ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Α. Α., Αρ. Υπόθεσης: 9780/21, 8/9/2022

(4)(α) του περί της Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Κακοποίησης, της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμου 91(Ι)/2014 (κατηγορίες 1, 2, 4, 5, 6 και 7). Οι κατηγορίες 4, 5 και 6 στηρίζονται και στην παράγραφο 7 του άρθρου 6 του Νόμου 91(Ι)/

1. Tα αδικήματα στα οποία ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος, διαπράχθηκαν στην Ε. της Επαρχίας Λεμεσού, μεταξύ Ιανουαρίου 2020 και 12/7/2021, εις βάρος της παραπονούμενης, η οποία γεννήθηκε την 10/1/2008 και η οποία κατά το χρονικό διάστημα διάπραξης των αδικημάτων των κατηγοριών 4, 5 και 6, ήταν ηλικίας κάτω των 13 ετών. Η παραπονούμενη διέμενε με την οικογένεια της σε σπίτι δίπλα από το σπίτι που διέμενε ο κατηγορούμενος. Τα γεγονότα της υπόθεσης καταγράφονται με λεπτομέρεια στην απόφαση μας ημερομηνίας 29/7/
2. Σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, o κατηγορούμενος σταδιακά και μεθοδευμένα διαμόρφωσε και επέβαλε μια στενή σχέση με την παραπονούμενη, με τέτοιο τρόπο ώστε εν τοις πράγμασι να είναι ανάλογη της θέσης του εν δυνάμει συζύγου της. Καταχρώμενος δε την εν λόγω θέση εμπιστοσύνης, εξουσίας και επιρροής που είχε επί της παραπονούμενης, ο κατηγορούμενος ήρθε σε συνουσία, σε αριθμό περιπτώσεων, με αυτήν, χωρίς να της αφήσει πραγματική επιλογή από το να υποκύψει στη συγκεκριμένη κατάχρηση. Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος έλεγε στην παραπονούμενη ότι την αγαπά και ότι θα την παντρευτεί και η παραπονούμενη η οποία ήταν ένα παιδί ιδιαίτερα ευάλωτο προς σεξουαλική κακοποίηση, ανέπτυξε θετικά αισθήματα γι' αυτόν, σκεφτόταν ότι τον αγαπούσε. Ο κατηγορούμενος ήρθε σε συνουσία με την παραπονούμενη στη βεράντα του σπιτιού της γύρω στις 12 τα μεσάνυκτα σε άγνωστη ημερομηνία την περίοδο Ιανουαρίου - Απριλίου του 2020 (κατηγορία 4), την περίοδο Μαΐου - Αυγούστου του 2020 (κατηγορία 5), την περίοδο Σεπτεμβρίου του 2020 - 9/1/2021 (κατηγορία 6), χρόνους κατά τους οποίους η παραπονούμενη ήταν κάτω των 13 ετών και σε άγνωστη ημερομηνία μεταξύ 10/1/2021 και 31/3/2021 (κατηγορία 7). Για να συναντηθεί η παραπονούμενη με τον κατηγορούμενο και να έρθουν σε συνουσία, ο κατηγορούμενος της φώναζε από το παράθυρο του δωματίου που εκείνη κοιμόταν με τα αδέλφια της. Περαιτέρω, ο κατηγορούμενος ήρθε σε συνουσία με την παραπονούμενη στο δωμάτιο των γονέων της την 13/4/2021 που ήταν η πρώτη μέρα του Ραμαζανιού (κατηγορία 1) και στο τέλος του Ραμαζανιού του έτους 2021 (κατηγορία 2). Ο κατηγορούμενος, ο οποίος γεννήθηκε την 1/12/1975, ήταν ο πρώτος άνδρας που άγγιξε την παραπονούμενη και μετά την πρώτη σεξουαλική επαφή μαζί της σε κάθε επόμενη συνάντηση τους, ο κατηγορούμενος επεδίωκε και πετύχαινε και πάλι σεξουαλική επαφή μαζί της. H ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορούμενου, στην αγόρευση της για μετριασμό της ποινής, δήλωσε κατ' αρχάς, με παραπομπή σε σχετική νομολογία, ότι ο πελάτης της αποδέχεται και σέβεται την απόφαση του Δικαστηρίου, διευκρινίζοντας ταυτόχρονα ότι αυτό δεν αποτελεί αλλαγή της εξ αρχής θέσης του για μη παραδοχή των κατηγοριών. Περαιτέρω η συνήγορος αναγνώρισε τη σοβαρότητα των αδικημάτων στα οποία κρίθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος και ζήτησε όπως το Δικαστήριο επιδείξει την μέγιστη δυνατή επιείκεια αφού λάβει υπόψην, το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου και τον πρότερο έντιμο βίο του καθώς και τις προσωπικές, οικογενειακές και λοιπές του περιστάσεις, για τις οποίες η κα Χριστοδουλίδου, υιοθέτησε βασικά τα όσα αναφέρει η έκθεση του Γραφείου Ευημερίας που ετοιμάσθηκε για τον σκοπό αυτό. Τέλος η συνήγορος ζήτησε να ληφθεί υπόψη και ο χρόνος που ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης. Τα αδικήματα της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 6

(4)(α) και 6

(4)(α)

(7)του περί Πρόληψης και Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Κακοποίησης και της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμος 91(Ι)/2014, που ο κατηγορούμενος διέπραξε είναι σοβαρά. Η σοβαρότητα τους αντικατοπτρίζεται μέσα από τις ποινές που ο νόμος προβλέπει. Το στοιχείο αυτό, λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου κ.ά.

(1990)2 Α.Α.Δ. 264, Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Γενικός Εισαγγελέας ν. Πέτρου

(1993)2 Α.Α.Δ. 9). Στην προκειμένη πρέπει να λεχθεί ότι, σε ότι αφορά το ύψος των ποινών ο Νόμος προβλέπει για το αδίκημα της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού, υπάρχουν διαβαθμίσεις ανάλογα με την ηλικία του θύματος/παιδιού. Τόσο για τα αδικήματα των κατηγοριών 1, 2 και 7 (άρθρο 6

(4)(α) του Νόμου), όπου υπάρχει κατάχρηση της θέσης εμπιστοσύνης, εξουσίας και επιρροής πάνω στο θύμα, όσο και για τα αδικήματα των κατηγοριών 4, 5 και 6 (άρθρο 6

(4)(α)

(7)του Νόμου) όπου πέραν των πιο πάνω, το θύμα είναι ηλικίας κάτω των 13 ετών, η ποινή είναι αυτή της φυλάκισης δια βίου. Ο Νόμος 91(Ι)/2014, θεσπίστηκε με σκοπό την καλύτερη εφαρμογή του νομικού γίγνεσθαι αναφορικά με την προστασία των δικαιωμάτων του παιδιού, η οποία καθιερώθηκε με πράξεις Διεθνών Οργανισμών και προπαντός προς εναρμόνιση της ημεδαπής νομοθεσίας με πράξεις της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης και ιδιαίτερα της Οδηγίας 2011/92/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 13ης Δεκεμβρίου 2011 σχετικά με την καταπολέμηση της σεξουαλικής κακοποίησης και σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών και της παιδικής πορνογραφίας. Η προστασία των παιδιών, τα οποία αποτελούν την βάση της κοινωνίας αλλά και το μέλλον αυτής, αναγνωρίζεται από το διεθνές και ημεδαπό δίκαιο ως κοινωνική ανάγκη, πηγάζουσα εκ της εγγενούς φύσεως του (βλ. Αστυνομία ν. Πατούρη, Ποιν. ΄Εφεση Αρ. 51/20, ημερ. 3/12/2020). Τα σεξουαλικά αδικήματα, ως εκ της φύσεως τους, μειώνουν και καταρρακώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, εξευτελίζοντας την ανθρώπινη υπόσταση του θύματος, στιγματίζοντας πολλές φορές ακατάλυτα και κατά τρόπο απρόβλεπτο τη ζωή του και τον ψυχικό του κόσμο (βλ. Γ.Α. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 61/2020 (Σχ. με 64/2020), ημερ. 14/7/2022) ειδικά για τις περιπτώσεις όπου το θύμα είναι παιδί (βλ. Ν.Σ. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 99/21, ημερ. 11/5/2022). Ως επισημάνθηκε στην Σ.Λ. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 155/19, ημερ. 25/2/2021, ECLI:CY:AD:2021:B57, η γενετήσια ελευθερία είναι έκφανση της προσωπικής ελευθερίας του ατόμου και σε αντίθεση με τους ενήλικες, οι ανήλικοι βρίσκονται σε μια κρίσιμη διαδικασία διαμόρφωσης της προσωπικότητας τους και έχουν μειωμένη δυνατότητα αντίληψης των δικαιωμάτων τους και των συνεπειών των πράξεων τους. Κατ΄ επέκταση δεν έχουν την ωριμότητα να επιλέγουν τους ερωτικούς τους συντρόφους ή τα πρόσωπα με τα οποία θα αναπτύξουν σεξουαλικές δραστηριότητες. Εξ ου και ο Νόμος 91(Ι)/2014 έχει στο επίκεντρο του την προστασία των παιδιών. Τα αδικήματα της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών συνιστούν σοβαρές παραβιάσεις των θεμελιακών δικαιωμάτων των παιδιών, όσον αφορά την προστασία και την φροντίδα, που είναι αναγκαίες για την ευημερία τους (βλ. Μακρίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 181/2019, ημερ. 7/9/2020, ECLI:CY:AD:2020:B312). Στην Ν.Σ. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 184/2015, ημερ. 13/2/2018, ECLI:CY:AD:2018:B72, τονίσθηκε, όχι απλώς η ανησυχία, αλλά η αγωνία των Δικαστηρίων σε σχέση με την ολοένα αυξανόμενη τάση διάπραξης τέτοιων αδικημάτων, τα οποία έχουν καταστεί δεσπόζοντα. Ό,τι πλήττουν είναι το παιδί και ο ευαίσθητος κόσμος του, αξίες μεγάλης σπουδαιότητας για την κοινωνία, τον άνθρωπο και τον πολιτισμό. Η αδιαμφισβήτητη αναγνώριση τέτοιας σπουδαιότητας αντανακλάται στη θέσπιση αυστηρότερων ποινών δια του Νόμου 91(Ι)/2014, ως εκδήλωση της ανησυχίας της κοινωνίας και της αποφασιστικότητας της έννομης τάξης για αντιμετώπιση τέτοιων απαράδεκτων, από κάθε άποψη, συμπεριφορών. Όταν το αδίκημα συντελείται με «κατάχρηση της θέσης εμπιστοσύνης, εξουσίας ή επιρροής επάνω στο παιδί» (άρθρο 6

(4)(α) του Νόμου), θεωρείται ως πιο σοβαρή περίπτωση παραβατικότητας στο συγκεκριμένο τομέα, εξ ου και τιμωρείται με ποινή φυλάκισης διά βίου (βλ. και Πατούρη ανωτέρω). Έχει νομολογιακά τονισθεί η ανάγκη όπως οι ποινές σε τέτοιας φύσεως αδικήματα πρέπει να είναι αυστηρές, εφόσον το προστατευόμενο αγαθό είναι ακριβώς τα παιδιά και όσο μικρότερη είναι η ηλικία αυτών, τόσο πιο έντονη είναι η ανάγκη να προστατευθούν, γι' αυτό και η διαβάθμιση που προκύπτει από τον ίδιο το νόμο είναι ότι όταν το παιδί - θύμα είναι κάτω των 13 ετών η προνοούμενη ποινή είναι αυτή της ισόβιας φυλάκισης. Αυτό συναρτάται και με την αντίστοιχη αδυναμία του θύματος να προστατευθεί από σεξουαλικές ορέξεις ατόμων ειδικά του φιλικού-οικογενειακού περιβάλλοντος του και την εγγενή δυσκολία έκφρασης παραπόνου ως προς το ανάλογο βίωμα μιας τέτοιας τραυματικής εμπειρίας. Επιβάλλεται λοιπόν η ποινή, χωρίς να αγνοεί τις περιστάσεις του εφεσίβλητου, να αντανακλά ακριβώς την ανάγκη προστασίας ανήλικων θυμάτων από επίδοξους παραβάτες, με δεδομένη μάλιστα την ανησυχητική αύξηση διάπραξης τέτοιων αδικημάτων (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ν.Ν., Ποιν. ΄Εφεση Αρ. 69/2017, ημερ. 5/12/2017). Εδώ να σημειωθεί ότι η συχνότητα διάπραξης τέτοιων αδικημάτων προκύπτει αβίαστα τόσο από τη σχετική νομολογία όσο και από τον πολύ μεγάλο αριθμό υποθέσεων που εκκρεμούν ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου. Σκοπός του Νόμου 91(Ι)/2014 είναι λοιπόν η προστασία των παιδιών από συμπεριφορές σεξουαλικής κακοποίησης, οι οποίες έχουν διαφορετικές μεν βαθμίδες, με σταθερή όμως πάντα παράμετρο το ίδιο το θύμα και την ηλικία του, που το κοινωνικό σύνολο θέλει να προστατεύσει, ως ένα πολύτιμο αγαθό (βλ. Χριστοφόρου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. ΄Εφεση Αρ. 59/2016, ημερ. 23/3/2017). Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, έχοντας υπόψην όλα τα πιο πάνω διαμόρφωσε, ανάλογα, τις ποινές οι οποίες επιβάλλονται για τέτοια αδικήματα. Όπως διαπιστώνεται από τη νομολογία, το ύψος της ποινής σε κατηγορίες αυτής της φύσης και μορφής όπου αναφέρονται σε σεξουαλική κακοποίηση κατά ανηλίκων, επιβάλλονται κατά κανόνα μακρόχρονες ποινές φυλάκισης, σε μια προσπάθεια περιορισμού και εξάλειψης παρόμοιων αδικημάτων. Η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε τέτοιου είδους αδικήματα, προβάλλει ακόμα πιο επιτακτική, ενόψει της έξαρσης που παρατηρείται (βλ. Δημοκρατία ν. Φαίδωνος, Ποιν. Έφεση Αρ. 90/19, ημερ. 15/10/2020, ECLI:CY:AD:2020:B353). Τα Δικαστήρια έχουν ευθύνη, με τις ποινές που επιβάλλουν για τέτοια αδικήματα, στο πλαίσιο πάντα και των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης, να συμβάλλουν στην προστασία των παιδιών από τέτοιες απαράδεκτες και ειδεχθείς συμπεριφορές. Η φύση των αδικημάτων, με τα ιδιαίτερα γεγονότα κάθε υπόθεσης, συνηγορούν υπέρ της επιβολής αποτρεπτικών ποινών, αφού προέχει η προστασία του έννομου αγαθού της ανηλικότητας από τέτοιες συμπεριφορές, οι οποίες προσβάλλουν την αγνότητα της παιδικής ηλικίας (βλ. Σ.Λ. ανωτέρω). Το ίδιο το έγκλημα, η βαρύτητα των πράξεων και τα κατάλοιπα στο θύμα, είναι, στην απουσία εξαιρετικών άλλων περιστάσεων, τα κυρίαρχα στοιχεία στην επιμέτρηση της ποινής (βλ. Σ.Γ. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 109/2020, ημερ. 10/3/2021, ECLI:CY:AD:2021:D83). Οι ποινές που έχουν, κατά καιρούς, επιβληθεί σε παρόμοιες υποθέσεις ποικίλουν ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων της κάθε υπόθεσης και τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη. Επιπλέον πρέπει να επισημανθεί ότι τέτοιες υποθέσεις δεν παρέχουν πάντοτε ασφαλή καθοδήγηση, δεδομένου ότι πολύ σπάνια εντοπίζεται ταυτοσημία στο βαθμό που θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο αναφοράς ως προς την επιβολή παρόμοιας ποινής. Κατά συνέπεια, η αναφορά σε ποινές που έχουν επιβληθεί σε άλλες περιπτώσεις για το ίδιο ή συναφές αδίκημα μπορεί να είναι χρήσιμη εφόσον τα γεγονότα προσομοιάζουν (βλ. Al Dhess ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 177/2021, ημερ. 16/3/2022, ECLI:CY:AD:2022:B96). Έχει επανειλημμένα λεχθεί ότι οι προηγούμενες αποφάσεις αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας για συγκεκριμένα αδικήματα και δεν έχουν το δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου, αφού η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε κατηγορούμενο είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων της κάθε υπόθεσης και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του κάθε παραβάτη. Εκείνο στο οποίο οι προηγούμενες αποφάσεις βοηθούν είναι η παροχή κατευθυντήριων γραμμών ως προς τα όσα ένα Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη υπέρ ή εναντίον ενός κατηγορουμένου, ενώ τα Δικαστήρια έχουν ευρεία διακριτική ευχέρεια να κρίνουν, χωρίς προδεσμεύσεις, τη συγκεκριμένη υπόθεση που τίθεται ενώπιον τους, επιβάλλοντας εκείνη την ποινή που θεωρούν εύλογη και δίκαιη υπό τις περιστάσεις (βλ. Σ.Λ. ανωτέρω). Στην προκειμένη, ο κατηγορούμενος εκμεταλλευόμενος την παραπονούμενη - η οποία κατά το χρόνο γνωριμίας τους ήταν ένα παιδί κάτω των 13 ετών, ιδιαίτερα ευάλωτο προς σεξουαλική κακοποίηση, κλεισμένο στο σπίτι, χωρίς μόρφωση, με γνωστικά ελλείμματα, χωρίς αντίληψη της σεξουαλικότητας, προερχόμενο από συντηρητική οικογένεια που είχε οικονομικές δυσκολίες και δεν ήταν ενταγμένη στην κυπριακή κοινωνία - καταχράστηκε τη θέση εμπιστοσύνης, εξουσίας και επιρροής που είχε προς αυτήν, ερχόμενος σε συνουσία μαζί της σε αριθμό περιπτώσεων, χωρίς να της αφήσει πραγματική επιλογή από το να υποκύψει στη συγκεκριμένη κατάχρηση. Συνέχισε δε να καταχράται την θέση εμπιστοσύνης, εξουσίας και επιρροής που είχε στην παραπονούμενη και να έρχεται σε συνουσία μαζί της σε αριθμό περιπτώσεων και μετά που αυτή συμπλήρωσε το 13ο έτος της ηλικίας της. Δεν μπορεί δε να παραγνωρισθεί, εφόσον αποτελεί επιβαρυντικό παράγοντα σε τέτοιες υποθέσεις η μεγάλη διαφορά ηλικίας - πέραν των 33 χρόνων - μεταξύ κατηγορούμενου και παραπονούμενης (βλ. Χριστοφόρου ανωτέρω, Γενικός Εισαγγελέας ν. Χ.Χ., Ποιν. ΄Εφεση Αρ.36/2017, ημερ. 14/6/2017, ECLI:CY:AD:2017:B219, Ν.Σ., Ποιν. Έφεση Αρ. 184/2015 ανωτέρω και Σ.Λ. ανωτέρω). Άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες είναι η χρονική περίοδος που καλύπτει η εγκληματική δραστηριότητα του κατηγορούμενου εις βάρος της παραπονούμενης - πέραν του ενός έτους - και το γεγονός ότι η σεξουαλική κακοποίηση ήταν συνεχής και σε συστηματική βάση (βλ. Σ.Λ. ανωτέρω, Μ.Σ. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 48/2020, ημερ. 29/7/2021, ECLI:CY:AD:2021:B367 και Al Dhess ανωτέρω). Δεν μπορεί δε να παραγνωρισθεί και το γεγονός ότι, ως έχει προκύψει από τη μαρτυρία, η όλη υπόθεση έχει προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση και σοβαρές αρνητικές συνέπειες στην οικογένεια της παραπονούμενης, με δεδομένο και το κοινωνικό και θρησκευτικό υπόβαθρο αυτής. Ο κατηγορούμενος δεν παραδέχθηκε τις κατηγορίες. Αυτό αποτελεί βέβαια αναφαίρετο δικαίωμα του, το οποίο, δεν μπορεί να εκλαμβάνεται ως επιβαρυντικός παράγοντας. Η μη παραδοχή του όμως είχε ως συνέπεια τη διεξαγωγή δίκης, η οποία έθεσε την ανήλικη παραπονούμενη στη δεινή θέση να βιώσει ξανά τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων. Ενόψει τούτου ο κατηγορούμενος δεν μπορεί να τύχει της επιείκειας που θα εδικαιούτο εάν παραδεχόταν, εφόσον κάτι τέτοιο θα καταδείκνυε και έμπρακτη μεταμέλεια του. Με άλλα λόγια με τη μη παραδοχή του απώλεσε το σχετικό το ευεργέτημα, το οποίο θα οδηγούσε σε μείωση της ποινής (βλ. Γ.Α. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 178/17, ημερ. 24/10/2018, ECLI:CY:AD:2018:B457, Filip v. Δημοκρατίας, Ποιν. ΄Εφεση Αρ.112/19, ημερ. 3/12/2020, ECLI:CY:AD:2020:D412 και Σ.Λ. ανωτέρω). Περαιτέρω συνυπολογίζεται ότι δηλώνει ότι αποδέχεται και σέβεται την απόφαση του Δικαστηρίου, χωρίς όμως να μας διαφεύγει ότι αρνούμενος μέχρι τέλους τη διάπραξη των αδικημάτων, ουδέποτε επέδειξε μεταμέλεια για τις κολάσιμες πράξεις του (βλ. Α.Π. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 192/2016, ημερ. 26/9/2019). Πάρα τα πιο πάνω, δεν μειώνεται σε καμία περίπτωση η ανάγκη για εξατομίκευση της ποινής ούτως ώστε αυτή να μην συνιστά απλώς τιμωρία αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη. Το καθήκον εξατομίκευσης της ποινής δεν ατονεί ακόμη και στις περιπτώσεις όπου υπάρχει η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής. Τονίζεται όμως ότι η εξατομίκευση δεν θα πρέπει να οδηγεί σε εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας, ούτε του στοιχείου της αποτροπής, που επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά των αδικημάτων τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για το κοινό γενικότερα (βλ. Ιωάννου κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 171). Προς όφελος του κατηγορούμενου λαμβάνουμε υπόψη όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μας. Κατ' αρχάς λαμβάνουμε υπόψην ότι ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου και έντιμου πρότερου βίου, στοιχεία που του δίνουν δικαίωμα να αιτείται την επιείκεια του Δικαστηρίου (βλ. Ψωμά ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 40). Λαμβάνουμε επίσης υπόψην - εάν και δεν έχει τεθεί από την υπεράσπιση - την απουσία βίας κατά τη διάπραξη των αδικημάτων, στοιχείο που εάν εντοπίζετο θα καθιστούσε τα γεγονότα της υπόθεσης ακόμα πιο σοβαρά (βλ. Θεοδοσίου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 279/2018, ημερ. 28/7/2020, ECLI:CY:AD:2020:B271 και Γ.Α. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 61/2020 ανωτέρω). Περαιτέρω λαμβάνουμε υπόψην τις προσωπικές, οικογενειακές και λοιπές περιστάσεις του κατηγορούμενου ως αυτές φαίνονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας που έχει ετοιμαστεί μετά από οδηγίες του Δικαστηρίου και από τα όσα σχετικά ανέφερε η συνήγορος του και ιδιαίτερα ότι: · Είναι ηλικίας 47 ετών, νυμφευμένος και πατέρας 4 ανηλίκων παιδιών, τα οποία διαμένουν στη χώρα καταγωγής του, δηλαδή στη Συρία, με την μητέρα τους. · Διέκοψε τη φοίτησή του σε ηλικία 12 ετών, ώστε να αρχίσει να εργάζεται σε βιοτεχνία ειδών ένδυσης. · Σε ηλικία 21 ετών, εξέτισε στρατιωτική Θητεία 2 ½ χρόνων στη Συρία. Στη συνέχεια, εργάσθηκε ως οδηγός ταξί για περίπου 15 χρόνια. Παράλληλα, κατά διαστήματα, μετέβαινε στο Λίβανο για εποχιακή εργασία, 3-4 μήνες κάθε φορά. · Πριν 7 χρόνια, ενόψει της άσχημης πολιτικο-οικονομικής κατάστασης στη Συρία εξαιτίας του πολέμου, ήρθε στην Κύπρο, όπου αιτήθηκε παροχή πολιτικού ασύλου και έκτοτε βρίσκεται εδώ υπό το καθεστώς αναγνωρισμένου πολιτικού πρόσφυγα. · Από την άφιξη του στην Δημοκρατία ανέλαβε αποκλειστικά την προστασία και την φροντίδα και της οικογένειας ενός εκ των αδελφών του, ο οποίος απεβίωσε κατά το ίδιο έτος και κατέλειπε σύζυγο και 6 ανήλικα παιδιά. · Εργαζόταν σκληρά, μέχρι και την ημέρα της σύλληψης του, για να έχει ικανοποιητικά εισοδήματα ώστε να καλύπτει τις βασικές ανάγκες τόσο της δικής του οικογένειας (εφόσον η σύζυγος του δεν εργάζεται) όσο και αυτής του αποβιώσαντα αδελφού του. · Σέβεται και αγαπά όλα τα παιδιά του και διατηρεί άριστες σχέσεις με την οικογένεια του. · Μετά τη σύλληψη του υπήρξε και συνεχίζει να υπάρχει σοβαρό οικονομικό πλήγμα για όλα τα μέλη της οικογένειας του αφού αυτός τους στήριζε οικονομικά. Πλέον την οικονομική στήριξη των δύο οικογενειών αλλά και τα έξοδα αυτού στις Κεντρικές Φυλακές έχουν αναλάβει τα δύο του αδέλφια. Επιθυμία του είναι όπως, μετά την αποφυλάκισή του, παραμείνει στην Κύπρο για να συνεχίσει να εργάζεται, ώστε να στηρίξει την οικογένειαα του και να εξοφλήσει τα χρέη που έχουν δημιουργηθεί και θα δημιουργηθούν από τη συντήρηση των δύο οικογενειών από τα αδέλφια του. · Έχει αυξημένο άγχος και άσχημη ψυχολογική κατάσταση, λόγω του εγκλεισμού του στις φυλακές και για αυτό ζήτησε συνεργασία με τις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας του Τμήματος Φυλακών. Εδώ να σημειωθεί ότι δεν μας διαφεύγει και λαμβάνουμε υπόψην τις οικονομικές και λοιπές επιπτώσεις που είχαν τόσο στην δική του οικογένεια όσο και στην οικογένεια του αποβιώσαντα αδελφού του, η κράτηση του στα πλαίσια της παρούσας αλλά και οι σχετικές επιπτώσεις που θα υπάρξουν στις δύο οικογένειες από την ενδεχόμενη επιβολή ποινών φυλάκισης στον κατηγορούμενο, εφόσον αυτός συντηρούσε τις δύο οικογένειες από την εργασία του. Από την άλλη, ως έχει νομολογηθεί, τέτοιες επιπτώσεις δεν είναι αποφασιστικής σημασίας στον καθορισμό της ποινής (βλ. Domotov κ.ά. ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 328 και Okmelashvili ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 146/2020, ημερ. 22/12/2021). Δεν μπορεί δε να παραγνωρισθεί ότι, από τα όσα έχουν εκτεθεί, προκύπτει ως αντικειμενικό γεγονός - ασχέτως του ότι ο κατηγορούμενος δηλώνει ότι θα αποπληρώσει στο μέλλον όλα τα σχετικά έξοδα που θα γίνουν για τον σκοπό αυτό - το κενό στην συντήρηση των δύο οικογενειών καλύπτεται από τα αδέλφια του κατηγορούμενου. Δεν μας διαφεύγει δε η πάγια αρχή της νομολογίας ότι ακόμη και εκεί όπου διαπιστώνεται αυξητική τάση διάπραξης αδικημάτων η αρχή της αποτρεπτικότητας υπερέχει, χωρίς όμως να ατονεί η υποχρέωση του Δικαστηρίου να εξετάσει και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου (βλ. Ν.Σ. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 184/2015 ανωτέρω). Ως όμως, επίσης έχει νομολογηθεί, η σοβαρότητα αδικημάτων όπως τα επίδικα, η μεγάλη κοινωνική απαξία που αυτά ενέχουν, η ανάγκη αποτροπής που πηγάζει από την απαράδεκτη συχνότητα με την οποία παρουσιάζονται και η μεγάλη σημασία που έχει το αγαθό που ο Νόμος θέλει να προστατεύσει, δηλαδή το παιδί, είναι παράγοντες που καθιστούν τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις ενός κατηγορουμένου, δευτερεύουσας σημασίας (βλ. Γ.Α. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 178/17 ανωτέρω και Πατούρη ανωτέρω). Οι προσωπικές περιστάσεις σε τέτοια σοβαρά και ειδεχθή εγκλήματα, τα οποία δυστυχώς βρίσκονται σε έξαρση, δεν μπορούν να έχουν καταλυτική επίδραση στην επιβολή της ποινής (βλ. Σ.Λ. ανωτέρω). Τέλος λαμβάνουμε υπόψην προς όφελος του κατηγορούμενου ότι κατά τον χρόνο παραμονής του στις φυλακές επιδεικνύει καλή διαγωγή, αφού δεν έχει διαπράξει οποιοδήποτε παράπτωμα (βλ. Κιλινκαρίδης v. Δημοκρατίας

(2015)2Α Α.Α.Δ 277). Συνεκτιμώντας όλα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω και έχοντας λάβει ιδιαίτερα υπόψη την σοβαρότητα των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος διέπραξε, την συχνότητα που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στην διάπραξη αδικημάτων αυτής της μορφής και φύσης εις βάρος παιδιών, τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, τα γεγονότα που περιβάλουν την υπόθεση και παράλληλα όλους τους πιο πάνω μετριαστικούς παράγοντες και συνθήκες του κατηγορούμενου, κρίνουμε ότι οι μόνες αρμόζουσες και ενδεδειγμένες ποινές είναι αυτές της φυλάκισης. Περαιτέρω, κρίνεται ότι στις κατηγορίες 4, 5 και 6 οι ποινές θα πρέπει να διαφοροποιηθούν, σε σχέση με αυτές των λοιπών κατηγοριών καθότι, πέραν του στοιχείου της κατάχρησης της θέσης εμπιστοσύνης, εξουσίας και επιρροής που υπάρχει σε όλες τις κατηγορίες, στις κατηγορίες 4, 5 και 6 ενυπάρχει και το γεγονός ότι κατά τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων που αφορούν, η παραπονούμενη ήταν κάτω των 13 ετών, στοιχείο που δημιουργεί την ανάγκη για αυστηρότερες ποινές. Ως εκ των άνω, επιβάλλονται στον κατηγορούμενο οι ακόλουθες ποινές: § Στην κατηγορία 1: ποινή φυλάκισης 10 χρόνων. § Στην κατηγορία 2: ποινή φυλάκισης 10 χρονών. § Στην κατηγορία 4: ποινή φυλάκισης 12 χρονών. § Στην κατηγορία 5: ποινή φυλάκισης 12 χρονών. § Στην κατηγορία 6: ποινή φυλάκισης 12 χρονών. § Στην κατηγορία 7: ποινή φυλάκισης 10 χρονών. Οι ως άνω ποινές φυλάκισης να συντρέχουν και ο χρόνος έκτισης τους, μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση για την παρούσα, δηλαδή από 17/7/2021. Περαιτέρω κρίνεται επιβεβλημένο, υπό τις ως άνω περιστάσεις, όπως εκδοθεί σειρά διαταγμάτων δυνάμει του άρθρου 14 του Νόμου 91(Ι)/2014, με τα οποία απαγορεύεται στον κατηγορούμενο, για τα επόμενα 15 έτη: 1. Να προσφέρει οποιεσδήποτε υπηρεσίες σε παιδιά. 2. Να εργοδοτηθεί ή απασχοληθεί σε χώρους όπου βρίσκονται ή συχνάζουν παιδιά. 3. Να διαμένει σε χώρο, ο οποίος γειτνιάζει με οργανωμένους χώρους όπου βρίσκονται ή συχνάζουν παιδιά. Επισημαίνονται στον κατηγορούμενο οι υποχρεώσεις του δυνάμει του άρθρου 22

(4)του Νόμου 91(Ι)/2014, για κοινοποίηση των στοιχείων του στην Αστυνομία. Περαιτέρω ο κατηγορούμενος παραπέμπεται στην Αρχή Εποπτείας, που εγκαθιδρύθηκε δυνάµει του άρθρου 47 του Νόμου 91(Ι)/2014, καθ' όλη τη διάρκεια της κράτησης του στις Κεντρικές Φυλακές και για χρονικό διάστηµα 3 ετών, μετά την αποφυλάκιση του. Τα έξοδα της υπόθεσης που ανέρχονται σε €105 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Τα Τεκμήρια 3Α-Γ, 9Α-Γ και 27Α-Γ να επιστραφούν στην Αστυνομία. (Υπ.) .............. Α. Κονής, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ................ Φ. Τιμοθέου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Α. Φυλακτού Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο