ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ κ.α. ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 2310/2020, 27/5/2022

(1)(β),(ε) και (στ) και 20

(2)και

(3)του Κεφ. 96, ως έχει τροποποιηθεί. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος από το 2008 μέχρι 25.09.2020 στην Λεμεσό, υπό την ιδιότητα του ως ενοικιαστής του καταστήματος με το χαρακτηριστικό αριθμό X, το οποίο κατέχει και χρησιμοποιεί υπό την πιο πάνω ιδιότητα του και ευρίσκεται στην Πολυκατοικία XX, με αρ. εγγραφής XX, Φ/Σχ. XX, Τμήμα X, Τεμάχιο ΕΠΙ XX επί της οδού XX, ενορία XX, εντός των Δημοτικών Ορίων του Δήμου Λεμεσού, ανήγειρε οικοδομή, δηλαδή προέβη σε: α) επέκταση στο εν λόγω κατάστημα με την κατασκευή και τοποθέτηση υποστατικού, κατασκευασμένου από αλουμίνια και γυαλιά και στέγη από τσίγκους, μήκους 5.50μ, πλάτους 3,00μ και ύψους 2.00μ, προσαρτημένου στην κύρια όψη του πιο πάνω καταστήματος, β) επέκταση του δαπέδου στο μεσοπάτωμα με μεταλλική και ξύλινη κατασκευή (προσαρτημένη εντός του καταστήματος) και γ) τοποθέτησε μεταλλική κατασκευή - ψυγείο αποτελούμενη από γυαλιά και αλουμίνια (προσαρτημένου εντός του καταστήματος) χωρίς τη σχετική άδεια οικοδομής παρά της Αρμόδιας Αρχής, δηλαδή του Δήμου Λεμεσού και ενάντια στους σχετικούς οικοδομικούς Κανονισμούς. Δεύτερη Κατηγορία Κατοχή και χρήση οικοδομής χωρίς Πιστοποιητικό εγκρίσεως της Αρμόδιας Αρχής, κατά παράβαση των άρθρων 2, 10 και 20

(2)και

(3)του ΚΕΦ. 96, ως έχει τούτο τροποποιηθεί. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος από το 2008 μέχρι 25.09.2020 στην Λεμεσό, υπό την ιδιότητα του ως ενοικιαστής του καταστήματος με το χαρακτηριστικό αριθμό X, το οποίο κατέχει και χρησιμοποιεί υπό την πιο πάνω ιδιότητα του και ευρίσκεται στην Πολυκατοικία XX, με αρ. εγγραφής XX, Φ/Σχ. XX, Τμήμα X, Τεμάχιο ΕΠΙ XX επί της οδού XX, ενορία XX, εντός των Δημοτικών Ορίων του Δήμου Λεμεσού, κατέχει και χρησιμοποιεί οικοδομή, δηλαδή το πιο πάνω κατάστημα του οποίου άλλαξε τις διαστάσεις και/ή προέβηκε σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή δηλαδή συγκεκριμένα α) προέβηκε σε επέκταση του καταστήματος με την κατασκευή και τοποθέτηση υποστατικού, κατασκευασμένου από αλουμίνια, γυαλιά και στέγη από τσίγκους, μήκους 5.50μ, πλάτους 3,00μ και ύψους 2.00μ, προσαρτημένου στην κύρια όψη του πιο πάνω καταστήματος, β) προέβηκε σε επέκταση του δαπέδου στο μεσοπάτωμα με μεταλλική και ξύλινη κατασκευή (προσαρτημένη εντός του καταστήματος) και γ) τοποθέτησε μεταλλική κατασκευή - ψυγείο αποτελούμενη από γυαλιά και αλουμίνια (προσαρτημένου εντός του καταστήματος) χωρίς τελικό πιστοποιητικό εγκρίσεως παρά της Αρμόδιας Αρχής, δηλαδή του Δήμου Λεμεσού και ενάντια στους σχετικούς οικοδομικούς Κανονισμούς. Τρίτη Κατηγορία Μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης της οικοδομής χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής κατά παράβαση των άρθρων 2,3

(1)(ε),

(2),9 και 20

(1),

(2)και

(3)του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96 όπως έχει τροποποιηθεί καθώς και του άρθρου 2, 20

(1), 21-23, 87 (υποπαράγραφοι 1 ως 7) του Περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου του 1972 όπως τροποποιήθηκε ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος κατά η περί από τον Μάρτιο του 2020 μέχρι και σήμερα στην Λεμεσό, υπό την ιδιότητα του ως ενοικιαστής και/ή κάτοχος του καταστήματος με το χαρακτηριστικό αριθμό X, το οποίο κατέχει και χρησιμοποιεί υπό την πιο πάνω ιδιότητα του και ευρίσκεται στην Πολυκατοικία XX, με αρ. εγγραφής XX, Φ/Σχ. XX, Τμήμα X, Τεμάχιο ΕΠΙ XX επί της οδού XX, ενορία XX, εντός των Δημοτικών Ορίων του Δήμου Λεμεσού, προέβη σε παράνομη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης του καταστήματος δηλαδή προέβη σε παράνομη αλλαγή της χρήσης από κατάστημα πώλησης αναμνηστικών ειδών (souvenir) σε μικρή αγορά (minimarket) και/ή σε χώρο πώλησης διαφόρων προϊόντων όπως, μεταξύ άλλων τροφίμων, οινοπνευματωδών ποτών, καπνικών προϊόντων, γκαζιών, κάρβουνων, ειδών καθαρισμού και/ή σε χώρο παροχής υπηρεσιών μεταφοράς χρημάτων (western union), αλλαγής ξένου συναλλάγματος, κινητής τηλεφωνίας χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής και κατά παράβαση των σχετικών κανονισμών. Τέταρτη Κατηγορία Κατοχή και χρήση οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης της αρμόδιας αρχής κατά παράβαση των άρθρων 2, 10 και 20

(1),

(2)και

(3)του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96 όπως έχει τροποποιηθεί. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος από τον Μάρτιο του 2020 μέχρι και σήμερα στην Λεμεσό της Επαρχίας Λεμεσού υπό την ιδιότητα του ως ενοικιαστής και/ή κάτοχος του καταστήματος με το χαρακτηριστικό αριθμό X, το οποίο κατέχει και χρησιμοποιεί υπό την πιο πάνω ιδιότητα του και ευρίσκεται στην Πολυκατοικία XX, με αρ. εγγραφής XX, Φ/Σχ. XX, Τμήμα X, Τεμάχιο ΕΠΙ XX επί της οδού XX, ενορία XX, εντός των Δημοτικών Ορίων του Δήμου Λεμεσού, κατέχει και χρησιμοποιεί οικοδομή δηλαδή κατέχει και χρησιμοποιεί το πιο πάνω ακίνητο (κατάστημα) ως μικρή αγορά (minimarket) και/ή ως χώρο πώλησης διαφόρων προϊόντων όπως, μεταξύ άλλων τροφίμων, οινοπνευματωδών ποτών, καπνικών προϊόντων, γκαζιών, κάρβουνων, ειδών καθαρισμού και/ή σε χώρο παροχής υπηρεσιών μεταφοράς χρημάτων (western union), αλλαγής ξένου συναλλάγματος, κινητής τηλεφωνίας χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης της αρμόδιας αρχής και εναντίον των σχετικών κανονισμών. Ένεκα της απάντησης μη παραδοχής η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση και προς απόδειξη της η πλευρά των Παραπονουμένων κάλεσαν ως μάρτυρες τους κ. Π. Παναγιώτου (ΜΚ1), την κα. Π. Χατζηλύρα (ΜΚ2), τον κ. Δ. Παπαγεωργίου (ΜΚ3) και τον Δ. Πούππη (ΜΚ4). Με το κλείσιμο της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης αγόρευσε επιχειρηματολογώντας ότι δεν έχει αποδειχθεί κατά την άποψη του εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του πελάτη του για τους λόγους που αναπτύσσει στην γραπτή του αγόρευση την οποία και κατάθεσε στο Δικαστήριο. Αντίθετη βεβαίως ήταν η θέση για το ζήτημα αυτό του ευπαίδευτου συνηγόρου των παραπονουμένων ο οποίος με την σειρά του εισηγήθηκε προς το Δικαστήριο ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να κληθεί σε απολογία. Νομικές Αρχές Εκ Πρώτης Όψεως: Σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155, μετά το πέρας της μαρτυρίας για την Κατηγορούσα Αρχή, η Υπεράσπιση δύναται να εισηγηθεί ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση ούτως ώστε ο κατηγορούμενος να κληθεί σε απολογία. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά με το στάδιο εκ πρώτης όψεως υπόθεση: «Το δικαστήριο δεν προβαίνει κατά κανόνα στην αξιολόγηση της Μαρτυρίας της Κατηγορίας στο ενδιάμεσο στάδιο της δίκης. Άλλωστε, τέτοια αξιολόγηση θα οδηγούσε, μεταξύ άλλων, στη δημιουργία προκατάληψης εναντίον του κατηγορούμενου οποτεδήποτε κρινόταν ότι η μαρτυρία της Κατηγορίας είναι αξιόπιστη. Και εδώ έγκειται η σημασία της Πρακτικής του 1962 που υιοθετήθηκε στην απόφαση της ολομέλειας Azinas and Another v. Police

(1981)2 CLR 9 και κρίθηκε ότι ενσωματώνει τις αρχές που εφαρμόζονται για να διαπιστωθεί αν η Κατηγορία έχει τεκμηριώσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Η πρώτη όψη του πράγματος είναι εκείνη η οποία χαρακτηρίζεται από τα εξωτερικά του γνωρίσματα. Είναι με αυτή την έννοια που ο όρος χρησιμοποιείται στην Πρακτική του 1962. Η απαλλαγή του εφεσίβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασιστεί σ' αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό διότι το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου δικαστηρίου αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού δικαστηρίου. Η συνταύτιση του έργου του κριτή του δικαίου και των γεγονότων στο πρόσωπο του δικαστή στην Κύπρο, δεν μεταβάλλει το πλαίσιο καθορισμού της ύπαρξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Δεν προβαίνει ο δικαστής στο στάδιο εκείνο της δίκης σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας. Το έργο αυτό επιτελείται κατά το τέλος της δίκης. Η απόφασή του περιορίζεται, όπως αναφέραμε, σε αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση σ' εκείνο το στάδιο της δίκης, πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και να αντέχει στη βάσανο που θέτει η Πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα». Περαιτέρω, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Κουννίδη

(1993)2 Α.Α.Δ. 82, σελ. 86-87, αναφέρθηκε πως: «Το ορθό κριτήριο σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι αν αποδειχθεί η ενοχή ενός κατηγορουμένου εις το στάδιο που κλείει η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά κατά πόσο σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος δεν δώσει ικανοποιητική εξήγηση, το Δικαστήριο θα μπορούσε λογικά να τον βρει ένοχο της κατηγορίας». Ο κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο σε περίπτωση που η Κατηγορούσα Αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του κατηγορουμένου μια πραγματική δυνατότητα, αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση, αλλιώς ο κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπίσει τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει της ατέλειες που υπάρχουν στην μαρτυρία που δόθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή. Η λογική υποψία δεν είναι αρκετή για να δημιουργήσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση (βλ. Shaaban bin Hussien v. Chong Fook Kam [1970] 2 W.L.R. 441). Στην υπόθεση The Police v. Kallenos

(1980)1 JSC 145 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από τον τότε Επαρχιακό Δικαστή κ.Γιώργο Νικολάου: «. η νομοθετική διάταξη που περιέχεται στο άρθρο 74

(1)(β) του Κεφ. 155. δεν θα πρέπει να ερμηνευθεί κατά τρόπο που να αποτελεί απλή αναφορά στα συμπεράσματα που βγαίνουν από την μαρτυρία, όπως επιφανειακά φαίνεται, αλλά κατά τρόπο που να επεκτείνεται και να απαιτεί μαρτυρία που να θεωρείται αρκετά αξιόπιστη από το δικαστήριο των γεγονότων, ώστε να είναι δυνατόν να εγείρει τεκμήριο ενοχής. Η έννοια «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» δεν αναφέρεται μόνο στην ποσότητα της μαρτυρίας και στα αντικειμενικά και επιφανειακά συμπεράσματα από αυτήν, αλλά και στην εσωτερική ποιότητά της και την επάρκειά της να οδηγήσει σε συμπεράσματα ενοχής. Το δικαστήριο οφείλει, ακόμη και στο στάδιο τούτο, να οδηγήσει το μυαλό του, αν και μόνο προκαταρκτικά, στο κατά πόσο το δικαστήριο θα μπορεί να στηριχθεί στην μαρτυρία που έχει παρουσιασθεί. Για παράδειγμα, έχουν οι μάρτυρες γίνει πιστευτοί; Και έτσι και αλλιώς, θα ήταν το δικαστήριο διατεθειμένο να βασισθεί στη μαρτυρία τους; Εκείνο που το άρθρο 74

(1)(β) διαλαμβάνει είναι ότι στο κλείσιμο της υπόθεσης της κατηγορίας πρέπει να υπάρχει τέτοια αξιόπιστη μαρτυρία μπροστά στο δικαστήριο, που να είναι αρκετή για να οδηγήσει σε τεκμήριο ενοχής, που αν αφεθεί αμάχητο, θα μπορούσε να οδηγήσει στην καταδίκη του κατηγορουμένου. . Με λίγα λόγια, ένας κατηγορούμενος τότε μόνο πρέπει να καλείται σε απολογία, όταν η κατηγορία έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του κατηγορουμένου μια πραγματική δυνατότητα αν δεν δοθεί από τον κατηγορούμενο μια εξήγηση, αλλιώς ο κατηγορούμενος θα καλείται, όχι για να υπερασπίζει τον εαυτό του, αλλά για να διορθώνει τις ατέλειες που υπάρχουν στην μαρτυρία που δόθηκε από την κατηγορία». Συνεπώς, έχοντας υπόψη τα ανωτέρω, το Δικαστήριο εκείνο το οποίο έχει να επιτελέσει σ' αυτό το στάδιο είναι η αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης και κατ' επέκταση εάν, αντικειμενικά, η μαρτυρία που παρουσιάστηκε δεν στοιχειοθετεί ένα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος ή εάν είναι τόσο αντινομική που κανένα λογικό Δικαστήριο θα βασιζόταν σε αυτή για να καταδικάσει τον Κατηγορούμενο. Για τον σκοπό εξέτασης του κατά πόσον έχει αποδειχθεί η όχι εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου, κρίνω σκόπιμο να παραθέσω τη μαρτυρία που προσκομίστηκε από την Κατηγορούσα Αρχή. Παραδεκτά Γεγονότα: Με την έγκριση του Δικαστηρίου τα πιο κάτω παρατέθηκαν από αμφότερες τις πλευρές[2] ως παραδεκτά γεγονότα: Η XX Χαραλάμπους είναι η μητέρα της XX Χαραλάμπους η οποία δυνάμει δωρεάς στις XX μεταβίβασε το ½ μερίδιο του καταστήματος αρ. X από την XX στην XX. Περαιτέρω η XX Χαραλάμπους παρέμεινε ιδιοκτήτρια του ½ μεριδίου από το 1977 μέχρι XX όταν έγινε η μεταβίβαση δια δωρεάς στην θυγατέρα της XX. Από τις XX μέχρι σήμερα άσχετα με την αλλαγή της ιδιοκτησίας και την μεταβίβαση στις XX του ½ μεριδίου στο όνομα της XX Χαραλάμπους τα ενοίκια κατατίθενται από τους ενοικιαστές στην XX Χαραλάμπους με την συγκατάθεση και της XX Χαραλάμπους. Επιπρόσθετα σημειώνεται πως το Τεκμήριο 13 (Α, Β, Γ και Δ) κατατέθηκε στις 02.03.2022 εξ συμφώνου από αμφότερους τους δικηγόρους των διαδίκων με δήλωση μάλιστα ότι αποδέχονται και την αλήθεια του περιεχομένου τους. Η Μαρτυρία: Πρώτος Μάρτυρας Κατηγορίας (ΜΚ1) παρουσιάστηκε ο κ. XX Παναγιώτου υπάλληλος από το 1993 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού και σήμερα υπεύθυνος του Κλάδου Εγγραφών. Κατά την κυρίως εξέταση του προχώρησε στην κατάθεση του Τεκμηρίου 1 που αφορούσε την έρευνα αναφορικά με τις λεπτομέρειες του ακινήτου με αρ. εγγραφής XX και στο οποίο με χειρόγραφη σημείωση παρουσιάζεται και το ιστορικό από το οποίο προέκυψε η εγγραφή του, του Τεκμηρίου 2 που αφορούσε έρευνα για ανοικτούς φακέλους αναφορικά με το ίδιο ακίνητο αναφέροντας πως για αυτό δεν εκκρεμεί οποιοσδήποτε φάκελος ενώ στην συνέχεια κατέθεσε και το Τεκμήριο 3 το κτηματικό σχέδιο που παρουσιάζει το τεμάχιο XX καθώς επίσης και το ειδικό σχέδιο της κάτοψης του ισογείου του καταστήματος αρ. X (Τεκμήριο 4) καθώς και το ειδικό σχέδιο του μεσοπατώματος (Τεκμήριο 5) στο οποίο με αριθμό X παρουσιάζεται το μεσοπάτωμα που αφορά το κατάστημα X και τα οποία χρωμάτισε με πορτοκαλί χρώμα αντίστοιχα σε κάθε τεκμήριο. Περαιτέρω ερωτούμενος σε σχέση με το εμβαδό του καταστήματος και συγκεκριμένα του ισογείου αλλά και του μεσοπατώματος ο μάρτυρας ανέφερε πως το σύνολο της έκτασης της μονάδας δηλαδή του καταστήματος αρ. X η οποία περιλαμβάνει ολόκληρο τον περιτειχισμένο χώρο ανέρχεται σε 55 τετραγωνικά μέτρα. Από την συνολική έκταση αυτή ως φαίνεται και από τα Τεκμήρια 1 & 2 τα 47 τ.μ. αφορούν το μεσοπάτωμα που φέρει τον αριθμό X ενώ τα 8τ.μ. αφορούν τον ισόγειο χώρο. Τέλος ανέφερε πως αν μελετήσει κάποιας τα ειδικά σχέδια (Τεκμήρια 4 & 5 αντίστοιχα) που παρουσιάζουν το ισόγειο και το μεσοπάτωμα τα οποία αμφότερα είναι στην ίδια κλίμακα ήτοι 1:1000 είναι εμφανές ότι το ισόγειο είναι μεγαλύτερο του μεσοπατώματος. Καταρχάς και πριν γίνει αναφορά στο τι λέχθηκε κατά την αντεξέταση από τον μάρτυρα αυτό σημειώνεται πως αρκετές από τις ερωτήσεις που του έγιναν αφορούσαν εν τέλει τα συμφωνηθέντα παραδεκτά γεγονότα τα οποία όμως δηλώθηκαν μετά που οι ερωτήσεις είχαν ήδη τεθεί στον ΜΚ

1. Συνεπώς ο ΜΚ1 επιβεβαίωσε κατά την αντεξέταση του πως ιδιοκτήτες σήμερα του επίδικου καταστήματος είναι ο XX Πούππης και η XX Χαραλάμπους έκαστος ανά ½ μερίδιο. Διευκρίνισε σε σχετικές ερωτήσεις πως ο XX Πούππης κατέστηκε ιδιοκτήτης του δικού του ½ μεριδίου στις XX δυνάμει του Φακέλου XX ενώ η XX Χαραλάμπους κατέστηκε ιδιοκτήτρια του δικού της ½ μεριδίου στις XX δυνάμει του Φακέλου XX αφού σε αυτήν είχε μεταβιβαστεί κατά την πιο πάνω ημερομηνία το μερίδιο που η μητέρα της XX Χαραλάμπους κατείχε ως ιδιοκτήτρια από τις XX και εν τέλει μεταβίβασε δια δωρεάς στην θυγατέρα της XX στις XX Τέλος ο ίδιος επιβεβαίωσε ότι στο επίδικο κατάστημα δεν έχει μεταβεί ούτε το Κτηματολόγιο είναι σε θέση να γνωρίζει αν σε σχέση με αυτό υπάρχει οποιαδήποτε ενοικίαση και σημείωσε πως η ειδικότητα του στο Κτηματολόγιο Λεμεσού είναι αυτή του Κτηματολόγου και όχι του Χωρομέτρη. Ως Μάρτυρας Κατηγορίας 2 (ΜΚ2) παρουσιάστηκε η κα. Χατζηλύρα Λειτουργός της Πολεοδομικής Επιβολής και Έλεγχο Παρανομιών του Τεχνικού Τμήματος του Δήμου Λεμεσού θέση την οποία κατέχει τους τελευταίους 12 μήνες και πρόκειται στην ουσία για πτυχιούχο αρχιτέκτονα εγγεγραμμένο στο ΕΤΕΚ. Σε σχέση με το επίδικο υποστατικό ανέφερε πώς περιήλθε στην αντίληψη της μετά από γραπτές καταγγελίες που υποβλήθηκαν εκ μέρους της XX Χαραλάμπους (Τεκμήριο 9) ότι ο ενοικιαστής αυτού XX Γεωργίου παρέλειψε να συμμορφωθεί στο διάταγμα ημερομηνίας 14.11.2011 (Τεκμήριο 7) το οποίο εκδόθηκε στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης Ε.Δ. Λεμεσού XX (Τεκμήριο 6) και σχετιζόταν με τον φάκελο XX τον οποίο είχε στην κατοχή της. Το διάταγμα διέταζε τον XX Γεωργίου να προχωρήσει σε διάφορες κατεδαφίσεις παράνομων κατασκευών και ο Δήμος από το 2011 μέχρι και τον Μάρτιο του 2021 που η ίδια ξεκίνησε την εργασία της δεν είχε προχωρήσει στην λήψη οποιοδήποτε μέτρων με αποτέλεσμα η ίδια να μεταβεί στις 02.04.2021 στο υποστατικό και διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε πλήρης συμμόρφωση σε σχέση με το διάταγμα. Είχε μιλήσει προφορικά με το πρόσωπο που βρισκόταν στο υποστατικό και ήταν ο υιός του XX Γεωργίου και τον προειδοποίησε προφορικά για την προώθηση υπόθεσης παρακοής ένεκα της μη συμμόρφωσης. Στην συνέχεια μετέβηκε εκ νέου εκεί στις 11.05.2021 όπου διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε εκ νέου συμμόρφωση ενώ εκεί βρισκόταν η θυγατέρα του XX Γεωργίου συνεπώς στην συνέχεια απέστειλε την επιστολή ημερομηνίας 01.06.2021 (Τεκμήριο 8) δίδοντας διορία μέχρι τις 15.06.2021 για συμμόρφωση σημειώνοντας μάλιστα πως ο υιός του XX Γεωργίου κατά την πρώτη επίσκεψη και κατά την προφορική προειδοποίηση που είχε δώσει ότι ο Δήμος Λεμεσού θα προχωρούσε σε παρακοή σε περίπτωση που δεν υπάρχει συμμόρφωση δεν της είχε δώσει οποιαδήποτε θετική η αρνητική απάντηση αν ενοικιαστής ήταν ο XX Γεωργίου. Η ίδια προχώρησε και απέστειλε την επιστολή ημερομηνίας 01.06.2021 προς τον XX Γεωργίου η οποία ουδέποτε απαντήθηκε ούτε και η ίδια η μάρτυρας όπως σημείωσε είχε επαφή με τον κ. Γεωργίου. Περί τα τέλη Αυγούστου 2021 ανέφερε πως αφαιρέθηκε το στέγαστρο που είχε ανεγερθεί επί της προσόψεως του υποστατικού και προς συμμόρφωση με το διάταγμα του 2011 όμως κατά τις επιτόπιες επισκέψεις της είχαν διαπιστωθεί και άλλες παρανομίες οι οποίες δεν είχαν σχέση με το διάταγμα. Συγκεκριμένα οι παρανομίες για τις οποίες μάλιστα ενημέρωσε προφορικά το άτομο που συνάντησε εκεί είχαν να κάνουν με την τοποθέτηση ενός πορτοκαλιού κάθετου διαχωριστικού το οποίο επενέβαινε στον κοινόχρηστο και κοινόκτητο χώρο, την τοποθέτηση φιάλων γκαζιού επί της προσόψεως της οικοδομής πάλι στον κοινόχρηστο και κοινόκτητο χώρο καθώς επίσης και την ανέγερση επέκτασης του μεσοπατώματος δημιουργώντας όροφο εντός του υποστατικού χωρίς να έχει ληφθεί άδεια από τον Δήμο Λεμεσού. Σύμφωνα με την άδεια οικοδομής XX ημερ. XX (Τεκμήριο 10) και τα συνοδευτικά αυτής εγκριμένα σχέδια φαίνεται ότι το υποστατικό αποτελείτε από ένα ισόγειο περίπου 50 τ.μ. και πιο μικρό μεσοπάτωμα στο μισό εμβαδό του ισογείου. Κατά την επίσκεψη της στο υποστατικό και συγκρίνοντας την επιτόπου κατάσταση με τα εγκριμένα σχέδια διαπίστωσε αρχικά πως η είσοδος στο υποστατικό δεν ήταν όπως υποδεικνυόταν στα σχέδια ούτε και το κλιμακοστάσιο που βρίσκεται στο ισόγειο βρισκόταν στην τοποθεσία όπως τα σχέδια προέβλεπαν και το πατάρι δεν ήταν στο μέγεθος των αδειοδοτημένων σχεδίων. Επίσης υπήρχαν κάποιοι εσωτερικοί διαχωρισμοί εντός του υποστατικού που δεν ήταν ούτε και αυτοί σύμφωνοι με τα σχέδια. Ερωτούμενη σε σχέση με το πατάρι ανέφερε πως δεν επρόκειτο για πατάρι αλλά για όροφο αφού το πατάρι είχε επεκταθεί και κλίσει πλήρως με καινούργιο δάπεδο επέκταση η οποία είχε γίνει από μεταλλικά πασαμάνα και γυψοσανίδες ενώ το αρχικό αδειοδοτημένο μεσοπάτωμα είναι κατασκευασμένο με μπετόν. Για να γίνει αυτό ως ανέφερε θα έπρεπε να υποβληθούν σχέδια από εγγεγραμμένο στο ΕΤΕΚ αρχιτέκτονα και να αιτηθούν άδεια κάτι το οποίο δεν έγινε. Υποδεικνύοντας το τεκμήριο 10 και συγκεκριμένα την κάτοψη του σέντε σκιαγράφησέ αυτό με μοβ χρώμα στο οποίο φαίνεται ότι υπήρχε ένα κλιμακοστάσιο. Με κόκκινο χρώμα σκιαγράφησε το σημείο όπου το αδειοδοτημένο μεσοπάτωμα σταματά ενώ με πράσινο χρώμα σημείωσε το γράμμα Χ το οποίο ανέφερε ότι θα έπρεπε να ήταν πιο μεγάλο και αφορά τον ακάλυπτο χώρο του μεσοπατώματος ο οποίος έχει στην ουσία καλυφτεί και δημιουργηθεί όροφος. Προχώρησε στην συνέχεια σε μέτρηση του μεσοπατώματος ως παρουσιάζεται στα εγκριμένα σχέδια αναφέροντας πως αυτό έχει πλάτος 4μ και μήκος 5.80μ δηλαδή συνολικής έκτασης 23.20τ.μ. ενώ στην συνέχεια προχώρησε και στον υπολογισμό της επέκτασης του μεσοπατώματος το οποίο επεκτάθηκε κατά 27.26τ.μ. Κατά την επίσκεψη της στις 02.04.2021 έλαβε και φωτογραφικό υλικό το οποίο κατέθεσε ως Τεκμήριο 11 (Α έως Στ) αναφέροντας πώς στην φωτογραφία 11 Α παρουσιάζεται η μεταλλική κολώνα που στηρίζει τα μεταλλικά πασαμάνα τα οποία και παρουσιάζονται και στην φωτογραφία 11Γ που ήταν επί του κοινόχρηστου κοινόκτητου χώρου και τα οποία ήταν καλυμμένα με κατρόχαρτο και μεταλλικό φύλο τύπου τσίγκων καθώς και η τοποθέτηση του πορτοκαλιού πανιού που έπραττε σαν διαχωριστικό και παρουσιάζεται επίσης εσωτερικά μια άλλη μικρή διαμόρφωση σαν κάβα. Στην φωτογραφία 11Β παρουσιάζεται το υποστατικό από απόσταση όπου διαφαίνεται το κίτρινο στέγαστρο και ο όγκος του στεγάστρου σε σχέση με το υποστατικό καθώς και οι φιάλες υγραερίου που ήταν τοποθετημένες κάτω από αυτό. Στην φωτογραφία 11 Δ παρουσιάζεται ως ανέφερε η επέκταση του μεσοπατώματος και φαίνεται ο διαχωρισμός του αδειοδοτημένου μέρους από την επέκταση αφού εντοπίζεται αλλαγή των υλικών καθώς και στο αριστερό μέρος φαίνεται η εγκατάσταση ψυγείου εγκατεστημένου σε όλο το μήκος του τοίχου μετά το ταμείο το οποίο ήταν από μέταλλο και γυαλί και είχε πλάτος περίπου 80cm χωρίς να μπορεί να προσδιορίσει το μήκος του. Ως προς την φωτογραφία 11Ε ανέφερε πως αυτή απεικονίζει την τοποθέτηση μιας σωλήνας μετά που ανοίχθηκε μια τρύπα αλλά δεν έτυχε περαιτέρω διερεύνησης για το τι αυτή εξυπηρετεί. Τέλος ανέφερε πως διαπίστωσε πως το συγκεκριμένο υποστατικό πουλούσε οινοπνευματώδη ποτά ενώ σε διερεύνηση του ζητήματος με τον Δήμο Λεμεσού και συγκεκριμένα το τμήμα φορολογιών για το κατά πόσον υπήρχαν άδειες για πώληση οινοπνευματωδών ποτών και προϊόντων καπνού ενημερώθηκε πως δεν είχε λάβει τις απαραίτητες άδειας και βεβαιώσεις από τις αρμόδιες αρχές. Αντεξεταζόμενη αμφισβητήθηκε η θέση της ότι το επίδικο υποστατικό δεν είχε τις απαιτούμενες άδειες πώλησης ποτών και καπνικών με την μάρτυρα να αναφέρει πως η έρευνα δεν γίνεται με βάση τον ιδιοκτήτη ή τον ενοικιαστή αλλά στη βάση των στοιχείων του υποστατικού όπως και έγινε χωρίς να εντοπιστούν τέτοιες άδειες. Υποδείχθηκαν στην μάρτυρα έγγραφα του Δήμου Λεμεσού (Τεκμήριο 13 Α - Δ) υποβάλλοντας της την θέση πως πρόκειται για τις σχετικές άδειες που εκδόθηκαν προς όφελος του επίδικου υποστατικού που ευρίσκεται στην διεύθυνση XX με την μάρτυρα να σημειώνει πως σε σχέση με την 3η σελίδα του Τεκμηρίου αυτού δεν αφορά το επίδικο υποστατικό το οποίο έχει αριθμό XX και όχι XX ως αναγράφεται στην σελίδα αυτή σημειώνοντας πως τα υπόλοιπα φαίνεται να είναι σχετικά με το επίδικο υποστατικό παρά το ότι δεν γίνεται εξακρίβωση αν πρόκειται για το κατάστημα αρ. XX αφού η συγκεκριμένη πολυκατοικία έχει και άλλα καταστήματα στο ισόγειο. Η ίδια δεν ήταν αρμόδια να απαντήσει για τα ζητήματα των αδειών αυτών και τις διαδικασίες έκδοσης τους ούτε και αν αναγράφηκε από λάθος ο αριθμός XX αντί του αριθμού XX ούτε και ερεύνησε αν ο ενοικιαστής του καταστήματος είναι η εταιρεία Elpageo Enterprises Ltd με διευθυντή τον XX Γεωργίου όπως της υποβλήθηκε συμφώνησε όμως πως το συγκεκριμένο πρόσωπο είναι αυτό που συνάντησε κατά την πρώτη της επίσκεψη της στον χώρο. Συμφώνησε επίσης πως κατά την επίσκεψη της στον χώρο εκτός από την πώληση καπνικών και ποτών υπήρχαν προς πώληση και είδη περιπτέρου και σύμφωνα με την δεύτερη σελίδα του (Τεκμήριο 13 Α - Δ) όπου γίνεται αναφορά σε άδεια Περιπτέρου με την ονομασία XX ήταν μέσα στην άδεια χρήσης εφόσον κατείχε αυτή την άδεια σημείωσε όμως πως η ίδια είχε μεταβεί στο υποστατικό πριν τις ημερομηνίες που αναγράφονται στα έγγραφα του συγκεκριμένου Τεκμηρίου και συγκεκριμένα τους μήνες Απρίλιο και Μάιο του
2. Επιβεβαίωσε πως σήμερα το στέγαστρο έχει χαλαστεί από τον ενοικιαστή ενώ σε σχέση με το πατάρι σημείωσε πως την έγκριση των εμβαδομετρήσεων και την έκδοση πιστοποιητικού έγκρισης την κάνει ο Δήμος Λεμεσού ενώ την έκδοση των τίτλων ιδιοκτησίας την κάνει το Κτηματολόγιο όταν λάβει τις πληροφορίες αυτές από την Δημοτική Αρχή. Η ίδια υποστήριξε την θέση πως αν πράγματι ο ΜΚ1 όπως της υποβλήθηκε ανέφερε πως το πατάρι ήταν μεγαλύτερου εμβαδού από ότι το ισόγειο αυτό θα ήταν λάθος του αφού το μεσοπάτωμα δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερο του 50% της κάλυψης του ισογείου. Αν το μεσοπάτωμα γίνει όροφος τότε δεν είναι πλέον μεσοπάτωμα και αλλάζει ο συντελεστής δόμησης ενώ η ίδια σημείωσε πως προχώρησε σε μετρήσεις επί των σχεδίων ενώπιον των δικηγόρων στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης της και το πατάρι δεν μπορεί να είναι πάνω από το 50% του ισογείου. Τέλος και σχετικά ερωτούμενη ανέφερε πως η ίδια δεν γνωρίζει κατά πόσον οι παρανομίες που καταλογίζονται στον Κατηγορούμενο έγιναν από τον ίδιο ενώ δήλωσε πώς για το επίδικο ψυγείο βιτρίνα στο οποίο υπάρχουν εμπορεύματα που παρουσιάζεται στη φωτογραφία 11Δ ως αυτό έχει τοποθετηθεί θεωρεί πως δεν χρειάζεται την εξασφάλιση άδειας οικοδομής. Τρίτος Μάρτυρας Κατηγορίας (ΜΚ3) παρουσιάστηκε ο εκτιμητής ακινήτων μέλος του ΕΤΕΚ και του RICS με 20 χρόνια εμπειρία στον συγκεκριμένο κλάδο XX Παπαγεωργίου. Αυτός έλαβε οδηγίες από την XX Χαραλάμπους συνιδιοκτήτρια του επίδικου καταστήματος με σκοπό να εξετάσει την νομιμότητα των εργασιών ανακαίνισης που εκτελούνταν στο κατάστημα. Επισκεύθηκε το κατάστημα στις 26.01.20 όπου διαπίστωσε προσωπικά το στάδιο των εργασιών, φωτογράφησε το χώρο και ετοίμασε σχετική έκθεση την οποία κατέθεσε στην διαδικασία ως Τεκμήριο
3. Φωτογραφικό υλικό έλαβε και στις 05.05.2020 σε μεταγενέστερη επίσκεψη του στο υποστατικό και τις οποίες κατέθεσε ως Τεκμήριο
4. Σύμφωνα με την έκθεση του ημερομηνίας 30.01.2020 διαπίστωσε πως με βάση τις εργασίες που εκτελούνταν ότι: (α) τοποθετήθηκε και/ή εγκαταστάθηκε εντός του ισόγειου χώρου του καταστήματος προκατασκευασμένη κατασκευή από μεταλλικό σκελετό και γυαλιά (ψυγείο προσαρτημένο στην κυρίως οικοδομή), (β) υπήρξε επέμβαση στο μεσοπάτωμα του καταστήματος δεδομένου ότι έγινε προέκταση του πατώματος με μεταλλική κατασκευή και/ή ξύλινο πάτωμα, ώστε να αυξηθεί το εμβαδό του πατώματος του μεσοπατώματος (προσαρτημένα στην κυρίως οικοδομή) και (γ) ότι υπήρξε επέμβαση στον εξωτερικό χώρο του καταστήματος και συγκεκριμένα έγινε προέκταση και/ή στέγαστρο με μεταλλική κατασκευή αποτελούμενη από σκέπαστρο, γυαλιά, αλουμίνια και τσίγκους (προσαρτημένα στην κυρίως οικοδομή) τα οποία καταστράφηκαν μερικώς από πυρκαγιά. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει στην συγκεκριμένη έκθεση η Βασιλεία Χαραλάμπους ουδέποτε έδωσε την συγκατάθεση της για τις εργασίες αυτές ούτε και υπέγραψε οποιαδήποτε σχετική αίτηση ενώ οι εργασίες σύμφωνα με τον ΜΚ3 προτού καν αρχίσουν έχρηζαν απαραίτητα εξασφάλισης πολεοδομικής άδειας καθώς και την συγκατάθεση των εγγεγραμμένων ιδιοκτητών. Τέλος παρέπεμψε σε μέρος του φωτογραφικού υλικού και συγκεκριμένα στην φωτογραφία Τεκμήριο 14Δ στην οποία ως ανέφερε το ψυγείο φαίνεται ξεκάθαρα ότι πρόκειται για κατασκευή η οποία είναι προσαρτημένη στο κατάστημα ενώ σε σχέση με την επέκταση του μεσοπατώματος αυτός παρέπεμψε στην σελίδα 8 του Τεκμηρίου 15 καθώς και στην σελίδα 7 στις οποίες παρουσιάζεται στην σελίδα 8 ότι η επέκταση του μεσοπατώματος έγινε με ξύλινο πάτωμα ενώ στην σελίδα 7 φαίνεται πώς το αρχικό πάτωμα του μεσοπατώματος πριν την επέκταση του έχει μαρμαρίνη στο πάτωμα ενώ η επέκταση έγινε από άλλο υλικό και συγκεκριμένα ξύλο. Αντεξεταζόμενος επιβεβαίωσε ότι είναι εκτιμητής ακινήτων και δεν έχει κάνει σπουδές πολιτικού μηχανικού, μηχανολόγου ή ψυκτικού και ότι η παρουσία του στο Δικαστήριο είναι ως εκτιμητής ακινήτων. Ο ίδιος ανέφερε πως οι οδηγίες που έλαβε δεν ήταν να μεταβεί στο συγκεκριμένο υποστατικό για να εκτιμήσει την αξία του αλλά ο σκοπός του ήταν να προσδιορίσει τις παρανομίες που είναι μέρος της δουλειάς του ως ανέφερε και αρνήθηκε υποβολή ότι δεν είναι μέρος της δικής του δουλειάς ούτε και είναι ειδικός για να αναγνωρίζει παρανομίες υποστηρίζοντας την θέση πως ένας εκτιμητής πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίζει και να εντοπίζει παρανομίες σε ένα ακίνητο αφού αυτές επηρεάζουν την αξία του ακινήτου. Ο ίδιος ανέφερε πως δεν αποτάθηκε στο Δημαρχείο για να ελέγξει κατά πόσον χρειάζεται η όχι η λήψη οποιαδήποτε άδειας αφού ο ίδιος εμπειρικά μπορεί να το απαντήσει το ζήτημα αυτό παραπέμποντας μάλιστα στις πρόνοιες του Περί Οδών και Οικοδομών Νόμου και συγκεκριμένα τον όρο ΄΄οικοδομή'' και επέμενε πως το συγκεκριμένο ψυγείο το οποίο εντόπισε στο κατάστημα αποτελεί οικοδομή εν τη έννοια του νόμου ήταν βιδωμένο στον τοίχο του καταστήματος και λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος του, το βάρος του αλλά και τον τρόπο κατασκευής του καθώς επίσης και την βάση που κατασκευάστηκε για να τοποθετηθεί πάνω απαιτείτο η λήψη σχετικής άδειας. Συμφώνησε πώς στις 26.01.2020 που μετάβηκε στο κατάστημα αυτό ήταν υπό ανακαίνιση ενώ κατά την επίσκεψη του στις 05.05.2020 ανέφερε πώς το κατάστημα ήταν σε λειτουργία και δεν παρατήρησε να διεξάγονται οποιεσδήποτε εσωτερικές εργασίες ενώ κάποια πράγματα όπως σταντ τα οποία δεν ήταν συναρμολογημένα και δεν είχαν τοποθετηθεί για τα οποία ερωτήθηκε ανέφερε πώς αυτά βρίσκονταν όχι στον ισόγειο χώρο του καταστήματος αλλά στο μεσοπάτωμα. Συμφώνησε επίσης πως το κατάστημα γίνονταν επιδιορθώσεις μετά από πυρκαγιά η οποία το είχε καταστρέψει αρνούμενος όμως πως για τις εργασίες αυτές δεν απαιτείτο η εξασφάλιση οποιασδήποτε άδειας από την δημοτική αρχή επιμένοντας πώς τόσο η εγκατάσταση του ψυγείου το οποίο ανέφερε πως συναρμολογήθηκε στο χώρο όσο και η επέκταση του μεσοπατώματος την οποία εντόπισε έγινε παράνομα ενώ επιβεβαίωσε πώς κατά την επίσκεψη του τον Μάιο του 2020 το υπόστεγο στον εξωτερικό χώρο του καταστήματος δεν υπήρχε. Τέταρτος μάρτυρας κατηγορίας (ΜΚ4) παρουσιάστηκε ο παραπονούμενος αρ. 2 συνιδιοκτήτης του ½ μεριδίου του επίδικου καταστήματος ο οποίος για σκοπούς της κυρίως εξέτασης του ετοίμασε και κατάθεσε ως Τεκμήριο 16 γραπτή δήλωση το περιεχόμενο της οποίας και υιοθέτησε συνοδευόμενη από τα τεκμήρια 16.1 μέχρι και 16.
5. Σε αυτήν αναφέρει πώς για τα θέματα που αφορούν το κατάστημα έχει προσωπική γνώση ή από ενημέρωση τόσο από την ιδιοκτήτρια από το 2014 και μετέπειτα του υπόλοιπου ½ μεριδίου XX Χαραλάμπους (στο εξής και ΒΑ) είτε από την μητέρα της XX (XX) Χαραλάμπους (στο εξής και ΝΧ) η οποία ήταν η ιδιοκτήτρια αυτού πριν το 2014 αλλά μετά από συνεννόηση με την ΒΑ συνεχίζει να εισπράττει τα ενοίκια που αφορά το μερίδιο της ΒΑ από τον κατηγορούμενο ή μέσω της εταιρείας του ELPAGEO LTD. Eνημέρωση επίσης έχει και από τον δικηγόρο της υπόθεσης XX Χαραλάμπους (στο εξής και ΑΧ) υιό της ΝΧ. Σύμφωνα με τον ΜΚ4 στις 07.12.1998 με γραπτή συμφωνία ενοικιάσεως (Τεκμήριο 16.1) μεταξύ του ιδίου της ΝΧ και του κατηγορούμενου ενοικιάστηκε στον τελευταίο το κατάστημα, ενοικίαση η οποία έληξε με αποτέλεσμα από την 01.02.2002 ο ενοικιαστής να θεωρείται θέσμιος ενοικιαστής. Δυνάμει των όρων της ενοικίασης το ενοικιαζόμενο υποστατικό μπορούσε να χρησιμοποιείται ως Souvenir shop, Κατάστημα ειδών ένδυσης και υπόδησης, καφετέρια ή πιτσαρία νοουμένου ότι θα εξασφαλιζόταν η σχετική άδεια από την αρμόδια αρχή και δεν επιτρεπόταν ούτε οποιαδήποτε υπενοικίαση αυτού. Κατά τον Ιανουάριο του 2008 αντιλήφθηκε την διενέργεια επεκτάσεων στο εξωτερικό μέρος του υποστατικού δια της προσάρτησης ή τοποθέτησης στον εξωτερικό τοίχο υπόστεγο - στέγης αποτελούμενο από τσίγκους, μεταλλικούς πασσάλους, αλουμίνια, γυαλιά μήκους 5,50μ και πλάτους 3μ. και ύψους 2μ. εργασίες για τις οποίες ανταλλάχθηκε αλληλογραφία τόσο με την Διαχειριστική Επιτροπή του συγκροτήματος στο οποίο ανήκει το υποστατικό όσο και με τον Δήμο Λεμεσού (σχετικά τα Τεκμήρια 16.2 μέχρι και 16.11 ) με αποτέλεσμα την καταχώρηση στις 14.01.10 της ποινικής υπόθεσης 30692/10 (Τεκμήριο 16.12) εναντίον του Κατηγορούμενου και της ΝΧ με κατήγορο τον Δήμο Λεμεσού. Τελικά στις 14.11.2011 εκδόθηκε εναντίον του κατηγορούμενου διάταγμα κατεδάφισης καθώς και διάταγμα τερματισμού της χρήσης του (Τεκμήριο 16.13) χωρίς όμως ο Δήμος να λαμβάνει οποιαδήποτε μέτρα στην συνέχεια παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε συμμόρφωση με τις πρόνοιες του διατάγματος. Εν τέλει η κατεδάφιση της στέγης με τους τσίγκους που ευρίσκετο στο εξωτερικό μέρος του υποστατικού έγινε από τον κατηγορούμενο μετά τον Ιούνιο του
6. Στις 23.05.2019 εξερράγη πυρκαγιά στο υποστατικό με αποτέλεσμα να προκληθούν σοβαρές ζημιές σε αυτό με αποτέλεσμα οι ιδιοκτήτες να κληθούν να τις επιδιορθώσουν. Ακολούθησε αλληλογραφία με τους δικηγόρους του κατηγορούμενου και συζητήσεις για το ποιος θα αναλάμβανε τις επιδιορθώσεις, την διάρκεια αυτών, την ύπαρξη προσφορών επιδιόρθωσης και για το ζήτημα πληρωμής η όχι των ενοικίων και αξίωση αποζημιώσεων (σχετικά τα Τεκμήρια 16.15 μέχρι και 16.22) με κατάληξη όπως ο κατηγορούμενος προχωρήσει ο ίδιος στις εργασίες ανακαίνισης το κόστος των οποίων θα αφαιρείτο από τα ενοίκια με προειδοποίηση όμως πώς οι εργασίες αυτές δεν θα μπορούσαν να επεκταθούν σε επιδιορθώσεις παράνομων κατασκευών για τις οποίες ζητήθηκε η κατεδάφιση τους και θα έπρεπε να ολοκληρωθούν εντός 1 μηνός από την 17.10.2019 ενώ αίτημα για αύξηση της τάσης του ηλεκτρικού ρεύματος του καταστήματος σε τριφασικό που ο κατηγορούμενος υπέβαλε απορρίφθηκε από τους ιδιοκτήτες (Τεκμήρια 16.23, 16.24, 16.25, 16.26, 16.27 και 16.28). Σύμφωνα με τον μάρτυρα περί τα τέλη Ιανουαρίου 2020 διαπίστωσε την διενέργεια από τον κατηγορούμενο παρανομιών ήτοι ότι το μεσοπάτωμα είχε επεκταθεί με αποτέλεσμα να κλείσει και επίσης ότι τοποθετήθηκε τεράστια μεταλλική κατασκευή (ψυγείο) εντός του υποστατικού εργασίες για τις οποίες δεν είχαν δώσει συγκατάθεση οι ιδιοκτήτες και ούτε και οι παράνομες επεκτάσεις εξωτερικά είχαν κατεδαφιστεί. Συνέπεια τούτου έδωσαν οδηγίες για τον διορισμό εμπειρογνώμονα ήτοι τον Δημήτρη Παπαγεωργίου ο οποίος ήταν και το πρόσωπο που ετοίμασε την έκθεση ημερομηνίας 30.01.2020 που ήδη κατατέθηκε στο δικαστήριο ενώ αποστάλθηκε και email προς τον δικηγόρο του κατηγορούμενου στις 31.01.2020 (Τεκμήριο 16.29). Στις 06.02.2020 αποστάλθηκε επιστολή τερματισμού της ενοικίασης στον κατηγορούμενο (Τεκμήριο 16.30) η οποία απαντήθηκε με την επιστολή ημερομηνίας 07.02.2020 του δικηγόρου του κατηγορούμενου (Τεκμήριο 16.32) χωρίς να επιτραπεί επιθεώρηση του υποστατικού παρά μόνο στις 05.05.2020 που το επισκεύθηκε ο XX Παπαγεωργίου χωρίς να δοθεί πρόσβαση στο μεσοπάτωμα κάτι που έγινε τις επόμενες ημέρες μετά από νέα επίσκεψη. Αντεξεταζόμενος ανέφερε πώς παρά το γεγονός πως αυτός πράγματι απουσιάζει για διάφορα χρονικά διαστήματα στο εξωτερικό για λόγους εργασίας συνεχίζει να έχει εμπλοκή και ενημερώνετε για τα ζητήματα του καταστήματος τόσο από την επικοινωνία που έχει με την ΒΑ όσο και με την ΝΧ αλλά και από τα όσα η σύζυγος του κατά καιρούς του αποστέλλει μέσω του ίντερνετ. Τόνισε όμως πώς από την έναρξη της πανδημίας μέχρι και σήμερα βρίσκεται το μεγαλύτερο διάστημα στην Κύπρο και έχει επισκεφθεί το υποστατικό κυρίως όταν γίνονταν οι επιδιορθώσεις από την πυρκαγιά αλλά περνά ως ανέφερε πολύ συχνά από εκεί αφού ο ίδιος διαμένει σε κοντινό σημείο. Μάλιστα πριν από 1 μήνα είχε μεταβεί με την θυγατέρα του και αγόρασε και αναψυκτικό. Αρνήθηκε υποβολές ότι την γραπτή του δήλωση συνέταξε ο δικηγόρος τους και επέμενε στην θέση πως ο ίδιος ετοίμασε το προσχέδιο και το έδειξε στον δικηγόρο του ο οποίος και ετοίμασε και τα τεκμήρια. Συμφώνησε πως από την 01.09.2008 τα ενοίκια καταβάλλονται από την εταιρεία ELPAGEO ENTERPRISES LTD ενώ από το έτος 2011 και 2012 και τα τελευταία χρόνια από το ποσό του ενοικίου αφαιρείται η εισφορά για το ΓΕΣΥ και την Άμυνα χωρίς οι ίδιοι να διαμαρτυρηθούν για το ζήτημα αυτό στους ενοικιαστές. Μάλιστα σημείωσε πως ο ίδιος γνώριζε για πρώτη φορά τον κατηγορούμενο στο δικαστήριο στις 07.04.2022 ενώ συμπλήρωσε πώς το ενοικιαστήριο έγγραφο που υπογράφηκε στις 07.12.1998 υπογράφηκε απο την NX για λογαριασμό του αφού είχε πληρεξούσιο στην κατοχή της. Ερωτούμενος για το κατά πόσον με το συγκεκριμένο ενοικιαστήριο έδωσαν στον ενοικιαστή τους το δικαίωμα να κάνει ότι θέλει το αρνήθηκε και συμπλήρωσε πώς ήταν συγκεκριμένα πράγματα που του επιτρεπόταν να κάνει στο κατάστημα και για συγκεκριμένα είδη εργασίας νοουμένου ότι θα λάμβανε και τις απαιτούμενες άδειες ενώ στην θέση πως ο ενοικιαστής έχει εξασφαλίσει όλες τις αναγκαίες άδειες για την λειτουργία του καταστήματος ο μάρτυρας απάντησε πώς δεν μπορεί να γνωρίζει αν τις έλαβε όλες αλλά γνώριζε ότι κατείχε άδειες για το αλκοόλ και τα τσιγάρα. Ο μάρτυρας συμφώνησε πώς το όνομα του πράγματι δεν αναφέρετε σε οποιαδήποτε από τα έγγραφα Τεκμήρια 16.2 έως 16.11 ως παραλήπτης ενώ τέλος επέμενε στην θέση πως έχει γίνει παράνομη προέκταση του μεσοπατώματος και το ψυγείο έχει εντειχιστεί σε κτιστεί βάση. Αγορεύσεις: Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των διαδίκων με τις εμπεριστατωμένες τους εισηγήσεις υποστήριξαν ο καθένας τις θέσεις του διαδίκου έκαστος εξ αυτών εκπροσωπεί. Έχω μελετήσει επισταμένως τις θέσεις αυτές, τις έχω υπόψη μου και θα αναφερθώ σε αυτές όπου κρίνω ότι είναι αναγκαίο. Να υπενθυμιστεί στο στάδιο αυτό ότι το Δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση σχολιασμού κάθε απόφασης που παρουσιάζεται από διάδικο εκτός και αν αυτή είναι καθοριστική για τα επίδικα ζητήματα. Ακόμη, δεν έχει υποχρέωση να απαντά σε κάθε επιχείρημα που προβάλλεται, το οποίο κρίνεται ότι δεν είναι ουσιώδες ή νομικά αποδεκτό (Βλ. Ανδρονίκου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 486.)[3] Νομική Πτυχή: Το σύνολο των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος ως προκύπτει και από τις κατηγορίες που αναφέρονται ανωτέρω έχουν ως βάση τον Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμο Κεφ. 96 και αφορούν στην ουσία 3 κατηγορίες αδικημάτων ήτοι (α) το αδίκημα της ανέγερσης οικοδομής άνευ άδειας (1η κατηγορία) (β) το αδίκημα της μετατροπής της εγκριμένης χρήσης της οικοδομής άνευ άδειας (2η κατηγορία) και (γ) το αδίκημα της κατοχής και χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό εγκρίσεως από την Αρμόδια Αρχή (2η & 4η κατηγορία). (α) Σε σχέση με το αδίκημα της ανέγερσης οικοδομής άνευ άδειας : Το άρθρο 2 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμος, Κεφ.96 μετά των συναφών τροποποιήσεων, το οποίο αποτελεί το ερμηνευτικό πλαίσιο της νομοθεσίας αυτής, προσδιορίζει την έννοια της 'οικοδομής' ως: "οποιαδήποτε κατασκευή, είτε από λίθους, σκυρόδεμα, πηλό, σίδερο, ξύλο ή άλλη ύλη, και περιλαμβάνει οποιοδήποτε λάκκο και οποιοδήποτε θεμέλιο, τοίχο, στέγη, καπνοδόχο, βεράντα, εξώστη, κορωνίδα ή προεξοχή ή τμήμα οικοδομής, ή οποιοδήποτε πράγμα που είναι προσαρτημένο σε αυτή, ή οποιοδήποτε τοίχο, ανάχωμα, φράκτη, περίφραγμα ή άλλη κατασκευή που περικλείει ή οροθετεί ή έχει σκοπό να περικλείει ή να οροθετεί οποιαδήποτε γη ή χώρο." Με βάση το πιο πάνω λεκτικό, η έννοια της οικοδομής καλύπτει: (α) οποιαδήποτε κατασκευή είτε από σίδερο ή άλλη ύλη και (β) που περικλείει ή οροθετεί ή (γ) έχει σκοπό να περικλείει ή να οροθετεί (δ) οποιαδήποτε γη ή χώρο. Επιπρόσθετα το ίδιο άρθρο περιλαμβάνει και τον όρο <<αρμόδια αρχή>>. "αρμόδια αρχή" σημαίνει την αρμόδια αρχή που καθιδρύεται ή που διορίζεται δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 3, η οποία ασκεί εξουσίες σε σχέση με οποιοδήποτε σχετικό ζήτημα δυνάμει των διατάξεων του Νόμου αυτού εντός της περιοχής αναφορικά με την οποία εγκαθιδρύεται ή διορίζεται. Σύμφωνα με το εδάφιο

(2)(α) του Άρθρου 3 του Κεφ. 96, αρμόδια αρχή εντός οποιασδήποτε περιοχής Δήμου, είναι το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου αυτού. Η υποχρέωση προσώπου να εξασφαλίσει άδεια από την αρμόδια αρχή προτού ανεγείρει οικοδομή αναγνωρίζεται και καθορίζεται από το άρθρο 3

(1)του Κεφ.96 μέσα από το οποίο διατυπώνονται τα εξής: "3.-

(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται - .................. (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή ή να κατεδαφίζει ή να ανοικοδομεί ή να προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια κατεδάφιση ή ανοικοδόμηση ή οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή. ................. χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή................................." Από το λεκτικό του άρθρου 3

(1)β) συνάγεται, ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα:

1. Η ανέγερση οικοδομής ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή, και
2. Η οικοδομή να είναι οικοδομή σύμφωνα με το Νόμο, και
3. Η ανέγερση αυτή να γίνεται χωρίς την προηγούμενη εξασφάλιση άδειας οικοδομής από την αρμόδια αρχή. Στην υπόθεση Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου v. Δήμου Αγλαντζιάς

(2006)2 Α.Α.Δ. 291 υποδείχθηκε πως το κατά πόσο μια κατασκευή θεωρείται 'οικοδομή' ή όχι είναι θέμα πραγματικό. Το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του όλα τα συναφή γεγονότα όπως το σχήμα και το μέγεθος της κατασκευής, τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν, ο τρόπος κατασκευής της οικοδομής, κατά πόσο είναι προσαρτημένη στη λοιπή οικοδομή, η σχέση της κατασκευής με τα υπόλοιπα κατασκευάσματα και τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει χρήση της οικοδομής. Κανένας από τους πιο πάνω παράγοντες δεν είναι καθοριστικός αλλά όλοι μαζί βοηθούν στην απάντηση του τιθέμενου ερωτήματος (βλέπε South Wales Aluminium Co. Ltd. v. Assessment Committee for the Neath Assessment Area

(1943)2 All E.R. 587). Στην υπόθεση εκείνη οι εφεσείοντες κατασκεύασαν μεταλλικές βάσεις τις οποίες στερέωσαν στην οροφή με βίδες. Επί των βάσεων στερέωσαν το προκατασκευασμένο δωμάτιο εντός του οποίου τοποθέτησαν τον εξοπλισμό. Επειδή το δωμάτιο που δημιουργήθηκε περικλείει και οριοθετεί χώρο κρίθηκε ότι βρισκόταν εντός της έννοιας της 'οικοδομής' που καθορίζει το άρθρο 2 του Κεφ.96. Το γεγονός ότι μπορούσε εύκολα ή δύσκολα να αποσπαστεί δεν συνιστούσε ουσιώδες στοιχείο. Σημασία επίσης δεν είχε ούτε και η πρόθεση ή μη των εφεσειόντων να διατηρήσουν το συγκεκριμένο δωμάτιο μόνιμα ή για κάποιο χρονικό διάστημα. Στηνυπόθεση South Wales Aluminium Co Ltd v. Assessment Committee for the Neath Assessment Area

(1943)2 All E R 587, για την οποίαν έγινε αναφορά πιο πάνω, o Δικαστής Atkinson αναφερόμενος στους όρους «οικοδομή» και «κατασκεύασμα» - building και structure αντίστοιχα - ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: ". I suppose it means something which is constructed in the way of being built up as is a building; it is in the nature of a building. It seems to me it is not in the nature of a building, or a structure analogous to a building, unless it is something which you can say quite fairly has been built up. I do not think that is the only guide or the only test, but, roughly, I think that must be the main guide; how has it got there? Is it something which you can fairly say has been built up? I do not think it depends at all on whether it is fixed to the ground. That may be a relevant consideration." Σε ελεύθερη μετάφραση: "υποθέτω σημαίνει κάτι το οποίο κατασκευάζεται κατά την διαδικασία της ανέγερσής του, όπως μια οικοδομή έχει χαρακτήρα οικοδομής. Μου φαίνεται ότι (ένα κατασκεύασμα) δεν έχει χαρακτήρα οικοδομής ή δεν είναι ανάλογο μιας οικοδομής εκτός αν είναι κάτι για το οποίο μπορεί να λεχθεί ευθέως ότι έχει ανεγερθεί. Δεν είμαι της άποψης ότι αυτή είναι η μόνη καθοδήγηση ή το μόνο κριτήριο, χοντρικά, όμως, πιστεύω ότι αυτό πρέπει να είναι το κύριο κριτήριο, πώς, δηλαδή (η κατασκευή), κατέληξε εδώ (που βρίσκεται). Είναι κάτι για το οποίο μπορεί να λεχθεί ευθέως ότι έχει ανεγερθεί; Δεν νομίζω (η απάντηση) να εξαρτάται ολωσδιόλου από το αν κατά πόσο αυτή είναι στερεωμένη στο έδαφος. Αυτό μπορεί να αποτελεί σχετική παράμετρο." Περαιτέρω, στην υπόθεση Κυπριανού v. Δήμου Στροβόλου

(1992)2 Α.Α.Δ. 344 το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η τοποθέτηση πασσάλου, η τοποθέτηση στέγης από τσίγκους, η στήριξη των τσίγκων στον απέναντι τοίχο και η δημιουργία ενός υπόστεγου για χρήση από το αυτοκίνητο αναμφίβολα αποτελεί οικοδομή εντός της έννοιας του άρθρου 2 του Κεφ.96 καθότι περικλείει και οριοθετεί χώρο. Στην ίδια υπόθεση τονίστηκε ακόμη πως το γεγονός ότι δεν κατοικεί κανείς μέσα στο χώρο που δημιουργείται από την κατασκευή είναι άνευ σημασίας επειδή οικοδομή δεν σημαίνει απαραίτητα κατοικία ούτε και τόπο διαμονής ανθρώπων αλλά σύμφωνα με το άρθρο 2 του Κεφ.96 οποιοδήποτε κατασκεύασμα από οποιοδήποτε υλικό το οποίο περικλείει ή οροθετεί ή σκοπό έχει να περικλείει ή να οροθετεί οποιαδήποτε γη ή χώρο. Επίσης στην υπόθεση Tsiolis v. The District Officer Nicosia

(1982)2 C.L.R. 11 λέχθηκαν, μεταξύ άλλων, τα εξής: "The word "construction" used in this context has the same meaning as the word "structure" and the meaning of that word was fully discussed in The London County Council v. Tann, [1954] 1 All E.R. 389. For a structure to be a building within the meaning of Chapter 96, it must be one which is used for a purpose for which a building is ordinarily used and for a purpose for which the erection of a building is usually required or at least desirable. A structure enclosing or delimiting or intending to enclose or delimit any land or space is a building." Σε ελεύθερη μετάφραση: "Η λέξη "οικοδομή" με την έννοια που χρησιμοποιείται έχει την ίδια έννοια όπως και η λέξη "κατασκεύασμα" και η έννοια της λέξης αυτής συζητήθηκε πλήρως στην υπόθεση The London County Council v. Tann

(1954)1 All E R 389. Για να είναι ένα κατασκεύασμα οικοδομή εντός της έννοιας του Κεφ. 96 πρέπει να είναι τέτοιο, ώστε να χρησιμοποιείται για τους σκοπούς για τους οποίους μια οικοδομή υπό κανονικές συνθήκες ανεγείρεται και για τους σκοπούς για τους οποίους η ανέγερση μιας οικοδομής συνήθως απαιτείται ή είναι τουλάχιστον επιθυμητή. Ένα κατασκεύασμα το οποίο περικλείει ή οριοθετεί ή σκοπεύει να οριοθετεί ή να περικλείει οποιαδήποτε γη ή χώρο είναι οικοδομή." Λεπτομερής ανάλυση της ερμηνείας της λέξης 'οικοδομής' σύμφωνα με το άρθρο 2 του Κεφ.96 γίνεται και στη Municipality of Nicosia v. Solomonides and another

(1984)2 CLR 451 με αναφορά σε σχετική αγγλική νομολογία. Στην υπόθεση αυτή επισημαίνεται ότι για να θεωρείται μια κατασκευή ως 'οικοδομή' μέσα στην έννοια του άρθρου 2 του Κεφ.96 πρέπει να είναι τέτοια την οποία έχει σκοπό να ρυθμίζει ο Νόμος αυτός. Στη Tsiolis v. The District Officer Nicosia

(1982)2 C.L.R. 11 γίνεται αναφορά και στην The London County Council v. Tann [1954] 1 All E.R. 389 όπου λέχθηκε ότι για να αποφασισθεί κατά πόσο μια κατασκευή (stucture) αποτελεί οικοδομή πρέπει να έχει τη μορφή οικοδομής 'building' και το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει το σκοπό για τον οποίο η κατασκευή ανεγέρθη. Για να θεωρείται μια κατασκευή ως οικοδομή μέσα στην έννοια του άρθρου 2 του Κεφ.96 πρέπει να είναι τέτοια ώστε να χρησιμοποιείται για ένα σκοπό για τον οποίο μια οικοδομή συνήθως χρησιμοποιείται και για ένα σκοπό για τον οποίο συνήθως απαιτείται ή τουλάχιστον είναι επιθυμητή, η ανέγερση μιας οικοδομής. Στην αγγλική υπόθεση The London County Council v. Tann

(1954)1 All E R 389, η οποία υιοθετήθηκε στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση The Mayor etc. of Nicosia Town v. Keravnos 20 CLR (II) 51, ο Δικαστής Parker ανέφερε ότι για να αποφασίσει το Δικαστήριο αν μια συγκεκριμένη κατασκευή έχει τον χαρακτήρα οικοδομής θα πρέπει να προστρέξει στην ούτω καλούμενη 'πρόθεση της κατασκευής' και να θέσει στον εαυτό του το εξής ερώτημα. "ως άνθρωποι του κόσμου τούτου μπορούμε να πούμε ότι αυτό το πράγμα, για να χρησιμοποιούμε και ουδέτερες εκφράσεις, είναι κατασκευή με χαρακτήρα οικοδομής;" Επίσης, στην αγγλική υπόθεση London County Council v. Pearce

(1892)2 QB 109 οι εφεσίβλητοι, οι οποίοι ήταν οικοδόμοι, ανήγειραν ξύλινο κατασκεύασμα, το οποίο τοποθέτησαν στο μπροστινό μέρος της επιχείρησής τους στην οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν διεξάγονταν οποιεσδήποτε οικοδομικές εργασίες. Η οροφή της κατασκευής ήταν από αλουμίνιο και είχε διαστάσεις 8Χ6 (πόδια) και ύψος 10 πόδια. Χρησιμοποιείτο δε ως γραφείο. Ήταν επανδρωμένο με τραπέζι, το οποίο χρησιμοποιείτο ως γραφείο και είχε ένα μικρό παράθυρο από το οποίο πληρωνόταν το προσωπικό. Στηριζόταν δε σε σιδερένιους τροχούς και μετακινείτο. Ο Δικαστής Vaughan Williams αποφάσισε ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν επρόκειτο περί οικοδομής. Το κύριο χαρακτηριστικό της κατασκευής αυτής, το οποίο και αποτέλεσε την βάση του σκεπτικού τόσο της πρωτόδικης όσο και της κατ' έφεση απόφασης, ήταν ότι προορισμός της ήταν η τοποθέτησή της κάθε φορά και σε ξεχωριστό μέρος όποτε αυτό χρειαζόταν ή κρινόταν απαραίτητο (made for the purpose of locomotion and for erection in any place where it might be required). Βεβαίως το Αγγλικό Εφετείο τόνισε, ότι δεν δικαιούται κάποιος να ξεφεύγει από την Νομοθεσία με το να ανεγείρει σε τροχούς αυτό που ο ίδιος προτίθεται να είναι μια οικοδομή και ακολούθως να επικαλείται ότι η κατασκευή αυτή δεν εμπίπτει εντός της έννοιας του Νόμου για τον λόγο ότι κυλά πάνω σε τροχούς. Σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο πρέπει να αντλεί καθοδήγηση από την 'πρόθεση της κατασκευής', ήτοι τον σκοπό για τον οποίο αυτή κατασκευάστηκε ή ανεγέρθηκε. Αυτό που στην πιο πάνω υπόθεση βάρυνε στην κρίση της δικαστικής απόφασης ήταν ότι η κατασκευή εκείνη κατασκευάστηκε με σκοπό να μπορεί να μετακινείται από την μια οικοδομή στην άλλη, όπως οι περιστάσεις απαιτούσαν, δηλαδή, να μην είναι μια μόνιμη κατασκευή. Από τα δε λεχθέντα στην υπόθεση Μηλιδώνη ν. Έπαρχου Λευκωσίας

(1998)2 Α.Α.Δ 384 συνάγεται ότι ο σκοπός του Κεφ.96 είναι η εξασφάλιση της ασφαλούς, από κατασκευαστικής άποψης, χρήσης των οικοδομών από τον άνθρωπο, η οποία επιτυγχάνεται με την προηγούμενη λήψη της συγκατάθεση της αρμόδιας αρχής και έμμεσα με τη διαβεβαίωση, ότι η οικοδομή θα είναι ασφαλής για κατοχή και χρήση. (β) Σε σχέση με το αδίκημα της μετατροπής της εγκριμένης χρήσης της οικοδομής χωρίς την εξασφάλιση της απαιτούμενης άδειας: Στο άρθρο 2 του Κεφ. 96 δίδεται ο ακόλουθος ορισμός αναφορικά με την <<εγκεκριμένη χρήση>>. ''εγκεκριμένη χρήση'' σημαίνει τη χρήση μιας οικοδομής όπως αυτή εγκρίθηκε με άδεια και όπως φαίνεται στα εγκεκριμένα σχέδια: Νοείται ότι η χρήση μιας οικοδομής κατά την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του Νόμου αυτού θα θεωρείται ως η εγκεκριμένη χρήση αν αυτή δεν συγκρούεται με την άδεια οικοδομής που εκδόθηκε και τα εγκεκριμένα σχέδια. Σημειώνεται πως η εισαγωγή στο άρθρο 2 του Κεφ. 96 του όρου εγκεκριμένη χρήση έγινε με προσθήκη στον Περί Οδών και Οικοδομών Νόμο Κεφ. 96 με τον τροποποιητικό νόμο Ν. 24/1978 ο οποίος δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 08.05.1978. Ως εκ τούτου, η ημερομηνία έναρξης της ισχύος του Νόμου αυτού όπως αναφέρεται στο συγκεκριμένο τροποποιητικό νομοθέτημα είναι η ημερομηνία της δημοσίευσης του δηλαδή στις 08.05.1978 (σχετικό το άρθρο 7 του Περί Ερμηνείας Νόμου Κεφ. 1). [4] Το άρθρο 3 το οποίο τιτλοφορείται Χάραξη κλπ. οδών και ανέγερση κλπ. οικοδομών απαγορεύεται χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής και συγκεκριμένα η υποπαράγραφος 3

(1)(ε) του Κεφ. 96 ορίζει ότι: «3.-

(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται- ...... (ε) να μετατρέψει ή επιτρέψει ή ανεχθεί τη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης μιας οικοδομής. (στ) να αρχίζει προβαίνοντας σε οποιαδήποτε από τις εργασίες ή από τα ζητήματα που εκτίθενται πιο πάνω, χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο

(2)ή, όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 14, από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως: Στη βάση του πιο πάνω λεκτικού καθίσταται σαφές ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που θα πρέπει να αποδείξει η κατηγορούσα αρχή είναι:[5] (α) ότι υπάρχει εγκεκριμένη χρήση της οικοδομής και (β) η οικοδομή να βρίσκεται εντός των ορίων που ασκεί δραστηριότητα η κατηγορούσα αρχή και (γ) ότι επήλθε μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης από τους κατηγορούμενους χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή ή ότι οι κατηγορούμενοι ή κάποιοι εξ αυτών επέτρεψαν ή ανέχθηκαν τέτοια μετατροπή. Σημειώνεται πως στην Ποινική Έφεση Αρ. 7871 μεταξύ Κοιλιάρη Ιουλία ν. Δήμου Αγίου Δομετίου

(2005)2 ΑΑΔ 350 ημερομηνίας 09.06.2005 αναφέρθηκε πως σε σχέση με το αδίκημα της μετατροπής της εγκεκριμένης χρήσης μιας οικοδομής αυτό δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με δομικές μετατροπές της οικοδομής. Επιπρόσθετα στην ίδια απόφαση αναφέρθηκαν και τα ακόλουθα σχετικά ''.Εκείνο που έχει σημασία για την παρούσα υπόθεση είναι ότι με το άρθρο 3

(1)(ε) του Κεφ. 96 καθίσταται αδίκημα η μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης μιας οικοδομής. .΄΄ Στην Ποινική Έφεση Αρ. 5745 μεταξύ Δήμος Λεμεσού ν. Χριστοφίδη κ.α.

(1994)2 ΑΑΔ 206 ημερομηνίας 16.12.1994 αναφέρθηκε από τον Δικαστή Σόλωνα Νικήτα πως ''Η μετατροπή "εγκεκριμένης χρήσης "οικοδομής χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή απαγορεύεται. Αυτό προβλέπει το άρθρο 3

(1)(ε) και (στ) σε συνδυασμό με το άρθρο 20 του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96 - όπως διαμορφώθηκε ύστερα από τις τροπολογίες τις οποίες υπέστη - που ποινικοποιούν τέτοια ενέργεια.'' (γ) Σε σχέση με κατοχή και χρήση οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης της Αρμόδιας Αρχής: Σύμφωνα με το Άρθρο 10

(1)του Περί Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96 το οποίο τιτλοφορείται Πιστοποιητικό έγκρισης αναφέρονται τα εξής: 10.-

(1)Ουδέν πρόσωπο κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής, μέχρις ότου εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή σε σχέση με την εν λόγω οικοδομή ή τμήματος αυτής, ανεξάρτητα αν χορηγήθηκε άδεια για την οικοδομή ή τμήμα της, με βάση το άρθρο 3 του παρόντος Νόμου. Από το λεκτικό του άρθρου 10 συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της κατοχής και χρήσης οικοδομής, χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή, είναι τα ακόλουθα:

1. Η οικοδομή να είναι οικοδομή σύμφωνα με το Νόμο.
2. Ο Κατηγορούμενος να κατέχει ή να χρησιμοποιεί, ή να επιτρέπει ή να ανέχεται οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί την οικοδομή που αναφέρεται στο κατηγορητήριο κατά τον ουσιώδη χρόνο.
3. Να μην έχει εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης που να καλύπτει την οικοδομή.
4. Ο Κατήγορος να είναι η αρμόδια αρχή.
5. Η οικοδομή να συγκαταλέγεται στην κατηγορία οικοδομών για τις οποίες απαιτείται άδεια δυνάμει των προνοιών του εν λόγω νόμου και πιστοποιητικό έγκρισης. Σε σχέση με την ποινικοποίηση των πιο πάνω το άρθρο 20 του Κεφ. 96 είναι σχετικό: Ποινικά αδικήματα και ποινές 20.-

(1)Ανεξαρτήτως από την επιβολή οποιουδήποτε διοικητικού προστίμου δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, πρόσωπο το οποίο - (α) Ανεγείρει οικοδομή χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλίσει άδεια οικοδομής, όπως προβλέπεται στις διατάξεις του άρθρου 3· (β) παραβιάζει τις διατάξεις του εδαφίου

(2)του άρθρου 10∙ (γ) κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής πριν από την έκδοση πιστοποιητικού έγκρισης από την αρμόδια αρχή, όπως απαιτείται σύμφωνα με τις διατάξεις του εδαφίου

(1)του άρθρου 10∙ .... διαπράττει αδίκημα για το οποίο υπόκειται σε περίπτωση πρώτης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει το ένα

(1)έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000) ή και στις δύο ποινές μαζί και σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα δύο

(2)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις είκοσι χιλιάδες ευρώ (€20.000) ή και στις δύο ποινές μαζί. Εκτίμηση του Δικαστηρίου αν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου: Πρώτιστα θα ασχοληθώ με το ζήτημα που εγέρθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο του Κατηγορούμενου περί μη ύπαρξης έννομου συμφέροντος από πλευράς των Παραπονουμένων να καταχωρήσουν την υπό εξέταση υπόθεση. Υπενθυμίζεται πως οι παραπονούμενοι και αυτό δεν έχει αμφισβητηθεί είναι οι ιδιοκτήτες ανά ½ μερίδιο του επίδικου καταστήματος και οι οποίοι με την υπό εξέταση υπόθεση καταλογίζουν στον κατηγορούμενο την διάπραξη συγκεκριμένης φύσεως αδικήματα που περιλαμβάνονται στις πρόνοιες του Περί Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96 και αφορούν το ακίνητο τους. Στην Κυπριακή απόφαση Ttofinis v. Loizos Theocharides and Another,

(1983)2 C.L.R. 363, αναγνωρίστηκε το δικαίωμα για έγερση ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης για παραβιάσεις του Κεφ. 96 όταν τα δικαιώματα του παραπονούμενου επηρεάζονται άμεσα. Συνεπώς από την στιγμή που στην υπό εξέταση υπόθεση παραπονούμενοι είναι οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες του ακινήτου και τα όσα αποδίδουν στον Κατηγορούμενο σε περίπτωση που τελικά αυτά αποδειχθούν (είτε στην ολότητα τους είτε μέρος αυτών) τότε αναπόφευκτα επηρεάζονται και κατά άμεσο τρόπο και οι ιδιοκτήτες του υποστατικού οι οποίοι μπορεί και αυτοί να βρεθούν υπόλογοι έναντι της Δημοτικής Αρχής για τυχόν πράξεις ή παραλείψεις του προσώπου που κατέχει και χρησιμοποιεί το υποστατικό τους κατά παράβαση (ως ισχυρίζονται) και της σχετικής οικοδομικής νομοθεσίας. Ενόψει των ανωτέρω δεν αποδέχομαι τη εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Κατηγορούμενου περί έλλειψης έννομου συμφέροντος των παραπονουμένων στην καταχώρηση και προώθηση της υπό εξέταση υπόθεσης. Στρέφομαι τώρα προς τις Κατηγορίες που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο. Σε σχέση με την 1η Κατηγορία: Η 1η Κατηγορία καταλογίζει στον Κατηγορούμενο το αδίκημα της ανέγερσης οικοδομής άνευ άδεια με τον χρόνο να προσδιορίζεται από το έτος 2008 μέχρι 25.09.2020 και αφορά 3 κατηγορίες ισχυριζόμενων από πλευράς παραπονουμένων οικοδομών που έχουν ανεγερθεί και για τις οποίες δεν έχει εξασφαλιστεί η απαιτούμενη από τον Δήμο Λεμεσού άδεια ήτοι: α) επέκταση στο εν λόγω κατάστημα με την κατασκευή και τοποθέτηση υποστατικού, κατασκευασμένου από αλουμίνια και γυαλιά και στέγη από τσίγκους, μήκους 5.50μ, πλάτους 3,00μ και ύψους 2.00μ, προσαρτημένου στην κύρια όψη του πιο πάνω καταστήματος και β) επέκταση του δαπέδου στο μεσοπάτωμα με μεταλλική και ξύλινη κατασκευή (προσαρτημένη εντός του καταστήματος) και γ) τοποθέτησε μεταλλική κατασκευή - ψυγείο αποτελούμενη από γυαλιά και αλουμίνια (προσαρτημένου εντός του καταστήματος) Σε σχέση με το (α) ανωτέρω που αφορά στην ουσία το εξωτερικό στέγαστρο αυτό διαπιστώνω πως αποτελούσε αντικείμενο της 1ης Κατηγορίας στην Ποινική Υπόθεση Ε.Δ. Λεμεσού 30692/2010 στην οποία ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος και μάλιστα στις 14.11.2011 διατάχθηκε να κατεδαφίσει. Πρόκειται ουσιαστικά για ακριβώς το ίδιο αδίκημα και ακριβώς την ίδια κατασκευή που εξετάζει και μέρος της 1ης Κατηγορίας στην υπό εξέταση υπόθεση. Συνεπώς λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω δέχομαι την εισήγηση του κ. Σωφρονίου πως το κομμάτι που αφορά το στέγαστρο καλύπτεται από δεδικασμένο και δεν δύναται να προωθείτε με την υπό εξέταση υπόθεση ως μέρος της 1ης Κατηγορίας. Δεν αποδέχομαι φυσικά την θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου των παραπονουμένων ότι ο κατηγορούμενος ουσιαστικά συνέχιζε να παρακούει το διάταγμα μέχρι και κάποια χρονική στιγμή του 2021 που ως ισχυρίζεται η πλευρά τους κατεδαφίστηκε το στέγαστρο και ότι πρόκειτο για μια συνεχιζόμενη κατάσταση πραγμάτων συνεπώς δεν τίθεται ζήτημα ύπαρξης δεδικασμένου για το κομμάτι του στεγάστρου. Ο λόγος είναι διότι ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε τότε και αντιμετωπίζει και σήμερα την κατηγορία της ανέγερσης οικοδομής άνευ άδειας και συγκεκριμένα του στεγάστρου. Το στέγαστρο ανεγέρθηκε (και δεν αμφισβητήθηκε) το έτος 2008 στο επίδικο κατάστημα και επρόκειτο για ανέγερση που ολοκληρώθηκε δηλαδή έγινε και τέλειωσε το κτίσμα του. Εξού και αποτέλεσε αντικείμενο της υπόθεσης 30692/10 και ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος και διατάχθηκε να την κατεδαφίσει. Το γεγονός ότι δεν καταχωρήθηκε εναντίον του ποινική υπόθεση για παρακοή διατάγματος αν πράγματι αυτό δεν είχε κατεδαφιστεί αφορά και μόνο τον Δήμο Λεμεσού αφού ήταν στα πλαίσια της δικής του υπόθεσης που εκδόθηκε το διάταγμα αυτό. Το παρόν δικαστήριο επίσης σημειώνει πώς δεν περιλήφθηκε οποιαδήποτε κατηγορία που να αφορούσε ισχυριζόμενη παρακοή διατάγματος του δικαστηρίου αλλά απεναντίας επιλέχθηκε στην κατηγορία (1η κατηγορία) της ανέγερσης οικοδομής να συμπεριληφθεί μεταξύ άλλων ισχυριζόμενων οικοδομών και το συγκεκριμένο στέγαστρο ενώ αυτό ήδη είχε συμπεριληφθεί στην προηγούμενη υπόθεση που αντιμετώπιζε ο κατηγορούμενος και είχε βρεθεί ένοχος στην κατηγορία ανέγερσης του παρά και το γεγονός ότι ήταν εις γνώση της πλευράς των παραπονουμένων το ζήτημα τούτο. Ούτε βεβαίως θα συμφωνήσω με τον κ. Χαραλάμπους πως η αναφορά του νομοθέτη στο άρθρο 3

(1)(β) του Κεφ. 96[6] στις λέξεις ''ανέχεται'' ή ''επιτρέπει'' ότι καλύπτει τόσο την στιγμή της ανέγερσης όσο και της συνέχισης της παραμονής της παράνομης οικοδομής που κατασκευάζεται. Και αυτό γιατί η μόνη ερμηνεία και εφαρμογή που μπορεί να δοθεί στις συγκεκριμένες πρόνοιες του άρθρου 3

(1)(β) του Κεφ. 96 στις λέξεις ανέχεται και επιτρέπει είναι για τις περιπτώσεις όπου μπορεί να διαπραχθεί αδίκημα και από πρόσωπο άλλο από αυτό που προβαίνει σε ανέγερση οικοδομής δηλαδή αυτόν που ανέχεται τέτοια ανέγερση ή την επιτρέπει και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί πώς έχει συμπεριληφθεί για να καλύψει τις περιπτώσεις που ο κ. Χαραλάμπους εισηγήθηκε. Ως εκ τούτου αποτελεί κατάληξη μου ότι το δόγμα του δεδικασμένου καλύπτει την περιγραφόμενη στο σημείο (α) των λεπτομερειών της 1ης Κατηγορίας οικοδομή και δεν δύναται να προωθείται εναντίον του Κατηγορούμενου. Στρεφόμενος προς τα σημεία (β) και (γ) ανωτέρω των ισχυριζόμενων οικοδομών θεωρώ πως από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου και για σκοπούς και μόνο του παρόντος σταδίου είναι ικανά για να καλέσουν τον κατηγορούμενου σε απολογία σημειώνοντας πώς τα όσα εγέρθηκαν από πλευράς του ευπαίδευτου συνηγόρου του συμπεριλαμβανομένης και της επιχειρηματολογίας για το αν τελικά ο Κατηγορούμενος έχει εμπλοκή στην κατοχή του καταστήματος θα πρέπει να εξεταστούν με την τελική απόφαση του Δικαστηρίου κατά την οποία το Δικαστήριο θα έχει την ευκαιρία να προχωρήσει και σε αξιολόγηση της δια ζώσης και έγγραφης μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον μου. Σε σχέση με την 3η Κατηγορία: Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες κατηγορίας καταλογίζεται στον κατηγορούμενο ότι αυτός έχει μετατρέψει την εγκριμένη χρήση της οικοδομής χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή και συγκεκριμένα ότι αυτός προέβηκε σε παράνομη αλλαγή της χρήσης του καταστήματος από κατάστημα πώλησης αναμνηστικών ειδών (souvenir) σε μικρή αγορά (minimarket) και/ή σε χώρο πώλησης διαφόρων προϊόντων όπως μεταξύ άλλων τροφίμων, οινοπνευματωδών ποτών, καπνικών προϊόντων, γκαζιών, κάρβουνων, ειδών καθαρισμού και/ή σε χώρο υπηρεσιών μεταφοράς χρημάτων (western union) αλλαγής ξένου συναλλάγματος, κινητής τηλεφωνίας. Σημειώνεται επιπρόσθετα και αυτό δεν έχει αμφισβητηθεί αλλά και ως προκύπτει και από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 13 (Α-Δ) το οποίο κατατέθηκε εξ συμφώνου και ως προς την αλήθεια του περιεχομένου του ότι το επίδικο κατάστημα μετά τις εργασίες επιδιόρθωσης του από την πυρκαγιά λειτουργεί μέχρι και σήμερα ως Περίπτερο για το οποίο μάλιστα η Δημοτική Αρχή έκδωσε και σχετικές άδειες λειτουργίας επαγγελματικού υποστατικού με βάση τις πρόνοιες του Περί Δήμων Νόμου Ν. 111/85. Όπως έχει αναφερθεί και ανωτέρω αποτελεί ένα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος η ανάγκη απόδειξης της αρχικής εγκριμένης αδειούχας χρήσης της οικοδομής που αποτελεί αντικείμενο της κατηγορίας. Στην υπό εξέταση υπόθεση καμία μαρτυρία από πλευράς των παραπονουμένων δεν έχει παρουσιαστεί για να καταδείξει ποια ήταν με βάση τις εκδοθεισομένες Άδειες του Δήμου Λεμεσού η εγκριμένη χρήση του καταστήματος με αριθμό 5 έτσι ώστε να μπορεί στη συνέχεια το Δικαστήριο να εξετάσει κατά πόσον έγινε η όχι μετατροπή αυτής της εγκριμένης χρήσης σε σχέση πάντοτε με την χρήση που υφίσταται σήμερα δηλαδή αυτή του Περιπτέρου. Ο ισχυρισμός περί της ύπαρξης εγκριμένης αδειούχας χρήσης του καταστήματος ως κατάστημα πώλησης αναμνηστικών ειδών (souvenir) την οποία οι παραπονούμενοι προωθούν δεν έχει αποδειχθεί με σχετική μαρτυρία ούτε βεβαίως η αναφορά στο ενοικιαστήριο έγγραφο ημερ. 07.12.1998 περί δικαιώματος που έδωσαν οι ιδιοκτήτες χρησιμοποίησης του καταστήματος μεταξύ άλλων και ως Souvenir Shop αποτελεί χωρίς οτιδήποτε άλλο συμπέρασμα ότι πράγματι και στις άδειες του Δήμου Λεμεσού που αφορούν το συγκεκριμένο κατάστημα η εγκριμένη αδειούχα χρήση είναι αυτή του Souvenir Shop. Η εκπρόσωπος των Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Λεμεσού που παρουσιάστηκε ως μάρτυρας στην υπόθεση ΜΚ2 δεν κατέθεσε ούτε και παρουσίασε κανένα έγγραφο που να αφορά την αρχική αδειούχα χρήση του υποστατικού ούτε βεβαίως το Τεκμήριο 10 περιλαμβάνει τέτοια αναφορά, ούτε βεβαίως αυτή ρωτήθηκε αλλά ούτε και ανέφερε οτιδήποτε σε σχέση με το ποια ήταν η αδειούχα χρήση του καταστήματος σύμφωνα με τα αρχεία του Δήμου Λεμεσού που είναι και η Αρμόδια Αρχή για το συγκεκριμένο κατάστημα. Τονίζεται βεβαίως πώς η ανάγκη παρουσίασης μαρτυρίας για την απόδειξη αυτού του συστατικού στοιχείου είναι ανεξάρτητη από την όποια μαρτυρία παρουσιάστηκε για την χρήση που γίνεται σύμφωνα και με τις λεπτομέρειες κατηγορίας από τον Μάρτιο του 2020 μέχρι και σήμερα το κατάστημα αφού σε κάθε περίπτωση επαναλαμβάνεται θα πρέπει η κατηγορούσα αρχή να αποδείξει την αρχική αδειούχα χρήση του υποστατικού και στην συνέχεια την νέα χρήση η οποία λαμβάνει χώρα χωρίς να εξασφαλιστεί άδεια της αρμόδιας αρχής. Στην υπό εξέταση υπόθεση η αρχική αδειούχα χρήση του καταστήματος δεν έχει αποδειχθεί ούτε και για σκοπούς του εκ πρώτης όψεως σταδίου. Συνεπώς απουσιάζει ουσιώδης μαρτυρία που αφορά συστατικό στοιχείο του αδικήματος και αναπόφευκτά η κατηγορία αυτή θα πρέπει να απορριφθεί από το εκ πρώτης όψεως στάδιο αφού σε αντίθετη περίπτωση ο κατηγορούμενος θα καλείτο να καλύψει τα κενά της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής. Σε σχέση με την 4η & 2η Κατηγορία: Η 4η Κατηγορία αφορά το αδίκημα της κατοχής και χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης της αρμόδιας αρχής. Αξιοσημείωτο ότι από την μελέτη του κατηγορητηρίου προκύπτει πώς και η 2η Κατηγορία αφορά και πάλι το ίδιο αδίκημα όμως στις λεπτομέρειες των δύο αυτών κατηγοριών παρουσιάζονται οι εξής διαφοροποιήσεις: Στην 4η Κατηγορία οι λεπτομέρειες κατηγορίας αναφέρουν: Ο κατηγορούμενος από τον Μάρτιο του 2020 μέχρι και σήμερα στην Λεμεσό της Επαρχίας Λεμεσού υπό την ιδιότητα του ως ενοικιαστής και/ή κάτοχος του καταστήματος με το χαρακτηριστικό αριθμό 5, το οποίο κατέχει και χρησιμοποιεί υπό την πιο πάνω ιδιότητα του και ευρίσκεται στην Πολυκατοικία XX, με αρ. εγγραφής XX, Φ/Σχ. XX, Τμήμα X, Τεμάχιο ΕΠΙ XX επί της οδού XX, ενορία XX, εντός των Δημοτικών Ορίων του Δήμου Λεμεσού, κατέχει και χρησιμοποιεί οικοδομή δηλαδή κατέχει και χρησιμοποιεί το πιο πάνω ακίνητο (κατάστημα) ως μικρή αγορά (minimarket) και/ή ως χώρο πώλησης διαφόρων προϊόντων όπως, μεταξύ άλλων τροφίμων, οινοπνευματωδών ποτών, καπνικών προϊόντων, γκαζιών, κάρβουνων, ειδών καθαρισμού και/ή σε χώρο παροχής υπηρεσιών μεταφοράς χρημάτων (western union), αλλαγής ξένου συναλλάγματος, κινητής τηλεφωνίας χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης της αρμόδιας αρχής και εναντίον των σχετικών κανονισμών. Στην 2η Κατηγορία οι λεπτομέρειες κατηγορίας αναφέρουν: Ο κατηγορούμενος από το 2008 μέχρι 25.09.2020 στην Λεμεσό, υπό την ιδιότητα του ως ενοικιαστής του καταστήματος με το χαρακτηριστικό αριθμό 5, το οποίο κατέχει και χρησιμοποιεί υπό την πιο πάνω ιδιότητα του και ευρίσκεται στην Πολυκατοικία XX, με αρ. εγγραφής XX, Φ/Σχ. XX, Τμήμα X, Τεμάχιο ΕΠΙ XX επί της οδού XX, ενορία XX, εντός των Δημοτικών Ορίων του Δήμου Λεμεσού, κατέχει και χρησιμοποιεί οικοδομή, δηλαδή το πιο πάνω κατάστημα του οποίου άλλαξε τις διαστάσεις και/ή προέβηκε σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή δηλαδή συγκεκριμένα α) προέβηκε σε επέκταση του καταστήματος με την κατασκευή και τοποθέτηση υποστατικού, κατασκευασμένου από αλουμίνια, γυαλιά και στέγη από τσίγκους, μήκους 5.50μ, πλάτους 3,00μ και ύψους 2.00μ, προσαρτημένου στην κύρια όψη του πιο πάνω καταστήματος, β) προέβηκε σε επέκταση του δαπέδου στο μεσοπάτωμα με μεταλλική και ξύλινη κατασκευή (προσαρτημένη εντός του καταστήματος) και γ) τοποθέτησε μεταλλική κατασκευή - ψυγείο αποτελούμενη από γυαλιά και αλουμίνια (προσαρτημένου εντός του καταστήματος) χωρίς τελικό πιστοποιητικό εγκρίσεως παρά της Αρμόδιας Αρχής, δηλαδή του Δήμου Λεμεσού και ενάντια στους σχετικούς οικοδομικούς Κανονισμούς. Αυτό που προκύπτει από τις 2 πιο πάνω αναφερθείσες κατηγορίες που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο είναι το γεγονός πως οι παραπονούμενοι θεωρούν ότι μπορούν να καταλογίσουν το αδίκημα της κατοχής και χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης τόσο σε σχέση με την ισχυριζόμενη εκτέλεση οικοδομικών εργασιών στο επίδικο κατάστημα ως αυτές περιγράφονται στο περιεχόμενο των λεπτομερειών της 2ης Κατηγορίας (σημεία α, β και γ) όσο και με την χρήση που γίνεται το συγκεκριμένο κατάστημα ως αυτή περιγράφεται στο περιεχόμενο των λεπτομερειών της 4ης Κατηγορίας. Συνεπώς το ερώτημα που καλείται να απαντηθεί είναι το κατά πόσον το άρθρο 10 του Περί Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96 το οποίο τιτλοφορείται ''Πιστοποιητικό έγκρισης'' μπορεί να καλύψει ή καλύπτει και τις δύο αυτές διαφορετικές περιπτώσεις όπως οι παραπονούμενοι δηλαδή προωθούν στην υπό εξέταση υπόθεση. Η απάντηση στο ερώτημα δεν μπορεί να είναι άλλη από το ότι το άρθρο 10 του Κεφ. 96 καλύπτει αποκλειστικά και μόνο την οικοδομή και τις οικοδομικές εργασίες που σε αυτό εκτελούνται και σε καμιά περίπτωση δεν σχετίζεται με τις χρήσεις που λαμβάνουν χώρα σε μια οικοδομή. Και αυτό γιατί από ανάγνωση του συνόλου του περιεχομένου του άρθρου 10 του Κεφ. 96 και όχι μόνο του άρθρο 10

(1)προκύπτει ξεκάθαρα η αναφορά από τον νομοθέτη σε συμπλήρωση εργασιών. Δηλαδή αυτό που υποχρεώνει μεταξύ άλλων το άρθρο 10 του Κεφ. 96 είναι με την συμπλήρωση των οικοδομικών εργασιών που εκτελούνται σε μια οικοδομή στη βάση των εκδοθεισομένων αδειών να υποβάλλεται αίτηση για έκδοση πιστοποιητικού έγκρισης και την αρμόδια αρχή στην συνέχεια να επισκέπτεται τον χώρο ανέγερσης της οικοδομής για τους δικούς της ελέγχους με σκοπό την έκδοση (είτε για ολόκληρο ή ακόμη και τμήματος της εκτελεσθείσας εργασίας) η όχι του σχετικού πιστοποιητικού έγκρισης. Δεν σχετίζεται δηλαδή το συγκεκριμένο άρθρο με την χρήση που γίνεται του υποστατικού δηλαδή το είδος αυτής. Ενόψει των ανωτέρω η 4η Κατηγορία αναπόφευκτα θα πρέπει να απορριφθεί από το εκ πρώτης όψεως στάδιο. Στρεφόμενος προς την 2η Κατηγορία από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου και για σκοπούς και μόνο του παρόντος σταδίου είναι ικανά για να καλέσουν τον κατηγορούμενου σε απολογία σημειώνοντας πώς τα όσα εγέρθηκαν από πλευράς του ευπαίδευτου συνηγόρου του συμπεριλαμβανομένης και της επιχειρηματολογίας για το αν τελικά ο Κατηγορούμενος έχει εμπλοκή στην κατοχή του καταστήματος θα πρέπει να εξεταστούν με την τελική απόφαση του Δικαστηρίου κατά την οποία το Δικαστήριο θα έχει την ευκαιρία να προχωρήσει και σε αξιολόγηση της δια ζώσης και έγγραφης μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον μου. Διευκρινίζω επίσης ότι δεν διαπιστώνω την ύπαρξη οποιουδήποτε κωλύματος λόγω δεδικασμένου σε σχέση με την 2η Κατηγορία αφού όπως αποφασίστηκε και στην Garaca Milan και άλλοι v Θεοδώρου (Δώρου) Γ. Τάκκα, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 261/2006, 262/2006 ημερ. 22.03.2007, ''Το αδίκημα της κατοχής υποστατικών χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης είναι συνεχιζόμενο αδίκημα και ως εκ τούτου δεν μπορεί να λεχθεί ότι οι εφεσείοντες δικάστηκαν ξανά για το ίδιο αδίκημα. '' . Συνεπώς η συμπερίληψη στην ποινική υπόθεση Ε.Δ. Λεμεσού 30692/2010 και πανομοιότυπης κατηγορίας για κατοχή και χρήση οικοδομής χωρίς την εξασφάλιση πιστοποιητικού έγκρισης δεν αποτελεί κώλυμα στην προώθηση της υπό εξέταση κατηγορίας αφού πρόκειται για συνεχιζόμενης φύσεως αδίκημα.[7] Κατάληξη: Για όλους τους λόγους που αναφέρθηκαν πιο πάνω κρίνω ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον τoυ Κατηγορούμενου στην 1η Κατηγορία στην περιορισμένη έκταση αυτής ως έχει αναλυτικά επεξηγηθεί ανωτέρω καθώς και στην 2η Κατηγορία και κατά συνέπεια αυτός καλείται σε απολογία. Ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται της 3ης και 4ης Κατηγορίας ενώ ο Κατηγορούμενος απαλλάσσεται επίσης το μέρος της 1ης Κατηγορίας που αφορά την κατασκευή και τοποθέτηση υποστατικού, κατασκευασμένου από αλουμίνια και γυαλιά και στέγη από τσίγκους, μήκους 5.50μ, πλάτους 3,00μ και ύψους 2.00μ, προσαρτημένου στην κύρια όψη του πιο πάνω καταστήματος λόγω της ύπαρξης δεδικασμένου. (Επεξηγούνται στον κατηγορούμενο τα δικαιώματά του δυνάμει του άρθρου 74

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155.) (Υπ.)................................... N. Φακοντής, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Σύμφωνα με τον κ. Χαραλάμπους η αιτούμενη τροποποίηση ήταν αναγκαία καθότι σε σχέση με την περιγραφή στοιχείο (α) των λεπτομερειών, αυτό σύμφωνα με την προσκομισθείσα μαρτυρία έγινε κατά το έτος 2008 ενώ σε σχέση με τα στοιχεία (β) και (γ) αυτά έγιναν αρχές του

1. Η τροποποίηση ημερομηνίας 10.05.2022 έγινε με την σύμφωνη γνώμη της υπεράσπισης. [2] Τα παραδεκτά έγιναν κατά την διάρκεια της αντεξέτασης του ΜΚ1 [3] Μ.Φ. Χ. v. Μ.Χ., ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 22/2018, 28/9/2021 [4] Έναρξη νομοθεσίας
2. Κάθε Νόμος και κάθε δημόσιο έγγραφο, που γίνεται ή εκδίδεται με βάση το Νόμο αυτό ή άλλη νόμιμη εξουσία και που έχει νομοθετική ισχύ θα πρέπει να δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και, εκτός αν προβλέπεται σε αυτόν διαφορετικά, θα ισχύει και θα τίθεται σε ισχύ κατά την ημερομηνία της δημοσίευσης και θα είναι δικαστικά γνωστός (judicially noticed). [5] ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ, v. ΔΗΜΟΥ ΛΑΤΣΙΩΝ, .Ποινική Έφεση 7171 ημερ. 03.02.2002 [6] 3.-

(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται- .......... (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή ή να κατεδαφίζει ή να ανοικοδομεί ή να προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια κατεδάφιση ή ανοικοδόμηση ή οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή [7] Μαυρομμάτης Άγγελος

(2003)1 ΑΑΔ 1313, Αίτηση Αρ. 90/2003, ημερ. 03.10.2003 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο