ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. Π. Κ., Αρ. Υπ. 2237/2020, 28/9/2022

(1)(α),

(4)(α), 38 και 40 του Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης Τρίτου) Νόμου του 2000, Αρ. 96

(1)2000 και Κ.Δ.Π. 187/2000 ως τροποποιήθηκε και την κατηγορία (2η κατηγορία) της χρήσης ιδιωτικού οχήματος για την μεταφορά επιβατών επ' αμοιβή, κατά παράβαση των άρθρων 14, 21 και 22 του Περί Ρυθμίσεως της Τροχαίας Μεταφοράς Νόμου 9/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της 1ης κατηγορίας, ο Κατηγορούμενος στις 10.10.2019 στην Λεωφ. Αθηνών στην Λάρνακα της Επαρχίας Λάρνακας οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής [ ] σε οδό, χωρίς να βρίσκεται σε ισχύ, σχετικά με την χρήση του, από το πρόσωπο αυτό, τέτοιο ασφαλιστήριο που αφορά ευθύνη έναντι τρίτου. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της 2ης κατηγορίας, ο Κατηγορούμενος στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην πρώτη κατηγορία οδηγούσε το ιδιωτικό μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής KVM691 και μετέφερε επιβάτες επ' αμοιβή. Η Μαρτυρία Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε ως μάρτυρα τον κ. Ζ. Ανδρέου, Επόπτη στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών Λάρνακας (ΜΚ1) ο οποίος ήταν και ο μοναδικός μάρτυρας κατηγορίας. Ο ΜΚ1 στις 10.10.2019 εν ώρα καθήκοντος στάθμευσε το υπηρεσιακό όχημα δίπλα από το όχημα [ ], το οποίο προηγουμένως ακολουθούσε, σε κόλπο οχημάτων επί της Λεωφ. Αθηνών. Ο Κατηγορούμενος σύμφωνα με τα στοιχεία του Τμήματος Οδικών Μεταφορών, είναι και ο ιδιοκτήτης του εν λόγω οχήματος. Κατάθεσε εκτύπωση των στοιχείων του οχήματος ως Τεκμήριο
2. Επί του οχήματος, ανάφερε ο ΜΚ1, είδε να επιβαίνουν εκτός από τον Κατηγορούμενο τρία άλλα πρόσωπα, δυο ενήλικες άνδρας και γυναίκα και ένα παιδί. Είδε μέσα από το υπηρεσιακό του όχημα, τον Κατηγορούμενο να λαμβάνει από τον άνδρα €20 και να του επιστρέφει €
3. Το παράθυρο του οχήματος του Κατηγορούμενου ήταν ανοικτό. Όταν τα τρία πρόσωπα κατέβηκαν από το όχημα του Κατηγορούμενου πλησίασε τον άνδρα και τον ρώτησε στα Αγγλικά από που έρχεται και αυτός του απάντησε ότι ζήτησε ταξί και μένει στο ξενοδοχείο MEDUSA GARDENS, ήρθε το συγκεκριμένο όχημα και τον μετέφερε στην Λάρνακα. Τον ρώτησε στα Αγγλικά αν πλήρωσε και του απάντησε στα Αγγλικά ότι πλήρωσε. Ο ΜΚ1 ζήτησε από τον άνδρα να του δείξει διαβατήριο και διαπίστωσε ότι είναι αλλοδαπός από Ρωσία ή Ουκρανία εξ όσων θυμάται. Αντεξεταζόμενος διευκρίνισε ότι γνωρίζει τον Κατηγορούμενο, γνωρίζει ότι ο Κατηγορούμενος διατηρεί γραφείο ταξί στην Ορόκλινη, ότι δεν έλαβε κατάθεση από τον άνδρα με τον οποίο συνομίλησε ούτε πήρε περαιτέρω στοιχεία. Βρισκόταν στην οδό Βασιλέως Παύλου με κατεύθυνση προς τον οδό Μακαρίου και διαπίστωσε το όχημα του Κατηγορούμενου να έρχεται από το λιμάνι και να στρίβει προς την Λεωφ. Αθηνών. Τον ακολούθησε και τον είδε να σταθμεύει στον κόλπο οχημάτων δίπλα από το ξενοδοχείο SUN HALL. Ανάφερε περαιτέρω ότι το συγκεκριμένο γραφείο ταξί, δηλαδή του Κατηγορούμενου, το έχει καταγγείλει ξανά στο παρελθόν για ιδιωτικό όχημα και έχει αρκετά ιδιωτικά οχήματα που μεταφέρουν επιβάτες επί μισθώσει. Για αυτό το παρακολούθησε. Αρνούμενος υποβολή του συνηγόρου του Κατηγορούμενου για προκατάληψη εναντίον του τελευταίου, ο ΜΚ1 ανάφερε ότι την περίοδο που φιλοξενούνταν ασθενείς με την νόσο του COVID στο ξενοδοχείο LORDOS BEACH HOTEL ο ΜΚ1 διευθετούσε τις μεταφορές των φιλοξενούμενων ασθενών ειδοποιούσε το γραφείο ταξί του Κατηγορούμενου για μεταφορά ασθενών κάθε μέρα δυο και τρεις φορές. Υποβλήθηκε επίσης στον ΜΚ1 ότι τα άτομα που επέβαιναν του οχήματος του Κατηγορούμενου δεν ήταν επιβάτες επί μισθώσει, θέση την οποία ο ΜΚ1 απέρριψε. Αφού ο Κατηγορούμενος κρίθηκε εκ πρώτης όψεως ένοχος, κλήθηκε σε απολογία και επέλεξε να διατηρήσει το δικαίωμα της σιωπής χωρίς να καλέσει οποιοδήποτε μάρτυρα. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Παρακολούθησα με προσοχή τον μάρτυρα. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του, έχοντας εξετάσει και το περιεχόμενο των εγγράφων που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια, έλαβα υπόψη την εικόνα του στο Δικαστήριο αλλά εξέτασα την μαρτυρία του υπό το φως της ανθρώπινης πείρας και συμπεριφοράς, στοιχείο αποφασιστικής σημασίας για να καταλήξει το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία του (βλ. Ζαβρού ν. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ 447, Χριστοφή ν Ζαχαριάδη

(2002)1 Α.Α.Δ 401, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ 173, Κυπριανού ν Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ 816) και αντλώντας καθοδήγηση από την σχετική Νομολογία προχωρώ στην καταγραφή των όσων αποκόμισα από την μαρτυρία του ΜΚ

1. Ο ΜΚ1 άφησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Απαντούσε με αμεσότητα, με σαφήνεια και φυσικότητα. Δεν υπάρχει αμφιβολία στο μυαλό μου ότι κατάθεσε τα αληθή γεγονότα της υπόθεσης. Ως εκ τούτου αποδέχομαι την μαρτυρία του. Έχω θέσει υπόψη μου την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου υπεράσπισης ότι η παράλειψη ή μη λήψη κατάθεσης από το άτομο που είδε να δίνει χρήματα στον Κατηγορούμενο εμποδίζει τον Κατηγορούμενο από το να αντικρούσει την μαρτυρία ή να αντεξετάσει καλώντας παράλληλα το Δικαστήριο να μην την λάβει υπόψη. Η εισήγηση γίνεται στην βάση του άρθρου 27 του του Περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ.
2. Η βαρύτητα που αποδίδεται στην εξ ακοής μαρτυρία επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και δεν αποκλείεται τέτοια μαρτυρία εκ προοιμίου μόνο για το λόγο ότι αυτή είναι εξ ακοής. Έχοντας κατά νου τις σχετικές αρχές σε σχέση με το ζήτημα κρίνω ότι, υπό τις περιστάσεις, ο ΜΚ1 απλώς επιβεβαίωσε ότι είδε. Είναι υπό αυτό το πρίσμα που εντάσσεται η εξ ακοής μαρτυρία, ότι δηλαδή του ανάφερε εκείνος ο άνδρας ότι πλήρωσε για την μεταφορά του από την Ορόκλινη στο ξενοδοχείο SUN HALL στην Λάρνακα, στο σύνολο της μαρτυρίας και για τον λόγο που εξήγησα την αποδέχομαι. Ο Κατηγορούμενος ως είχε δικαίωμα άλλωστε επέλεξε την σιωπή. Νομική Πτυχή Με την άρνηση των Κατηγοριών η Κατηγορούσα Αρχή έχει υποχρέωση να αποδείξει κάθε συστατικό στοιχείο των αδικημάτων, με αποδεκτή μαρτυρία, και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (βλ. Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71, Λοϊζου V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και Σωτηριάδης V Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482). Ο κατηγορούμενος δεν υποχρεούται να αποδείξει ότι οι ισχυρισμοί του είναι αληθινοί ή βάσιμοι αλλά αρκεί η δημιουργία λογικής αμφιβολίας. Διαφορετική προσέγγιση θα παραβίαζε το τεκμήριο της αθωότητας το οποίο κατοχυρώνεται από το Άρθρο 12

(4)του Συντάγματος (Ιακώβου ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 211, σελίδα 218). Σε σχέση με την πρώτη κατηγορία, σύμφωνα με το άρθρο 3

(1)(α) Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης Τρίτου) Νόμου του 2000, Αρ. 96

(1)2000: «3.-

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού, απαγορεύεται σε οποιοδήποτε πρόσωπο να- (α) Χρησιμοποιεί μηχανοκίνητο όχημα σε οδό, εκτός αν βρίσκεται σε ισχύ, σχετικά με τη χρήση του από το πρόσωπο αυτό, τέτοιο ασφαλιστήριο που αφορά ευθύνη έναντι τρίτου σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου αυτού (β)..» Προκύπτει από το πιο πάνω λεκτικό ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι (α) η χρήση του οχήματος σε οδό και (β) εκτός αν υπάρχει σε ισχύ ασφαλιστήριο που αφορά ευθύνη έναντι τρίτου Σε σχέση με την δεύτερη κατηγορία, το άρθρο 14 του Περί Ρυθμίσεως της Τροχαίας Μεταφοράς Νόμου 9/1982 διαλαμβάνει τα εξής: «14. Απαγορεύεται η από οποιοδήποτε πρόσωπο με ιδιωτικό μηχανοκίνητο όχημα μεταφορά επιβατών επί μισθώσει ή επ' αμοιβή.» Συνεπώς, προκύπτει ότι πρέπει να υπάρξει (α) ιδιωτικό όχημα, (β) μεταφορά επιβατών και (γ) μίσθωση. Σύμφωνα με την Albert v Motor Insurers' Bureau [1971] 2 All E.R. 1345, υπόθεση η οποία αφορούσε θανατηφόρο τροχαίο προέκυψε η ανάγκη ερμηνείας των εννοιών «αμοιβής» και «μίσθωσης» με το Δικαστήριο να καταλήγει στο ότι οι πιο πάνω έννοιες πρέπει να μην ερμηνεύονται περιοριστικά. Στην υπόθεση DPP v Sikondar [1993] R.T.R. 90 ο Κατηγορούμενος χρησιμοποιούσε τακτικά το ιδιωτικό όχημα του για να μεταφέρει κορίτσια στο σχολείο λαμβάνοντας χρήματα για βενζίνη. Κρίθηκε ότι οι πράξεις του επεκτείνονταν πέραν της απλής κοινωνικής καλοσύνης. Αποφασίστηκε επίσης ότι δεν είναι απαραίτητο για την κατηγορούσα αρχή να αποδείξει την ύπαρξη νόμιμης συμφωνίας μεταξύ οδηγού και επιβατών. Ευρήματα Στην παρούσα περίπτωση, η Υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε ότι το όχημα KVM691 είναι ιδιοκτησίας του Κατηγορούμενου ούτε ότι το όχημα είναι ιδιωτικό. Συνεπώς δεν τέθηκε ζήτημα ύπαρξης ή μη ασφαλιστήριου από την Υπεράσπιση και κανένα τέτοιο έγγραφο προσκομίστηκε ενώπιον μου. Δεν αμφισβητήθηκε περαιτέρω ότι κατά την ημερομηνία που καταγράφεται στο Κατηγορητήριο, ο Κατηγορούμενος χρησιμοποιούσε το εν λόγω όχημα, δηλαδή οδηγούσε επί της Λεωφ. Αθηνών. Ο ΜΚ1 ανάφερε ότι είδε τρία άτομα να επιβαίνουν του οχήματος του Κατηγορούμενο και ένα εξ αυτών να δίνει χρήματα στον Κατηγορούμενο και το οποίο άτομο σύμφωνα με τον ΜΚ1 ανάφερε ότι ζήτησε ταξί και τον έφερε ο Κατηγορούμενος στην Λάρνακα και πλήρωσε χρήματα. Ό,τι τέθηκε ως θέση από την Υπεράσπιση, επί της ουσίας, στον ΜΚ1 ήταν ότι ο Κατηγορούμενος ουδέποτε μετέφερε οποιοδήποτε άτομο ως επιβάτη εκείνη την ημέρα, ότι δεν είδε ο ΜΚ1 να δίδεται αμοιβή στον Κατηγορούμενο και ότι ο ΜΚ1 προέβη σε αυθαίρετα συμπεράσματα λόγω προκατάληψης εναντίον του Κατηγορούμενου. Για τους λόγους που ανάφερα πιο πάνω η μαρτυρία του ΜΚ1 έγινε αποδεκτή στο σύνολο της. Επομένως αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο Κατηγορούμενος κατά την ημερομηνία που καταγράφεται στο Δικαστήριο μετέφερε επιβάτες σε ιδιωτικό όχημα επ' αμοιβή και χωρίς να κατέχει σχετικό ασφαλιστήριο. Κατάληξη Με βάση τα πιο πάνω ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. (Υπ.)..................................... Λ. Χαβιαράς, Προσ Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο