ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. Α. Π., Αρ. Υπ. 2086/2020, 16/11/2022

(4)και 20Α του Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως έχει τροποποιηθεί. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο Κατηγορούμενος στις 13/12/2019 και ώρα 19:15 μ.μ. στην οδό Αγ. Ελένης στη Λάρνακα οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής [ ] μη καταβάλλων την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε ως μάρτυρα τον Αστ. 4711 κ. Μ. Κάρουλλα ο οποίος υπηρετεί στο κλάδο διερεύνησης τροχαίων δυστυχημάτων του Τμήματος Τροχαίας Λάρνακας (ΜΚ1) και τον κ. Ε. Χριστοφόρου, παραπονούμενο. (ΜΚ2) Η Μαρτυρία Ο ΜΚ1 κατάθεσε αναφορικά με τις ενέργειες που έκανε ως εξεταστής της υπόθεσης. Ανάφερε ότι στις 13.12.2019 περί τις 19:20 μ.μ. έλαβε πληροφορία από τον Κατηγορούμενο ότι ενώ οδηγούσε το πιο πάνω όχημα στην οδό Αγ. Ελένης ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα με πεζό (ΜΚ2) που διασταύρωνε δρόμο. Ο πεζός τραυματίστηκε και ο Κατηγορούμενος ζήτησε την παρουσία της Αστυνομίας. Όταν έφθασε στην σκηνή ο ΜΚ1 με την πάροδο περίπου 15 λεπτών από την ώρα που ειδοποιήθηκε, βρήκε στην τελική του θέση το όχημα του Κατηγορούμενου και τον ίδιο τον Κατηγορούμενο. Ο ΜΚ2 είχε ήδη παραλειφθεί από ασθενοφόρο και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Ο ΜΚ1 ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο στην παρουσία του Κατηγορούμενου και κατέγραψε τα ευρήματα του. Ακολούθως επισκέφθηκε τον ΜΚ2 στο νοσοκομείο όπου ενημερώθηκε για τα τραύματα του ΜΚ

1. Κατάθεσε ως τεκμήριο 3 στο Δικαστήριο το τελικό σχεδιάγραμμα της σκηνής του ατυχήματος. Ο ΜΚ1 εντόπισε στο όχημα του Κατηγορούμενου σκούπισμα στην σκόνη στην δεξιά πλευρά του. Σύμφωνα επίσης με τον ΜΚ1 ο φωτισμός ήταν τέτοιος που ο ίδιος θα μπορούσε, είπε, να εντοπίσει στον δρόμο μέχρι και ένα σελίνι και δεν υπάρχει τίποτα στον χώρο το οποίο μπορεί να επηρεάσει την ορατότητα ενός οδηγού με την πορεία που είχε ο Κατηγορούμενος. Υπάρχουν δυο ηλεκτρικοί πάσσαλοι της ΑΗΚ με νέου τύπου λαμπτήρες LED, ενώ φωτισμός προέρχεται, από παρακείμενη υπεραγορά και διαμερίσματα πολυκατοικίας. Δεν τέθηκε ζήτημα ταχύτητας του οχήματος του Κατηγορούμενου. Αντεξεταζόμενος, ο ΜΚ1 δεν δέχθηκε ότι ο φωτισμός δεν είναι ικανοποιητικός. Δεν γνωρίζει αν προστέθηκαν αργότερα και άλλοι πάσσαλοι της ΑΗΚ. Ανάφερε επίσης ότι στο μέρος εκεί είναι η μεγαλύτερη και κυριότερη στάση λεωφορείων της Λάρνακας και αναμένεται να υπάρχουν πεζοί. Συμφώνησε όμως με τον Κατηγορούμενο ότι δεν ήταν καλή η επιλογή του ΜΚ2 να διασταυρώσει από την οδό Αρχ. Λεοντίου Α διαγώνια σε μια απόσταση 25 μέτρων προς εκεί που είχε σταθμεύσει το όχημα του παρά από το σημείο της στάσης λεωφορείων από τον απέναντι δρόμο που ήταν απόσταση 4,8 μέτρα. Ο ΜΚ1 επίσης, απέρριψε την εκδοχή του Κατηγορούμενου ότι ο ΜΚ2 έκανε σήμα πρώτα στον Κατηγορούμενο να προχωρήσει και ακολούθως ο ίδιος ο Κατηγορούμενος συνέχισε την πορεία του και χτύπησε στο όχημα του Κατηγορούμενου διότι, ως είπε, θα έπρεπε να κινείτο με αξιοθαύμαστη ταχύτητα ο ΜΚ2 για να προκαλέσει σπάσιμο στο πόδι του. Ο ΜΚ2 ανάφερε ότι η πλατεία ήταν ελεύθερη και δεν είχε οχήματα την δεδομένη στιγμή που αποφάσισε να διασταυρώσει. Όταν είδε το όχημα του Κατηγορούμενου στα 4-5 μέτρα υπολόγισε ότι αυτός θα σταματούσε γιατί είχαν μείνει μόνο δυο βήματα πριν ανεβεί στο πεζοδρόμιο, δηλαδή να ολοκληρώσει την διασταύρωση του. Είπε ότι ο Κατηγορούμενος του κτύπησε με το όχημα του στο δεξί πόδι με το δεξί μπροστινό μέρος του προφυλακτήρα του αυτοκινήτου, κάτι το οποίο συνάδει με το σημείο που εντόπισε το σκούπισμα ο ΜΚ1 και με το τεκμήριο 6 στο οποίο ενημερώνεται η Αστυνομία για τα τραύματα του ΜΚ
2. Αρνήθηκε την θέση του Κατηγορούμενου ότι σταμάτησε την πορεία του και έκανε σήμα στον Κατηγορούμενο να προχωρήσει και όταν προχώρησε ο ΜΚ2 με γρήγορο ρυθμό προσπάθησε να πάει στο απέναντι πεζοδρόμιο διότι, ως ανάφερε, αν σταματούσε ο Κατηγορούμενος θα περνούσε από πάνω του. Αρνήθηκε επιπλέον την υποβολή του Κατηγορούμενου ότι ο ίδιος κτύπησε πάνω στο όχημα του τελευταίου. Δεν δέχθηκε ότι ο φωτισμός ήταν κακός, αλλά δέχθηκε ότι τα ρούχα του ήταν πάνω σκούρο και παντελόνι προς το σκούρο. Κατά την κυρίως εξέταση του ανάφερε ότι σήμερα, δηλαδή στο Δικαστήριο, είδε τον Κατηγορούμενο. Αντεξεταζόμενος ανάφερε ότι ήταν βράδυ που χτύπησε και ήρθε μια κοπέλα και του σκούπισε το πρόσωπο από το αίμα. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες και τον Κατηγορούμενο. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας τους, έχοντας εξετάσει και το περιεχόμενο των εγγράφων που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια, έλαβα υπόψη την εικόνα τους στο Δικαστήριο αλλά εξέτασα την μαρτυρία τους υπό το φως της ανθρώπινης πείρας και συμπεριφοράς, στοιχείο αποφασιστικής σημασίας για να καταλήξει το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία τους (βλ. Ζαβρού ν. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ 447, Χριστοφή ν Ζαχαριάδη

(2002)1 Α.Α.Δ 401, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ 173, Κυπριανού ν Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ 816) και αντλώντας καθοδήγηση από την σχετική Νομολογία προχωρώ στην καταγραφή των όσων αποκόμισα από την μαρτυρία των ΜΚ1, ΜΚ2 και του Κατηγορούμενου. Ο ΜΚ1 άφησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο και κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ στην μαρτυρία του. Ως προς το κομμάτι του φωτισμού, αν και η αναφορά του ότι μπορεί να εντοπίσει μέχρι και ένα σελίνι στο δρόμο στις συνθήκες που επικρατούσαν κατά το χρόνο του ατυχήματος κρίνεται υπερβολική, την αποδίδω στο ότι ο ΜΚ1 ήθελε να δείξει με έμφαση ότι ο φωτισμός ήταν επαρκής. Ο ΜΚ2 επίσης άφησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Σημαντικό σημείο της μαρτυρίας του είναι ότι είδε, ως είπε, το όχημα του Κατηγορούμενου στα 4-5 μέτρα και δεν σταμάτησε. Συνέχισε την πορεία του και του είχαν μείνει δυο βήματα πριν διασταυρώσει οπότε και του χτύπησε το όχημα του Κατηγορούμενου. Εδώ είναι η διάσταση ως προς τα γεγονότα, διότι ο Κατηγορούμενος τόσο στην κυρίως εξέταση του όσο και στην αντεξέταση του ισχυρίστηκε ότι όταν μπήκε στην στροφή πήγαινε με χαμηλή ταχύτητα και αφού μπήκε στην στροφή αντιλήφθηκε τον ΜΚ2. Έπειτα ισχυρίστηκε ότι ο ΜΚ2 του έκανε σήμα να περάσει ενώ ο ΜΚ2 αρνείται τον ισχυρισμό αυτό. Από την μαρτυρία του ΜΚ2 δέχομαι ότι είδε το όχημα του Κατηγορούμενου στα 4-5 μέτρα όμως δεν σταμάτησε γιατί ήταν σχεδόν στο πεζοδρόμιο. Δέχομαι επίσης ότι το όχημα του Κατηγορούμενο τον χτύπησε. Η θέση του Κατηγορούμενου ότι πήγαινε σιγά δεν αμφισβητήθηκε επί της ουσίας. Ούτε ότι είδε τον ΜΚ2 μετά που μπήκε στην στροφή. Δεν αμφισβητήθηκε επιπλέον το σημείο που υπόδειξε στο τεκμήριο 3 ότι εντόπισε τον ΜΚ2 στα τρία μέτρα πριν το πεζοδρόμιο. Τα σημεία της μαρτυρίας του Κατηγορούμενου αυτά, τα αποδέχομαι. Δέχομαι επίσης το σημείο της μαρτυρίας του Κατηγορούμενου σε σχέση με την επιλογή σημείου διασταύρωσης από πλευράς ΜΚ2 και ότι ο ΜΚ2 ήταν κοντά στο απέναντι πεζοδρόμιο, δηλαδή κοντά στο να ολοκληρώσει την διασταύρωση του. Δεν γίνεται αποδεκτό ότι η ορατότητα ήταν περιορισμένη διότι ο Κατηγορούμενος εντόπισε τον ΜΚ2 ο οποίος φορούσε σκούρου χρώματος ρούχα. Επίσης, το ότι ο φωτισμός δεν ήταν ικανοποιητικός έρχεται σε αντίθεση με τον ισχυρισμό του Κατηγορούμενου ότι είδε τον πεζό και σταμάτησε. Επιπρόσθετα, για το κατά πόσο οι λαμπτήρες τύπου LED εκπέμπουν συγκεντρωτικά φως και όχι διάχυτα δεν έχει παρουσιαστεί ενώπιον μου εξειδικευμένη μαρτυρία συνεπώς δεν μπορώ να εξετάσω τον εν λόγω ισχυρισμό. Δεν γίνεται αποδεκτός ούτε ο ισχυρισμός του Κατηγορούμενου ότι του έκανε σήμα ο ΜΚ2 να προχωρήσει διότι μια τέτοια κίνηση εκ μέρους του ΜΚ2 δεν είναι ούτε λογική ούτε αναμενόμενη εφόσον ήταν πολύ κοντά στο να ολοκληρώσει την διασταύρωση του. Δεν υπήρχε λόγος να θέσει τον εαυτό του σε τέτοιο κίνδυνο. Ευρήματα Σε ζητήματα που αφορούν στον προσδιορισμό μιας κατάστασης πρέπει το Δικαστήριο να καθοδηγείται από την κοινή λογική χωρίς να περιπλέκεται σε αχρείαστες λεπτομέρειες (βλ. Vakanas v Thomas

(1982)1 CLR 530). Έτσι στην προκείμενη περίπτωση, δεν υπήρχε οποιαδήποτε περίπλοκη κατάσταση τροχαίας αν και ήταν νύχτα, ο φωτισμός ήταν επαρκής γεγονός το οποίο επιβεβαιώνεται και από το ότι ο Κατηγορούμενος εντόπισε τον ΜΚ2 στον δρόμο παρά του ότι φορούσε σκούρου χρώματος ρούχα. Υπήρχε εντός του δρόμου ένα προβλεπτός κίνδυνος, ο οποίος συνίστατο στο ότι ο ΜΚ2 είχε σχεδόν διασταυρώσει, έναντι του οποίου ο Κατηγορούμενος όφειλε να λάβει προφυλάξεις. Είναι αδιάφορο για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης, το κατά πόσον ο ίδιος ο πεζός ήταν αμελής. Παράλληλη αμέλεια από την πλευρά άλλου εμπλεκόμενου δεν επηρεάζει το ζήτημα της ενοχής αμελούς οδηγού, αν αυτός αποδειχθεί ότι ήταν αμελής (βλ. Triftarides v Police

(1968)2 CLR 140 και Νικολάου ν Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 748). Νομική Πτυχή Με την άρνηση των Κατηγοριών η Κατηγορούσα Αρχή έχει υποχρέωση να αποδείξει κάθε συστατικό στοιχείο των αδικημάτων, με αποδεκτή μαρτυρία, και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (βλ. Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71, Λοϊζου V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και Σωτηριάδης V Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482). Ο κατηγορούμενος δεν υποχρεούται να αποδείξει ότι οι ισχυρισμοί του είναι αληθινοί ή βάσιμοι αλλά αρκεί η δημιουργία λογικής αμφιβολίας. Διαφορετική προσέγγιση θα παραβίαζε το τεκμήριο της αθωότητας το οποίο κατοχυρώνεται από το Άρθρο 12

(4)του Συντάγματος (Ιακώβου ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 211, σελίδα 218). Σύμφωνα με το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 : «Πας όστις οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα επί τίνος οδού μη καταβάλλον την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή ή μη επιδεικνύων εύλογο μέριμνα για έτερα πρόσωπα, χρησιμοποιούντα την οδό, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν δια διάστημα μη υπερβαίνον το εν έτος ή εις χρηματική ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας χιλίας λίρας ή εις αμφότερας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης». Το πιο πάνω άρθρο έχει τύχει εξαντλητικής εξέτασης από τα Δικαστήρια μας και η Νομολογία επί του θέματος είναι πλούσια. Η αμέλεια εξαρτάται από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και είναι συνυφασμένη με το χρόνο, τόπο καθώς και με άλλες συνθήκες που επικρατούν τον δεδομένο χρόνο (βλ. Nicolaides v Economides

(1963)2 CLR 78). Το κριτήριο είναι αντικειμενικό με την έννοια ότι το επίπεδο της οδήγησης που απαιτείται από ένα οδηγό κρίνεται αντικειμενικά και απρόσωπα. Το καθήκον του οδηγού εξετάζεται υπό το πρίσμα των γεγονότων και το μέτρο είναι ο σώφρονας, ικανός και λογικός οδηγός και όχι ο τέλειος οδηγός (βλ. Charalambous v Police

(1982)2 CLR 134, Πορτοκαλίδης ν Αστυνομίας

(1987)2 CLR 86, Σωκράτους ν Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 1 και Παύλου ν Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 68) και οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού (βλ. Σωκράτους ανωτέρω). Ένας οδηγός έχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από όλες τις περιστάσεις (βλ. Κωνσταντίνου ν Κατσούρη

(1975)1 CLR 188). Η αμέλεια που χρειάζεται για να στοιχειοθετηθεί το πιο πάνω αδίκημα δεν είναι ψηλότερη από αυτή που χρειάζεται για να αποδειχθεί στις πολιτικές υποθέσεις (βλ. Κωμιάτη ν Πόλιτσου

(2001)1 ΑΑΔ 226, Ζαχαρία ν Καραολή

(2004)1Α ΑΑΔ 72). Η μη αποφυγή της σύγκρουσης δεν συνεπάγεται από μόνη της αμέλεια (βλ. Παπά ν Ναθαναήλ κ.α.

(2000)1(Α) ΑΑΔ 275). Η παρουσία ενήλικου πεζού στον δρόμο δεν υποδηλώνει αφ' εαυτής την ύπαρξη κινδύνου, για τον οποίο πρέπει να ληφθούν προφυλακτικά μέτρα. Κίνδυνος μπορεί να προκύψει αφότου ο πεζός αποπειράται να διασταυρώσει τον δρόμο. (βλ. Murrel v. Aστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 217). Στην υπό εξέταση περίπτωση, ο πεζός ήταν κοντά στο να ολοκληρώσει την διασταύρωση του. Στην Alevtyna Koptyakova v. Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού, Ποινική Έφεση 86/2017 ημερομηνίας 13.3.2018, επικροτήθηκε η αρχή ότι το κριτήριο εξέτασης της οδικής συμπεριφοράς ενός οδηγού, με βάση το άρθρο 8 του Ν.86/72, είναι αντικειμενικό και όχι υποκειμενικό. Η παράλειψη λήψης μέτρων προφύλαξης, έναντι ευλόγως προβλεπτού κινδύνου από ένα συνετό οδηγό, είναι το μέτρο (βλ. Αργυρού ν Αστυνομίας

(2002)2 ΑΑΔ 378). Υπήρχε προβλεπτός κίνδυνος ο οποίος, ως αναφέρω και πιο πάνω συνίστατο, στο ότι υπήρχε πεζός στον δρόμο και ο πεζός είχε εντοπιστεί από τον Κατηγορούμενο. Κατάληξη Δεν αποτελεί καθήκον του Δικαστηρίου τούτου να επιμερίσει ευθύνη ανάμεσα στα δύο πρόσωπα, αν και το Δικαστήριο κρίνει ότι ο πεζός στην προκειμένη περίπτωση επέδειξε αμέλεια, αφού επιχείρησε να διασταυρώσει διαγώνια και μια απόσταση 25 μέτρων όπου ενώ υπήρχαν διαθέσιμες ασφαλέστερες εναλλακτικές. Παρά ταύτα, η υποχρέωση του Κατηγορουμένου έναντι του πεζού ήταν δεδομένη. Εν όψει όλων των πιο πάνω ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.)......... Λ. ΧΑΒΙΑΡΑΣ, Προσ. Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο