ΧΡΥΣΑΦΗ ν. ΠΑΥΛΟΥ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 15828/19, 9/5/2022

(1988)1 Α.Α.Δ. 263, Γενικός Εισαγγελέας v. Μανώλη

(1995)2 Α.Α.Δ. 207 και Χάρης Χρίστου v. Ευγενία Khoreva

(2002)1 Α.Α.Δ. 454). Η Μαρτυρία: Πρώτη μάρτυρας Κατηγορίας (ΜΚ1) παρουσιάστηκε η κα ΧΧ Στυλιανού Πρωτοκολλητής στο Ε.Δ. Λεμεσού και υπεύθυνη του Ποινικού Τμήματος η οποία είχε στην κατοχή της και κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 τον φάκελο της ποινικής υπόθεσης ΧΧ και ανέφερε πως δεν έχει καταχωρηθεί οποιαδήποτε έφεση είτε επί της καταδικαστικής απόφασης του Δικαστηρίου ούτε επί της ποινής που επιβλήθηκε. Η μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε Δεύτερη μάρτυρας παρουσιάστηκε η Παραπονούμενη ΧΧ Χρυσάφη. Ως μέρος της κυρίως εξέτασης της ετοίμασε και κατέθεσε γραπτή δήλωση (Τεκμήριο 2) στην οποία αναφέρεται πως πρόκειται για την αδελφή των κατηγορουμένων καθώς και της ΧΧ Παύλου με τις αδελφές ΧΧ, ΧΧ και ΧΧ να κατέχουν από 1/3 μερίδιο του ακινήτου με αριθμό τεμαχίου ΧΧ, Φ/Σχ. ΧΧ, Τμήμα Χ, αρ. εγγραφής ΧΧ που ευρίσκεται στην οδό ΧΧ στην Λεμεσό ενώ ο κατηγορούμενος 2 δεν έχει οποιαδήποτε κυριότητα και δικαιώματα επί του ακινήτου. Σύμφωνα με τη μάρτυρα στις 17.07.2019 περί τις 10:30 π.μ. μετέβηκε με τον υιό της ΧΧ Χρυσάφη και τον δικηγόρο ΧΧ Τσαγκάρη στο ακίνητο επί της οδού ΧΧ αντικείμενο του διατάγματος ημερομηνίας 29.03.2017 με σκοπό να εισέλθουν εντός αυτού ως το δικαίωμα της που πηγάζει από την ιδιοκτησία της καθώς και από το εν λόγω διάταγμα. Κατά την άφιξη η είσοδος τους εντός του ακινήτου εμποδίζετο από κλειδωμένη κλειδαριά επί του κάγκελου της μοναδικής εισόδου για είσοδο στο ακίνητο και πέραν από την κλειδαριά το κάγκελο ήταν δεμένο και με άλλα υλικά όπως ττέλια και κορδόνια με αποτέλεσμα η ελεύθερη είσοδος τους εντός του ακινήτου να μην ήταν εφικτή. Λόγω των εμποδίων αυτών φώναξε στους Κατηγορούμενους οι οποίοι σύμφωνα με την μάρτυρα συνεχίζουν να διαμένουν εντός της παλαιάς οικίας εντός του ακινήτου να έρθουν για να ξεκλειδώσουν την κλειδαριά και να απομακρύνουν τα κορδόνια και ττέλια και να ανοίξουν το κάγκελο όμως αυτοί βγήκαν έξω από την οικία και αφού ήρθαν και οι δύο πλησίον του κάγκελου της εισόδου και τους ζητήθηκε εκ νέου να ανοίξουν το κάγκελο αυτοί αρνήθηκαν και τους ανέφεραν ότι δεν θα έμπαιναν μέσα και πως θα πάρουν τηλέφωνο τον δικηγόρο τους και την αστυνομία. Επίσης ως υποστήριξε σε συνέχεια της συνομιλίας τους ζητήθηκε να τους δώσουν κλειδιά του καγκελιού αλλά αυτοί αρνήθηκαν και έφυγαν και εισήλθαν εντός της οικίας χωρίς στην συνέχεια να ξαναβγούν αλλά ούτε και να ανταποκριθούν στα καλέσματα τους με αποτέλεσμα μετά από αρκετή ώρα να αποχωρήσουν από το χώρο χωρίς να εισέλθουν καθόλου εντός του ακινήτου αφού βρίσκονταν στο χώρο του πεζοδρομίου έξω από το ακίνητο. Η μάρτυρας περαιτέρω ανέφερε πώς τόσο η ίδια όσο και ο υιός της ΧΧ Χρυσάφη διαπίστωσαν περνώντας από την γειτονιά αλλά και συνομιλώντας με τους γείτονες ότι οι κατηγορούμενοι κατοικούν εντός της οικίας που βρίσκεται το ακίνητο αφού τους είδαν τόσο στην αυλή όσο και να μπαινοβγαίνουν της οικίας και ιδίως ο κατηγορούμενος 2 παρά και τις ρητές πρόνοιες του διατάγματος ημερομηνίας 29.03.2017 που του επιδόθηκε και προσωπικά στις 28.04.

1. Τέλος σημείωσε πως μετά την ανεπιτυχή προσπάθεια τους να εκπληρώσουν τα όσα δικαιούται βάση της ιδιοκτησίας της και στα όσα προνοεί το σχετικό διάταγμα έδωσε οδηγίες στους δικηγόρος της να αποστείλουν την επιστολή ημερ. 17.07.2019 (Τεκμήριο 3) με την ελπίδα ότι θα υπάρξει ανταπόκριση χωρίς όμως αυτοί να έχουν συμμορφωθεί ενώ ανέφερε πώς στις 25.01.2022 ο Δικηγόρος των Κατηγορουμένων επέδωσε στους δικηγόρους της επιστολή ημερ. 21.02.2022 συνοδευόμενη από κλειδί του καγκέλου της αυλής όμως μέχρι και σήμερα δεν έχουν πρόσβαση στα υποστατικά ενώ ο κατηγορούμενος 2 εξακολουθεί να παραμένει στην οικία εντός του ακινήτου κατά παράβαση του διατάγματος του Δικαστηρίου. Αντεξεταζόμενη η μάρτυρας ερωτήθηκε για το κατά πόσον η ίδια είδε τον κατηγορούμενο 2 να μένει ή να κοιμάτε στο σπίτι με την μάρτυρα να απαντά πως πέρασε αρκετές φορές και τον είδε να μένει στο σπίτι σημειώνοντας πως δεν είναι δυνατό να γνωρίζει αν κοιμάτε μέσα αφού δεν έχει το κλειδί για να μπει στο υπνοδωμάτιο αφού ούτε καν στην αυλή δεν μπορεί να μπει όμως τόσο η ίδια από τις φορές που πέρασε όσο και τα όσα οι γείτονες της ανέφεραν αυτός μένει εκεί μαζί με την κατηγορούμενη 1 και αρνήθηκε την θέση ότι κατά τις 17.07.2019 στις 10:30 απλά είχε επισκεφθεί την αδελφή του επιμένοντας πώς ο κατηγορούμενος 2 μένει εκεί. Κατά την άφιξη τους στο καγκέλι είχαν φωνάξει και τα δύο ονόματα των κατηγορουμένων για να βγουν έξω από το σπίτι και να μπορέσουν να μιλήσουν και να τους ανοίξουν την καγκελόπορτα για να μπουν μέσα όμως αυτή έφερε μεγάλη τσακροκλιδωνιά καθώς και τέλες και σύρματα αλλά και κόλλα και μάλιστα όταν ερωτήθηκαν οι κατηγορούμενοι γιατί είναι αυτή η κατάσταση της απάντησαν πως έτσι τους αρέσει να κλειδώνουν την πόρτα τους. Κανένα κλειδί δεν ήρθε για να ανοίξει την πόρτα ούτε και είχαν οι κατηγορούμενοι πρόθεση να την ανοίξουν ενώ άρχισαν να φωνάζουν ότι θα πάρουν τον δικηγόρο τους και την αστυνομία και στην συνέχεια αποφάσισαν να μπουν μέσα στο σπίτι ενώ η μάρτυρας με τους υπόλοιπους περίμεναν έξω χωρίς να υπάρχει καμιά ανταπόκριση. Μάλιστα ερωτούμενη με ποιο τρόπο οι κατηγορούμενοι μπαίνουν στο τεμάχιο αφού υπήρχε το κλειδωμένο καγκέλι με την κόλα απάνω η μάρτυρας ανέφερε πώς ενώ αυτοί κρατούν το κλειδί πηδούν πάνω από το κάγκελο ως της έχουν αναφέρει οι γείτονες και χαρακτήρισε τους κατηγορούμενους ως πρόσωπα ικανά να κάνουν τα πάντα έτσι ώστε να μην μπει κανείς μέσα στο σπίτι και ειδικά η μάρτυρας και η αδελφή της που είναι συνιδιοκτήτριες και σε καμιά περίπτωση δεν έχει κλειδωθεί για να αποτρέψει τους κλέφτες και διαρρήκτες. Η μάρτυρας αρνήθηκε περαιτέρω τις θέσεις που της υποβλήθηκαν ότι στις 17.07.2019 ο σκοπός της επίσκεψης τους στο τεμάχιο ήταν να προκαλέσουν και να εκθέσουν τους κατηγορούμενους με σκοπό να τους φέρουν στο ειδώλιο. Η ίδια επισκεύθηκε το τεμάχιο μόλις το 2010 που είχε αποβιώσει ο πατέρας της και μετέβηκαν στο σπίτι για να πάρουν ρούχα ενώ από το 2000 το μερίδιο είχε μεταβιβαστεί από την γιαγιά τους στις 3 θυγατέρες της οικογένειας με τους κατηγορούμενους να συνεχίζουν να διαμένουν στο συγκεκριμένο σπίτι μέχρι και σήμερα. Η ίδια δήλωσε πώς το σπίτι επιθυμεί να το δώσει αντιπαροχή ή να το πουλήσουν για να πάρει το μερίδιο της τόσο η ίδια όσο και η αδελφή της αφού πρόκειται για ένα σπίτι 100 χρονών που θα πέσει να πλακώσει τους κατηγορούμενους που ζουν μέσα σε αυτό αφού πρόκειται για τρώγλη όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. Ο Κατηγορούμενος 2 έδωσε μαρτυρία από το ειδώλιο του μάρτυρα πρόκειται ως ανέφερε για πρόσωπο ηλικίας 59 ετών ο οποίος διαμένει μόνος του στην οδό ΧΧ αφού ενοικιάζει δωμάτιο και καταβάλει μηνιαίο ενοίκιο ύψους €
2. Σε σχέση με την Οδό ΧΧ στην οποία διαμένει η κατηγορούμενη 1 αυτός ανέφερε πώς επισκέπτεται το μέρος από τις 07:00 μέχρι τις 20:00 για να βοηθάει την αδελφή του σε ότι χρειάζεται. Στις 17.07.2019 και ενώ στις 10:40 π.μ. ήταν με την αδελφή του μέσα στο σπίτι άκουσε μια φωνή να του φωνάζει ''.ρε ΧΧ . ρε ΧΧ.'' και βγήκε έξω στο καγκέλι με την αδελφή του και στην είσοδο του καγκελιού ήταν και η αδελφή του ΧΧ Χρυσάφη μαζί με τον ΧΧ Χρυσάφη και τον ΧΧ Τσαγκάρη και τον ρώτησε η ΧΧ τι έχει το καγκέλι με τον ίδιο να απαντά πώς είναι από το δένδρο που στάζει πάνω του ενώ ο ΧΧ Χρυσάφη του ζήτησε να φέρει το κλειδί να τους ανοίξει με τον κατηγορούμενο να ξεκινάει να το φέρει και να τους αναφέρει ότι θα τηλεφωνούσε στον δικηγόρο του να δει τι θα του πει και την αστυνομία. Ο ίδιος υποστήριξε την θέση πως όταν έφευγε και ερχόταν στο σπίτι δεν άνοιγε το καγκέλι αλλά πηδούσε από πάνω και έμπαινε μέσα. Τελικά ο ίδιος ως ανέφερε δεν βρήκε το κλειδί ενώ η κατηγορούμενη 1 που ήταν μαζί του δεν απάντησε γιατί φοβήθηκε. Κατάφερε να μιλήσει τηλεφωνικά με τον κ. Καψάλη ο οποίος τον ενημέρωσε πως δεν μπορούσε να έρθει ενώ έδωσε και κατάθεση μέσω τηλεφώνου σε γυναίκα Αστυνομικό των Μικροπαραβάσεων η οποία τους είπε πως αν τους βγάλουν έξω από το σπίτι να τους τηλεφωνήσουν να τους συλλάβουν ενώ ενημέρωσε και τις Κοινωνικές Υπηρεσίες και αργότερα μετέβηκαν και με την αδελφή του και έδωσαν και κατάθεση στην Αστυνομία. Τέλος ανέφερε πως ο ίδιος δεν είχε κλειδί για να ανοίξει ενώ η αδελφή του φοβήθηκε και ήταν μέσα στο σπίτι γιατί αντιμετωπίζει προβλήματα με την καρδία της. Αντεξεταζόμενος ανέφερε πώς κατά τον Δεκέμβριο του 2019 διέκοψαν την τηλεφωνική γραμμή που είχαν στο σπίτι γιατί δεν είχαν χρήματα να το πληρώνουν ενώ όταν τηλεφώνησε στην Αστυνομία τους ενημέρωσε ότι είχαν έρθει να τους βγάλουν έξω από το σπίτι με την Αστυνομία να του αναφέρει πως δεν υπάρχει νόμος που να τους επιτρέπει να τους βγάλουν έξω και ότι αν το έπρατταν θα ερχόταν η Αστυνομία να τους βοηθήσει ενώ στην συνέχεια μετέβηκαν στις Μικροπαραβάσεις για να δώσουν κατάθεση. Ερωτούμενος κατά πόσον είχε μαζί του ενοικιαστήριο έγγραφο για το σπίτι που διαμένει στην οδό ΧΧ ή λογαριασμούς στο όνομα του απάντησε πως δεν είχε εκείνη την ώρα μαζί του αλλά στο σπίτι και παρά το 45λεπτο διάλυμα που δόθηκε για να μεταβεί στο σπίτι και να τα φέρει μαζί του για συνέχιση της αντεξέτασης ο κατηγορούμενος 2 δεν παρουσίασε οτιδήποτε και πρόβαλε ως δικαιολογία ότι δεν τα έχει βρει και πως περιμένει τον ιδιοκτήτη να του τα δώσει. Παρά το γεγονός τούτο δεν αποδέχθηκε την θέση ότι ουδέποτε διέμενε σε κατοικία στη συγκεκριμένη οδό αλλά στην επίδικη κατοικία στην οδό ΧΧ και σημείωσε για πολλοστή φορά πως μεταβαίνει στην κατοικία της αδελφής του για να της παρέχει βοήθεια μεταξύ των ωρών 07:00 με 20:00 ενώ στην συνέχεια φεύγει από το σπίτι ο ίδιος. Ανέφερε πως για να μπουν οι ίδιοι στο σπίτι πετάσονται από το καγκέλι ή από άλλο σημείο της αυλής και στο σπίτι μπαίνουν από την πίσω πόρτα μέσω εξωτερικού διαδρόμου αφού η μπροστινή είναι κλειδωμένη και μόνο από μέσα αυτή μπορεί να ανοίξει και επανέλαβε την θέση πως κατά την συγκεκριμένη ημερομηνία είχε σταθερό τηλέφωνο και τηλεφώνησε στον δικηγόρο του, την αστυνομία και τις κοινωνικές υπηρεσίες. Μοναδικός Μάρτυρας Υπεράσπισης (ΜΥ1) κλήθηκε και παρουσιάστηκε η Αστυφύλακας ΧΧ ΧΧ Xρυσάνθου η οποία στις 17.07.2019 υπηρετούσε στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λεμεσού. Η μάρτυρας επιβεβαίωσε ότι στις 17.07.2019 γύρω στις 13:00 την επισκεφθήκαν οι κατηγορούμενοι και της ανέφεραν πως δέχθηκαν επίσκεψη στο σπίτι στην Οδό ΧΧ από τις 2 αδελφές οι οποίες ζητούσαν επίμονα να φύγουν από το συγκεκριμένο σπίτι οι κατηγορούμενοι. Δεν θυμόταν αν της είχε αναφερθεί κατά πόσον εκτός από τις αδελφές ήταν παρόν κατά την επίσκεψη και οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Ενημερώθηκε για την ιδιοκτησία του σπιτιού ότι δηλαδή αυτό άνηκε στις 3 αδελφές δηλαδή την κατηγορούμενη 1 και τις 2 αδελφές της και ο σκοπός τους στην αστυνομία ήταν να αναφέρουν το περιστατικό για ενημέρωση του σταθμού και ενδεχόμενη μελλοντική χρήση και δεν προχώρησαν σε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια γιατί επιθυμία τους ήταν απλά να καταγραφεί το γεγονός. Αντεξεταζόμενη επιβεβαίωσε ότι ο αριθμός της είναι ο ΧΧ και όχι ο ΧΧ και ότι η αναφορά που της έγινε από τους κατηγορούμενους ήταν για επίσκεψη στο σπίτι στην Οδό ΧΧ. Δεν της είχαν αναφέρει ότι το σπίτι ήταν των κατηγορουμένων αλλά ότι είναι της κατηγορούμενης 1 με τις 2 αδελφές της ενώ δεν γνώριζε τη δουλεία είχε ο κατηγορούμενος 2 και ήρθε να κάμει το παράπονο και υπό ποια ιδιότητα, συνόδευε όμως την κατηγορούμενη 1 αδελφή του όπως η μάρτυρας ανέφερε. Οι Αγορεύσεις: Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των διαδίκων με τις εμπεριστατωμένες τους γραπτές εισηγήσεις υποστήριξαν ο καθένας τις θέσεις του διαδίκου έκαστος εξ αυτών εκπροσωπεί. Έχω μελετήσει επισταμένως τις θέσεις αυτές, τις έχω υπόψη μου και θα αναφερθώ σε αυτές όπου κρίνω ότι είναι αναγκαίο. Να υπενθυμιστεί στο στάδιο αυτό ότι το Δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση σχολιασμού κάθε απόφασης που παρουσιάζεται από διάδικο εκτός και αν αυτή είναι καθοριστική για τα επίδικα ζητήματα. Ακόμη, δεν έχει υποχρέωση να απαντά σε κάθε επιχείρημα που προβάλλεται, το οποίο κρίνεται ότι δεν είναι ουσιώδες ή νομικά αποδεκτό (Βλ. Ανδρονίκου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 486.)[5] Αξιολόγηση Μαρτυρίας: Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω, μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου. Θα προχωρήσω στην συνέχεια στην αξιολόγηση της μαρτυρίας με κριτήρια, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, την ευκαιρία που είχαν οι μάρτυρες να παρακολουθήσουν τα επίδικα γεγονότα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (Ζαβρού v.Χαραλάμπους

(1996)1Α Α.Α.Δ 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ 820). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Πιο κάτω γίνεται ξεχωριστή αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα. Η αξιολόγηση αυτή ωστόσο δεν έχει περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα αλλά συσχετίστηκε, τέθηκε σε αντιπαράθεση και διερευνήθηκε με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056, Mustafa v. Κακουρή κ.α

(2002)1Α Α.Α.Δ 165). Η μαρτυρία της ΜΚ1 ήταν καθαρά τυπικής φύσεως αφού αυτή περιορίστηκε στο να παρουσιάσει τον φάκελο της ποινικής υπόθεσης Ε.Δ. Λεμεσού ΧΧ επιβεβαιώνοντας πως δεν έχει καταχωρηθεί οποιαδήποτε έφεση σε σχέση με αυτόν με την μάρτυρα να μην αντεξετάζεται. Συνεπώς δεν έχω λόγο να μην αποδεχθώ την μαρτυρία της. Ούτως η άλλως ούτε και το περιεχόμενο του ως άνω αναφερόμενου φακέλου ο οποίος κατατέθηκε στα πλαίσια της ακρόασης της υπόθεσης έχει με οποιοδήποτε τρόπο αμφισβητηθεί από πλευράς υπεράσπισης. Μάλιστα τα τεκμήρια που είχαν κατατεθεί εντός του συγκεκριμένου φακέλου στα πλαίσια ακρόασης της υπόθεσης είναι σχετικά και με την υπό εξέταση υπόθεση αφού περιλαμβάνουν σε αυτά τόσο το επίδικο διάταγμα ημερομηνίας 29.03.2017 όσο και τις προσωπικές επιδόσεις αυτού στους Κατηγορούμενους που έγινε στις 28.04.

1. Την εικόνα ειλικρινούς και αξιόπιστου προσώπου σχημάτισα σε σχέση με την ΜΚ
2. Αυτή κατέθεσε με ευθύτητα και πειστικότητα σε σχέση με γεγονότα που η ίδια είχε προσωπική εμπλοκή και γνώση ενώ εκεί και όπου παρέθετε εξ ακοής μαρτυρία έδινε και εξήγηση για το πώς η μαρτυρία περιήλθε στην δική της γνώση. Φυσικά δεν παραγνωρίζω το γεγονός πως από την μαρτυρία της το Δικαστήριο διαπίστωσε την σοβαρή ρήξη των προσωπικών σχέσεων της μάρτυρας με τους Κατηγορούμενους και έχοντας υπόψη αυτό η μαρτυρία της εξετάστηκε από το Δικαστήριο με ιδιαίτερη περισυλλογή, περίσκεψη και επιφύλαξη και τον κίνδυνο αυτή να διακατέχετο από αλλότρια κίνητρα και προθέσεις. Θεωρώ πως η μάρτυρας ήταν ειλικρινής στις τοποθετήσεις της σε σχέση με το περιστατικό που έλαβε χώρα το πρωινό στις 17.07.2019 και η πίκρα αλλά και ο θυμός που εξέφρασε σε κάποιες περιπτώσεις είχε να κάνει με την κατάσταση αδιεξόδου που έχει δημιουργηθεί εδώ και χρόνια και αφορούσε το επίδικο ακίνητο και την εμπλοκή των μελών της οικογένειας της σε σχέση με αυτό. Δεν θεωρώ όμως από την όλη εικόνα που αποκόμισα από την μάρτυρα πώς τα όσα αναφέρθηκε και έλαβαν χώρα στις 17.07.2019 ήταν προϊόν ψεύδους ή κατασκευασμένης μαρτυρίας αλλά θεωρώ πώς ήταν το τι πραγματικά συνέβηκε. Οι απαντήσεις της χαρακτηρίζονταν από συνοχή και πειστικότητα ενώ κατά την αντεξέταση της δεν περιέπεσε σε αντιφάσεις. Η αντεξέταση της περιορίστηκε σε σχέση με το κατά πόσον η ίδια είδε τον κατηγορούμενο 2 να μένει η να κοιμάτε στο σπίτι πράγμα το οποίο η μάρτυρας επιβεβαίωσε τουλάχιστον για το γεγονός ότι η ίδια στις 17.07.2019 τον συνάντησε κατά την επίσκεψη της με την υπεράσπιση ούτως η άλλως να μην το αρνείται αφού παραδέχεται ότι ο Κατηγορούμενος 2 είχε επισκεφθεί την αδελφή του κατά την συγκεκριμένη ημερομηνία και μάλιστα μεταξύ των ωρών 07:00 μέχρι 20:00 και βρισκόταν εντός του τεμαχίου και της κατοικίας. Επιπρόσθετα σταθερή παρέμεινε στο ζήτημα της ύπαρξης του κλειδωμένου καγκελιού και της απροθυμίας των Κατηγορουμένων 1 και 2 να φέρουν το κλειδί και να το ξεκλειδώσουν με σκοπό να επιτευχθεί η είσοδος της μάρτυρας και των προσώπων που την συνόδευαν εντός του ακινήτου παρά το ότι τους είχε ζητηθεί, προφασιζόμενοι την επικοινωνία τους με την αστυνομία και τον δικηγόρο του χωρίς όμως τελικά να ανταποκριθούν. Ήταν σταθερή με την θέση της πως δεν κατέστηκε εφικτή η είσοδος της εντός του ακινήτου λόγω της ύπαρξης του κλειδωμένου καγκελιού και της απροθυμίας των κατηγορουμένων που ούτε καν δοκίμασαν να το ανοίξουν ξεκλειδώνοντας το κατά το χρονικό διάστημα της παραμονής της μάρτυρας εκεί, προβάλλοντας την δικαιολογία της επικοινωνίας τους με την αστυνομία και τον δικηγόρο τους. Συνεπώς αποδέχομαι την μαρτυρία της ως αξιόπιστη. Σε σχέση με την Κατηγορούμενη 1 υπενθυμίζεται ότι αυτή προχώρησε σε ανώμοτη δήλωση. Η επιλογή ενός Κατηγορούμενου να προβεί σε ανώμοτη δήλωση ή να παραμείνει σιωπηλός δεν δύναται να εκληφθεί ως επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον του (Δημοσθένους κ.α. v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ 129). Η ανώμοτη δήλωση όπως και η σιωπή, σε αντίθεση με την ένορκη κατάθεση, δεν υπόκειται σε αξιολόγηση (Themistocleous v. The Police

(1981)2 CLR 200 και Anastassiades v. The Republic

(1977)2 C.L.R. 97). Έχει κάποια αξία η οποία θα πρέπει να εξετάζεται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας, αλλά όχι τέτοια που να ισοδυναμεί με μαρτυρία (Onisiforou v. The Police

(1987)2 C.L.R. 261). Δεν προσφέρεται για την απόδειξη ή την κατάρριψη γεγονότων. Ωστόσο, μπορεί από το περιεχόμενό της να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα που θα βοηθήσουν στη θεώρηση της μαρτυρίας από διαφορετική σκοπιά. Η αξία της είναι πειστική παρά αποδεικτική (Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας Ποιν. Έφεση 96/16 ημερ. 28.11.17 και Ευθυμίου και Δημοκρατίας Ποιν. Έφεση 191/2016 ημεερ.06.11.18). Στην υπόθεση Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ 22 αναφέρθηκαν επίσης τα ακόλουθα σχετικά: «Υπενθυμίζουμε ότι στην παρούσα υπόθεση οι κατηγορούμενοι (συμπεριλαμβανομένου και του εφεσείοντα) αφού κλήθηκαν σε απολογία επέλεξαν να προβούν σε ανώμοτη δήλωση και να μην προσκομίσουν οποιαδήποτε μαρτυρία, κάτι βέβαια που ήταν απόλυτο δικαίωμα τους. Σε τέτοια περίπτωση, ενόψει και του τεκμηρίου αθωότητας ενός κατηγορουμένου και της υποχρέωσης της Κατηγορούσας Αρχής να αποδείξει την ενοχή του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, αυτό που εξετάζεται είναι (α) αν η μαρτυρία που παρουσίασε η κατηγορούσα αρχή είναι αξιόπιστη και (β) αν ναι, κατά πόσο είναι ικανοποιητική για να αποδείξει τις κατηγορίες. Το γεγονός ότι ένας κατηγορούμενος δεν έδωσε ο ίδιος ένορκη κατάθεση ή ότι δεν παρουσίασε μάρτυρες, δεν πρέπει να θεωρείται ότι συμπληρώνει τυχόν κενά της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Η ανώμοτη δήλωση ενός κατηγορουμένου εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας, ανάλογα και με το πώς ταιριάζει στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.» Λαμβάνοντας υπόψη το περιεχόμενο της ανώμοτης δήλωσης της Κατηγορούμενης 1 που περιορίστηκε στο να αναφέρει πώς ''Εγώ είμαι αθώα'' το Δικαστήριο σημειώνει πως δεν μπορεί να αποδώσει σε αυτή οποιαδήποτε βαρύτητα αφού το περιεχόμενο αυτής δεν είναι τέτοιο που να μπορεί να τύχει αξιολόγησης σε συνάρτηση με την υπόλοιπη μαρτυρία που έχει δοθεί. Σε αυτήν δεν γίνεται αναφορά σε οποιαδήποτε γεγονότα οπότε αυτό που έχει αναφερθεί / λεχθεί δεν συσχετίζεται με την λοιπή μαρτυρία. Ούτως η άλλως προς όφελος της κατηγορούμενης 1 επενεργεί και το τεκμήριο της αθωότητας το οποίο διασφαλίζεται τόσο από το άρθρο 3Α της Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 καθώς και το Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και η Κατηγορούσα Αρχή έχει την υποχρέωση να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την υπόθεση της. Ο Κατηγορούμενος 2 από την άλλη δεν άφησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο, και η κατάληξη μου αυτή προέκυψε μέσα από προσεκτική μελέτη τόσο των όσων ο ίδιος ανέφερε κατά την μαρτυρία του όσο και από την συνολική συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα. Η μαρτυρία του χαρακτηρίζεται από σύγχυση και αντιφάσεις και μπορώ να πω ότι ήταν επιτηδευμένη και προορισμένη να ενισχύσει τις θέσεις και ισχυρισμούς του και όχι την αλήθεια. Καταρχάς ενώ υποστήριξε την θέση πως αυτός δεν διαμένει στην επίδικη κατοικία αφού ενοικιάζει αλλού δωμάτιο και έχει τόσο ενοικιαστήριο όσο και λογαριασμούς επ ονόματι του δεν προσκόμισε οτιδήποτε σχετικό προς υποστήριξη των ισχυρισμών του παρά και το χρόνο που δόθηκε από το Δικαστήριο να πράξει τούτο ενώ η αντεξέταση του βρισκόταν σε εξέλιξη. Περαιτέρω ενώ ανέφερε πώς τα έγγραφα αυτά τα κατέχει ο ιδιοκτήτης του ακινήτου που ενοικιάζει καμία άλλη μαρτυρία δεν προσκομίστηκε που να επιβεβαιώνει τα όσα ο κατηγορούμενος 2 υποστήριξε. Μάλιστα ο ίδιος παραδέχθηκε τόσο κατά την κυρίως εξέταση του όσο και κατά την αντεξέταση του ότι μεταβαίνει και παραμένει επί καθημερινής βάσεως και μεταξύ των ωρών 07:00 με 20:00 στην επίδικη κατοικία για να βοηθά ως ανέφερε την αδελφή του κάτι το οποίο έπραξε και στις 17.07.2019 ως παραδέχθηκε. Σε σχέση με το τι έλαβε χώρα το πρωί στις 17.07.2019 ο Κατηγορούμενος 2 επιβεβαίωσε πως η αδελφή τους Δέσποινα Χρυσάφη μαζί με τον υιό της και τον δικηγόρο ΧΧ Τσαγκάρη τους επισκέφθηκαν έξω από το επίδικο ακίνητο και δεν έτυχαν πρόσβασης σε αυτό με τον ίδιο να παραδέχεται πως η πρώτη τους αντίδραση ήταν να αποχωρήσουν από την καγκελόπορτα προς την κατοικία στην οποία παρέμειναν με την αδελφή του χωρίς να εξέρχονται ξανά έξω από αυτήν παρά το γεγονός ότι οι υπόλοιποι τους ανέμεναν στο πεζοδρόμιο παραδεχόμενος πως πρόθεση τους ήταν να ενημερώσουν τον δικηγόρο τους και την αστυνομία. Θεωρώ πως ο ισχυρισμός που έδωσε στην συνέχεια ότι τελικά δεν βρήκε το κλειδί του καγκελιού αποτελεί εκ των υστέρων σκέψη του Κατηγορούμενου 2 για αποφυγή των όποιων συνεπειών. Αν πράγματι αυτή ήταν η θέση του τότε ο ίδιος ουδέποτε βγήκε από την κατοικία ούτε βεβαίως και η αδελφή του για να μεταβεί στο χώρο της εισόδου του ακινήτου που βρίσκονταν και τα υπόλοιπα πρόσωπα επί του πεζοδρομίου και τους ανέμεναν για να ξεκλειδώσουν το καγκέλι και να τους ενημερώσουν σχετικά. Απεναντίας η μόνη αναφορά των Κατηγορουμένων ήταν πώς θα ενημέρωναν την Αστυνομία και τον δικηγόρο τους, αναχώρησαν για το εσωτερικό της κατοικίας και ουδέποτε βγήκαν έξω ξανά. Η εντύπωση που ήθελε να δώσει στο Δικαστήριο ήταν ότι τόσο αυτός όσο και η αδελφή του Κατηγορούμενη 1 ήταν τα θύματα της όλης υπόθεσης και τα πρόσωπα τα οποία τυγχάνουν απειλών και εκφοβισμού από τις αδελφές τους. Καμία απολύτως αναφορά δεν έγινε ούτε και το τι του αναφέρθηκε από τον δικηγόρο τους κατά την τηλεφωνική τους επικοινωνία εκτός από το γεγονός ότι ο δικηγόρος δεν μπορούσε να μεταβεί εκείνη την στιγμή στον χώρο δηλαδή κατά πόσον έτυχαν νομικής συμβουλής να αποτρέψουν ή επιτρέψουν την είσοδο της παραπονουμένης στο τεμάχιο. Επιπρόσθετα και τα όσα ανέφερε ο Κατηγορούμενος 2 ότι τους είχε πει η ΜΥ1 περί ισχυριζόμενης σύλληψης των προσώπων που βρίσκονταν έξω από το τεμάχιο σε περίπτωση που ήθελαν να βγάλουν έξω τους Κατηγορούμενους από το τεμάχιο δεν φαίνεται να έχουν επιβεβαιωθεί από την ΜΥ1 κατά την δική της μαρτυρία. Συνεπώς για τους λόγους που ανωτέρω εξηγώ και λαμβάνοντας την γενικότερη εικόνα που αποκόμισε το Δικαστήριο σε σχέση με την μαρτυρία του Κατηγορούμενου 2 αυτή απορρίπτεται στο σύνολο της με εξαίρεση βεβαίως τα μη αμφισβητούμενα γεγονότα ή γεγονότα που συνιστούν παραδοχές και σχετίζονται με τα επίδικα θέματα της υπόθεσης. Η μαρτυρία της ΜΥ1 ήταν καθαρά τυπικής φύσεως αφού περιορίστηκε μόνο να αναφέρει στα όσα αφορούσε την επίσκεψη των Κατηγορουμένων στις 17.07.2019 και ώρα 13:00 στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων του Αστυνομικού Σταθμού Λεμεσού και οι λιγοστές ερωτήσεις που της τέθηκαν κατά την αντεξέταση ήταν καθαρά διευκρινιστικού χαρακτήρα και όχι αμφισβήτησης των όσων ανέφερε κατά την κυρίως εξέταση της. Το μόνο σημείο της μαρτυρίας της που δεν μπορώ να αποδεχθώ καθότι δεν επιβεβαιώνεται ούτε και από τα όσα ο Κατηγορούμενος 2 ανέφερε στο δικαστήριο είναι πώς οι κατηγορούμενοι της είχαν αναφέρει πώς δέχθηκαν επίσκεψη στο σπίτι στην Οδό ΧΧ από τις 2 αδελφές οι οποίες ζητούσαν επίμονα να φύγουν από το συγκεκριμένο σπίτι οι κατηγορούμενοι. Ο λόγος είναι διότι αποτελεί κοινό έδαφος γεγονότων πώς στο περιστατικό στις 17.07.2019 εμπλοκή είχε μόνο η παραπονούμενη και όχι το άλλο πρόσωπο (αδελφή) που παρουσιάζεται ως ενάγοντας επίσης στην απόφαση ημερομηνίας 29.03.2017 και επιπρόσθετα και από το γεγονός πώς ούτε και ο κατηγορούμενος ανέφερε πως εκτός από το αίτημα για άνοιγμα του κλειδωμένου καγκελιού τους είχε ζητηθεί να φύγουν από το σπίτι κατά το συγκεκριμένο περιστατικό. Ευρήματα: Από την ενώπιον μου αποδεκτή έγγραφη και δια ζώσης μαρτυρία καθώς και τα μη αμφισβητούμενα γεγονότα προβαίνω στα ακόλουθα ευρήματα: Το ακίνητο που καλύπτεται από τον τίτλο ιδιοκτησίας με αριθμό τεμαχίου ΧΧ, Φ/Σχ. ΧΧ, Τμήμα Χ, αρ. εγγραφής ΧΧ που ευρίσκεται στην οδό ΧΧ στην Λεμεσό είναι ιδιοκτησίας ανά 1/3 μερίδιο σε 3 αδελφές ήτοι την ΧΧ Χρυσάφη (Παραπονούμενη), ΧΧ Παύλου και ΧΧ Παύλου (Κατηγορούμενη 1) οι οποίες έχουν αδελφό και τον ΧΧ Παναγή άλλως Παναγιώτου (Κατηγορούμενο 2). Στις 29.03.2017 στα πλαίσια της Αγωγής του Ε.Δ. Λεμεσού ΧΧ στην οποία παρουσιαζόταν ως Ενάγουσα 1 η ΧΧ Χρυσάφη και ως Ενάγουσα 2 η ΧΧ Παύλου εκδόθηκε απόφαση του Δικαστηρίου εναντίον της ΧΧ Παύλου (Εναγόμενη 1) και του ΧΧ Παναγή άλλως Παναγιώτου (Εναγόμενου 2) η οποία μεταξύ άλλων περιλάμβανε και τα ακόλουθα διατάγματα: Το Δικαστήριο αυτό δια του παρόντος ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ και ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΟΠΩΣ: 1. Εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου απαγορεύεται και ή παρεμποδίζει την Εναγόμενη 1 είτε προσωπικά είτε δια των αντιπροσώπων και ή υπηρετών και ή υπαλλήλων της από του να εμποδίζουν και ή αξιώνουν και ή αποκλείουν και ή απαγορεύουν στις Ενάγουσες και ή τους αντιπροσώπους τους από του να εισέρχονται και ή διαμένουν και ή κατέχουν και ή χρησιμοποιούν και ή εκμεταλλεύονται μαζί με την Εναγόμενη 1 το τεμάχιο γης ΧΧ του Φ/Σχ. ΧΧ, Τμήμα Χ και τα εν αυτώ υποστατικά και τα οποία τεμάχιο γης και υποστατικά καλύπτονται με το πιστοποιητικό εγγραφής με αρ. εγγραφής 4ΧΧ και τα οποία όλα μαζί ευρίσκονται στην οδό ΧΧ στη Λεμεσό, με ισχύ του διατάγματος από τον χρόνο επίδοσης του στους Εναγόμενους ή εις άλλον χρόνο αν το Δικαστήριο ήθελε διατάξει διαφορετικά. 2. Εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο εμποδίζει και ή απαγορεύει στον Εναγόμενο 2 προσωπικά και ή μέσω των αντιπροσώπων και ή υπηρετών του απο του να επεμβαίνει και ή παραμένει και ή συνεχίζει την επέμβαση και ή παραμονή του στο αναφερόμενο ακίνητο και ή στα δικαιώματα των Εναγουσών επί του ακινήτου. 3. Εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται διάταγμα και/ή Δήλωση του Δικαστηρίου ότι ο Εναγόμενος 2 δεν έχει οποιοδήποτε δικαίωμα εισόδου, παραμονής και χρήσης του αναφερόμενου ακινήτου. ....... ΟΠΙΣΘΟΓΡΑΦΗΣΗ: Εάν εσείς οι πιο πάνω αναφερόμενοι η Εναγόμενη 1 ΧΧ ΠΑΥΛΟΥ και ο Εναγόμενος 2 ΧΧ ΠΑΝΑΓΗ ΑΛΛΩΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ είτε προσωπικά είτε δια των αντιπροσώπων και ή υπηρετών και ή υπαλλήλων σας αμελήσετε να υπακούσετε στο αναφερόμενο διάταγμα εντός της πιο πάνω προθεσμίας σεις μεν υπόκεισθε σε σύλληψη η δε περιουσία σας σε κατάσχεση. Τα διατάγματα επιδόθηκαν προσωπικά στους Κατηγορούμενους 1 & 2 στις 28.04.2017 μέσω ιδιώτη επιδότη ενώ μέχρι και σήμερα αυτό βρίσκεται σε ισχύ. Στις 21.08.2017 στο Ε.Δ. Λεμεσού οι ενάγουσες στην Αγωγή του Ε.Δ. Λεμεσού ΧΧ προχώρησαν στην καταχώρηση της Ποινικής Υπόθεσης ΧΧ Ε.Δ. Λεμεσού εναντίον των κατηγορουμένων καταλογίζοντας τους τα ποινικά αδικήματα της απείθειας δικαστικού διατάγματος που αφορούσαν την ημερομηνία 03.07.2017. Ένεκα της απάντησης μη παραδοχής στις κατηγορίες που τότε αντιμετώπιζαν η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση και το Δικαστήριο κάτω από άλλη σύνθεση με τελική του απόφαση ημερομηνίας 06.12.2018 έκρινε ένοχους αμφότερους τους Κατηγορούμενους και στις 31.01.2019 προχώρησε και επέβαλε σε αυτούς ποινές φυλάκισης 2 μηνών σε κάθε κατηγορία που αυτοί αντιμετώπιζαν τις οποίες ποινές φυλάκισης για τους λόγους που εξήγησε ανέστειλε για περίοδο 3 ετών. Δεν ασκήθηκε οποιαδήποτε έφεση επί της άνω καταδικαστικής απόφασης ή της ποινής που επιβλήθηκε. Στις 17.07.2019 η Κατηγορούμενη 1 τόσο προσωπικά αλλά και μέσω του αντιπροσώπου της Κατηγορούμενου 2 ο οποίος ήταν παρόν μαζί της και είχε άμεση εμπλοκή στα γεγονότα της υπόθεσης δεν επέτρεψαν στην Παραπονούμενη ΧΧ Χρυσάφη, στον υιό της ΧΧ Χρυσάφη και τον δικηγόρο της ΧΧ Τσαγκάρη να εισέλθουν εντός του επίδικου ακινήτου αφού το κάγκελο της εισόδου της αυλής του ακινήτου ήταν αλλά και συνέχισε να παραμένει κλειδωμένο καθόλη την διάρκεια της εκεί παραμονής τους παρά το κάλεσμα προς τους Κατηγορούμενους να το ξεκλειδώσουν χωρίς όμως θετική ανταπόκριση από μέρους τους ενώ οι τελευταίοι αναζήτησαν και νομική συμβουλή για το τι θα έπρατταν αποχώρησαν από την αυλή, εισήλθαν εντός της κατοικίας και δεν εξήλθαν αυτής παρά την παραμονή της παραπονούμενης και των προσώπων που την συνόδευαν στο πεζοδρόμιο που εφάπτεται με το επίδικο ακίνητο. Στις 17.07.2019 ο Κατηγορούμενος 2 εισήλθε και παρέμεινε μεταξύ των ωρών 07:00 μέχρι και τις 20:00 στο επίδικο ακίνητο. Ο κατηγορούμενος 2 ενεργούσε κατά τον επίδικο χρόνο από μόνος του αλλά και εκ μέρους της πρώτης κατηγορούμενης. Νομική Πτυχή: Τα αδικήματα που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι 1 και 2 είναι αυτά της ανυπακοής σε νόμιμη διαταγή κατά παράβαση του άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 οι πρόνοιες του οποίου διαλαμβάνουν τα ακόλουθα: 137. Όποιος ανυπακούει σε διάταγμα, ένταλμα, ή διαταγή που εκδόθηκε από Δικαστήριο, λειτουργό ή πρόσωπο που ενεργεί με οποιαδήποτε επίσημη ιδιότητα και κανονικά εξουσιοδοτημένο για αυτό, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων, εκτός όταν καθορίζεται ρητά κάποια άλλη ποινή ή διαδικασία σε συνάφεια με τέτοια ανυπακοή. Για να στοιχειοθετηθεί όμως το αδίκημα του αρ. 137, απαιτείται όπως και στην αστική διαδικασία, η απόδειξη ηθελημένης ανυπακοής, επίδειξη δηλαδή πρόθεσης για καταστρατήγηση του διατάγματος του δικαστηρίου (βλ. σχ. Χριστίνα Ρασποπούλου v Θεοδώρα Μακρή Π.Ε. 287/2015 ημερ. 11.05.2017, ECLI:CY:AD:2017:B171 και Θεοφάνους Ελισάβετ v CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.α (2009 2 Α.Α.Δ 634)). Αναφορικά με την πρόθεση καταστρατήγησης του Διατάγματος, σχετικά είναι τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Έπαρχος Πάφου v Χρύσω Κωνσταντίνου

(2009)2 Α.Α.Δ 594 όπου αναφέρθηκε ότι η πρόθεση καταστρατήγησης όπου δεν υπάρχει ομολογία αποδεικνύεται με περιστατική μαρτυρία. Συνεπώς συνοψίζοντας όλα τα ανωτέρω, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος του άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 είναι τα ακόλουθα: (α) Η έκδοση διατάγματος Δικαστηρίου και (β) Το διάταγμα του Δικαστηρίου είτε να έχει εκδοθεί στην παρουσία του κατηγορούμενου είτε να του έχει επιδοθεί προσωπικά και (γ) Η μη συμμόρφωση του με τις πρόνοιες του διατάγματος και (δ) Η με πρόθεση καταστρατήγηση του διατάγματος Υπαγωγή των ευρημάτων επί της νομικής πτυχής & συμπεράσματα: Μέσα από τα ευρήματα του Δικαστηρίου προκύπτει η στοιχειοθέτηση του συνόλου των συστατικών στοιχείων των αδικημάτων που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι και εξηγώ το σκεπτικό μου. Η έκδοση του διατάγματος έγινε στις 29.03.2017 στα πλαίσια της Αγωγής Ε.Δ. Λεμεσού ΧΧ, έφερε την σχετική οπισθογράφηση και έτυχε προσωπικής επίδοσης σε ένα έκαστο των Κατηγορουμένων στις 28.04.2017. Παρά το απαγορευτικό περιεχόμενο και διατάξεις του διατάγματος που αφορούσε τόσο την Κατηγορούμενη 1 όσο και τον Κατηγορούμενο 2 προκύπτει από την αποδεκτή μαρτυρία και τα ευρήματα του Δικαστηρίου πως στις 17.07.2019 αμφότεροι οι Κατηγορούμενοι ηθελημένα και παρά τις περί του αντιθέτου πρόνοιες του διατάγματος απέτρεψαν αλλά και εμπόδισαν την Παραπονούμενη από το να εισέλθει εντός του επίδικου ακινήτου. Αυτό έγινε τόσο από μέρους προσωπικά της Κατηγορούμενης 1 όσο και μέσω του Κατηγορούμενου 2 ο οποίος παρουσιαζόταν να ενεργεί και ως αντιπρόσωπος της αδελφής του Κατηγορούμενης 1 με αποτέλεσμα ενώ αυτοί γνώριζαν τις υποχρεώσεις που δημιουργούνταν με βάση το διάταγμα ημερομηνίας 29.03.2017 αυτοί ηθελημένα δεν επέτρεψαν την είσοδο της παραπονούμενης στο ακίνητο. Μάλιστα ως προκύπτει από την μαρτυρία οι κατηγορούμενοι ζήτησαν νομική συμβουλή πριν να αποφασίσουν τι θα έπρατταν, κάτι το οποίο οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είχαν πλήρη επίγνωση των πράξεων τους. Να σημειωθεί εδώ πως σύμφωνα με τα αποφασισθέντα στην Parker and another v. Rasalingham and Others

(2000)All E.R (D) 912. η ενέργεια πράξης κατόπιν νομικής συμβουλής που ισοδυναμεί με παραβίαση δικαστικού διατάγματος δεν αποτελεί υπεράσπιση. Περαιτέρω και η όλη στάση τους κατά τη διάρκεια του συμβάντος στις 17.07.2019, δηλαδή το τηλεφώνημα στον Δικηγόρο τους αλλά και στην Αστυνομία, καταδεικνύουν την θέληση τους να εμποδίσουν την είσοδο των παρευρισκόμενων εντός του ακινήτου και συνακόλουθα το ηθελημένο της ανυπακοής ενώ η θέση την οποία εξέφρασε κατά την μαρτυρία του ο κατηγορούμενος 2 ότι δεν είχε βρει το κλειδί της καγκελόπορτας κρίνεται ως προϊόν εκ των υστέρων σκέψης για αποφυγή των όποιων συνεπειών στις αποφάσεις τους. Σημειώνεται επιπρόσθετα με τα ανωτέρω και το γεγονός πώς το επίδικο περιστατικό έλαβε χώρα σε χρόνο μεταγενέστερο της έκδοσης της τελικής απόφασης του Δικαστηρίου στις 06.12.2018 στα πλαίσια της Ποινικής Υπόθεσης Ε.Δ. Λεμεσού ΧΧ στην οποία είχαν κριθεί ένοχοι οι κατηγορούμενοι για παρακοή του συγκεκριμένου διατάγματος και είχαν προβάλει παρόμοιες θέσεις με τα όσα προέβαλαν σήμερα και δεν είχαν γίνει αποδεκτά από το Δικαστήριο. Παρόλα αυτά αντιμετώπισαν με τον ίδιο τρόπο τα όσα διαδραματίστηκαν στις 17.07.2019 παρόλο που αυτοί γνώριζαν το περιεχόμενο της Δικαστικής απόφασης που εκδόθηκε ήδη εναντίον τους. Επιπρόσθετα ο Κατηγορούμενος 2 παρά το απαγορευτικό περιεχόμενο και διατάξεις του διατάγματος ημερομηνίας 29.03.2017 στις 17.07.2019 βρισκόταν αλλά και παρέμεινε όπως παραδέχθηκε εντός του επίδικου ακινήτου παρά το γεγονός ότι οι πρόνοιες του εν λόγω διατάγματος απαγόρευαν ρητώς την οποιαδήποτε είσοδο και παραμονή του σε αυτό. Παρά την πλήρη επίγνωση των ρητών όρων του διατάγματος, την λήψη νομικής συμβουλής ως ο ίδιος ανέφερε αλλά και το περιεχόμενο της ήδη καταδικαστικής απόφασης που εκδόθηκε στις 06.12.2018 στα πλαίσια της Ποινικής Υπόθεσης Ε.Δ. Λεμεσού ΧΧ και εναντίον του η οποία τον είχε κρίνει ένοχο και πάλι για παρόμοιας φύσεως αδίκημα που αφορούσε την είσοδο και παραμονή του στο ακίνητο ο ίδιος ετσιθελικά και προφασιζόμενος την κατ ισχυρισμό βοήθεια που παρέχει στην αδελφή του βρέθηκε στις 17.07.2019 εντός του ακινήτου παραβιάζοντας με αυτό τον τρόπο και ηθελημένα τα όσα στο επίδικο διάταγμα προνοούνται. Ο κ. Καψάλης στις αγορεύσεις του υποστήριξε την θέση πώς η παράγραφος 3 του Διατάγματος ημερομηνίας 29.03.2017 της Αγωγής ΧΧ Ε.Δ. Λεμεσού, είναι αντισυνταγματική, παράνομη και λανθασμένη γιατί απαγορεύει στον Κατηγορούμενο 2, να έχει οποιοδήποτε δικαίωμα εισόδου, παραμονής και χρήσης του ακινήτου, στην οδό ΧΧ, γιατί με την παράγραφο αυτή ουσιαστικά απαγορεύεται στην Κατηγορούμενη 1, να προσκαλέσει και να φιλοξενήσει τον αδελφό της, δηλαδή τον Κατηγορούμενο 2 στο ακίνητο όπου το 1/3 της ιδιοκτησίας αυτού, είναι δικό της. Παρα την πιο πάνω αναφορά που τέθηκε για πρώτη φορά στο τελικό στάδιο των αγορεύσεων αναφέρω πώς αυτή θα πρέπει αναπόφευκτα να απορριφθεί από το Δικαστήριο διότι τέτοια ζητήματα θα έπρεπε να είχαν τεθεί στα πλαίσια της αστικής διαδικασίας στην αγωγή με αρ. ΧΧ και να αποφασίζονταν πριν την έκδοση των διαταγμάτων από το Δικαστήριο ή έστω σε μεταγενέστερη διαδικασία που θα έπρεπε να τροχοδρομήσουν οι Κατηγορούμενοι για τον παραμερισμό ή την ακύρωση του διατάγματος. Αξιοσημείωτο μάλιστα και το γεγονός πώς παρά την έκδοση εναντίον των κατηγορουμένων (και στην αγωγή εναγομένων) της απόφασης ημερομηνίας 29.03.2017 μετά από απόδειξη σε κανένα διάβημα αυτοί δεν προχώρησαν στην συνέχεια για ακύρωση ή παραμερισμό του παρά μόνο και ενώ βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι με κατηγορίες ανυπακοής σε νόμιμη διαταγή κατά παράβαση του άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 να εγείρουν ζήτημα περί αντισυνταγματικής πρόνοιας του περιεχομένου διατάγματος Δικαστηρίου το οποίο διάταγμα βρίσκεται κανονικά σε πλήρη ισχύ και δεν έχει ακυρωθεί ή παραμεριστεί. Συνεπώς καμία εξουσία του παρόντος Δικαστηρίου δεν υπάρχει στο να εξετάσει τέτοια ζητήματα ως η εισήγηση της υπεράσπισης. Για σκοπούς πληρότητας και μόνο σημειώνεται πώς το ίδιο ζήτημα είχε τεθεί και στο Δικαστήριο που είχε εκδικάσει (κάτω από άλλη σύνθεση) και την ποινική υπόθεση ΧΧ Ε.Δ. Λεμεσού και για τους λόγους που εκεί επεξήγησε το απέρριψε. Σε κάθε περίπτωση κρίνω ότι τα πιο πάνω δεν είναι ικανά ώστε να καταδείξουν το μη θελημένο της ανυπακοής Κατάληξη: Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω η Κατηγορούμενη 1 κρίνεται ένοχη στην 1η κατηγορία ενώ ο Κατηγορούμενος 2 κρίνεται ένοχος στην 2η κατηγορία. Πριν αφήσω όμως την απόφαση μου θα ήθελα να σημειώσω και τα ακόλουθα για σκοπούς προβληματισμού των αντιμαχόμενων πλευρών: Αναμφίβολα η υπό εξέταση υπόθεση αλλά και τα όσα προκύπτουν από τις πρόνοιες του επίδικου διατάγματος το οποίο εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ και η έκδοση του δεν έτυχε αμφισβήτησης από πλευράς Κατηγορουμένων με σκοπό τον παραμερισμό ή την ακύρωση του παρά τα όσα απαγορευτικά αναφέρονται σε αυτό έχει καταφέρει να δημιουργήσει σοβαρή αντιπαλότητα, έχθρα ακόμα και μίσος μεταξύ των 4 αδελφών της οικογένειας οι οποίοι έχουν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα. Τα πρόσωπα όμως προς όφελος των οποίων έχει εκδοθεί το διάταγμα ημερομηνίας 29.03.2017 και συγκεκριμένα οι δύο αδελφές θα πρέπει να έχουν κατά νου αλλά και να μην ξεχνούν πως το διάταγμα που έχουν εξασφαλίσει έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και σκοπό ενώ αυτό δεν τους δίνει το οποιοδήποτε δικαίωμα στο να απαιτούν ή να επιδιώκουν η να υποχρεώνουν την Κατηγορούμενη 1 ιδιοκτήτρια του 1/3 μεριδίου στο να αποχωρήσει από το επίδικο ακίνητο ή/και να προχωρήσει στην διάθεση δια πώλησης ή αντιπαροχής του δικού της μεριδίου μαζί με τους υπόλοιπους συνιδιοκτήτες με σκοπό την ρευστοποίηση του ακινήτου. Πρόκειται ουσιαστικά για εξ αδιαιρέτου κατοχή ιδιοκτησίας του ακινήτου από τις 3 αδελφές μεταξύ άλλων και της Κατηγορούμενης 1 η οποία έχει κάθε δικαίωμα να βρίσκεται στην κατοχή της ιδιοκτησίας της όπως βεβαίως αντίστοιχα δικαιώματα έχουν και οι υπόλοιποι συνιδιοκτήτες αυτού και σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να αποτρέπονται ή εμποδίζονται από το να ασκούν αυτά τα δικαιώματα η οποιαδήποτε άλλα είτε από την Κατηγορούμενη 1 είτε από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Επιπρόσθετα και οποιαδήποτε τυχόν απόφαση για διάθεση του μεριδίου οποιασδήποτε από τις τρείς ιδιοκτήτριες αφορά καθαρά και μόνο μια έκαστη εξ αυτών και τυχόν θεώρηση πως το εκδοθεισομένο διάταγμα δίδει οποιοδήποτε τέτοιο δικαίωμα ή δημιουργεί τέτοια υποχρέωση είναι παντελώς λανθασμένο. (Υπ.) ....................................... N. Φακοντής, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Εκδόθηκε απόφαση μετά από απόδειξη της υπόθεσης εναντίον των εναγομένων στις 29.03.2017 και η συγκεκριμένη απόφαση που περιλαμβάνει και τα επίδικα διατάγματα δεν έχει παραμεριστεί ή ακυρωθεί μέχρι και σήμερα ούτε οι κατηγορούμενοι μέχρι και σήμερα προώθησαν οποιαδήποτε διαδικασία παραμερισμού ή ακύρωσης. [2] Συγκεκριμένα αφορούσε την ημερομηνία 03.07.2017 [3] Συγκεκριμένα αφορά την ημερομηνία 17.07.2019 [4] Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462. [5] Μ.Φ. Χ. v. Μ.Χ., ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 22/2018, 28/9/2021 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο