληψη εναντίον της, αλλά, τουναντίον, όταν είναι συμπερασματική, τείνει να αφανίσει την πιθανότητα του ανθρώπινου λάθους. Όμως, η περιστατική μαρτυρία δεν πρέπει να συγχύζεται με τις περιστάσεις της υπόθεσης γενικά. Τα γεγονότα, τα οποία την συνιστούν πρέπει να αποδεικνύονται όπως και κάθε άλλο πρωτογενές γεγονός. Η ενοχή του κατηγορουμένου πρέπει να προκύπτει από την σύνθεση της περιστατικής μαρτυρίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Το σωρευτικό αποτέλεσμα της πρέπει, για να δικαιολογεί την καταδίκη του κατηγορουμένου, να συνάδει συμπερασματικά με την ενοχή του. Η αιτιώδης σχέση μεταξύ της περιστατικής μαρτυρίας και της ενοχής του κατηγορουμένου πρέπει αφενός να είναι άμεση αφετέρου να μην μπορεί να συμβιβαστεί με άλλη λογική ερμηνεία (Βλ. Παφίτης κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 102 και Fournides v. Republic

(1986)2 CLR 73). Η περιστατική μαρτυρία μπορεί να αποτελέσει βάση για την καταδίκη κατηγορουμένου μόνο όταν τεκμηριώνει ως θέμα λογικής συνέπειας μέσα στα πλαίσια της ανθρώπινης εμπειρίας την ενοχή του (Βλ. Παφίτης κ.α. πιo πάνω). Στη προκειμένη περίπτωση κατά τον επίδικο χρόνο τόσο ο παραπονούμενος ΜΚ3 όσο και γιος του ΜΚ4, αφού άκουσαν θόρυβο από δενδροκοπτική μηχανή κοίταξαν προς το χωράφι του παραπονούμενου και είδαν ένα αυτοκίνητο τύπου Pajero. Ακολούθως ο παραπονούμενος πήρε το αυτοκίνητο του και κατευθύνθηκε στο χωράφι του. Αφού έφθασε εκεί είδε να περνά από δίπλα του το εν λόγω αυτοκίνητο που είχε δει προηγουμένως στο χωράφι του, με οδηγό τον πρώτο κατηγορούμενο και συνοδηγό τον δεύτερο κατηγορούμενο και στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου υπήρχαν ξύλα κομμένα και συγκεκριμένα κορμοί. Στη συνέχεια ο παραπονούμενος διαπίστωσε ότι σε κοντινή απόσταση υπήρχε μία χαρουπιά που ήταν φρεσκοκομμένη. Η μαρτυρία που έγινε αποδεκτή δεν οδηγεί σε άλλο λογικό συμπέρασμα από το ότι η χαρουπιά αποκόπηκε από τους κατηγορούμενους. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω αλλά και το σύνολο της μαρτυρίας, κρίνω ότι δημιουργείται τέτοια συνοχή που καθιστά αναπόφευκτη την καταδίκη των κατηγορουμένων 1 και 2 στο αδίκημα της 1ης κατηγορίας. Η περιστατική μαρτυρία αλλά και η άλλη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου οδηγεί μόνο σε εκδοχή συμβατή με την ενοχή των κατηγορουμένων 1 και 2 και αποκλείει οποιοδήποτε άλλο λογικό συμπέρασμα. Οι κατηγορούμενοι όπως και πιο πάνω αναφέρεται αφού κλήθηκαν σε απολογία επέλεξαν να τηρήσουν το δικαίωμα της σιωπής και να μην προσκομίσουν οποιαδήποτε μαρτυρία, κάτι βέβαια που ήταν απόλυτο δικαίωμα τους. Η επιλογή τους αυτή με κανένα τρόπο δεν θεωρείται ότι συμπληρώνει την μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής. Όμως τα γεγονότα όπως τα απέδειξε με τη μαρτυρία της η κατηγορούσα αρχή, είναι τέτοια που χωρίς να αντιστρέφεται το βάρος απόδειξης, έχρηζε να δοθεί κάποια εξήγηση από τους κατηγορούμενους ιδιαίτερα στην προκειμένη περίπτωση που μια τέτοια εξήγηση εμπίπτει στη δική τους αποκλειστική γνώση. Σε σχέση με το αδίκημα της δεύτερης κατηγορίας το άρθρο 255 του Ποινικού Κώδικα προνοεί τα εξής: 255.

(1)Όποιος κλέβει, χωρίς τη συναίνεση του ιδιοκτήτη που γίνεται με δόλιο τρόπο και χωρίς αξίωση δικαιώματος με καλή πίστη, αποκτά κατοχή και αποκομίζει οτιδήποτε που μπορεί να καταστεί αντικείμενο κλοπής με σκοπό, κατά το χρόνο της απόκτησης να αποστερήσει τον ιδιοκτήτη μόνιμα από αυτό: Νοείται ότι πρόσωπο δύναται να είναι ένοχο κλοπής, οποιουδήποτε τέτοιου πράγματος, ανεξάρτητα του ότι κατέχει αυτό νόμιμα, αν είναι θεματοφύλακας ή συνιδιοκτήτης του, με δόλιο τρόπο σφετερίζεται αυτό για χρήση από τον ίδιο ή από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο παρά του ιδιοκτήτη. Στη βάση των όσων αναφέρονται πιο πάνω και προς αποφυγή επανάληψης καταλήγω ότι έχει συντελεστεί και το αδίκημα της κλοπής, όπως καθορίζεται στο άρθρο 255 του Ποινικού Κώδικα, αφού και σύμφωνα και πάλι με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, οι κατηγορούμενοι αφού απέκοψαν τη χαρουπιά μεταφέραν με το αυτοκίνητο τους εκτός του χωραφιού του παραπονούμενου την ξυλεία αυτής. Σε ότι αφορά το αδίκημα της 3ης κατηγορίας το άρθρο 33

(2)(α) του Περί Δασών Νόμου προνοεί ότι: 33

(2)Οποιοδήποτε πρόσωπο που δεν είναι εξουσιοδοτηµένο δυνάµει των διατάξεων του παρόντος Νόµου ή των δυνάµει αυτού εκδιδόµενων Κανονισµών και- (α) εκριζώνει, υλοτοµεί, αποκόπτει την κορυφή, χαράσσει ή καθ' οιονδήποτε τρόπο καταστρέφει ή προκαλεί ζηµιά σε οποιοδήποτε δέντρο, θάµνο ή στρογγύλη ξυλεία- (i) των ειδών που αναφέρονται στον Πίνακα 1 του Παραρτήµατος Ι, όταν η έµφλοια διάµετρος του κορµού τους, σε ύψος εκατόν τριάντα εκατοστόµετρα (130 εκ.) πάνω από το έδαφος, είναι µεγαλύτερη από δεκαπέντε εκατοστόµετρα (15 εκ.). .................... .................... είναι ένοχο αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει το ένα

(1)έτος ή σε χρηµατική ποινή που δεν υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000,00) ή και στις δύο

(2)αυτές ποινές. Στην προκειμένη περίπτωση το δέντρο της χαρουπιάς περιλαμβάνεται στον Πίνακα 1 του Παραρτήµατος Ι, του Νόμου και έχει αποδειχθεί ότι η επίδικη χαρουπιά απεκόπηκε από τους κατηγορούμενους. Διαπιστώνεται όμως ότι δεν έχει τεθεί άμεση, συγκεκριμένη και σαφής μαρτυρία ενώπιον μου σε σχέση με την έµφλοια διάµετρο του κορµού της επίδικης χαρουπιάς, σε ύψος εκατόν τριάντα εκατοστόµετρα πάνω από το έδαφος με αποτέλεσμα να μην έχει αποδειχθεί ένα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της τρίτης κατηγορίας. Συνεπώς η τρίτη κατηγορία εναντίον των κατηγορουμένων δεν έχει στοιχειοθετηθεί. Στη βάση των πιο πάνω οι κατηγορούμενοι 1 και 2 κρίνονται ένοχοι στην πρώτη και τη δεύτερη κατηγορία ενώ στην τρίτη κατηγορία αθωώνονται και απαλλάσσονται. (Υπ.)............ Στ. Λουκίδου Βασιλείου Α. Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο