ΔΗΜΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. SO2 CREATIVE SOLUTIONS LIMITED κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 2995/19, 9/5/2022

(1)(ε), 9, 20

(1)(α) και 20

(3)(α), (β) και (γ) του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου (ΚΕΦ.96) και τωv άρθρωv 2, 7, 84(α), (ιθ) και (κ), 103, 112 και 126 τoυ Περί Δήμωv Νόμoυ 111/85. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕIΕΣ ΑΔIΚΗΜΑΤΟΣ Η κατηγορούμενη 1 κατά/ή περί την 09/10/2018 μέσα στα Δημοτικά Όρια του Δήμου Λεμεσού, στην Επαρχία Λεμεσού, μετέτρεψε την εγκεκριμένη χρήση της κατοικίας που βρίσκεται στην οδό XXX, τεμ. XXX, Φ/Σχ. XXX («XX»), δηλαδή προέβη σε αλλαγή χρήσης της υπαίθριας αυλής της εν λόγω κατοικίας από αυλή κατοικίας σε αυτοεξυπηρετούμενο χώρο εστίασης/μπαρ, χωρίς να εξασφαλίσει σχετική άδεια από την αρμόδια αρχή, δηλαδή το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Λεμεσού. Δεύτερη Κατηγoρία Παροχή συνδρομής και/ή παρακίνηση της Κατηγορουμένης 1 στη μετατροπή εγκεκριμένης χρήσης οικοδομής άνευ άδειας παρά της αρμόδιας αρχής εvτός τωv Δημoτικώv Ορίωv του Δήμου Λεμεσoύ κατά παράβαση τωv άρθρωv 2, 3

(1)(ε), 9, 20

(1)(α) και 20

(3)(α), (β) και (γ) του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου (ΚΕΦ.96), τωv άρθρωv 2, 7, 84(α), (ιθ) και (κ), 103, 112 112 και 126 τoυ Περί Δήμωv Νόμoυ 111/85 και του άρθρου 20 του Περί Ποινικού Κώδικα Νόμου (ΚΕΦ. 154). ΛΕΠΤΟΜΕΡΕIΕΣ ΑΔIΚΗΜΑΤΟΣ Η κατηγορούμενη 2, ως διευθύντρια της Κατηγορούμενης 1, κατά/ή περί την 09/10/2018 μέσα στα Δημοτικά Όρια του Δήμου Λεμεσού, στην Επαρχία Λεμεσού, παρακίνησε και/ή βοήθησε και/ή παρείχε συνδρομή στην Κατηγορούμενη 1 να μετατρέψει την εγκεκριμένη χρήση της κατοικίας που βρίσκεται στην οδό XX, τεμ. XX, Φ/Σχ. XX («XX»), δηλαδή να προβεί σε αλλαγή χρήσης της υπαίθριας αυλής της εν λόγω κατοικίας από αυλή κατοικίας σε αυτοεξυπηρετούμενο χώρο εστίασης/μπαρ, χωρίς η Κατηγορούμενη 1 να εξασφαλίσει σχετική άδεια από την αρμόδια αρχή, δηλαδή το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Λεμεσού. Τρίτη Κατηγoρία Ανοχή στη μετατροπή εγκεκριμένης χρήσης οικοδομής από την Κατηγορούμενη 1 άνευ άδειας παρά της αρμόδιας αρχής εvτός τωv Δημoτικώv Ορίωv του Δήμου Λεμεσoύ κατά παράβαση τωv άρθρωv 2, 3

(1)(ε), 9, 20

(1)(α) και 20

(3)(α), (β) και (γ) του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου (ΚΕΦ.96) και τωv άρθρωv 2, 7, 84(α), (ιθ) και (κ), 103, 112 και 126 τoυ Περί Δήμωv Νόμoυ 111/

1. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕIΕΣ ΑΔIΚΗΜΑΤΟΣ Η κατηγορούμενη 3, ως ιδιοκτήτρια της κατοικίας που βρίσκεται στην οδό XX, τεμ. XX, Φ/Σχ. XX («XX»), κατά/ή περί την 09/10/2018 μέσα στα Δημοτικά Όρια του Δήμου Λεμεσoύ, στην Επαρχία Λεμεσoύ, επέτρεψε και/ή ανέχθηκε τη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης της εν λόγω κατοικίας από την Κατηγορούμενη 1, δηλαδή να προβεί σε αλλαγή χρήσης της υπαίθριας αυλής της εν λόγω κατοικίας από αυλή κατοικίας σε αυτοεξυπηρετούμενο χώρο εστίασης/μπαρ, χωρίς η Κατηγορούμενη 1 να εξασφαλίσει σχετική άδεια από την αρμόδια αρχή, δηλαδή το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Λεμεσού. Προς απόδειξη της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής μαρτυρία παρουσιάστηκε από τον κ. XX Καλλινίκου (ΜΚ1). Το Δικαστήριο με απόφαση του ημερομηνίας 15.03.2022 κάλεσε σε απολογία τους Κατηγορούμενους 1, 2 και 3 με την Κατηγορούμενη 2 να επιλέγει όπως προβεί σε ανώμοτη δήλωση πράγμα το οποίο έπραξε στις 06.04.20200 ενώ κλήθηκε και ως μοναδικός μάρτυρας υπεράσπισης ο κ. XX Μαυρής ο οποίος έδωσε την μαρτυρία του στις 08.04.
2. Οι Αγορεύσεις: Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των διαδίκων με τις εμπεριστατωμένες τους εισηγήσεις υποστήριξαν ο καθένας τις θέσεις του διαδίκου έκαστος εξ αυτών εκπροσωπεί. Έχω μελετήσει επισταμένως τις θέσεις αυτές, τις έχω υπόψη μου και θα αναφερθώ σε αυτές όπου κρίνω ότι είναι αναγκαίο. Να υπενθυμιστεί στο στάδιο αυτό ότι το Δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση σχολιασμού κάθε απόφασης που παρουσιάζεται από διάδικο εκτός και αν αυτή είναι καθοριστική για τα επίδικα ζητήματα. Ακόμη, δεν έχει υποχρέωση να απαντά σε κάθε επιχείρημα που προβάλλεται, το οποίο κρίνεται ότι δεν είναι ουσιώδες ή νομικά αποδεκτό (Βλ. Ανδρονίκου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 486.)[2] Στρεφόμενος προς την προφορική αγόρευση του κ. Φλώρου εκπροσώπου των Κατηγορουμένων 1 & 2 με την οποία προβαίνει σε εισήγηση ότι η υπόθεση θα πρέπει να απορριφθεί εναντίον των πελατών του, αγόρευση την οποία υιοθέτησε και η πλευρά της Κατηγορούμενης 3 χωρίς προσθήκη οτιδήποτε άλλου, διαπιστώνω πώς αυτή βασίζεται στους ακόλουθους άξονες: (α) Στην επιχειρηματολογία ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει καταφέρει να αποδείξει ως όφειλε αφού αποτελεί και συστατικό στοιχείο του αδικήματος του άρθρου 3

(1)(ε) του Κεφ. 96 την χρήση του υποστατικού ήτοι αυτή της κατοικίας αφού καμία σχετική άδεια δεν προσκομίστηκε για να επιβεβαιώνει τέτοια χρήση του υποστατικού ούτε βεβαίως παρουσιάστηκε οποιαδήποτε επαρκής μαρτυρία πώς στις 08.05.1978 ημερομηνία που τέθηκε σε ισχύ ο τροποποιητικός του Κεφ. 96 νόμος Ν.24/1978 η χρήση του επίδικου υποστατικού ήταν πράγματι αυτή της κατοικίας θέση την οποία προωθεί η Κατηγορούσα Αρχή. Απεναντίας ως σημείωσε από την τεθείσα μαρτυρία από πλευράς υπεράσπισης επιβεβαιώνεται πως από το 1971 που ενοικιαστής και κάτοχος (μάλιστα και ως θέσμιος ενοικιαστής) του υποστατικού μέχρι και το 2001 είναι ο Δήμος Λεμεσού το υποστατικό σε καμιά περίπτωση δεν χρησιμοποιείτο ως κατοικία αλλά απεναντίας χρησιμοποιείται για να στεγάσει διάφορες υπηρεσίες του Δήμου Λεμεσού όπως εργαστήριο κατασκευής ταμπελών, αποθήκες, γραφεία, μουσικό ωδείο, Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού και ως Τμήμα εξωδίκων του Δήμου. Συνεπώς ως εισηγείται ο ευπαίδευτο συνήγορος των Κατηγορουμένων 1 και 2 από την στιγμή που δεν μπορεί να αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ποια ήταν η χρήση του υποστατικού κατά τον Μάιο του 1978 η κατηγορία που αφορά την μετατροπή της εγκριμένης χρήσης θα πρέπει να απορριφθεί (1η Κατηγορία) και κατ επέκταση και οι σχετικές με αυτήν Κατηγορίες (2η & 3η Κατηγορία) και το δικαστήριο δεν δύναται ούτε και να προχωρήσει σε τροποποίηση του κατηγορητήριου για το ποια ήταν η εγκριμένη χρήση καθότι όλες οι χρήσεις που περιγράφηκαν από τον Μάρτυρα Υπεράσπισης απαιτούν ως ανέφερε διαφορετική αδειοδότηση. (β) Στην επιχειρηματολογία ότι η Κατηγορούμενη 2 δεν μπορεί να κριθεί ένοχη του αδικήματος της συνδρομής από το γεγονός και μόνο ότι αυτή είναι Διευθύντρια της Κατηγορούμενης 1 και η οποία σύμφωνα με την Υπεράσπιση για τις όσες ενέργειες της καταλογίζονται και που αφορούν την εργασία της στο χώρο καθώς και την προώθηση των όσων στα μέσα μαζικής ενημέρωσης αφορούν την λειτουργία της επιχείρησης της Κατηγορούμενης 1 έχει να κάνει μόνο στο γεγονός ότι αυτή ενεργεί ως εργοδοτούμενη αυτής και δεν υπέχει οποιαδήποτε ποινική ευθύνη αφού τα όσα διεξάγει γίνονται στα πλαίσια εκτέλεσης των καθηκόντων της χωρίς να σημαίνει ότι αυτή έχει συνδράμει στην διάπραξη του αδικήματος. Επιπρόσθετα ανέφερε πώς ούτως η άλλως σε περίπτωση που απορριφθεί η 1η Κατηγορία για τους λόγους που έχουν αναφερθεί εις την παράγραφο (α) ανωτέρω, αναπόφευκτά θα πρέπει να απορριφθεί και η 2η Κατηγορία που αντιμετωπίζει η Κατηγορούμενη

1. Καταληκτικά και μετά από διευκρινιστική ερώτηση του Δικαστηρίου ο κ. Φλώρου ανέφερε πως δεν αμφισβητεί το γεγονός πως το επίδικο ακίνητο εμπίπτει εντός των Δημοτικών Ορίων του Δήμου Λεμεσού και κατ επέκταση εντός της δικαιοδοσίας του, ούτε και το γεγονός πώς κατά τον επίδικο για τις κατηγορίες χρόνο στην αυλή του υποστατικού λειτουργούσε υπαίθριο μπαρ από μέρους της Κατηγορούμενης
2. Αντίθετη ήταν βεβαίως η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής ο οποίος τόσο με την γραπτή του αγόρευση όσο και με τα όσα προφορικά ανέφερε στο Δικαστήριο υποστήριξε την θέση πως οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 θα πρέπει να κριθούν ένοχοι στις κατηγορίες που αυτοί αντιμετωπίζουν. Η Μαρτυρία: Μοναδικός μάρτυρας κατηγορίας (ΜΚ1) παρουσιάστηκε ο κ. Καλλινίκου Τεχνικός στον Δήμο Λεμεσού τα τελευταία 14 χρόνια και αρμόδιος τεχνικός και κάτοχος του φακέλου του Δήμου Λεμεσού XX που αφορά την υπό εξέταση υπόθεση και υποστατικό ο οποίος για σκοπούς της κυρίως εξέτασης του κατέθεσε γραπτή δήλωση ως Τεκμήριο
3. Πρόκειται ουσιαστικά για το ίδιο έγγραφο το οποίο είχε κατατεθεί στις 19.10.21 κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας και το οποίο αναγνώρισε και υιοθέτησε εκ νέου στις 04.02.22 με την σύμφωνη γνώμη και των δικηγόρων υπεράσπισης όταν η ακρόαση της υπόθεσης συνεχίστηκε για τις εναπομείνασες 3 κατηγορίες τις οποίες οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 δεν παραδέχθηκαν[3] σε αντίθεση με όλες τις άλλες κατηγορίες για τις οποίες καταχωρήθηκε απάντηση παραδοχής. Συνεπώς το συγκεκριμένο έγγραφο είναι αντιληπτό ότι κατά το χρόνο που καταχωρήθηκε περιλάμβανε γεγονότα αλλά και αναφορά σε έγγραφα τα οποία στην συνέχεια κατατέθηκαν στην διαδικασία ως Τεκμήρια στη βάση προώθησης και απόδειξης του συνόλου των κατηγοριών που οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 αντιμετώπιζαν με το υπό εξέταση κατηγορητήριο δηλαδή και για αυτές που στην συνέχεια παραδέχθηκαν. Ως εκ τούτου το δικαστήριο δεν προτίθεται να ασχοληθεί με την μαρτυρία που αφορά κατηγορίες στις οποίες έχει γίνει παραδοχή θα γίνει όμως σχετική αναφορά όπου κριθεί αναγκαίο για σκοπούς της εκδίκασης των εναπομείναντων κατηγοριών. Ως ο μάρτυρας αναφέρει επί του Τεκμηρίου 1 εντός του τεμαχίου XX, Φ/Σχ. XX στην ενορία XX εντός Δημοτικών Ορίων του Δήμου Λεμεσού και επί της οδού XX βρίσκεται υποστατικό δηλαδή διώροφη κατοικία με αυλή γνωστό στην Λεμεσό ως <<XX>> ιδιοκτησίας της κατηγορούμενης 3 (σχετικό το Τεκμήριο 8) αναφορικά με το οποίο ο Δήμος Λεμεσού τηρεί τον φάκελο υπ αρ. XX τον οποίο μέχρι και τις 26.01.2020 χειριζόταν η Τεχνικός του Δήμου XX Πιρικκή ενώ στην συνέχεια και ένεκα της αποχώρησης της από την υπηρεσία τον χειρισμό του ανέλαβε ο μάρτυρας. Για το υποστατικό αυτό λήφθηκαν σωρεία παραπόνων και στις 09.10.2018 η κα. Πιρικκή προχώρησε σε επιτόπια επιθεώρηση λαμβάνοντας και σχετικό φωτογραφικό υλικό (Τεκμήριο 5) στο οποίο παρουσιάζονται καρέκλες, τραπέζια, ανεμιστήρες καθώς και μπαρ που κτίστηκε παράνομα με διαπίστωση πως στο συγκεκριμένο υποστατικό και πιο συγκεκριμένα η αυλή του χρησιμοποιείτο ως χώρος εστίασης / μπαρ από το 2016 μέχρι και σήμερα κυρίως κατά τους μήνες Απρίλιο μέχρι και Οκτώβριο έκαστου έτους αφού πρόκειται για υπαίθριο χώρο χωρίς να έχει εξασφαλιστεί άδεια από το Δήμο Λεμεσού με τον μάρτυρα να σημειώνει πως έχει προσωπική γνώση για την λειτουργία του αφού μία από τις αρμοδιότητες του στον Δήμο Λεμεσού είναι και οι επισκέψεις και επιθεωρήσεις νυχτερινών κέντρων για έκδοση αδειών λειτουργίας αλλά και από προσωπική γνώση αφού πρόκειται ως ανέφερε για γνωστό εστιατόριο / μπαρ στην πόλη της Λεμεσού στο οποίο συχνάζει η νεολαία από το
4. Σύμφωνα με τον μάρτυρα ο συγκεκριμένος χώρος εστίασης / μπαρ ο οποίος λειτουργεί στην αυλή του υποστατικού φέρει την ονομασία <<XX>> και χρησιμοποιείται ως αυτοεξυπηρετούμενος χώρος εστίασης / μπαρ από την κατηγορούμενη 1 η οποία διαχειρίζεται επίσης την γειτονική επιχείρηση με το όνομα <<XX>> που βρίσκεται ακριβώς απέναντι και προς τούτο κατέθεσε τα Τεκμήρια 6 & 7 στα οποία παρουσιάζεται ο συσχετισμός των δύο καθώς και φωτογραφικό υλικό αλλά και αναρτήσεις από μέσα κοινωνικής δικτύωσης που αποδεικνύουν πως κατά τον Σεπτέμβριο και Οκτώβριο του 2018 λειτουργούσε ο συγκεκριμένος χώρος ως κέντρο αναψυχής και μπαρ αλλά και το κάλεσμα του κόσμου στην συγκεκριμένη αυλή, καθώς επίσης και αναρτήσεις περί μη λειτουργίας του σε συγκεκριμένες ημερομηνίες λόγω των καιρικών συνθηκών. Μάλιστα κατέθεσε και ως Τεκμήριο 9 σχετική βεβαίωση του Δήμου Λεμεσού που αφορά την από μέρους της κατηγορούμενης 1 πληρωμή όλων των σχετικών με την λειτουργία του συγκεκριμένου επαγγελματικού υποστατικού που ευρίσκεται στην οδό XX3 για τα έτη από 2010 μέχρι και τις 26.09.2019 και προς περαιτέρω υποστήριξη της θέσης ότι αυτό κατέχεται από την Κατηγορούμενη 1 κατέθεσε ως Τεκμήριο 10 επιστολή των δικηγόρων της στην οποία αναφέρεται ξεκάθαρα ότι η Κατηγορούμενη 1 λειτουργεί εντός του τεμαχίου 677 το XX. Στρεφόμενος προς την Κατηγορούμενη 1 η οποία ως υποστήριξε λειτουργεί τον συγκεκριμένο χώρο εστίασης / μπαρ αυτό γίνεται κατόπιν υποκίνησης, συνδρομής και βοήθειας που της παρέχει η Κατηγορούμενη 2 μοναδική διευθύντρια της Κατηγορούμενης 1 από τις 05.07.2006 μέχρι και σήμερα καθώς και αποκλειστική μέτοχος αυτής από τις 15.10.2009 μέχρι και τις 24.04.2019 ενώ από τις 24.04.2019 έχει παραχωρήσει το 50% των μετοχών της στον XX Ιωάννου ο οποίος είναι και Γραμματέας της Εταιρείας από τις 18.04.2018 (σχετικά τα Τεκμήρια 11 μέχρι και 16) ενώ ως σημείωσε ο μάρτυρας κατά τις επιθεωρήσεις του έχει δει αρκετές φορές την Κατηγορούμενη 2 στο υποστατικό από το 2016 μέχρι και σήμερα η οποία ενεργεί ως υπεύθυνη του χώρου κατά τις ώρες λειτουργίας του, μάλιστα σύμφωνα και με το Τεκμήριο 17 αυτή φαίνεται πως στον λογαριασμό της στο facebook δηλώνει ότι δουλεύει στην εταιρεία XX. Σε σχέση με το επίδικο υποστατικό σύμφωνα με τα αρχεία του Δήμου Λεμεσού ο μάρτυρας διαπίστωσε πώς αυτό είναι κτίριο ιστορικής σημασίας για την πόλη της Λεμεσού αφού χτίστηκε περί τον 19ο η αρχές του 20ου αιώνα και η οικία η οποία μάλιστα έχει κηρυχθεί και ως διατηρητέα οικοδομή σύμφωνα και με το Τεκμήριο 18 είναι γνωστή και ως το αρχοντικό XX Παυλίδη. Εξ όσων γνωρίζει από την ανέγερση του μέχρι και τουλάχιστον το έτος 1978 αλλά και κάποια χρόνια μετά χρησιμοποιείτο ως οικία. Μέχρι και το 2001 ουδέποτε υποβλήθηκε οποιαδήποτε αίτηση για μεταβολή της εγκεκριμένης χρήσης του η για οποιεσδήποτε προσθηκομετατροπές. Σε σχέση με την ιδιοκτήτρια αυτού ήτοι την Κατηγορούμενη 3 αυτή είναι φανερό όπως ανέφερε ότι ανέχεται και επιτρέπει την παράνομη λειτουργία στον χώρο της αυλής του χώρου εστίασης / μπαρ από την ενοικιάστρια της την Κατηγορούμενη 1 ενώ γνωρίζει ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε άδεια από τον Δήμο Λεμεσού. Μάλιστα παρά το γεγονός πώς στις 24.10.2016 απέστειλε επιστολή για τις μετατροπές που έγιναν (Τεκμήριο 19) μέχρι και σήμερα δεν έπραξε οτιδήποτε άλλο ή οποιαδήποτε άλλη ενέργεια στην οποία να δείχνει την αντίρρηση ή εναντίωση της αναφορικά με την λειτουργία του υποστατικού ως χώρου εστίασης ή για τις προσθήκες και μετατροπές που έγιναν εντός αυτού ούτε και οποιαδήποτε διαδικασία έξωσης τροχοδρόμησε ενώ φαίνεται σύμφωνα και με τα Τεκμήρια 20 μέχρι και 23 δηλαδή τις οικονομικές της καταστάσεις για τα έτη 2015 μέχρι και 2018 που ήταν διαθέσιμες στην σελίδα του Εφόρου Εταιρειών αυτή να λαμβάνει τα ενοίκια από την Κατηγορούμενη 3 από την παραχώρηση προς την Κατηγορούμενη 1 της αυλής του υποστατικού η οποία ξεκίνησε από τον Απρίλιο του
5. Στις 26.10.2016 και 09.11.2018 απεστάλησαν από τον Δήμο Λεμεσού επιστολές προς τις Κατηγορούμενες 1, 2 και 3 αναφορικά με την παράνομη χρήση του υποστατικού καθώς και τις μετατροπές που έγιναν στην εν λόγω οικία με σκοπό να σταματήσουν την λειτουργεία της αυλής ως χώρο εστίασης και όπως άρουν τις παράνομες κατασκευές στις οποίες προέβηκαν (Τεκμήρια 24 - 29) ενώ στις 10.12.2018 με επιστολή του ο Αρχιτέκτονας Μηχανικός κ. Ιερείδης (Τεκμήριο 30) προς τον Δήμο Λεμεσού και σε συνέχεια της επιστολής ημερ. 09.11.2018 ενεργώντας εκ μέρους των Κατηγορουμένων 1 και 3 ζητούσε ενημέρωση αν ο Δήμος Λεμεσού φέρει ένσταση στο να εξυπηρετείται ο υπαίθριος χώρος εστίασης που ευρίσκεται στο τεμάχιο XX από την υφιστάμενη αδειούχο επιχείρηση XX που βρίσκεται απέναντι εντός του τεμαχίου XX, XX και ότι έχουν ετοιμαστεί σχετικά σχέδια για κατάθεση με την Δημοτική Αρχή να απαντά γραπτώς στις 14.02.2019 (Τεκμήριο 31) και να ενημερώνει ότι για να μπορέσουν οι πελάτες τους να εξασφαλίσουν άδεια χρήσης του υπαίθριου χώρου θα πρέπει να υποβάλλουν πολεοδομική αίτηση και ότι ο Δήμος θα προχωρούσε στη λήψη δικαστικών μέτρων για την παράνομη χρήση της υπαίθριας αυλής. Ο μάρτυρας αναφέρθηκε σε μετατροπές τις οποίες περιέγραψε που έγιναν κατά το έτος 2016 από την Κατηγορούμενη 1 στην διατηρητέα οικία/υποστατικό και συγκεκριμένα στον χώρο της αυλής χωρίς την εξασφάλιση οποιασδήποτε άδειας για τις οποίες μάλιστα κατέθεσε και σχετικό φωτογραφικό υλικό ως Τεκμήριο 32 και 33[4] ενώ αναφέρθηκε και σε αίτηση που η Κατηγορούμενη 3 κατέθεσε στον Δήμο Λεμεσού στις 03.04.2001 με την οποία επιδίωξε την αλλαγή της χρήσης του επίδικου υποστατικού από κατοικία σε Κυπριακό Μουσείο Θεάτρου (Τεκμήριο 34) καθώς και σε επιστολή ημερ. 16.10.2001 του τότε Αρχιτέκτονα της κ. Σταματάρη (Τεκμήριο 35) στην οποία γίνεται αναφορά σε οικία και την αλλαγή της χρήσης της σε μουσείο Θεάτρου. Μάλιστα στις 08.04.2021 η Κατηγορούμενη 3 υπέβαλε και αίτηση για αλλαγή χρήσης της αυλής του υποστατικού η οποία έλαβε αριθμό XX και αιτείτο την εξασφάλιση άδειας για την ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΥΠΑΙΘΡΙΟΥ ΜΠΑΡ ΣΕ ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗ (Τεκμήριο 39). Τέλος ο μάρτυρας αναφέρθηκε σε παράπονα που κατά καιρούς υποβάλλονται συμπεριλαμβανομένων και γραπτών ανώνυμων παραπόνων (Τεκμήριο 36) καθώς και σε διαπιστώσεις τόσο του ιδίου στα πλαίσια επιθεωρήσεων που έκανε όσο και από έρευνα στην οποία έχουν προβεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι το συγκεκριμένο υποστατικό λειτουργούσε κατά τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο 2019 (Τεκμήρια 37 - 38) ενώ ο ίδιος κλήθηκε και έδωσε κατάθεση και στην Αστυνομική Διεύθυνση Λεμεσού η οποία εξετάζει το ενδεχόμενο διάπραξης παρόμοιων με την υπό εξέταση υπόθεση αδικημάτων. Η αντεξέταση του μάρτυρα ήταν ιδιαίτερα περιορισμένη. Ο μάρτυρας ανέφερε πώς σε σχέση με την Πολεοδομική Αίτηση XX (Τεκμήριο 39) και την επιστολή του Δήμου ημερ. 27.09.2021 (Τεκμήριο 40) παρά και την πάροδο 5 μηνών δεν λήφθηκε οποιαδήποτε απάντηση ακόμα παρόλα αυτά δεν αποστάλθηκε επιστολή απόρριψης της αίτησης. Ερωτούμενος για το πότε κτίστηκε το κτίριο ο μάρτυρας απάντησε πώς σύμφωνα με τα αρχεία του φακέλου ήταν στις αρχές περίπου του 20ου αιώνα και αυτό το γνωρίζει από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 35 δηλαδή της επιστολής του Αρχιτέκτονα Σταματάρη. Σημείωσε πως μέσα από το αρχείο του φακέλου φαίνεται πως η αδειούχα χρήση του μέχρι το 2001 ήταν αυτή της κατοικίας αλλά συμφώνησε πως δεν υπάρχει στον φάκελο οποιαδήποτε άδεια οικοδομής που να το αποδεικνύει ούτε και οποιοιδήποτε τέτοιοι όροι σε άδεια οικοδομής. Σε σχέση με την αίτηση για μετατροπή του επίδικου υποστατικού σε κυπριακό μουσείο θεάτρου ανέφερε πώς κατά την 14η συνεδρίαση της επιτροπής οικοδομών ημερομηνίας 19.11.2001 εγκρίθηκε η αλλαγή χρήσης από κατοικία σε θεατρικό μουσείο αλλά ως περαιτέρω ανέφερε η συγκεκριμένη άδεια δεν εκτελέστηκε αφού δεν έγιναν οι εργασίες που προτείνονταν και η συγκεκριμένη άδεια έχει λήξει από τις 05.08.2005 χωρίς αυτή να ανανεωθεί εξού και η αίτηση ΠΑ XX αναφέρεται σε δημιουργία υπαίθριου μπαρ σε διατηρητέα οικοδομή. Συμφώνησε όμως με την θέση του κ. Φλώρου ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε άδεια σε γραπτό κείμενο και το γεγονός ότι ήταν κατοικία το γνωρίζουν από τα όσα ανέφερε ο μάρτυρας προηγουμένως. Τέλος αναφορικά με την χρήση σήμερα του συγκεκριμένου υποστατικού και κατά πόσον αυτή έχει τερματιστεί ο μάρτυρας ανέφερε πώς κατά τους χειμερινούς μήνες τα τελευταία έξι χρόνια δεν βλέπει κόσμο μέσα αφού ο χώρος αυτός ανοίγει περί τις αρχές ή μέσα ή τέλος Απριλίου ανάλογα με τον καιρό και δουλεύει μέχρι και τον Οκτώβριο πάλι εξαρτώμενο από τον καιρό ενώ τους χειμερινούς μήνες είναι κλειστό λόγω του καιρού, των βροχοπτώσεων και της θερμοκρασίας. Τα πιο πάνω τα γνωρίζει ένεκα των καθηκόντων του στον Δήμο Λεμεσού αφού είναι και επιθεωρητής των νυκτερινών κέντρων για σκοπούς εξασφάλισης άδειας λειτουργίας συνεπώς τα γνωρίζει από την εργασία του αλλά και από τις προσωπικές του εξόδους. Συμφώνησε πως σήμερα δεν εργάζεται σημειώνοντας πώς αυτό πράττει κάθε χειμώνα αλλά δεν μπορεί να είναι σίγουρος αν θα ανοίξει η όχι τον Απρίλιο. Η κα. Κυριακίδου υιοθέτησε την αντεξέταση του κ. Φλώρου και δεν ερώτησε οτιδήποτε άλλο τον μάρτυρα. Η Κατηγορούμενη 2 προέβηκε σε ανώμοτη δήλωση η οποία περιλήφθηκε σε έγγραφο που παραδόθηκε στο Δικαστήριο και το οποίο ανέγνωσε και αναφέρει τα ακόλουθα: '' Έντιμε κ. Πρόεδρε, Δια της παρούσης ανώμοτης δήλωσης μου δηλώνω αθώα ενώπιον του Σεβαστού Δικαστηρίου σας σε σχέση με την κατηγορία αρ. 2 επί του Κατηγορητηρίου της παρούσας ποινική υπόθεσης, στη βάση της οποίας κατηγορούμε ότι παρείχα συνδρομή στη Κατηγορούμενη αρ. 1 για να μετατρέψει την ισχυριζόμενη εγκεκριμένη χρήση της επίδικης οικοδομής, δηλαδή σε αλλαγή της χρήσης της υπαίθριας αυλής της εν λόγω οικοδομής, από κατοικία σε αυτοεξυπηρετούμενο χώρο εστίασης/μπαρ. Δεν έχω προβεί σε οποιαδήποτε αδικοπραξία και αδίκως κατηγορούμε ότι παρακίνησα την Κατηγορούμενη αρ. 1 να αλλάξει την εγκεκριμένη χρήση της οικοδομής από κατοικία σε αυτοεξυπηρετούμενο χώρο εστίασης/μπαρ, αφού η εν λόγω οικοδομή δεν χρησιμοποιείτο ως κατοικία ως καθ' όλα αναληθώς ισχυρίζεται η Κατηγορούσα Αρχή. Εξ' όσων έχω ενημερωθεί από τον διαχειριστή των Ιδιοκτητών της επίδικης οικοδομής, καθώς και από ένοικους της γύρω περιοχής οι οποίοι βρίσκονται στην εν λόγω περιοχή για αρκετά χρόνια, το εν λόγω ακίνητο έπαψε να χρησιμοποιείται ως κατοικία από το έτος 1959 και κατά το έτος 1972 ενοικιάστηκε από τον Δήμο Λεμεσού και χρησιμοποιείτο για τις διάφορες υπηρεσίες του Δήμου. Από το έτος 1972 η εν λόγω οικοδομή χρησιμοποιείτο ως ταμπελογραφείο, συνεργατικό ταμιευτήριο του Δήμου Λεμεσού, ως το τμήμα εξωδίκων του Δήμου Λεμεσού, ως μουσικό ωδείο καθώς επίσης και από τον Δήμο Λεμεσού για διάφορους άλλους σκοπούς. Συνεπώς σε καμία περίπτωση η εν λόγω οικοδομή περί το έτος 1978 χρησιμοποιείτο ως κατοικία. Είμαι αθώα και δηλώνω ότι, το γεγονός ότι εργοδοτούμε από την Κατηγορούμενη αρ. 1 δεν μπορεί να σημαίνει αφ' εαυτού ότι έχω παρακινήσει την Κατηγορούμενη αρ. 1 στην αλλαγή της ισχυριζόμενής χρήσης της επίδικης οικοδομής, ως η Κατηγορούσα Αρχή ισχυρίζεται. '' Ως μοναδικός Μάρτυρας Υπεράσπισης (ΜΥ1) παρουσιάστηκε ο XXXXX Μαυρής ο οποίος ως μέρος της κυρίως εξέτασης του ετοίμασε και κατέθεσε γραπτή δήλωση (Τεκμήριο 41) το περιεχόμενο της οποίας και υιοθέτησε. Πρόκειται ως ανέφερε για τον διαχειριστή της ακίνητης περιουσίας της Κατηγορούμενης 3 συμπεριλαμβανομένου και του τεμαχίου XXX αφού εργοδοτήθηκε σε αυτήν από το 1977 ως λογιστής και ως διαχειριστής της περιουσίας της αλλά και των ιδιοκτητών της καθήκοντα τα οποία ασκεί μέχρι και σήμερα. Σε σχέση με το ιστορικό χρήσης του επίδικου υποστατικού δήλωσε πως έχει προσωπική γνώση σημειώνοντας πώς αυτό χρησιμοποιείτο ως κατοικία της ιδιοκτήτριας οικογένειας Παυλίδη μέχρι και το έτος 1959 όπου έφυγαν από την Κύπρο και εγκαταστάθηκαν στην Αγγλία. Από το έτος 1959 μέχρι και το έτος 1972 η κατοικία ήταν εγκαταλειμμένη και ακατοίκητη χωρίς οποιαδήποτε χρήση ενώ στις 31.10.1972 υπογράφηκε ενοικιαστήριο έγγραφο (Τεκμήριο 42) μεταξύ της κατηγορούμενης 3 και του Δήμου Λεμεσού με το οποίο ο τελευταίος ενοικίασε το εν λόγω υποστατικό για την περίοδο από 1.11.1972 μέχρι και 31.10.1974 και το οποίο χρησιμοποιείτο από την Δημοτική Αρχή για διάφορες χρήσης όπως εργαστήριο κατασκευής ταμπελών, αποθήκες, γραφεία, μουσικό ωδείο, Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού, ως το Τμήμα εξωδίκων του Δήμου Λεμεσού και άλλες υπηρεσίες και για άλλες χρήσεις που ήθελε ο Δήμος. Δήλωσε πώς από το 1977 μέχρι και το 1978 το υποστατικό σε καμιά περίπτωση δεν χρησιμοποιείτο ως κατοικία αλλά χρήση γινόταν με τον τρόπο που περιέγραψε ανωτέρω από τον Δήμο Λεμεσού ως θέσμιος πλέον ενοικιαστής. Μάλιστα στις 12.01.2001 υπογράφηκε νέα συμφωνία ενοικίασης (Τεκμήριο 43) και πάλι από τον Δήμο Λεμεσού και την κατηγορούμενη 3 αναφορικά με το ενοικιαζόμενο υποστατικό το οποίο ο Δήμος επιθυμούσε να συνεχίσει να χρησιμοποιεί ως Θεατρικό Μουσείο Κύπρου και προς το σκοπό μάλιστα αυτό ο ΜΥ1 επιβεβαίωσε πώς υπέγραψε την αίτηση για εξασφάλιση της σχετικής άδειας που αφορά το Τεκμήριο 34 εκ μέρους της Κατηγορούμενης 3 αφού τους είχε ζητηθεί από τον ενοικιαστή. Μάλιστα ως σημείωσε τα σχετικά έντυπα τους τα είχε φέρει ο αρχιτέκτονας του Δημαρχείου και ήταν ανοικτά και συμπληρώθηκαν αργότερα από τον αρχιτέκτονα συνεπώς δεν είδαν ως υποστήριξε ότι σε σχέση με την χρήση αυτή από κατοικία θα γινόταν θεατρικό μουσείο. Αντεξεταζόμενος διαφώνησε στις υποβολές και θέσεις που του τέθηκαν πως αυτός δεν ήταν εργοδοτούμενος της κατηγορούμενης 3 από το 1977 σημειώνοντας πώς από τις 15.09.1977 βρίσκεται στο γραφείο της Κατηγορούμενος και έχει τα πάντα σε γνώση του από τότε. Σε σχέση με το Τεκμήριο 42 ανέφερε πώς παρά το γεγονός ότι είχε ενοικιαστεί για γραφεία χρησιμοποιήθηκε και ως ταπελογραφείο, ως ωδείο και ως συνεργατικό ταμιευτήριο. Παρά την αναφορά του πως οι χρήσεις αυτές γίνονταν εντός της κατοικίας αλλά και της αυλή του τεμαχίου XX στην συνέχεια ανέφερε πώς τόσο τα γραφεία όσο και το ωδείο και το συνεργατικό ταμιευτήριο αλλά και το τμήμα εξωδίκων δεν ήταν υπαίθρια δηλαδή έξω στην αυλή αλλά εντός του κτιρίου. Συμφώνησε πώς κατά τις 08.05.1978 η εν λόγω οικοδομή αλλά και η αυλή της δεν χρησιμοποιείτο σιγουρά ούτε σαν μπαρ αλλά ούτε και σαν χώρος εστίασης τονίζοντας όμως πως σίγουρα δεν χρησιμοποιείτο ούτε και σαν κατοικία. Σε σχέση με την υπόδειξη προς αυτόν του Τεκμηρίου 34 επιβεβαίωσε πως στην 3η σελίδα φέρει την υπογραφεί του αλλά σε σχέση με την αναφορά στην παράγραφο 6(α) για την σύντομη περιγραφή της χρήσης ως ''κατοικία'' υποστήριξε την θέση πως μπορεί να υπογράφτηκε από τον ίδιο χωρίς αυτή να είναι συμπληρωμένη. Ο ίδιος επέμενε πως η αίτηση αυτή ναι μεν υπογράφηκε από τους ίδιους αλλά υποβλήθηκε από τον ενοικιαστή και όχι από τους ιδιοκτήτες. Αναγνώρισε επίσης και το τεκμήριο 39 ως την αίτηση για την αλλαγή της χρήσης ημερομηνίας 08.04.2021 η οποία φέρει την υπογραφή του μάρτυρα τόσο στην αίτηση όσο και στα σχέδια που τους είχε δοθεί από τον XXXXX Ιωάννου η οποία ήταν απαραίτητη για τις άδειες λειτουργίας της επιχείρησης του ενοικιαστή. Τέλος επιβεβαίωσε πώς ο χώρος ενοικιάζεται στην κατηγορούμενη 1 από την οποία εισπράττουν ενοίκια και πως από την στιγμή που πληρώνονται τα ενοίκια δεν μπορούν να τερματίσουν την ενοικίαση αφού η όποια λειτουργία της επιχείρησης του ενοικιαστή θεωρηθεί παράνομη θα αφορά τον ενοικιαστή. Αξιολόγηση Μαρτυρίας: Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω, μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου. Θα προχωρήσω στην συνέχεια στην αξιολόγηση της μαρτυρίας με κριτήρια, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, την ευκαιρία που είχαν οι μάρτυρες να παρακολουθήσουν τα επίδικα γεγονότα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( Ζαβρού v.Χαραλάμπους

(1996)1Α Α.Α.Δ 447, και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ 820). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Πιο κάτω γίνεται ξεχωριστή αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα. Η αξιολόγηση αυτή ωστόσο δεν έχει περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα αλλά συσχετίστηκε, τέθηκε σε αντιπαράθεση και διερευνήθηκε με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056 Mustafa v. Κακουρή κ.α

(2002)1Α Α.Α.Δ 165). Ένας μάρτυρας μπορεί, επίσης, να γίνει πιστευτός είτε εξ' ολοκλήρου, είτε μερικώς και η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (Βλ. Αγαπίου ν. Παναγιώτου

(1988)1 ΑΑΔ 263, Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανώλη

(1995)2 ΑΑΔ 207 και Χάρης Χρίστου ν. Ευγενία Khoreva

(2002)1 ΑΑΔ 454). Επομένως το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχτεί την μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στην ολότητα της είτε μέρος της, η οποία ασκείται στη βάση των αρχών που το Εφετείο επισήμανε στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 219/2012, ημερ. 29.11.13. Η προσέγγιση που το Δικαστήριο υιοθετεί στο θέμα αποδοχής ή όχι μιας μαρτυρίας υπόκειται στον περιορισμό της αιτιολόγησης (Λαζάρου v. Δημοκρατίας,

(2010)2 Α.Α.Δ. 633). Το ακόλουθο απόσπασμα από την Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266 εξηγεί με σαφήνεια τα πιο πάνω: "... ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός ή μη πιστευτός, εν όλω ή εν μέρει, σύμφωνα με την άποψη την οποία έχει σχηματίσει το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία του. Αυτή όμως η δυνατότητα επιλογής μερών μαρτυρίας προσφέρεται μόνο στις περιπτώσεις μαρτύρων οι οποίοι κρίνονται ως αξιόπιστοι μάρτυρες. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Δικαστήριο μπορεί να επιλέξει το μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα το οποίο, κατά την άποψη του Δικαστηρίου, εκφράζει την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να απορρίψει άλλο μέρος της μαρτυρίας του το οποίο θεωρείται λανθασμένο, είτε λόγω ανεπίγνωστα ανεπαρκούς παρατήρησης, είτε λόγω αδυναμίας μνήμης. (Γεωργιάδης v. Αστυνομίας

(1985)1 Α.Α.Δ. 56). Στις περιπτώσεις όμως όπου ένας μάρτυρας κρίνεται αναξιόπιστος για καλό λόγο, σίγουρα δεν υπάρχει διαθέσιμη μια τέτοια επιλογή μερών μαρτυρίας (Μιχαήλ v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168). " Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Ο ΜΚ1 έδωσε θετική εντύπωση και εικόνα στο Δικαστήριο κατά την δια ζώσης κατάθεση του στην διαδικασία. Θεωρώ ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να πει το τί πραγματικά περιήλθε στην αντίληψή του ως εκ της θέσης και των καθηκόντων του ως Τεχνικός στον Δήμο Λεμεσού αλλά και ως αρμόδιος λειτουργός και κάτοχος του φακέλου του Δήμου Λεμεσού υπ' αρ. ΔΜXXX που αφορά την υπό εξέταση υπόθεση και υποστατικό. Συνεπώς αποδέχομαι την μαρτυρία του η οποία σημειώνεται πως ούτως η άλλως σε μεγάλο βαθμό δεν έχει αμφισβητηθεί αφού η αντεξέταση του ήταν ιδιαίτερα περιορισμένη και αφορούσε συγκεκριμένα ζητήματα. Σε σχέση όμως με τις θέσεις που εξέφρασε πώς η διώροφη οικοδομή που ευρίσκεται εντός του τεμαχίου XX χρησιμοποιείτο ως κατοικία ιδιαίτερα μετά το 1972 δεν είμαι διατεθειμένος να την αποδεχθώ καθότι δεν υποστηρίχθηκε από οτιδήποτε ουσιαστικό και χωρίς αυτό ως αναδεικνύει η νομολογία να είναι επιλήψιμο σε σχέση με την υπόλοιπη αποδοχή της μαρτυρίας του. Απεναντίας η θέση αυτή καταρρίπτεται από την μαρτυρία του ΜΥ1 που για τους λόγους που θα αναφέρω κατωτέρω επίσης θα αποδεχθώ ο οποίος μάλιστα παρουσίασε ενοικιαστήρια έγγραφα της οικοδομής τα οποία παρουσιάζουν ως κάτοχο και ενοικιαστή της οικοδομής τον ίδιο τον Δήμο Λεμεσού και η χρήση της διώροφης οικοδομής μετά το 1972 δεν είχε να κάνει σε καμιά περίπτωση με αυτή της κατοικίας. Την εικόνα ειλικρινούς και αξιόπιστου προσώπου σχημάτισα και σε σχέση με τον ΜΥ1. Αυτός κατέθεσε με ευθύτητα και πειστικότητα σε σχέση με γεγονότα που ο ίδιος είχε προσωπική εμπλοκή ενώ εκεί και όπου παρέθετε εξ ακοής μαρτυρία έδινε και εξήγηση για το πώς η μαρτυρία αυτή είτε προφορική είτε έγγραφη περιήλθε στην δική του γνώση ή κατοχή. Δεν έχω εντοπίσει οτιδήποτε είτε σε αυτά που ανέφερε είτε στον τρόπο που κατέθετε που να είναι ικανό να με οδηγήσει σε συμπέρασμα ότι ήταν διατεθειμένος να εμφανιστεί στο Δικαστήριο και να παραποιήσει την αλήθεια. Συνεπώς, αποδέχομαι την μαρτυρία του εν λόγω μαρτύρα στην ολότητά της ως αληθή και αξιόπιστη και ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα αφού η μαρτυρία του δεν έχει σε καμιά περίπτωση κλονιστεί από την αντεξέταση ούτε και έχω εντοπίσει οποιεσδήποτε αλλότριες προθέσεις και κίνητρα να διακατέχουν την μαρτυρία του. Απεναντίας θα έλεγα η μαρτυρία του είναι και ιδιαίτερα διαφωτιστική και σε σχέση με την αίτηση που υποβλήθηκε κατά το έτος 2021 για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας για το υπαίθριο μπαρ η οποία ως ο ΜΥ1 ανέφερε ναι μεν υπογράφετε από την Κατηγορούμενη 3 αλλά ετοιμάστηκε και υποβλήθηκε για λογαριασμό της Κατηγορούμενης 1 για να εξασφαλίσει τις απαιτούμενες για την λειτουργία της επιχείρησης της άδειες. Σε σχέση με την Κατηγορούμενη 2 υπενθυμίζεται ότι αυτή προχώρησε σε ανώμοτη δήλωση. Η επιλογή ενός Κατηγορούμενου να προβεί σε ανώμοτη δήλωση ή να παραμείνει σιωπηλός δεν δύναται να εκληφθεί ως επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον του (Δημοσθένους κ.α. v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ 129). Η ανώμοτη δήλωση όπως και η σιωπή, σε αντίθεση με την ένορκη κατάθεση, δεν υπόκειται σε αξιολόγηση (Themistocleous v. The Police

(1981)2 CLR 200 και Anastassiades v. The Republic

(1977)2 C.L.R. 97). Έχει κάποια αξία η οποία θα πρέπει να εξετάζεται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας, αλλά όχι τέτοια που να ισοδυναμεί με μαρτυρία (Onisiforou v. The Police

(1987)2 C.L.R. 261). Δεν προσφέρεται για την απόδειξη ή την κατάρριψη γεγονότων. Ωστόσο, μπορεί από το περιεχόμενό της να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα που θα βοηθήσουν στη θεώρηση της μαρτυρίας από διαφορετική σκοπιά. Η αξία της είναι πειστική παρά αποδεικτική (Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας Ποιν. Έφεση 96/16 ημερ. 28.11.17 και Ευθυμίου και Δημοκρατίας Ποιν. Έφεση 191/2016 ημεερ.06.11.18). Στην υπόθεση Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ 22 αναφέρθηκαν επίσης τα ακόλουθα σχετικά: «Υπενθυμίζουμε ότι στην παρούσα υπόθεση οι κατηγορούμενοι (συμπεριλαμβανομένου και του εφεσείοντα) αφού κλήθηκαν σε απολογία επέλεξαν να προβούν σε ανώμοτη δήλωση και να μην προσκομίσουν οποιαδήποτε μαρτυρία, κάτι βέβαια που ήταν απόλυτο δικαίωμα τους. Σε τέτοια περίπτωση, ενόψει και του τεκμηρίου αθωότητας ενός κατηγορουμένου και της υποχρέωσης της Κατηγορούσας Αρχής να αποδείξει την ενοχή του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, αυτό που εξετάζεται είναι (α) αν η μαρτυρία που παρουσίασε η κατηγορούσα αρχή είναι αξιόπιστη και (β) αν ναι, κατά πόσο είναι ικανοποιητική για να αποδείξει τις κατηγορίες. Το γεγονός ότι ένας κατηγορούμενος δεν έδωσε ο ίδιος ένορκη κατάθεση ή ότι δεν παρουσίασε μάρτυρες, δεν πρέπει να θεωρείται ότι συμπληρώνει τυχόν κενά της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Η ανώμοτη δήλωση ενός κατηγορουμένου εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας, ανάλογα και με το πώς ταιριάζει στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.» Λαμβάνοντας υπόψη το περιεχόμενο της ανώμοτης δήλωσης της Κατηγορούμενης 2 η οποία στην ουσία περιορίζεται στο να αναφέρει πως αυτή είναι αθώα στα όσα της καταλογίζονται και που αφορούν το αδίκημα της παροχής συνδρομής προς την Κατηγορούμενη 1 στην διάπραξη του αδικήματος της μετατροπής της εγκριμένης χρήσης της οικοδομής χωρίς την εξασφάλιση της απαιτούμενης άδειας να αναφέρω πως ούτως η άλλως προς όφελος της Κατηγορούμενης 1 επενεργεί και το τεκμήριο της αθωότητας το οποίο διασφαλίζεται τόσο από το άρθρο 3Α της Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 καθώς και το Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και η Κατηγορούσα Αρχή έχει την υποχρέωση να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την υπόθεση της. Σε σχέση με τις αναφορές της για το ζήτημα του κατά πόσον το επίδικο ακίνητο χρησιμοποιείτο ως κατοικία η όχι ούτως η άλλως πρόκειται για γενικότερη επιχειρηματολογία που προωθούν και οι Κατηγορούμενοι 1 και 3 και την οποία φαίνεται να υιοθετεί και η Κατηγορούμενη 2 μέσω της ανώμοτης της δήλωσης που θα εξετάσω κατωτέρω για να καταλήξω στα δικά μου συμπεράσματα. Απλά να σημειώσω πως τα όσα η Κατηγορούμενη 2 αναφέρει για το ζήτημα αυτό και τα οποία περιέλαβε στο περιεχόμενο της ανώμοτης της δήλωσης πρόκειται ουσιαστικά για ζητήματα που ούτως η άλλως αποτέλεσαν μέρος της μαρτυρίας του ΜΥ1 και θα εξεταστούν από το Δικαστήριο. Συνεπώς δεν θεωρώ πώς τα όσα η Κατηγορούμενη 2 αναφέρει μέσω της ανώμοτης δήλωσης της προσθέτουν οτιδήποτε άλλο ή πέρα από αυτά που ήδη η υπεράσπιση προωθεί και παρουσίασε, εν πάση όμως περιπτώσει θα εξεταστούν και αξιολογηθούν μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας. Ευρήματα: Έχοντας υπόψη την τεθείσα ενώπιον μου αποδεκτή έγγραφη και δια ζώσης μαρτυρία καθώς και τα μη αμφισβητούμενα γεγονότα και έγγραφα καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα που αφορούν την υπό εξέταση υπόθεση: Εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λεμεσού και συγκεκριμένα επί της οδού XX βρίσκεται το τεμάχιο XX, Φ/Σχ. XX εντός του οποίου υπάρχει ανεγειρόμενο υποστατικό δηλαδή διώροφο κτίριο με αυλή και κήπο γνωστό στην Λεμεσό ως <<XX>> ιδιοκτησίας της Κατηγορούμενης

1. Πρόκειται ουσιαστικά για κτίριο το οποίο χτίστηκε περί τα τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα και το οποίο κατοικείτο μέχρι και το 1959 από τα μέλη της οικογένειας Παυλίδη ενώ από το 1959 μέχρι και το έτος 1972 αυτό παρέμεινε ακατοίκητο. Στις 31.10.1972 το κτίριο ενοικιάστηκε δυνάμει γραπτής συμφωνίας από την Κατηγορούμενη 3 προς τον Δήμο Λεμεσού για δύο έτη ήτοι από την 01.11.1972 μέχρι και την 31.10.1974 και το οποίο είχε το δικαίωμα ο Δήμος Λεμεσού σύμφωνα με το περιεχόμενο του εν λόγω εγγράφου να χρησιμοποιεί ως γραφεία. Με την λήξη της περιόδου ενοικίασης που διέπετο από την συμφωνία ημερομηνίας 31.10.1972 ο Δήμος Λεμεσού παρέμεινε στην κατοχή και χρήση του κτιρίου με αποτέλεσμα αυτός να καταστεί θέσμιος ενοικιαστής. Η δε χρήση από μέρους του του κτιρίου κατά καιρούς διαφοροποιείτο ανάλογα με τις ανάγκες της Δημοτικής Αρχής και αυτό χρησιμοποιείτο είτε ως γραφεία, είτε ως εργαστήριο κατασκευής ταμπελών, ως αποθήκες, ως μουσικό ωδείο, ως Συνεργατικό Ταμιευτήριο, ως Τμήμα Εξωδίκων του Δήμου ή για άλλες υπηρεσίες και για άλλες χρήσεις που ο Δήμος επιθυμούσε. Στις 18.05.1984 δυνάμει της Κανονιστικής Διοικητικής Πράξης 168/84 ο Υπουργός Εσωτερικών προχώρησε στην κήρυξη ως διατηρητέας οικοδομής της διώροφης οικοδομής που ευρίσκετο επί του τεμαχίου XX πρώην τεμάχιο XX. Στις 12.01.2001 υπογράφηκε νέα συμφωνία μεταξύ της Κατηγορούμενης 3 και του Δήμου Λεμεσού με σκοπό την αποκατάσταση και αναπαλαίωση του κτιρίου και την αλλαγή χρήσεως του για να στεγασθεί το θεατρικό Μουσείο Κύπρου σε συνέχεια της οποίας υποβλήθηκε στις 03.04.2001 αίτηση (ΠΑXXX) από μέρους της Κατηγορούμενης 3 και η οποία ετοιμάστηκε, υποβλήθηκε και προωθείτο εκ μέρους και δια λογαριασμό του Δήμου Λεμεσού για εξασφάλιση άδειας μετατροπής της χρήσης της οικοδομής απο κατοικία σε Κυπριακό Μουσείο Θεάτρου. Κατά την 14η συνεδρίαση της επιτροπής οικοδομών ημερομηνίας 19.11.2001 εγκρίθηκε η αλλαγή χρήσης από κατοικία σε θεατρικό μουσείο αλλά η συγκεκριμένη άδεια δεν εκτελέστηκε αφού δεν έγιναν οι εργασίες που προτείνονταν με αποτέλεσμα αυτή να λήξει από τις 05.08.2005 χωρίς να ανανεωθεί. Τον εξωτερικό χώρο περιμετρικά της διατηρητέας οικοδομής δηλαδή της αυλής και του κήπου η Κατηγορούμενη 3 ενοικιάζει από την 01.04.2016 μέχρι και σήμερα στην Κατηγορούμενη 1 της οποίας μοναδική διευθύντρια είναι η Κατηγορούμενη
2. Η Κατηγορούμενη 1 στον ενοικιαζόμενο αυτό χώρο έχει προχωρήσει και διαμορφώσει αυτόν από το έτος 2016 με αποτέλεσμα να τον χρησιμοποιεί για την λειτουργία επιχείρησης υπαίθριου χώρου εστίασης / μπαρ γνωστός με την ονομασία XX ο οποίος έχει εποχιακή χρήση αφού κυρίως χρησιμοποιείται και λειτουργεί από την περίοδο της Άνοιξης μέχρι και το Φθινόπωρο έκαστου έτους ανάλογα και με τις εκάστοτε καιρικές συνθήκες που επικρατούν. Στις 08.04.2021 η Κατηγορούμενη 3 προχώρησε στην καταχώρηση αίτησης για εξασφάλιση Πολεοδομικής Άδειας (ΠΑXXX) με την οποία επιδιώκετέ η εξασφάλιση Άδειας για την δημιουργία υπαίθριου μπαρ σε διατηρητέα οικοδομή η οποία αίτηση ετοιμάστηκε, υποβλήθηκε και προωθείτο εκ μέρους και δια λογαριασμό της Κατηγορούμενης 1 ως ενοικιάστριας του χώρου της αυλής και του κήπου, η εξέταση της οποίας εκκρεμεί αφού η Δημοτική Αρχή στις 27.09.2021 ενημέρωσε τους αιτητές ότι για την περαιτέρω εξέταση της αίτησης θα πρέπει να προσκομιστούν σχέδια για ολόκληρη την οικοδομή και όχι μόνο για το μέρος που προτείνεται με την αίτηση. Η εγκριμένη χρήση του χώρου τον οποίο η Κατηγορούμενη 1 ενοικίασε από την Κατηγορούμενη 3 για σκοπούς της από μέρους της πρώτης δημιουργίας και λειτουργίας του υπαίθριου χώρου εστίασης / μπαρ ήταν τόσο πριν όσο και κατά τις 08.05.1978 αλλά και μέχρι σήμερα αποκλειστικά και μόνο αυτή της αυλής και του κήπου της διώροφης οικοδομής που ευρίσκεται εντός του τεμαχίου XX. Για την χρήση και λειτουργία από μέρους της Κατηγορούμενης 1 του υπαίθριου χώρου εστίασης / μπαρ που αναφέρεται ανωτέρω δεν έχει εξασφαλιστεί οποιαδήποτε άδεια από την Αρμόδια Αρχή ήτοι τον Δήμο Λεμεσού μέχρι και σήμερα. Νομική Πτυχή: Οι επίδικες κατηγορίες σύμφωνα με όσα αναγράφονται στην Έκθεση Αδικήματος κάθε μιας από αυτές στηρίζονται σε διάφορα άρθρα του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ.
3. Ουσιαστικά η Κατηγορούμενη 1 κατηγορείται για το αδίκημα της μετατροπής της εγκριμένης χρήσης οικοδομής, η Κατηγορούμενη 2 για την παροχή συνδρομής και/ή παρακίνησης της Κατηγορούμενης 1 να διαπράξει το καταλογιζόμενο αδίκημα που ήδη αντιμετωπίζει και η Κατηγορούμενη 3 για το ότι ανέχθηκε και/ή επέτρεψε στην Κατηγορούμενη 1 να μετατρέψει την εγκριμένη χρήση της οικοδομής. Υπενθυμίζεται πως με την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 15.03.2022 με την οποία κλήθηκαν σε απολογία οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 αναφέρθηκε για τους λόγους που έχουν εκεί επεξηγηθεί πώς δεν τυγχάνουν εφαρμογής παρά την συμπερίληψη τους στη νομική βάση των Κατηγοριών είτε το άρθρο 9 του Περί Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96 είτε οι πρόνοιες του Περί Δήμων Νόμου Ν. 111/
4. Απεναντίας η υπόθεση θα κριθεί στη βάση των προνοιών του άρθρου 2, 3

(1)(ε) και 20 του Περί Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ.

1. Στο άρθρο 2 του Κεφ. 96 δίδεται ο ακόλουθος ορισμός των λέξεων <<αρμόδια αρχή >> και <<εγκεκριμένη χρήση>>. "αρμόδια αρχή" σημαίνει την αρμόδια αρχή που καθιδρύεται ή που διορίζεται δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 3, η οποία ασκεί εξουσίες σε σχέση με οποιοδήποτε σχετικό ζήτημα δυνάμει των διατάξεων του Νόμου αυτού εντός της περιοχής αναφορικά με την οποία εγκαθιδρύεται ή διορίζεται. ''εγκεκριμένη χρήση'' σημαίνει τη χρήση μιας οικοδομής όπως αυτή εγκρίθηκε με άδεια και όπως φαίνεται στα εγκεκριμένα σχέδια: Νοείται ότι η χρήση μιας οικοδομής κατά την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του Νόμου αυτού θα θεωρείται ως η εγκεκριμένη χρήση αν αυτή δεν συγκρούεται με την άδεια οικοδομής που εκδόθηκε και τα εγκεκριμένα σχέδια. Σημειώνεται πως η εισαγωγή στο άρθρο 2 του Κεφ. 96 του όρου εγκεκριμένη χρήση έγινε με προσθήκη στον Περί Οδών και Οικοδομών Νόμο Κεφ. 96 με τον τροποποιητικό νόμο Ν. 24/1978 ο οποίος δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 08.05.
2. Ως εκ τούτου, η ημερομηνία έναρξης της ισχύος του Νόμου αυτού όπως αναφέρεται στο συγκεκριμένο τροποποιητικό νομοθέτημα είναι η ημερομηνία της δημοσίευσης του δηλαδή στις 08.05.1978 (σχετικό το άρθρο 7 του Περί Ερμηνείας Νόμου Κεφ. 1). [5] Το άρθρο 3 το οποίο τιτλοφορείται Χάραξη κλπ. οδών και ανέγερση κλπ. οικοδομών απαγορεύεται χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής και συγκεκριμένα η υποπαράγραφος 3

(1)(ε) του Κεφ. 96 ορίζει ότι: «3.-

(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται- ...... (ε) να μετατρέψει ή επιτρέψει ή ανεχθεί τη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης μιας οικοδομής. (στ) να αρχίζει προβαίνοντας σε οποιαδήποτε από τις εργασίες ή από τα ζητήματα που εκτίθενται πιο πάνω, χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο

(2)ή, όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 14, από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως: Σύμφωνα με το εδάφιο

(2)(α) του Άρθρου 3 του Κεφ. 96, αρμόδια αρχή εντός οποιασδήποτε περιοχής Δήμου, είναι το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου αυτού. Στη βάση του πιο πάνω λεκτικού καθίσταται σαφές ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που θα πρέπει να αποδείξει η κατηγορούσα αρχή είναι:[6] (α) ότι υπάρχει εγκεκριμένη χρήση της οικοδομής και (β) η οικοδομή να βρίσκεται εντός των ορίων που ασκεί δραστηριότητα η κατηγορούσα αρχή και (γ) ότι επήλθε μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης από τους κατηγορούμενους χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή ή ότι οι κατηγορούμενοι ή κάποιοι εξ αυτών επέτρεψαν ή ανέχθηκαν τέτοια μετατροπή. Σημειώνεται πως στην Ποινική Έφεση Αρ. 7871 μεταξύ Κοιλιάρη Ιουλία ν. Δήμου Αγίου Δομετίου

(2005)2 ΑΑΔ 350 ημερομηνίας 09.06.2005 αναφέρθηκε πως σε σχέση με το αδίκημα της μετατροπής της εγκεκριμένης χρήσης μιας οικοδομής αυτό δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με δομικές μετατροπές της οικοδομής. Επιπρόσθετα στην ίδια απόφαση αναφέρθηκαν και τα ακόλουθα σχετικά ''.Εκείνο που έχει σημασία για την παρούσα υπόθεση είναι ότι με το άρθρο 3

(1)(ε) του Κεφ. 96 καθίσταται αδίκημα η μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης μιας οικοδομής. .΄΄ Στην Ποινική Έφεση Αρ. 5745 μεταξύ Δήμος Λεμεσού ν. Χριστοφίδη κ.α.

(1994)2 ΑΑΔ 206 ημερομηνίας 16.12.1994 αναφέρθηκε από τον Δικαστή Σόλωνα Νικήτα πως ''Η μετατροπή "εγκεκριμένης χρήσης "οικοδομής χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή απαγορεύεται. Αυτό προβλέπει το άρθρο 3

(1)(ε) και (στ) σε συνδυασμό με το άρθρο 20 του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96 - όπως διαμορφώθηκε ύστερα από τις τροπολογίες τις οποίες υπέστη - που ποινικοποιούν τέτοια ενέργεια.'' Ποινικά αδικήματα και ποινές 20.-

(1)Ανεξαρτήτως από την επιβολή οποιουδήποτε διοικητικού προστίμου δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, πρόσωπο το οποίο - (α) Ανεγείρει οικοδομή χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλίσει άδεια οικοδομής, όπως προβλέπεται στις διατάξεις του άρθρου 3·[7] ..... (ε) παραβαίνει οποιοδήποτε όρο επιβάλλεται δυνάμει των διατάξεων των άρθρων 6 ή 9∙ ...... διαπράττει αδίκημα για το οποίο υπόκειται σε περίπτωση πρώτης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει το ένα

(1)έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000) ή και στις δύο ποινές μαζί και σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα δύο

(2)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις είκοσι χιλιάδες ευρώ (€20.000) ή και στις δύο ποινές μαζί. ....

(3)Επιπρόσθετα με οποιαδήποτε άλλη ποινή που καθορίζεται από το άρθρο αυτό, το Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου καταδικάζεται πρόσωπο για οποιοδήποτε ποινικό αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(1), δύναται να διατάξει- (α) όπως η οικοδομή ή οποιοδήποτε τμήμα αυτής, ανάλογα με την περίπτωση, σε σχέση με την οποία το ποινικό αδίκημα διαπράχτηκε κατεδαφιστεί ή μετακινηθεί εντός τέτοιου χρόνου ως ήθελε καθοριστεί σε τέτοιο διάταγμα, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν υπερβαίνει τους δύο μήνες, εκτός αν στο μεταξύ ληφθεί άδεια σε σχέση με αυτή από την αρμόδια αρχή: Νοείται ότι η αρχή αυτή δύναται, κατά τη χορήγηση τέτοιας άδειας, να επιβάλει τέτοιους όρους ως ήθελε αυτή θεωρήσει σκόπιμο και οι διατάξεις του άρθρου 4 εφαρμόζονται σε κάθε τέτοια άδεια. (β) σε περίπτωση οικοδομής για την οποία δε χορηγήθηκε το σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 10, ή όταν η συγκεκριμένη χρήση οικοδομής δεν είναι σύμφωνη με την εγκεκριμένη, με βάση τη σχετική άδεια, χρήση, τον τερματισμό της χρήσης της οικοδομής αυτής μέσα στην προθεσμία που καθορίζεται στο διάταγμα του Δικαστηρίου, αλλά δεν υπερβαίνει τους δύο μήνες, εκτός αν στο μεταξύ εξασφαλιστεί το σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης ή η σχετική άδεια για τη συγκεκριμένη χρήση από την αρμόδια αρχή: Όσον αφορά την ποινική ευθύνη της Κατηγορούμενης 2: Η Κατηγορούμενη 2 είναι διευθύντρια της Κατηγορούμενης 1. Αυτό δεν την καθιστά άμεσα συνεργό. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δόθηκε στην Ευριβιάδης v. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ 600[8] στην οποία αναφέρθηκε πως το γεγονός απλά και μόνο ότι ένα πρόσωπο είναι διευθυντής μίας εταιρείας αυτό από μόνο του δεν του δημιουργεί ποινική ευθύνη. Όπως επίσης προκύπτει από τις διατάξεις του Κεφαλαίου 96 ή του άρθρου 20 του Κεφ. 154, δεν υπάρχει οποιοδήποτε άρθρο σε αυτά το οποίο να δημιουργεί ποινική ευθύνη του Διευθυντή νομικού προσώπου με αναφορά απλά και μόνο στην ιδιότητα του αυτή. Στην Αθανάσιος Παυλόπουλος ν. Skopy Shoe Factory Ltd.

(2003)2 A.A.Δ. 261, αναφέρθηκε ότι: « Έχει νομολογηθεί πως κάθε πρόσωπο που εμπλέκεται σε αδίκημα, περιλαμβανομένων και των συνεργών σε αυτό, μπορεί να διωχθεί ως αυτουργός, δυνάμει του προαναφερθέντος άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα[9]. (Δέστε και Επίσημος Παραλήπτης και Εκκαθαριστής της Εταιρείας C.H. Zakakiotis (Disco) Ltd v. Kalavas & Associates Ltd κ.ά.

(1999)2 Α.Α.Δ. 523, την οποία αναφέρει και ο πρωτόδικος Δικαστής). Στο σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice 2000 στη σελ. 70 παρα. Α.5.2, αναφέρεται πως η ένοχη πράξη (actus reus) από συνεργό εμπεριέχει δύο έννοιες, α) παροχή βοήθειας ή παρακίνηση β) σε αδίκημα, και η ένοχη διάνοια (mens rea) αναμένεται να σχετίζεται με τις δύο αυτές έννοιες. Το νοητικό στοιχείο που πρέπει να αποδεικνύεται για συνεργό, όπως έχει νομολογηθεί, είναι γενικά στενότερο και πιο απαιτητικό απ' ό,τι χρειάζεται για τον αυτουργό και απαιτεί πρόθεση ή γνώση εκ μέρους του συνεργού. Ο Λόρδος Goddard C.J. στην υπόθεση Johnson v. Youden [1950] 1 K.B. 455 στη σελ. 546 αναφέρει πως «πριν κάποιος καταδικαστεί για παροχή βοήθειας στη διάπραξη αδικήματος, πρέπει τουλάχιστον να γνωρίζει τα αναγκαία θέματα που συνιστούν το αδίκημα» («before a person can be convicted of aiding and abetting the commission of an offence, he must at least know the essential matters which constitute that offence") Ο Devlin J. στην υπόθεση National Coal Board v. Gamble [1959] 1 K.B. 11 στη σελ. 20 λέγει πως «παροχή βοήθειας είναι έγκλημα που απαιτεί την απόδειξη ένοχης σκέψης, δηλαδή, πρόθεση προσφοράς βοήθειας καθώς και γνώση των περιστάσεων» (« . . . aiding and abetting is a crime that requires proof of mens rea, that is to say, of intention to aid as well as of knowledge of the circumstances"). Η προϋπόθεση της ύπαρξης γνώσης εκ μέρους του συνεργού έχει εφαρμογή, όπως φαίνεται από Αγγλική νομολογία ακόμη και στις περιπτώσεις όπου το κύριο αδίκημα είναι αδίκημα απόλυτης ευθύνης. Στην υπόθεση Callow v. Tillstone [1900] 83 LT 411, κτηνίατρος αμελώς πιστοποίησε ότι κρέας ήταν κατάλληλο για κατανάλωση. Ο κρεοπώλης που το εξέθεσε προς πώληση καταδικάστηκε για το αυστηρής ευθύνης αδίκημα έκθεσης προς πώληση ακατάλληλου κρέατος. Ο κτηνίατρος επίσης καταδικάστηκε ως συνεργός στη διάπραξη του αδικήματος. Η καταδίκη του κτηνίατρου παραμερίστηκε, αφού θεωρήθηκε πως η αμέλεια δεν ήταν αρκετή για ποινική ευθύνη συνεργού, έστω και αν η ευθύνη του αυτουργού δεν βασιζόταν σε απόδειξη οποιουδήποτε βαθμού σφάλματος. (Δέστε και Smith v. Mellors [1987] 84 Cr. App. R. 279). Θα θέλαμε τώρα να θέσουμε ένα υποθετικό ερώτημα, που καταδεικνύει το λογικό της αναγκαιότητας ύπαρξης ένοχης διάνοιας. Αν διευθυντής εταιρείας υπέγραφε εκ μέρους της επιταγή πληρωτέα «εν όψει» ("on demand") και αν μέχρι την παρουσίαση της επιταγής για εξαργύρωση σε 1-2 μέρες, άλλοι αξιωματούχοι της εταιρείας απέσυραν όλα τα κεφάλαια από το λογαριασμό και η επιταγή παρέμενε ακάλυπτη, θα ήταν λογικό να θεωρηθεί ότι, εκείνος που υπέγραψε την επιταγή ήταν συνεργός σε διάπραξη αδικήματος; Η απάντηση θα πρέπει, κατά τη γνώμη μας, να είναι αρνητική.» Είναι λοιπόν αναγκαίο με βάση τις πιο πάνω αρχές να προσκομίζεται μαρτυρία με την οποία να στοιχειοθετείται η συνδρομή ή η συμμετοχή ή τέτοια συμπεριφορά του διευθυντή που θα ήταν δυνατό να θεμελιώσει καταδίκη του δυνάμει του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Υπαγωγή ευρημάτων στην νομική πτυχή & συμπεράσματα: Σε σχέση με την Κατηγορούμενη 1: Στην υπό εξέταση υπόθεση εκ των 3 συστατικών στοιχείων του αδικήματος της μετατροπής της εγκριμένης χρήσης της οικοδομής χωρίς την εξασφάλιση άδειας που αντιμετωπίζει η Κατηγορούμενη 1 (1η Κατηγορία) προκύπτει πώς τουλάχιστον τα 2 εκ των συστατικών στοιχείων όχι μόνο αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας από την τεθείσα αποδεκτή έγγραφη και δια ζώσης μαρτυρία αλλά ούτε και έτυχαν αμφισβήτησης από πλευράς υπεράσπισης και συγκεκριμένα: α) Ότι το επίδικο τεμάχιο βρίσκεται επί της οδού XX η οποία εμπίπτει εντός δημοτικών ορίων του Δήμου Λεμεσού (σχετικό το Τεκμήριο 4 το περιεχόμενο του οποίου δεν έχει αμφισβητηθεί) το Δημοτικό Συμβούλιο του οποίου και γενικότερα ο Δήμος ασκεί δικαιοδοσία σύμφωνα και με τις πρόνοιες τις υποπαραγράφου

(2)(α) του Άρθρου 3 του Κεφ. 96 β) Ότι η Κατηγορούμενη 1 κατά τους επίδικους για τις κατηγορίες χρόνους αλλά μέχρι και σήμερα ενοικιάζει από την Κατηγορούμενη 3 τον εξωτερικό χώρο του υποστατικού δηλαδή της αυλής και του κήπου που ευρίσκονται επί του τεμαχίου XX χώρος ο οποίος είχε διαμορφωθεί και λειτουργείτο από την Κατηγορούμενη 1 με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε αυτός να χρησιμοποιείται ως υπαίθριος αυτοεξυπηρετούμενος χώρος εστίασης / μπαρ. Μάλιστα για το ζήτημα τούτο επιβεβαιώθηκε από τον ΜΚ1 πως καμία άδεια δεν έχει εκδοθεί που να αφορά το επίδικο τεμάχιο και πιο συγκεκριμένα την χρήση της αυλής ως υπαίθριος χώρος εστίασης / μπαρ ενώ απεναντίας αναφέρθηκε και δεν έχει επίσης αμφισβητηθεί πως η μοναδική αίτηση που υποβλήθηκε για την δημιουργία του υπαίθριου μπαρ σε διατηρητέα οικοδομή έγινε στις 08.04.2021 μέσω του Τεκμηρίου 39 η οποία υποβλήθηκε από την Κατηγορούμενη 3 ιδιοκτήτρια εταιρεία όμως ως ο ΜΥ1 επιβεβαίωσε αυτή ετοιμάστηκε και προωθήθηκε από πλευράς των ενοικιαστών του χώρου και η οποία αίτηση δεν έχει μέχρι σήμερα εξεταστεί αφού μέσω του Τεκμηρίου 40 ζητήθηκε να προσκομιστούν σχέδια για ολόκληρη την οικοδομή και όχι μόνο για το μέρος που προτείνεται. Να υπενθυμιστεί επίσης στο στάδιο αυτό πώς η υπεράσπιση κατά την αντεξέταση του ΜΚ1 η οποία ήταν ιδιαίτερα περιορισμένη κινήθηκε μεταξύ άλλων στο κατά πόσον σήμερα η Κατηγορούμενη 1 συνεχίζει να χρησιμοποιεί τον συγκεκριμένο χώρο ως της αποδίδεται χωρίς με τον τρόπο αυτό να αρνείται ή να αμφισβητεί ότι η χρήση που γινόταν από μέρους της, της αυλής και του κήπου του τεμαχίου XXX ήταν αυτός του υπαίθριου χώρου εστίασης / μπαρ. Η αντεξέταση στην ουσία αφορούσε για το ζήτημα αυτό το κατά πόσον η συγκεκριμένη χρήση έχει σήμερα τερματιστεί με τον ΜΚ1 κατά τον χρόνο που αυτός αντεξετάστηκε ήτοι στις 04.02.2022 να επιβεβαιώνει πώς πράγματι σήμερα αυτό δεν λειτουργεί διευκρινίζοντας όμως πώς ούτως η άλλως αυτό πράττει κάθε χρόνο αφού πρόκειται για επιχείρηση που λειτουργεί σε εξωτερικό χώρο η οποία είναι κλειστή κατά τους χειμερινούς μήνες λόγο του καιρού, των βροχοπτώσεων και της θερμοκρασίας και λειτουργεί κυρίως από τις αρχές, μέσα ή τέλος Απριλίου ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες μέχρι και τον Οκτώβριο και πάλι ανάλογα με τις επικρατούσες καιρικές συνθήκες. Συνεπώς από τα πιο πάνω προκύπτει με ασφάλεια πως κατά τον επίδικο για τις κατηγορίες χρόνο στον συγκεκριμένο εξωτερικό χώρο ήτοι την αυλή του τεμαχίου XX λειτουργούσε υπαίθριος χώρος εστίασης / μπαρ από την Κατηγορούμενη 1 για την λειτουργία του οποίου δεν υπήρχε εκδοθεισομένη οποιαδήποτε σχετική με την χρήση αυτή άδεια από τον Δήμο Λεμεσού ως αρμόδια οικεία αρχή. Στρεφόμενος τώρα προς την βασική επιχειρηματολογία της υπεράσπισης που δεν ήταν άλλη από την ισχυριζόμενη θέση πώς από την στιγμή που η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την αρχική αδειούχα χρήση της οικοδομής τότε αναπόφευκτα δεν μπορεί να αποδειχθεί το αδίκημα της μετατροπής της εγκριμένης χρήσης το οποίο η Κατηγορούμενη 1 αντιμετωπίζει και αναπόφευκτα δεν μπορεί να υπάρξει και οποιαδήποτε συνδρομή ή παρακίνηση (σε σχέση με την Κατηγορία που αντιμετωπίζει η Κατηγορούμενη 2) ή επίδειξη ανοχής (σε σχέση με την Κατηγορία που αντιμετωπίζει η Κατηγορούμενη 3) και κατ επέκταση οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 θα πρέπει να αθωωθούν και απαλλαχθούν των κατηγοριών που αυτοί αντιμετωπίζουν σημειώνω τα ακόλουθα: Αναλώθηκε μεγάλη ενασχόληση των αντιμαχόμενων πλευρών στο κατά πόσον έχει παρουσιαστεί τέτοια μαρτυρία που να αποδεικνύει ποια ήταν η αρχική αδειούχα χρήση της οικοδομής που ευρίσκεται εντός του τεμαχίου XX. Η υπεράσπιση εισηγήθηκε πως από την στιγμή που δεν κατατέθηκε οποιαδήποτε άδεια που να επιβεβαιώνει ποια ήταν η αρχική αδειούχα χρήση του οικοδομήματος εντός του τεμαχίου XX και από την στιγμή που δεν παρουσιάστηκε ούτε ικανοποιητική μαρτυρία ότι κατά τις 08.05.1978 ημερομηνία που τέθηκε σε ισχύ ο τροποποιητικός του Κεφ. 96 νόμος Ν.24/1978 που εισήγαγε τον όρο της εγκριμένης χρήσης και της εκεί επιφύλαξης[10] αυτή ήταν κατοικία ως γενικά και αόριστα προωθεί κατά την υπεράσπιση η πλευρά του κατηγόρου και από την στιγμή που από την μαρτυρία του ΜΥ1 διαφάνηκε πώς σε καμιά περίπτωση κατά την εν λόγω ημερομηνία η χρήση του κτιρίου εντός του τεμαχίου XX ήταν αυτή της κατοικίας τότε η κατηγορία θα πρέπει να απορριφθεί αφού δεν έχει αποδειχθεί το συστατικό στοιχείο ότι υπάρχει εγκεκριμένη χρήση της οικοδομής. Παραμένουν μάλιστα τέτοιες αμφιβολίες για το ζήτημα αυτό ως και πάλι εισηγείται η υπεράσπιση που θα πρέπει να επενεργήσουν προς όφελος των Κατηγορουμένων με αποτέλεσμα αυτοί να πρέπει να αθωωθούν και να απαλλαχθούν. Αντίθετη βεβαίως ήταν η θέση της πλευράς του Κατηγόρου ο οποίος με την επιχειρηματολογία του ιδίως των όσων περιλαμβάνονται στην γραπτή αγόρευση που κατατέθηκε στο Δικαστήριο γίνεται παραπομπή σε μέρος της έγγραφης και δια ζώσης μαρτυρίας για να αναδείξει ότι η συγκεκριμένη οικοδομή είχε ως εγκριμένη χρήση αυτή της κατοικίας. Με όλο τον προσήκοντα σεβασμό προς αμφότερους τους ευπαίδευτους συνηγόρους των διαδίκων αλλά θεωρώ πως το ζήτημα είναι πολύ πιο απλό υπό τις περιστάσεις. Από την στιγμή που η υπό εξέταση υπόθεση αφορά την χρήση του εξωτερικού υπαίθριου χώρου της διώροφης οικοδομής που ευρίσκεται εντός του τεμαχίου XX το Δικαστήριο δεν θα ασχοληθεί για το ποια ήταν η χρήση του διώροφο κτιρίου αφού αυτό που ενδιαφέρει είναι αποκλειστικά και μόνο η αυλή και ο κήπος αυτού τον οποίο αποδεδειγμένα αλλά και χωρίς να αμφισβητηθεί η Κατηγορούμενη 3 (σχετικό το Τεκμήριο 19) ενοικίασε προς την Κατηγορούμενη 1 και είναι αυτός ο επίδικος χώρος για τον οποίο καταλογίζεται στην Κατηγορούμενη 1 η μετατροπή της εγκριμένης του χρήσης. Από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου προκύπτει πώς τίποτε δεν είχε αλλάξει η επηρεαστεί αναφορικά με τον εξωτερικό υπαίθριο χώρο του διώροφου κτιρίου ήτοι της αυλής και του κήπου που το περιτριγυρίζει. Αποτελεί ασφαλή κατάληξη του Δικαστηρίου ότι τόσο πριν τις 08.05.1978 όσο και κατά αλλά και μεταγενέστερα και μέχρι σήμερα η εγκριμένη χρήση του εξωτερικού χώρου της του διώροφου κτιρίου που αποτελεί μέρος του τεμαχίου XX και συνίσταται στην αυλή και τον κήπο η εγκριμένη του χρήση δεν μπορεί να είναι άλλη από αυτή της αυλής και του κήπου και τίποτε άλλο. Είναι στοιχείο αδιάφορο ποια είναι εν τέλει η εγκριμένη χρήση της διώροφης οικοδομής που ευρίσκεται εντός του τεμαχίου XXX αφού ουδέποτε το εσωτερικό αυτής και γενικότερα η διώροφη οικοδομή έτυχε οποιασδήποτε κατοχής η χρήσης από μέρους της Κατηγορούμενης 1. Οι όποιες δε χρήσεις αναφέρθηκαν κατά την ακρόαση της υπόθεσης είτε ως κατοικία είτε τα όσα ο μάρτυρας υπεράσπισης υποστήριξε κατά την δική του μαρτυρία αφορούσαν αποκλειστικά και μόνο την χρήση της διώροφης οικοδομής και όχι τον χώρο της αυλής και του κήπου που επιβεβαιώθηκε και από πλευράς του ΜΥ1 κατά την αντεξέταση του όπου συμφώνησε πως κατά τις 08.05.1978 η εν λόγω οικοδομή αλλά και η αυλή της δεν χρησιμοποιείτο σιγουρά ούτε σαν μπαρ αλλά ούτε και σαν χώρος εστίασης. Επιπρόσθετα με τα πιο πάνω είναι και άξιο απορίας για ποιο λόγο η Κατηγορούμενη 3 να υποβάλει στις 08.04.2021 αίτηση (ως το Τεκμήριο 39) η οποία μάλιστα όπως ο μάρτυρας υπεράσπισης ανέφερε είχε ετοιμαστεί κατατεθεί και προωθηθεί από πλευράς του ενοικιαστή για εξασφάλιση της απαιτούμενης για την λειτουργία της επιχείρησης του άδειας προς τον Δήμο Λεμεσού έτσι ώστε να λάβει άδεια για την δημιουργία και λειτουργία του υπαίθριου μπαρ στην επίδικη διατηρητέα οικοδομή αν θεωρούσαν ότι : (α) δεν απαιτείτο η λήψη τέτοιας άδειας για την λειτουργία της επιχείρησης τους ή (β) ότι το υφιστάμενο καθεστώς του επίδικου τεμαχίου των οικοδομών και του εξωτερικού χώρου του κάλυπταν κατά τρόπο νόμιμο την χρήση του υπαίθριου χώρου της αυλής την οποία ο ενοικιαστής προωθούσε Συνεπώς λαμβάνοντας υπόψη τα όσα ανωτέρω έχω παραθέσει αποτελεί ασφαλή κατάληξη του Δικαστηρίου πώς η εγκριμένη χρήση του εξωτερικού χώρου της διώροφης οικοδομής εντός του τεμαχίου 677 είναι αυτός της αυλής και του κήπου. Ενόψει της κατάληξης αυτής σε συνδυασμό και της απόδειξης των υπολοίπων 2 συστατικών στοιχείων του αδικήματος της μετατροπής της εγκριμένης χρήσης της οικοδομής αναπόφευκτα καταλήγω πως η Κατηγορούμενη 1 έχει διαπράξει το αδίκημα που της καταλογίζεται στην 1η Κατηγορία. Σε σχέση με την Κατηγορούμενη 2: Η εμπλοκή της Κατηγορούμενης 2 ως η μοναδική διευθύντρια της Κατηγορούμενης 1 βασίζεται ως αναφέρθηκε και ανωτέρω στην κατ ισχυρισμό διάπραξη από μέρους της του αδικήματος της 2ης Κατηγορίας ήτοι της παροχής συνδρομής και παρακίνησης της Κατηγορούμενης 1 στην διάπραξη του αδικήματος της μετατροπής της εγκριμένης χρήσης της οικοδομής χωρίς την εξασφάλιση άδειας. Υπενθυμίζεται πως το γεγονός ότι αυτή είναι διευθύντρια της Κατηγορούμενης 1 αυτό δεν την καθιστά άμεσα συνεργό. Η μαρτυρία του ΜΚ1 ή οποία έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο σε σχέση με την άμεση εμπλοκή του συγκεκριμένου προσώπου στην λειτουργία της επιχείρησης γνωστής με την ονομασία Gin Garden που αφορά τον επίδικο χώρο και χρήση (σχετικές οι παραγράφοι 14, 15, 16, 17, 31 και 34 του Τεκμηρίου 1 καθώς και τα Τεκμήρια 11 έως 17) ήταν καθοριστική σε σχέση με την ευθύνη της Κατηγορούμενης 2 και αυτό γιατί όπως αναφέρθηκε και ανωτέρω η αντεξέταση που ουσιαστικά έγινε στον μάρτυρα αυτό και προερχόταν από τον συνήγορο των Κατηγορουμένων 1 & 2 δεν αφορούσε σε καμιά περίπτωση τα όσα ο μάρτυρας καταλόγισε στην Κατηγορούμενη 2 αφού δεν αντεξετάστηκε σε κανένα από τα σημεία αυτά και συνεπώς αυτά δεν έτυχαν αμφισβήτησης. Στα στάδιο αυτό υπενθυμίζεται πώς η παράλειψη αντεξέτασης πάνω σε ένα ουσιώδες μέρος της μαρτυρίας ενός μάρτυρα την αφήνει αναντίλεκτη και δύναται να εκληφθεί ως αποδοχή της μαρτυρίας του (Βλ. Phipson on Evidence, 12η Έκδοση, παράγραφος 1593, σελίδα 687 και Δημήτρης Ζαχαρίου ν. Ανδρονίκης Δ. Ζαχαρίου

(1993)1 ΑΑΔ 159). Επιπρόσθετα την κατάληξη αυτή του Δικαστηρίου σε σχέση με την απόδειξη της εμπλοκής της Κατηγορούμενης 2 στο αδίκημα που της καταλογίζεται δεν μπορεί να τύχει οποιουδήποτε επηρεασμού ή άλλης τροπής από την γενική αναφορά της Κατηγορούμενης 2 στην ανώμοτη της δήλωση στην οποία δηλώνει αθώα και αρνείται στο ότι παρακίνησε την Κατηγορούμενη 1 στο να αλλάξει την εγκριμένη χρήση της οικοδομής από κατοικία σε αυτοεξυπηρετούμενο χώρο εστίασης / μπαρ λόγω του ότι η οικοδομή δεν χρησιμοποιείτο ως κατοικία. Τα ζητήματα αυτά έτυχαν εξέτασης πιο πάνω και έχουν απορριφθεί αφού αποτελούσε και επιχειρηματολογία της Κατηγορούμενης 1 την οποία το Δικαστήριο δεν αποδέχθηκε για τους λόγους που ανωτέρω έχει επεξηγήσει. Συνεπώς από την στιγμή που καταλήγω πώς το βασικό αδίκημα το οποίο καταλογίστηκε στην Κατηγορούμενη 1 έχει αποδειχθεί και από την στιγμή που ενώπιον μου τέθηκε επαρκής και αξιόπιστη μαρτυρία η οποία μάλιστα δεν έτυχε αμφισβήτησης σε σχέση με την εμπλοκή της Κατηγορούμενης 2 ως συνεργού μπορώ να καταλήξω με ασφάλεια και συνεπώς καταλήγω πως η Κατηγορούμενη 2 έχει παράσχει συνδρομή και παρακίνηση στην Κατηγορούμενη 1 εταιρεία για την διάπραξη του αδικήματος της μετατροπής της χρήσης οικοδομής χωρίς την εξασφάλιση της απαιτούμενης άδειας. Αξιοσημείωτο βεβαίως και το γεγονός πως για τις Κατηγορίες 6 και 10 του Κατηγορητηρίου που η Κατηγορούμενη 2 αντιμετωπίζει και έχει παραδεχθεί χωρίς την ανάγκη αυτές να οδηγηθούν σε ακροαματική διαδικασία αφορούν και πάλι αδικήματα της παροχής συνδρομής και παρακίνησης της Κατηγορούμενης 1 από μέρους της Κατηγορούμενης 2 της διάπραξης του αδικήματος από την πρώτη της μετατροπής και προσθήκης σε υφιστάμενη οικοδομή χωρίς την εξασφάλιση της απαιτούμενης άδειας για την ίδια με τις εκδικασθείσες κατηγορίες χρονική περίοδο και χώρο καθώς επίσης και για οικοδομές που σχετίζονταν και αφορούσαν άμεσα την λειτουργία του υπαίθριου χώρου εστίασης / μπαρ. Σε σχέση με την Κατηγορούμενη 3: Σε σχέση με την Κατηγορούμενη 3 προκύπτει επίσης με ασφάλεια πώς αυτή ως ιδιοκτήτρια του τεμαχίου XX δια της ενέργειας της να προχωρήσει σε ενοικίαση της αυλής και του κήπου του τεμαχίου στην Κατηγορούμενη 1 η οποία στην συνέχεια προχώρησε στην δημιουργία του υπαίθριου χώρου εστίασης / μπαρ χωρίς να λάβει εναντίον της οποιοδήποτε διάβημα ή ενέργεια για τις αυθαίρετες ενέργειες της ότι αυτή επέδειξε ανοχή στην μετατροπή της εγκριμένης χρήσης της οικοδομής χωρίς την εξασφάλιση της απαραίτητης άδειας δηλαδή τα όσα της καταλογίζονται με την 3η Κατηγορία. Το γεγονός δηλαδή της διάθεσης δια ενοικίασης και χρησιμοποίησης του συγκεκριμένου χώρου του τεμαχίου ιδιοκτησίας της Κατηγορούμενης 3 από την Κατηγορούμενη 1 με τον τρόπο που επεξηγήθηκε, εν γνώση της ιδιοκτήτριας η οποία εισέπραττε αλλά και συνεχίζει να εισπράττει ενοίκια μέχρι και σήμερα, θεμελιώνει χωρίς καμιά αμφιβολία πως η Κατηγορούμενη 3 ανέχθηκε τη μετατροπή της εγκριμένης χρήσης της οικοδομής. Αξιοσημείωτο μάλιστα πώς παρά το γεγονός πώς η Κατηγορούμενη 3 απέστειλε στις 24.10.2016 μέσω των νομικών της συμβούλων την επιστολή Τεκμήριο 19 προς την Κατηγορούμενη 1 επισύροντας την προσοχή της στην ύπαρξη παρανομιών και συγκεκριμένα στην λειτουργία του χώρου εξωτερικής εστίασης στην αυλή του τεμαχίου χωρίς την εξασφάλιση των απαραίτητων από τον νόμο αδειών μέχρι και σήμερα τίποτε άλλο δεν έπραξε, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό ανοχή στις παράνομες και αυθαίρετες ενέργειες της Κατηγορούμενης 1 εντός του τεμαχίου XX σημειώνοντας μάλιστα μέσω του ΜΥ1 πώς συνεχίζει να λαμβάνει και κανονικά τα ενοίκια από την Κατηγορούμενη 1 και χωρίς να έχει προχωρήσει σε οποιοδήποτε τερματισμό της ενοικίασης η διαδικασία έξωσης, παρά την γνώση της από το 2016 για την ύπαρξη των παρανομιών ως και το περιεχόμενο της δικής της επιστολής προς την ενοικιάστρια εταιρεία και χωρίς βεβαίως να ανταποκριθεί και στις επιστολές της Δημοτικής Αρχής που τους είχαν αποσταλεί ως ιδιοκτήτες του ακινήτου ημερομηνίας 26.10.2016 (Τεκμήριο 26) και 09.11.2018 (Τεκμήριο 27) με τις οποίες επισημαίνονταν για ακόμα μια φορά οι παρανομίες και καλούνταν σε συμμόρφωση. Αξιοσημείωτο βεβαίως και το γεγονός πως για τις Κατηγορίες 7 και 11 του Κατηγορητηρίου που αυτή αντιμετωπίζει και έχει παραδεχθεί χωρίς την ανάγκη αυτές να οδηγηθούν σε ακροαματική διαδικασία, αφορούν και πάλι αδικήματα της ανοχής από μέρους της Κατηγορουμένης 3 προς την Κατηγορούμενη 1 της από μέρους της τελευταίας μετατροπής και προσθήκης σε υφιστάμενη οικοδομή χωρίς την εξασφάλιση της απαιτούμενης άδειας για την ίδια με τις εκδικασθείσες κατηγορίες χρονική περίοδο και χώρο καθώς επίσης και για οικοδομές που σχετίζονταν και αφορούσαν άμεσα την λειτουργία του υπαίθριου χώρου εστίασης / μπαρ. Κατάληξη: Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω κρίνω ένοχη πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την Κατηγορούμενη 1 στην 1η Κατηγορία, την Κατηγορούμενη 2 στην 2η Κατηγορία και την Κατηγορούμενη 3 στην 3η Κατηγορία που υπό το φως της μαρτυρίας που δόθηκε επί του κατηγορητηρίου αυτές τροποποιούνται ως ακολούθως: Πρώτη Κατηγoρία Μετατροπή εγκεκριμένης χρήσης οικοδομής άνευ άδειας παρά της αρμόδιας αρχής εντός των Δημοτικών Ορίων του Δήμου Λεμεσού κατά παράβαση τωv άρθρων 2, 3

(1)(ε), 9, 20

(1)(α) και 20

(3)(α), (β) και (γ) του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου (ΚΕΦ.96) και τωv άρθρωv 2, 7, 84(α), (ιθ) και (κ), 103, 112 και 126 τoυ Περί Δήμωv Νόμoυ 111/85. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕIΕΣ ΑΔIΚΗΜΑΤΟΣ Η κατηγορούμενη 1 κατά/ή περί την 09/10/2018 μέσα στα Δημοτικά Όρια του Δήμου Λεμεσού, στην Επαρχία Λεμεσού, μετέτρεψε την εγκεκριμένη χρήση της αυλής της διατηρητέας οικοδομής που βρίσκεται στην οδό XX, τεμ. XX, Φ/Σχ. XX («XX»), δηλαδή προέβη σε αλλαγή χρήσης της υπαίθριας αυλής σε αυτοεξυπηρετούμενο χώρο εστίασης/μπαρ, χωρίς να εξασφαλίσει σχετική άδεια από την αρμόδια αρχή, δηλαδή το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Λεμεσού. Δεύτερη Κατηγoρία Παροχή συνδρομής και/ή παρακίνηση της Κατηγορουμένης 1 στη μετατροπή εγκεκριμένης χρήσης οικοδομής άνευ άδειας παρά της αρμόδιας αρχής εvτός τωv Δημoτικώv Ορίωv του Δήμου Λεμεσoύ κατά παράβαση τωv άρθρωv 2, 3

(1)(ε), 9, 20

(1)(α) και 20

(3)(α), (β) και (γ) του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου (ΚΕΦ.96), τωv άρθρωv 2, 7, 84(α), (ιθ) και (κ), 103, 112 112 και 126 τoυ Περί Δήμωv Νόμoυ 111/85 και του άρθρου 20 του Περί Ποινικού Κώδικα Νόμου (ΚΕΦ. 154). ΛΕΠΤΟΜΕΡΕIΕΣ ΑΔIΚΗΜΑΤΟΣ Η κατηγορούμενη 2, ως διευθύντρια της Κατηγορούμενης 1, κατά/ή περί την 09/10/2018 μέσα στα Δημοτικά Όρια του Δήμου Λεμεσού, στην Επαρχία Λεμεσού, παρακίνησε και/ή βοήθησε και/ή παρείχε συνδρομή στην Κατηγορούμενη 1 να μετατρέψει την εγκεκριμένη χρήση της αυλής της διατηρητέας οικοδομής που βρίσκεται στην οδό XX, τεμ. XX, Φ/Σχ. XX («XX»), δηλαδή να προβεί σε αλλαγή χρήσης της υπαίθριας αυλής σε αυτοεξυπηρετούμενο χώρο εστίασης/μπαρ, χωρίς η Κατηγορούμενη 1 να εξασφαλίσει σχετική άδεια από την αρμόδια αρχή, δηλαδή το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Λεμεσού. Τρίτη Κατηγoρία Ανοχή στη μετατροπή εγκεκριμένης χρήσης οικοδομής από την Κατηγορούμενη 1 άνευ άδειας παρά της αρμόδιας αρχής εvτός τωv Δημoτικώv Ορίωv του Δήμου Λεμεσoύ κατά παράβαση τωv άρθρωv 2, 3

(1)(ε), 9, 20

(1)(α) και 20

(3)(α), (β) και (γ) του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου (ΚΕΦ.96) και τωv άρθρωv 2, 7, 84(α), (ιθ) και (κ), 103, 112 και 126 τoυ Περί Δήμωv Νόμoυ 111/

1. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕIΕΣ ΑΔIΚΗΜΑΤΟΣ Η κατηγορούμενη 3, ως ιδιοκτήτρια της διατηρητέας που βρίσκεται στην οδό XX, τεμ. XX, Φ/Σχ. XX («XX»), κατά/ή περί την 09/10/2018 μέσα στα Δημοτικά Όρια του Δήμου Λεμεσoύ, στην Επαρχία Λεμεσoύ, επέτρεψε και/ή ανέχθηκε τη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης της αυλής της εν λόγω διατηρητέας οικοδομής από την Κατηγορούμενη 1, δηλαδή να προβεί σε αλλαγή χρήσης της υπαίθριας αυλής σε αυτοεξυπηρετούμενο χώρο εστίασης/μπαρ, χωρίς η Κατηγορούμενη 1 να εξασφαλίσει σχετική άδεια από την αρμόδια αρχή, δηλαδή το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Λεμεσού. Συνεπώς το Δικαστήριο θα προχωρήσει στην επιβολή ποινής τόσο σε σχέση με τις ανωτέρω κατηγορίες στις οποίες οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 βρέθηκαν ένοχοι μετά από ακροαματική διαδικασία όσο και στις Κατηγορίες 5, 6, 7, 9, 10 και 11 τις οποίες είχαν παραδεχθεί και περιλαμβάνονται στο υπό εξέταση Κατηγορητήριο. (Υπ.) ....................................... N. Φακοντής, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Οι κατηγορίες 4, 8 και 12 τους αφορούσαν. [2] Μ.Φ. Χ. v. Μ.Χ., ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 22/2018, 28/9/2021 [3] Αρχικά και μετά την κυρίως εξέταση του μάρτυρα στις 19.10.21 τις είχαν παραδεχθεί και αυτές αλλά έγινε αλλαγή απάντησης στις 04.02.22 και καταχωρήθηκε απάντηση μη παραδοχής με αποτέλεσμα να οδηγηθούν σε ακρόαση οι κατηγορίες 1, 2 και
2. [4] Ως αναφέρθηκε και ανωτέρω για τα γεγονότα αυτά και τις κατηγορίες που τα αφορούν έχει ήδη καταχωρηθεί παραδοχή από μέρους των Κατηγορούμενων 1, 2 και
3. [5] Έναρξη νομοθεσίας
4. Κάθε Νόμος και κάθε δημόσιο έγγραφο, που γίνεται ή εκδίδεται με βάση το Νόμο αυτό ή άλλη νόμιμη εξουσία και που έχει νομοθετική ισχύ θα πρέπει να δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και, εκτός αν προβλέπεται σε αυτόν διαφορετικά, θα ισχύει και θα τίθεται σε ισχύ κατά την ημερομηνία της δημοσίευσης και θα είναι δικαστικά γνωστός (judicially noticed). [6] ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ, v. ΔΗΜΟΥ ΛΑΤΣΙΩΝ, .Ποινική Έφεση 7171 ημερ. 03.02.2002 [8] Η ιδιότητα διευθυντή εταιρείας δεν μπορεί από μόνη της να στηρίξει την καταδίκη του δυνάμει του Άρθρου 20, στην απουσία μαρτυρίας για συμμετοχή του. [9] Αυτουργοί
5. Όταν διαπράττεται ποινικό αδίκημα, καθένας από τους ακόλουθους θεωρείται ότι συμμετέσχε στη διάπραξη και θεωρείται ότι είναι ένοχος για αυτό και δύναται να διωχτεί ως αυτουργός σύμφωνα με τα ακόλουθα: (α) εκείνος που διενεργεί πράγματι την πράξη ή παράλειψη, η οποία συνιστά το ποινικό αδίκημα (β) εκείνος που διαπράττει ή παραλείπει να διαπράξει κάτι με σκοπό να καταστήσει δυνατή τη διάπραξη ποινικού αδικήματος από άλλο ή να παρέχει βοήθεια για τη διάπραξη τέτοιου αδικήματος από άλλον (γ) εκείνος που παρέχει βοήθεια σε άλλον ή που παρακινεί αυτόν κατά τη διάπραξη ποινικού αδικήματος (δ) εκείνος που συμβουλεύει ή που προάγει άλλον για διάπραξη ποινικού αδικήματος. Στην τέταρτη περίπτωση ο υπαίτιος δύναται να διωχτεί είτε ως αυτουργός του ποινικού αδικήματος είτε σε ποινικό αδίκημα της παροχής συμβουλής ή της προαγωγής για διάπραξη τέτοιου αδικήματος. Καταδίκη για το αδίκημα της παροχής συμβουλής ή της προαγωγής για διάπραξη ποινικού αδικήματος, συνεπάγει ίδιες συνέπειες από κάθε άποψη, καθώς και καταδίκη για διάπραξη τέτοιου αδικήματος. Εκείνος που προάγει άλλο στη διενέργεια πράξης ή παράλειψης τέτοιας φύσης ώστε, αν γινόταν από τον ίδιο θα διενεργείτο από αυτό κάποιο ποινικό αδίκημα, είναι ένοχος ποινικού αδικήματος του ίδιου είδους και υπόκειται στην ίδια ποινή, όπως αν είχε διενεργήσει ο ίδιος τέτοια πράξη ή παράλειψη δύναται να διωχτεί δε όπως αν είχε διενεργήσει το ίδιος τέτοια πράξη ή παράλειψη. [10] ''εγκεκριμένη χρήση'' σημαίνει τη χρήση μιας οικοδομής όπως αυτή εγκρίθηκε με άδεια και όπως φαίνεται στα εγκεκριμένα σχέδια: Νοείται ότι η χρήση μιας οικοδομής κατά την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του Νόμου αυτού θα θεωρείται ως η εγκεκριμένη χρήση αν αυτή δεν συγκρούεται με την άδεια οικοδομής που εκδόθηκε και τα εγκεκριμένα σχέδια. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο