ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. ΑΒΡΑΜΙΔΟΥ κ.α., Υπόθεση Αρ.: 10761/2021, 17/3/2022

(1)από μία κατηγορία παράνομης εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4

(1)(α), του Πρώτου Πίνακα, Μέρος ΙΙ, και Τρίτου Πίνακα του Ν.29/77, η μεν κατηγορούμενη 1 ότι, μεταξύ της 11.11.2021 και της 13.11.2021, εισήγαγε παράνομα στην Δημοκρατία, 15 κιλά και 916,60 γραμμάρια ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης (Κατηγορία 1), ο δε κατηγορούμενος 2 ότι, μεταξύ της 11.11.2021 και της 13.11.2021, εισήγαγε παράνομα στην Δημοκρατία, 7 κιλά και 854 γραμμάρια ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης (Κατηγορία 2)· και

(2)από κοινού, μία κατηγορία παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(3), 30 και 31Α του Πρώτου Πίνακα, Μέρος ΙΙ και Τρίτου Πίνακα του Ν.29/77, ότι δηλαδή την 13.11.2021, κατείχαν την ποσότητα κάνναβης της κατηγορίας 1 με σκοπό την προμήθεια της σε άλλο πρόσωπο (Κατηγορία 3). Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως εκτέθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή και με τα οποία συμφώνησε ο συνήγορος της κατηγορουμένης, είναι τα ακόλουθα: «Η 1η κατηγορούμενη αφίχθηκε στο αεροδρόμιο Λάρνακας στις 12/11/2021 και ώρα 1445 από την Αθήνα. Τέθηκε υπό διακριτική παρακολούθηση από μέλη της ΥΚΑΝ ένεκα πληροφοριών για εμπλοκή της σε εισαγωγή ναρκωτικών. Όταν αναχώρησε από το αεροδρόμιο, μετάβηκε στο ξενοδοχείο ONISILOS. Αργότερα την ίδια μέρα κατευθύνθηκε πεζή στο καφεστιατόριο DA VINCI στην Λάρνακα όπου εκεί συναντήθηκε με τον 2° κατηγορούμενο. Στην συνέχεια στις 13/11/21 οι κατηγορούμενοι μετέβησαν με ταξί στο Τμήμα Φορτίων της εταιρείας LGS HANDLING στο παλαιό αεροδρόμιο Λάρνακας. Εκεί παρέλαβαν από ένα ταχυδρομικό δέμα, συγκεκριμένα από ένα χάρτινο κιβώτιο, τα οποία τοποθέτησαν στον χώρο αποσκευών του ταξί και αναχώρησαν για την έξοδο του αεροδρομίου. Το όχημα ανακόπηκε από μέλη της ΥΚΑΝ και ερευνήθηκε. Στο πίσω καπό του οχήματος εντοπίστηκαν δύο χάρτινα κιβώτια σε κάθε ένα από τα οποία υπήρχαν 8 αεροστεγή νάιλον διαφανείς συσκευασίες με κάνναβη, βάρους 1 κιλού περίπου η καθεμιά. Το συνολικό καθαρό βάρος της κάνναβης ήταν 15 κιλά και 916,6 γραμμάρια. Το ένα από τα δύο κιβώτια, με κάνναβη βάρους 8 κιλά και 866,6 γραμμάρια έφερε ως παραλήπτη την 1η κατηγορούμενη και το άλλο με κάνναβη βάρους 7 κιλά και 854 γραμμάρια τον 2° κατηγορούμενο. Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 συνελήφθηκαν και οδηγήθηκαν στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λάρνακας. Η 1η κατηγορούμενη, μεταξύ άλλων, ανάφερε ότι έστειλε τα κιβώτια από τη Θεσσαλονίκη στην Κύπρο, χωρίς να γνωρίζει την ποσότητα της κάνναβης που περιείχαν, κατόπιν οδηγιών κάποιας «Χριστίνας» έναντι χρηματικής αμοιβής 800 ευρώ. Τον 2° κατηγορούμενο τον είχε συναντήσει στην Θεσσαλονίκη και της είχε υποδειχθεί ως το πρόσωπο το οποίο θα συμμετείχε στην παραλαβή των ναρκωτικών στην Κύπρο. Ο 2ος κατηγορούμενος, μεταξύ άλλων, ανάφερε ότι κατόπιν οδηγιών κάποιου «Αποστόλη», έναντι χρηματικής αμοιβής 1000 ευρώ, έφτασε στην Κύπρο για να παραλάβει δέμα, τα οποίο θα έστελνε η 1η κατηγορούμενη από την Θεσσαλονίκη. Παρόλο που του αναφέρθηκε ότι το δέμα θα περιείχαν τσιγάρα και πούρα ο ίδιος υποψιάστηκε ότι μπορούσε να ήταν και ναρκωτικά λόγω του ποσού που θα λάμβανε. Ο ίδιος δεν γνώριζε που θα παραδίνονταν τα ναρκωτικά και ανέμενε οδηγίες. Οι δύο κατηγορούμενοι έδωσαν τηλέφωνα και περιγραφές των δύο αναφερόμενων εντολέων τους αλλά αυτά δεν οδήγησαν στον εντοπισμό τους. Οι δύο κατηγορούμενοι παρέμειναν υπό αστυνομική κράτηση δυνάμει διατάγματος προσωποκράτησης από την ημερομηνία σύλληψης τους μέχρι την καταχώρηση της υπόθεσης στις 19/11/

1. Κατόπιν ποσοτικής εξέτασης της κάνναβης διαπιστώθηκε ότι τα 4 κιλά και 17,4 γραμμάρια της κάνναβης είχαν ποσοστό THC 0,9%, επομένως ήταν πολύ χαμηλής περιεκτικότητας σε δραστική ουσία, ενώ τα υπόλοιπα 11 κιλά και 899,2 γραμμάρια είχαν ποσοστό THC 20,17%, επομένως ήταν ψηλής περιεκτικότητας σε δραστική ουσία.» Οι κατηγορούμενοι είναι λευκού ποινικού μητρώου. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της κατηγορουμένης 1 προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου ετοίμασε γραπτή αγόρευση για μετριασμό της ποινής. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου 2 αγόρευσε προφορικά. Και οι δύο υιοθέτησαν το περιεχόμενο κοινωνικοοικονομικών εκθέσεων του Γραφείου Ευημερίας που ετοιμάστηκαν για τους κατηγορούμενους και επεκτάθηκαν σε περαιτέρω λεπτομέρειες, τις οποίες παραθέτουμε πιο κάτω. Η κατηγορούμενη 1 ζήτησε και κατέθεσε ως Έγγραφο Ι γραπτό κείμενο στο οποίο εξέθεσε, ιδιοχείρως, τις περαιτέρω λεπτομέρειες των προσωπικών της περιστάσεων. Η κατηγορούμενη 1 είναι ηλικίας 41 ετών. Κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Προ της συλλήψεως της διέμενε μόνη της στη Θεσσαλονίκη. Η κατηγορούμενη 1 αμέσως μετά τη γέννησή της δόθηκε για υιοθεσία. Είχε δηλωθεί αγνώστου πατρός και η μητέρα της ήταν ανήλικη, μόλις 16 ετών. Η κατηγορούμενη 1 γνώρισε τη βιολογική της μητέρα όταν ήταν 17 ετών. Διατηρεί μαζί της μόνο τυπική επικοινωνία. Η κατηγορούμενη 1 υιοθετήθηκε από άτεκνο ζεύγος στη Θεσσαλονίκη. Η προβαλλόμενη θέση της είναι ότι είχε πωληθεί στους θετούς γονείς της. Ο πατέρας της ήταν οδηγός ταξί και η μητέρα οικοκυρά. Λόγω αδυναμιών που παρουσίασε το ζεύγος κατά την άσκηση του γονικού τους ρόλου, τη φύλαξη και φροντίδα της ανέλαβαν μέχρι το θάνατό τους οι μητρικοί παππούδες, οι οποίοι ήταν μεγάλης ηλικίας. Εκφράζεται γι' αυτούς με εκτίμηση και αγάπη. Στην ηλικία των δεκατριών ετών, επέστρεψε στο σπίτι των γονιών της. Ο παππούς και η γιαγιά της στο μεταξύ απεβίωσαν. Μερικούς μήνες αργότερα, εγκατέλειψε το σπίτι τους, καθότι, όπως ισχυρίζεται, ο πατέρας της αποπειράθηκε να την κακοποιήσει σεξουαλικά ενώ τύγχανε και κακομεταχείρισης. Κατήγγειλε το συμβάν, η καταγγελία της όμως δεν προχώρησε, καθότι, ήταν η θέση της, οι γονείς προέρχονταν από ευκατάστατη οικογένεια με επιρροή. Παρέμεινε άστεγη, γεγονός το οποίο την οδήγησε στη συστηματική χρήση κάνναβης και σε παραβατικές συμπεριφορές. Έκλεβε φαγητό από υπεραγορές και ρούχα από σπίτια για να μπορέσει να επιβιώσει. Η αστυνομία την εντόπιζε, την επέστρεφε στους γονείς της και αυτή έφευγε πάλι. Περί το 1996, γνώρισε το σύντροφό της, ο οποίος ήταν κατά 6 χρόνια μεγαλύτερος της. Συγκατοίκησαν αμέσως και το 1997, σε ηλικία μόλις 16 και 22 ετών αντίστοιχα, απέκτησαν ένα γιο. Χώρισαν ένα χρόνο περίπου αργότερα και η κατηγορούμενη 1, ηλικίας τότε 18 ετών, επέστρεψε μαζί με το βρέφος στο πατρικό της. Οι γονείς της αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα υγείας και ανέλαβε τη φροντίδα τους. Ο πατέρας έπασχε από αλτσχάιμερ και η μητέρα από παραμορφωτική αρθρίτιδα. Περί το 1999, η κατηγορούμενη 1 γνώρισε τον νέο της σύντροφο, 2 χρόνια μεγαλύτερο της. Τον παντρεύτηκε το 2001, χρονιά κατά την οποία γεννήθηκε ο γιος τους. Ο σύζυγός της ήταν αρκετά ευκατάστατος, καθότι ήταν επαγγελματίας ψαράς (είχε τα δικά του καΐκια) και ασχολείτο με την πώληση ψαριών. Λόγω των σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζαν οι γονείς της, τους πήρε στο καινούριο της σπίτι για να τους φροντίζει. Σύντομα, παρουσιάστηκαν προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις του ζεύγους, με αποτέλεσμα να χωρίσουν το
2. Όπως αναφέρει, όταν ο σύζυγος της άρχισε να παρουσιάζει βίαιη συμπεριφορά απέναντι της, τον εγκατέλειψε μαζί με τα 2 παιδιά της, ενώ οι γονείς της παρέμειναν στο σπίτι του. Ένα χρόνο μετά, περίπου, η κηδεμονία του 2ου παιδιού δόθηκε στον πατέρα. Εν τέλει κατέληξαν σε ιδιωτική συμφωνία όπως τη φύλαξη και φροντίδα του παιδιού (τεσσάρων ετών τότε) αναλάβει η πατρική γιαγιά, μέχρι την ενηλικίωσή του. Η κατηγορούμενη 1 διατήρησε τακτική επικοινωνία μαζί του και κατέβαλε μηνιαία διατροφή. Μετά το χωρισμό από το σύζυγό της, η κατηγορούμενη 1 επανασυνδέθηκε με τον πρώην σύντροφό της και πατέρα του πρώτου της παιδιού, ο οποίος τότε εργαζόταν ως οδηγός και σερβιτόρος. Περί το 2006, ο πρώην σύζυγος και η μητέρα της αναφερόμενης προχώρησαν σε διαβήματα για να πάρουν τη κηδεμονία και του μεγαλύτερου παιδιού, χωρίς αποτέλεσμα. Η κατηγορούμενη 1 λάμβανε οικονομική και άλλη στήριξη από τις Κοινωνικές Υπηρεσίες του Δήμου Θεσσαλονίκης, όπως αναφέρει, ώστε, μαζί με το συμβίο της, να μπορέσουν να ανταποκριθούν επαρκώς στα γονικά τους καθήκοντα. Περί το 2014, οι σχέσεις του ζεύγους διασαλεύτηκαν, καθότι ο συμβίος της κατηγορούμενης 1 άρχισε τη χρήση ηρωίνης. Η κατηγορούμενη 1 και ο γιος της εγκατέλειψαν την οικία τους, αφού ο συμβίος της αρνείτο να ενταχθεί σε πρόγραμμα απεξάρτησης. Έκτοτε, δεν διατηρούν επαφή. Καταλογίζει την άσκηση βίας κατά του προσώπου της και από τους δύο της συντρόφους. Οι σχέσεις της με τους δύο υιούς της περιγράφονται από την ίδια ως αρκετά καλές. Ο πρώτος της υιός κατατάγηκε στις Ειδικές Δυνάμεις του Ελληνικού Στρατού με σύμβαση διάρκειας τριών ετών. Στη συνέχεια, εργάστηκε για μερικούς μήνες σε καράβια στη Σομαλία, ενώ τον τελευταίο 1.5 χρόνο ζει με την αρραβωνιαστικιά του στη Γερμανία, όπου και εργάζεται ως μάγειρας σε εστιατόριο. Είναι ηλικίας σήμερα 24 ετών. Ο μικρότερος υιός, είναι δευτεροετής φοιτητής Μηχανολογίας στην Κω, και είναι σήμερα ηλικίας 20 ετών. Στην έκθεση που ετοίμασε η ίδια αναφέρει ότι σε ηλικία 32 ετών είχε μείνει έγκυος με τρίτο παιδί το οποίο γεννήθηκε νεκρό. Η κατηγορούμενη 1, πέραν της συστηματικής χρήσης κάνναβης, δεν αντιμετωπίζει οποιαδήποτε άλλα θέματα υγείας. Τα παιδιά της γνωρίζουν για τον εθισμό της. Ο μεγαλύτερος υιός γνωρίζει επίσης ότι, έχει συλληφθεί, ενώ ο μικρότερος πιστεύει ότι η κατηγορούμενη 1 έχει ενταχθεί σε κλειστό πρόγραμμα απεξάρτησης. Στις φυλακές έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα απεξάρτησης «Δανάη». Οι γονείς της απεβίωσαν το
3. Η βιολογική της μητέρα βρίσκεται εν ζωή. Η κατηγορούμενη 1 φοίτησε μέχρι την Α' τάξη Γυμνασίου. Δύο χρόνια αργότερα, άρχισε να εργάζεται ως βοηθός κουζίνας και σερβιτόρα σε διάφορα εστιατόρια. Την περίοδο 2006 - 2007, παρακολούθησε διετές πρόγραμμα σπουδών Κομμωτικής σε ιδιωτική σχολή, επάγγελμα το οποίο ασκούσε μέχρι το
4. Την περίοδο 2010 - 2014, εργαζόταν ως πλανόδια πωλήτρια κουλουριών και κάστανων, αφού είχε λάβει ειδική άδεια από το Δήμο Θεσσαλονίκης. Στην προσπάθειά της να ενισχύσει τις γνώσεις της περί του θέματος, το 2011 φοίτησε σε ιδιωτική σχολή μαγειρικής. Από το 2014 κι έπειτα, εργαζόταν εποχιακά ως μαγείρισσα σε εστιατόρια και ξενοδοχεία στη Ρόδο και τη Θεσσαλονίκη. Κατά τους χειμερινούς μήνες, εργαζόταν ως κομμώτρια με ευκαιριακή απασχόληση. Από τον Μάρτιο του 2020 μέχρι και τη σύλληψη της, παρέμεινε άνεργη λόγω της οικονομικής κατάστασης που επικρατεί στην Ελλάδα ως αποτέλεσμα των περιοριστικών μέτρων κατά της εξάπλωσης της πανδημίας του κορωνοϊού. Κατά διαστήματα απασχολείτο ως πλανόδια πωλήτρια κουλουριών, χωρίς όμως να έχει ανανεώσει την ειδική άδεια που απαιτείται από το Δήμο Θεσσαλονίκης. Παράλληλα διετέλεσε μέλος της Χρυσής Αυγής, με την οποία ήταν υποψήφια βουλευτής το
5. Σύμφωνα με τον συνήγορο της, η κατηγορούμενη 1 έχει ψυχολογικά προβλήματα και παρακολουθείται από ψυχολόγο. Προ της συλλήψεως της παρακολουθείτο από τους Γιατρούς του Κόσμου, οι οποίοι της παρείχαν δωρεάν ψυχολογική στήριξη μία φορά την εβδομάδα. Ο κατηγορούμενος 2 είναι ηλικίας 58 ετών, άγαμος και άτεκνος. Κατάγεται από την Αθήνα, μεγάλωσε όμως στη Θεσσαλονίκη όπου και διέμενε πριν τη σύλληψη του. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Ο πατέρας του μετανάστευσε στις Η.Π.Α. Εκεί δημιούργησε άλλη οικογένεια. Μεγαλώνοντας, ο κατηγορούμενος 2 είχε αραιή επικοινωνία με τον πατέρα του. Σε ηλικία 24 - 26 ετών, ο κατηγορούμενος 2 έζησε προσωρινά στη Νέα Υόρκη, όπου μετέβη για εργασία. Ενόσω διέμενε εκεί είχε στενότερη σχέση με τον πατέρα του. Ο πατέρας του απεβίωσε σε ηλικία 63 ετών. Δεν διατηρεί επαφή με τις τρείς ετεροθαλείς αδελφές του στις Η.Π.Α. Η μητέρα του, όταν ο κατηγορούμενος 2 ήταν τεσσάρων ετών, μετακόμισε μαζί του από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, απ' όπου και καταγόταν. Η μητέρα του, πριν τη συνταξιοδότησή της, ήταν εργάτρια σε διάφορες βιοτεχνίες. Σύναψε δεύτερο γάμο με άντρα 8 χρόνια μεγαλύτερό της, ο οποίος ήταν επίσης διαζευγμένος με παιδιά. Ο πατριός του κατηγορούμενου 2 εργαζόταν σε τσιμεντοβιομηχανία και η οικογένεια διέμενε σε ιδιόκτητο διαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με τα λεχθέντα του, όταν η μητέρα και ο πατριός του αρρώστησαν, εκείνος είχε αναλάβει την αποκλειστική τους φροντίδα. Ο πατριός του απεβίωσε από καρκίνο το 2012 σε ηλικία 84 ετών και η μητέρα του τον Οκτώβριο του 2021 σε ηλικία 85 ετών. Οι σχέσεις του με τα παιδιά του πατριού του είναι περιορισμένες. Στηρίζεται μόνο σε ξάδελφό του, ο οποίος είναι οικογενειάρχης και εργάζεται ως δάσκαλος. Τον στηρίζει στο μέγιστο των δυνατοτήτων του. Ο κατηγορούμενος 2 ολοκλήρωσε μόνο το δημοτικό σχολείο. Ακολούθως εργάστηκε σε μανάβικο, για περίοδο 2 - 3 ετών. Στη συνέχεια, εργάστηκε σε βιοτεχνίες και, σε ηλικία 19 ετών, υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στον Ελληνικό Στρατό. Η θητεία του ήταν διάρκειας 6 μηνών, καθότι ήταν τέκνο χωρισμένων γονιών. Στην ηλικία των 24 ετών μετέβη στη Νέα Υόρκη μετά από πρόσκληση του πατέρα του. Εργάστηκε σε εστιατόρια και ως πλανόδιος πωλητής καφέ για περίοδο 2 ½ ετών, οπότε και επέστρεψε στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα συνέχισε να εργάζεται σε βιοτεχνίες ή ως οδηγός. Τα τελευταία 10 χρόνια, περίπου, είναι άνεργος. Όπως ανέφερε, δυσκολευόταν να βρει σταθερή εργασία λόγω ηλικίας, καθώς επίσης δεν είχε ολοκληρώσει το σχολείο. Σε ηλικία 50 ετών περίπου, εντάχθηκε σε Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας (εσπερινή φοίτηση), και έλαβε απολυτήριο λυκείου. Παρά τις προσπάθειές του, δεν κατάφερε να εξεύρει οποιαδήποτε εργασία και, ως εκ τούτου, ανέλαβε την αποκλειστική φροντίδα της μητέρας και του πατριού του, μέχρι το θάνατο τους. Προ της συλλήψεως του λάμβανε €200 μηνιαίο επίδομα ανεργίας. Ο κατηγορούμενος 2 δεν έχει οποιαδήποτε προβλήματα υγείας, κατάχρησης αλκοόλης ή άλλων εξαρτησιογόνων ουσιών. Ο συνήγορος της κατηγορουμένης 1 κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπ' όψιν, το λευκό της ποινικό μητρώο, την άμεση παραδοχή της και τις δύσκολες προσωπικές της συνθήκες. Η κατηγορούμενη 1, ανέφερε, έτυχε εκμετάλλευσης λόγω των άσχημων οικονομικών της συνθηκών από κάποια «Χριστίνα», η οποία της υποσχέθηκε το ποσό των €800 για την αποστολή των δεμάτων. Αρχικά δεν της είχε αποκαλύψει ότι θα απέστελνε ναρκωτικά αλλά ρούχα. Ακολούθως όμως της αποκάλυψε ότι ήταν κάνναβη. Δεν γνώριζε η κατηγορούμενη 1 όμως την ποσότητα. Η Χριστίνα με πρόσχημα ότι δεν είχε μαζί της ταυτότητα ξεγέλασε την κατηγορούμενη 1 να αποστείλει τα δέματα στο όνομα της. Η Χριστίνα διευθέτησε όπως η κατηγορούμενη 1 μεταβεί αεροπορικώς στην Κύπρο και της έδωσε κινητό τηλέφωνο λέγοντας της ότι θα έπαιρνε τηλεφωνικώς οδηγίες. Μετά την άφιξη της στη Λάρνακα, η Χριστίνα επικοινώνησε μαζί της λέγοντας της ότι θα έπρεπε να παραλάβει τα δέματα μαζί με άλλο πρόσωπο, ο οποίος εμφανιζόταν ως παραλήπτης του δεύτερου δέματος. Μαζί μετέβησαν στο παλαιό αεροδρόμιο Λάρνακας για την παραλαβή οπότε και συνελήφθησαν. Η Υ.ΚΑ.Ν. είχε ήδη πληροφορηθεί για την μεταφορά οπότε, ήταν η θέση του, δεν υπήρχε ποτέ πραγματικός κίνδυνος διοχέτευσης των ναρκωτικών ουσιών στην αγορά. Ήταν η εισήγηση του ότι η κατηγορούμενη 1 ήταν απλός μεταφορέας και ο ρόλος της περιορισμένος. Δεν γνώριζε ποιος ήταν ο τελικός παραλήπτης. Ήταν πρόθυμη, αν και δεν έγινε τέτοια εισήγηση, να προβεί σε ελεγχόμενη παράδοση. Ο συνήγορος της κατηγορουμένης 1 αναφέρθηκε στη νομολογία επί του θέματος αλλά και στις Αγγλικές κατευθυντήριες γραμμές για την επιβολή ποινής σε τέτοιες περιπτώσεις. Ανέφερε επίσης ότι πληρούνταν σωρευτικά οι μετριαστικοί παράγοντες που προβλέπονται στο άρθρο 30

(4)(

1. ii)(αθέμιτη επιρροή), (
2. iv)(βαθμός εξάρτησης), (
3. v)(μεταμέλεια και συνεργασία) και (
4. vi)(είδος και ποσότητα ναρκωτικών ουσιών) του Ν. 29/77. Ως προς το τελευταίο σημείο ανέφερε ότι στα 4 κιλά η περιεκτικότητα σε δραστική ουσία (Τετραϋδροκανναβινόλη - ΤΗC) ήταν πολύ χαμηλή, 0,9% (βλ. Γεωργίου κ.α. ν Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 38/2019 και 50/2019, 20/1/2022). Ο συνήγορος του κατηγορούμενου 2 κάλεσε το Δικαστήριο όπως λάβει υπ' όψιν του το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου 2, την άμεση παραδοχή του, τη συνεργασία του με την Αστυνομία, με την οποία επιδείχθηκε έμπρακτα η μεταμέλεια του, το γεγονός ότι η διάπραξη των αδικημάτων ήταν μεμονωμένο περιστατικό, που οφειλόταν σε οικονομική δυσπραγία. Ο κατηγορούμενος 2, ανέφερε, δεν ήταν ο ιθύνων νους ούτε οργανωτικός παράγων. Στρατολογήθηκε από τρίτο πρόσωπο με την υπόσχεση αμοιβής των €1.000. Ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος 2 δεν γνώριζε για την αποστολή (εισαγωγή) του δεύτερου δέματος. Κατέστη όμως κάτοχος του μαζί με την κατηγορούμενη 1 με την οποία το παρέλαβε. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Η σοβαρότητα των αδικημάτων τα οποία διέπραξαν οι κατηγορούμενοι αντικατοπτρίζεται, κατ' αρχήν, από τις προβλεπόμενες ποινές που προνοούν ποινή φυλάκισης δια βίου. Το άρθρο 30

(1)του Ν.29/77, όπως τροποποιήθηκε, παραπέμπει για την προβλεπόμενη ποινή σε ενσωματωμένο Πίνακα όπου εκτίθενται οι διάφορες μορφές παράβασης του Νόμου και η αντίστοιχη, κατ' ανώτατο όριο τιμωρία. Το ύψος της προβλεπόμενης ποινής προδιαγράφει και την σοβαρότητα που θέλησε ο νομοθέτης να προσδώσει στο κάθε συγκεκριμένο αδίκημα και κατ' επέκταση τον βαθμό προστασίας του έννομου αγαθού που προστατεύεται, στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπ' όψιν κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Souilmi ν Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248). Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή, λαμβάνεται υπ' όψιν στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 ΑΑΔ 575, 580). Στην υπό κρίση περίπτωση, ο νομοθέτης διά της προβλεπόμενης μέγιστης ποινής της ισόβιας φυλάκισης και στις δύο κατηγορίες, προσδίδει μια όλως ιδιαίτερη σοβαρότητα στα αδικήματα αφού το έννομο αγαθό που προστατεύεται είναι η ίδια η κοινωνία (βλ. Saliba v Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 388). Η επιβολή της ποινής αποτελεί έργο λεπτό και δύσκολο. Απαιτείται η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής από την άλλη. Πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προστασία της κοινωνίας, που επιτυγχάνεται μόνο με την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου. Τα ναρκωτικά έχουν δυστυχώς εξαπλωθεί παντού. Ουδείς μπορεί να παραμένει αδιάφορος μπροστά σε αυτό το φαινόμενο. Τα ναρκωτικά αποτελούν τον σύγχρονο εφιάλτη κάθε γονέα και απειλούν το κάθε παιδί με τον όλεθρο και την καταστροφή. Μέχρι στιγμής οι προσπάθειες για αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας δεν έχουν αποδώσει. Τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά δεν παρουσιάζουν κάμψη. Αντιθέτως, βρίσκονται σε έξαρση και για αυτό καθίσταται αναγκαίο να επιβάλλονται αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές. Η χρήση ναρκωτικών έχει χαρακτηρισθεί και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Τα ναρκωτικά αποτελούν κίνδυνο, τόσο για τη φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του ανθρώπου. Ο αγώνας ενάντια στα ναρκωτικά διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα (βλ. Kablawi & Others v Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 494 και Jokarbozorgi v Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 726). Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που κατά κανόνα καθιστά την φυλάκιση αναπόφευκτη. Η τιμωρία δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά μέτρο άμυνας έναντι παραβιάσεων του δικαίου και υπονόμευσης των αρχών του (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Ιωάννου

(1999)2 ΑΑΔ 603). Στην υπόθεση Παγιαβλάς ν Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 240, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου παρατήρησε τα εξής: «Η χρήση ναρκωτικών έχει όντως, προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις γεγονός που επιβάλλει κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως και πρόσφατα διαπιστώθηκε στην Παυλίδης κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, 15.7.1992». Σε ό, τι αφορά τους διακινητές ναρκωτικών είτε αυτοί είναι κυρίως μεταφορείς είτε βαποράκια, η νομολογία υπογραμμίζει ότι ανεξάρτητα από το συγκεκριμένο ρόλο τους, προέχει πάντοτε η αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου για το κοινό καλό. Στην υπόθεση Μιχαήλ ν Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 577, λέχθηκαν συναφώς τα εξής σε σχέση κυρίως με τα «βαποράκια»: «Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου». (βλ. σχετικά και τις Marius v Δημοκρατίας

(2015)2Α ΑΑΔ 397 και Μιχαήλ ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 165/2015, 22.1.2018). Στην υπόθεση Ναζίπ v Αστυνομίας

(2014)2B ΑΑΔ 808, το Ανώτατο Δικαστήριο επανέλαβε τις αρχές, λέγοντας τα ακόλουθα (σελ. 817): «Είναι τετριμμένο, αλλά πρέπει να υπομνησθεί η νομολογία που υπαγορεύει την αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε υποθέσεις ναρκωτικών ουσιών. Η ενασχόληση με ναρκωτικά είτε για ιδία χρήση, είτε κατά μείζονα λόγο, για εμπορία με την εισαγωγή και διάθεση ή προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα αποτελεί μέγιστο κίνδυνο στην κοινωνική συνοχή ενόψει των τεραστίων προβλημάτων που επιφέρει η εξάρτηση από τις ουσίες αυτές. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που τα Δικαστήρια συνδράμουν έστω κατασταλτικά, στον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών με την επιβολή αυστηρών και συνάμα αποτρεπτικών ποινών. Ορθά επομένως μνημονεύθηκαν από το πρωτόδικο Δικαστήριο διάφορες σχετικές επί του θέματος αποφάσεις, ενδεικτικές των οποίων είναι οι Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 538, Berne v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 467, Sikaf v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 467 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Παπαχαραλάμπους - ανωτέρω -.» Η έννοια της αποτροπής εξηγήθηκε στην υπόθεση Πισκόπου v Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 342, όπου λέχθηκαν τα εξής (στη σελ. 351): «Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, .. και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους". Η εξατομίκευση δεν ατονεί, αλλά από την άλλη μεριά δεν μπορεί να εξασθενήσει ή εξουδετερώσει την ανάγκη για προστασία του κοινωνικού συνόλου εκεί όπου εντοπίζεται σοβαρό πρόβλημα. Η στάθμιση, η οποία χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, περιγράφεται με πληρότητα στις υποθέσεις, Antoniades v Police

(1986)2 CLR 21, Κωνσταντίνου v Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224, Φιλίππου ν Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 245, Gholi ν Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 30, Γενικός Εισαγγελέας v Ευαγόρου

(2001)2 ΑΑΔ 285, Jovanovic v Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 635, Θεοχάρους v Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 575 και Θεολόγου ν Αστυνομίας

(2014)2Β ΑΑΔ 800. Ειδικότερα, σε υποθέσεις ναρκωτικών τονίστηκε ιδιαίτερα ότι οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις των κατηγορουμένων και άλλοι μετριαστικοί παράγοντες δεν αποτελούν παρά μόνο «περιθωριακούς παράγοντες με πολύ μικρή βαρύτητα» στην επιμέτρηση της ποινής (βλ. Landau v Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 178, όπως και τις υποθέσεις Sultan v Δημοκρατίας

(1983)2 CLR 121 και Marco v Δημοκρατίας

(1987)2 ΑΑΔ 188). Στην υπόθεση Landau (ανωτέρω), υπογραμμίστηκε ότι: «Ο καλός χαρακτήρας του μεταφορέα είναι πολύ μικρής σημασίας στις περιπτώσεις εμπορίας ναρκωτικών. Οι έμποροι ναρκωτικών, συνήθως αναζητούν μεταφορείς καλού χαρακτήρα και πρόσωπα τα οποία δυνατόν, λόγω φύλου, ηλικίας ή ασθένειας, να προκαλούν τη συμπάθεια του Δικαστηρίου. Χωρίς τους μεταφορείς αυτούς το εμπόριο των ναρκωτικών δεν θα βρισκόταν στην έξαρση που είναι σήμερα.» Σε σχέση με τις οικογενειακές περιστάσεις μεταφορέων κάθε είδους, υποδείχθηκε «.ότι ανεξάρτητα από τα αισθήματα συμπάθειας τα οποία το δικαστήριο μπορεί να έχει για τη δυσχερή θέση στην οποία θα βρεθεί η οικογένεια ενός κατηγορουμένου, τα αθώα θύματα της δικής του εγκληματικής διαγωγής, . αναπόφευκτα πληρώνουν το τίμημα για τα εγκλήματα που διαπράττονται από εκείνους που κανονικά έπρεπε να ήταν οι υποστηρικτές τους»: (σε ελεύθερη μετάφραση) (βλ. Chanine v The Republic

(1987)2 CLR 183, 187). Επομένως, όσο σοβαρές κι αν είναι οι επιπτώσεις σε κατηγορούμενους και στις οικογένειες τους, υπερισχύει η αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου. Προέχει η καταστολή τέτοιων αδικημάτων ώστε να παραμένει αλώβητη η παρεχόμενη προστασία της κοινωνίας. Θεωρούμε χρήσιμο να παραπέμψουμε, ενδεικτικά, σε κάποιες υποθέσεις οι οποίες αφορούν μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών. Έχουμε βέβαια υπ' όψιν ότι, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Χαραλάμπους κ.ά. ν Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 127/2019 και 130/2019, 10.3.2021, με μνεία στη Χαραλάμπους ν Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ. 1: «Προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως το δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αυτός δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη.» (βλ. επίσης, μεταξύ άλλων, τις υποθέσεις, Πόλεος ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση. 141/2016, 2.6.2017, L.C.A. Domiki Ltd v R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ.ά.

(2015)2Α ΑΑΔ 18, Μιχαήλ ν Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 123 και Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 577). Στην Ιωάννου v Δημοκρατίας

(2007)2 ΑΑΔ 484, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 16 ετών σε 43 χρονών πατέρα με κόρη φοιτήτρια και με λευκό ποινικό μητρώο, για κατοχή ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους σχεδόν 24 κιλών, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης). Στη Victor Abe v Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 211, το Ανώτατο Δικαστήριο μείωσε ποινή φυλάκισης από 15 σε 11 και 13 έτη, για αδικήματα αντιστοίχως εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 23 κιλών και 805 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης). Στη Λαζάρου κ.ά. ν Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 633, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 13 ετών για αδικήματα εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι 9 κιλών και 803,9 γραμμαρίων ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης, με σκοπό την προμήθεια στον εφεσείοντα Λαζάρου (κατόπιν ακρόασης), ο οποίος χαρακτηρίστηκε ως ο ιθύνων νους της παράνομης επιχείρησης. Η ποινή της συγκατηγορούμενής του, η οποία μετέφερε τα ναρκωτικά από το εξωτερικό έναντι χρηματικής αμοιβής ύψους €3.500, μειώθηκε σε 9 έτη για κάθε ένα από τα πιο πάνω αδικήματα. Το Εφετείο έκρινε ότι δικαιολογείτο μείωση λόγω του περιορισμένου ρόλου της και των προσωπικών της περιστάσεων. Στη Χρυσάνθου v Δημοκρατίας

(2011)2 ΑΑΔ 221, επικυρώθηκε, κατ' έφεση, ποινή φυλάκισης 12 ετών για αδικήματα εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 11 κιλών και 538,61 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης), σε κατηγορούμενο ηλικίας 22 ετών, με λευκό ποινικό μητρώο. Στη Βασιλείου v Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 254, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 12 ετών για αδικήματα εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 11 κιλών και 501,7 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης). Στην Ιωάννου v Δημοκρατίας

(2014)2 ΑΑΔ 939, το Ανώτατο Δικαστήριο μείωσε ποινή φυλάκισης από 15 σε 12 έτη, για αδίκημα κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 27 κιλών και 059,78 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν παραδοχής). Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι δικαιολογείτο μείωση και τούτο λόγω εσφαλμένης εκτίμησης του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι επρόκειτο για συνολική ποσότητα βάρους 36 κιλών και 177,76 γραμμαρίων, ενώ στην πραγματικότητα το σύνολο ανερχόταν σε 27 κιλά και 407,77 γραμμάρια. Στην Ανδρέου κ.α. v Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 34/17 και 75/17, 8.9.2019, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 12 ετών για αδίκημα κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 24 κιλών και 174,9 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης). Στην Παύλου v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 44/16, 4.4.2019, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 9 ετών για αδίκημα κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 11 κιλών και 454,9473 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια, που επιβλήθηκε (κατόπιν παραδοχής) σε κατηγορούμενο 23 ετών, ο οποίος δεν ήταν ο ιθύνων νους της επιχείρησης και οι ενέργειες του συνίσταντο σε μόνο μεταφορά των ναρκωτικών. Το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε ότι λόγω των περιστάσεων σύλληψης για αυτόφωρο αδίκημα, η σημασία της παραδοχής του κατηγορουμένου ήταν περιορισμένη. Στην Πολυδώρου ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 141/17, 31.5.2019, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 14 ετών (κατόπιν ακρόασης), για αδικήματα εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι 12 κιλών και 944 γραμμαρίων ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης, με σκοπό την προμήθεια. Σίγουρα κατά την επιμέτρηση της ποινής, όσο σοβαρές και αν είναι οι κατηγορίες τις οποίες αντιμετωπίζει ένας κατηγορούμενος, τα δικαστήρια έχουν καθήκον να προβαίνουν στη διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής, ούτως ώστε, η ποινή που θα επιβληθεί να είναι ανάλογη με τη σοβαρότητα των αδικημάτων, αλλά και των αντικειμενικών συνθηκών που περιβάλλουν την διάπραξη των αδικημάτων αυτών, καθώς επίσης και με τις προσωπικές περιστάσεις του ιδίου του κατηγορουμένου (βλ. Θεολόγου ν Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 82/2014, 30.10.2014). Όμως από την άλλη, η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δεν μπορεί να οδηγεί σε εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας των αδικημάτων, ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι απόδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα (βλ. Κωνσταντίνου ν Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224 και Φιλίππου ν Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 224). Εξετάσαμε με ιδιαίτερη προσοχή όλα όσα συνθέτουν την παρούσα υπόθεση, συμπεριλαμβανομένων και των εισηγήσεων των ευπαίδευτων συνηγόρων των κατηγορουμένων σε σχέση με μετριασμό της ποινής. Η παρούσα περίπτωση πρόδηλα κατατάσσεται ανάμεσα στις πιο σοβαρές. Έχουμε υπ' όψιν το είδος και την ποσότητα των ναρκωτικών, όπως και το σκοπό για τον οποίο αυτά προορίζονταν. Πρόκειται για μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών Τάξεως Β΄, προορισμός της οποίας ήταν να διατεθεί στο κοινό. Αυτά όλα αποβαίνουν καθοριστικά στο είδος και το ύψος της ποινής (βλ. Sikaf v Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 467), ακόμη και αν λάβουμε υπ' όψιν την μικρή περιεκτικότητα Τετραϋδροκανναβινόλης (ΤΗC) των 4 κιλών. Υπό αυτή την έννοια λαμβάνεται υπ' όψιν ως μετριαστικός παράγων στα πλαίσια του άρθρου 30

(4)(β) (iv) (είδος και φύση ναρκωτικών ουσιών). Σε ό,τι αφορά τις περιστάσεις που οδήγησαν τους κατηγορούμενους στη διάπραξη των αδικημάτων, όπως και τον αντίστοιχο ρόλο τους, σημειώνουμε ότι αυτοί ενήργησαν ως μεταφορείς. Πάντως, όπως και να χαρακτηρίσει κανείς το ρόλο του καθενός ξεχωριστά, στην ουσία συνέβαλαν κατά τρόπο κρίσιμο στη διακίνηση των ναρκωτικών ως μέρος της αλυσίδας γεγονότων με τα οποία θα επιτυγχανόταν ο τελικός στόχος που ήταν η προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα. Επομένως, υποχωρεί σε σημαντικό βαθμό η σημασία του ότι ήταν μεταφορείς, όπως άλλωστε σαφώς προκύπτει από την υπόθεση Μιχαήλ

(1999)(ανωτέρω). Οι συνήγοροι τους αναφέρθηκαν στα οικονομικά προβλήματα και άλλες προσωπικές και οικογενειακές τους περιστάσεις. Έχει επανειλημμένα λεχθεί, μέσα από τη νομολογία, ότι δεν πρέπει να δίδεται υπέρμετρη βαρύτητα σε οικονομικές ή άλλες δυσκολίες οι οποίες ενδεχομένως να συνέτειναν στο να διαπράξει κατηγορούμενος αδίκημα. Λαμβάνουμε περαιτέρω υπ' όψιν ότι υπήρξε θετική η στάση των κατηγορουμένων, οι οποίοι συνεργάστηκαν με τις αρχές έτσι ώστε να δικαιούνται να επικαλεστούν και τους μετριαστικούς παράγοντες που αναφέρονται στο άρθρο 30

(4)(β) του Ν.29/77. Για την μεν κατηγορούμενη 1, λαμβάνεται υπ' όψιν ο βαθμός εξάρτησης της που την καθιστούσε πρόσωπο που μπορούσε να δεχθεί αθέμιτη επιρροή (βλ. άρθρο 30

(4)(β) (

1. ii)και (
2. iv)του Ν. 29/77 - αντίστοιχα) αλλά και η προθυμία της για απεξάρτηση (βλ. άρθρο 30

(4)(β) (v) του Ν. 29/77). Για τον δε κατηγορούμενο 2, η μεταμέλεια που επιδείχθηκε μέσω της συνεργασίας του με την αστυνομία με την παραδοχή του (βλ. ανάμεσα σε άλλες τις υποθέσεις Μarco v The Republic

(1987)2 CLR 188, Gani v Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 242, Κυριάκου v Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 746, Φραγκίσκου v Δημοκρατίας

(2015)2Β ΑΑΔ 833 και ΚΕΜΑ v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 284/18, 19.7.2019). Δεν παραγνωρίζουμε βέβαια ότι δεν ήταν σε θέση να δώσουν στοιχεία των προσώπων τα οποία τους ανέθεσαν την εν λόγω μεταφορά. Λαμβάνουμε επίσης υπ' όψιν την άμεση παραδοχή τους στο Δικαστήριο η οποία, με βάση πάγια νομολογία, πρέπει να αμείβεται «με σχετική έκπτωση στην ποινή» (βλ. Χαρτούπαλλος ν Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 28 και Θεοδώρου v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 208/18, 27.11.2019), διότι αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Λαμβάνουμε επίσης υπ' όψιν τις προσπάθειες απεξάρτησης που καταβάλλει η κατηγορούμενη 1 σήμερα σε πρόγραμμα των Φυλακών (βλ. Χριστοφίδης ν Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 148, Καρακάννας ν Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 463 και Χαραλάμπους ν Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 82). Το πώς αντικρίζονται τα διάφορα στοιχεία σε κάθε υπόθεση, εξαρτάται από τις λεπτομέρειες που τα συνθέτουν (βλ. Chafari v Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 442). Σε περίπτωση κατά την οποία η σύλληψη διενεργείται επ΄ αυτοφώρω, όπως στην προκειμένη περίπτωση, η σημασία της παραδοχής αμβλύνεται (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν Μονιάτη

(2000)2 ΑΑΔ 553, Γενικός Εισαγγελέας ν Ζανέττου

(2001)2 ΑΑΔ 438 και Κατσαπάου v Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 388). Δεν παραγνωρίζουμε όμως και τα όσα λέχθηκαν αναφορικά με αυτή την πτυχή στην υπόθεση Χαραλάμπους κ.ά. ν Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 127/2019 και 130/2019, 10.3.2021, όπου υποδείχθηκε ότι «. η παραδοχή ενός κατηγορουμένου, ακόμη και σε περιπτώσεις αυτόφωρου αδικήματος, είναι πάντα καλοδεχούμενη και προσμετρά ως απτό στοιχείο μεταμέλειας.». Στα πλαίσια επιμέτρησης της ποινής λαμβάνεται υπ' όψιν και ο βαθμός συμμετοχής και ο ρόλος του κάθε κατηγορούμενου στην τέλεση των αδικημάτων, που οπωσδήποτε διαβαθμίζεται και προσμετρά ανάλογα στον καθορισμό του είδους και του ύψους της ποινής (βλ. Hassan ν Αστυνομίας

(2006)2 ΑΑΔ 356 και Κάττος ν Αστυνομίας

(1997)2 ΑΑΔ 195). Ο βαθμός συμμετοχής των κατηγορουμένων στο έγκλημα, αποτελεί αποφασιστικό κριτήριο για το κατά πόσο θα πρέπει να διαφοροποιηθούν οι ποινές που θα επιβληθούν (βλ. Θεοχάρους ν Αστυνομίας

(1993)2 ΑΑΔ 67 και Ιωάννου ν Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 251). Στην προκειμένη περίπτωση δεν μας διαφεύγει ότι η κατηγορούμενη 1 ήταν ο αποστολέας και των δύο δεμάτων (της συνολικής δηλαδή ποσότητας) και παραλήπτης του ενός, σε αντίθεση με τον κατηγορούμενο 2, ο οποίος ήταν μόνο ο παραλήπτης ενός εκ των δύο δεμάτων. Κατέστη κάτοχος της συνολικής ποσότητας κατά την παραλαβή των δεμάτων μαζί με την κατηγορούμενη

1. Κρίνουμε ότι το γεγονός αυτό διαφοροποιεί τις περιστάσεις διάπραξης του αδικήματος της 3ης κατηγορίας από τον κατηγορούμενο 2 σε σχέση με την κατηγορούμενη 1, οι οποίες, προσμετρούν ελαφρώς προς όφελος του κατηγορούμενου
2. Λαμβάνουμε υπ' όψιν το λευκό ποινικό μητρώο τους όπως και τις επιπτώσεις που θα έχει μια πολύχρονη ποινή φυλάκισης στους ίδιους. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ξυδάς ν Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 817, μια πολυετής φυλάκιση δεν ευνοεί την ομαλή επανένταξη του καταδικασθέντος και καθίσταται επώδυνη για την οικογένεια του. Ωστόσο, σε μια σοβαρή υπόθεση όπως είναι η παρούσα με πρόδηλη την αναγκαιότητα αποτροπής δεν μπορεί να αποφευχθεί η επιβολή πολυετούς ποινής φυλάκισης, όσο και να λάβει υπ' όψιν κανείς τα όσα τέθηκαν ενώπιον μας σχετικά με τις προσωπικές, οικογενειακές, οικονομικές και άλλες περιστάσεις των κατηγορουμένων (βλ. Chanine

(1987)και Landau

(1991)(ανωτέρω)). Αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε όλους τους σχετικούς παράγοντες με την επιμέτρηση της ποινής, εξαντλώντας κάθε δυνατή επιείκεια επιβάλλουμε τις ακόλουθες ποινές: Στην Κατηγορούμενη 1: Στην Κατηγορία 1, ποινή φυλάκισης 11 ετών. Στην Κατηγορία 3: ποινή φυλάκισης 11 ετών. Στον Κατηγορούμενο 2: Στην Κατηγορία 2: ποινή φυλάκισης 7 ετών. Στην Κατηγορία 3: ποινή φυλάκισης 10 ετών. Οι ποινές φυλάκισης εκάστου κατηγορουμένου να συντρέχουν. Σύμφωνα με το άρθρο 117

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, οι ποινές φυλάκισης μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που οι κατηγορούμενοι βρίσκονται σε προφυλάκιση. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .......... Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο