ΔΗΜΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 841/19, 16/6/2022

(1)του Περί Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96 προβλέπει σε «σε περίπτωση πρώτης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει το ένα

(1)έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000) ή και στις δύο ποινές μαζί και σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα δύο

(2)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις είκοσι χιλιάδες ευρώ (€20.000) ή και στις δύο ποινές μαζί.» Εκτός από τις προβλεπόμενες ποινές φυλάκισης και προστίμου, το άρθρο 20 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96 στην παράγραφο

(3)αυτού, προνοεί και την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης ή μετακίνησης εντός διαστήματος μέχρι 2 μηνών ή ανάλογα για διάταγμα τερματισμού χρήσης οικοδομής σε περίπτωση μη χορήγησης του σχετικού πιστοποιητικού έγκρισης σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 10 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ.96., καθώς και με επιβάρυνση του καταδικασθέντα με τα έξοδα της διαδικασίας και των τυχόν καταβλητέων δικαιωμάτων. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών αγόρευσαν ως προς το εάν πρέπει να εκδοθεί διάταγμα κατεδάφισης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ζήτησε την έκδοση σχετικού διατάγματος κατεδάφισης, παραπέμποντας στην επί του θέματος νομολογία. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Κατηγορουμένων επιχειρηματολόγησε εναντίον της έκδοσης σχετικού διατάγματος, βασιζόμενος κυρίως στην αποσύνδεση των Κατηγορουμένων από την ανέγερση των παράνομων οικοδομημάτων ως εκ του ρόλου τους ως ενοικιαστές. Το ζήτημα που εν προκειμένω αναφύεται είναι ότι ζητείται η κατεδάφιση παράνομων οικοδομών από τα άτομα που τα κατέχουν και τα χρησιμοποιούν, Κατηγορουμένους 1 και 2 οι οποίοι δεν είναι ιδιοκτήτες των εν λόγω. Στην αγόρευσή του, ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής αναφέρει ότι ο Δήμος Λάρνακας καταχώρησε την παρούσα υπόθεση μετα από παράπονο των ιδιοκτητριών οι οποίες σύμφωνα με τον συνήγορο έχουν δική τους ιδιωτική ποινική υπόθεση η οποία εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου Λάρνακας για την ίδια οικοδομή.[1] Αυτή η αναφορά του ευπαίδευτου συνηγόρου προκαλεί έκπληξη στο Δικαστήριο αφού ρητά αναφέρεται ότι ο Δήμος Λάρνακας συνεχίζει την προώθηση υπόθεσης εναντίον των Κατηγορουμένων 1 και 2 ενώ γνωρίζει για την προγενέστερη υπόθεση που εκκρεμεί εναντίον τους για τα ίδια ζητήματα, στην οποία και αναφέρεται. Τέτοια διαπίστωση εγείρει σοβαρό ζήτημα κατάχρησης της διαδικασίας.[2] Επειδή όμως επί του ζητήματος δεν κλήθηκαν οι συνήγοροι να αγορεύσουν και δεν έχει παρουσιαστεί αντίγραφο του ποινικού εντύπου της υπόθεσης 11981/18 ενώπιον μου κάτι τέτοιο δεν θα απασχολήσει το Δικαστήριο. Να σχολιάσω όμως το εξής εν σχέση με την επιμελή αναφορά των συνηγόρων της Κατηγορούσας Αρχής της εξίσωσης της μη έκδοσης διατάγματος κατεδάφισης με έμμεση αρωγή του Δικαστηρίου προς την συνέχιση της παρανομίας. Η πλούσια επί του θέματος νομολογία καταδεικνύει αυτή την τάση[3]. Παρα ταύτα το Δικαστήριο διαπιστώνει καθημερινά ότι προωθούνται τέτοιου είδους υποθέσεις ως μέτρο άσκησης πίεσης σε ενοικιαστές να εξαναγκαστούν στην εγκατάλειψη του υποστατικού, ερχόμενοι αντιμέτωποι με τις συνέπειες έκδοσης διαταγμάτων κατεδάφισης. Είναι ίσως ώριμος ο καιρός, ειδικότερα όταν στην πατρίδα μας επικρατεί πολεοδομικό και χωροταξικό χάος και οι μοναδικές υποθέσεις που καταχωρούνται αφορούν σε πρόχειρες και ευτελείς κατασκευές, ο νόμος να προνοήσει για αυτές τις περιπτώσεις. Το ζήτημα παραμένει. Το κατηγορητήριο κατ'επιλογή της Κατηγορούσας Αρχής καταχωρήθηκε εναντίον των κατόχων-ενοικιαστών της οικοδομής. Ενώπιον του Δικαστηρίου δεν βρίσκονται οι ιδιοκτήτες της οικοδομής για την οποία ζητείται διάταγμα κατεδάφισης. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι οι ιδιοκτήτες εκπροσωπούνται στα πλαίσια της παρούσας από τον Δήμο Λάρνακας ή ότι μπορεί ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής να τους δεσμεύσει με τις δηλώσεις του (πόσο δε μάλλον όταν η μια εξ'αυτών έχει αποβιώσει). Είναι η κατάληξή μου ότι πιθανόν να επηρεαστούν τα περιουσιακά δικαιώματα των ιδιοκτητών του επίδικου ακινήτου πόσω δε όταν εις εξ αυτών αναφέρθηκε στο Δικαστήριο ότι έχει αποβιώσει και υπάρχει η πιθανότητα να επηρεάζονται τα δικαιώματα των κληρονόμων της από την απόφαση του Δικαστηρίου. Οι ιδιοκτήτριες δεν ήταν μέρος στη διαδικασία και δεν έχουν ακουστεί για ότι αφορά την πιθανότητα έκδοσης διατάγματος κατεδάφισης οικοδομής ιδιοκτησίας τους. Συγκεκριμένη αναφορά έγινε στην υπόθεση Επάρχου Λάρνακος ν. Marinakis Developers Ltd κ.α.[4]. Σημειώνω ότι στην εν λόγω υπόθεση, οι Κατηγορούμενοι είχαν μεν βρεθεί ένοχοι για το ότι ανέχτηκαν και για το ότι επέτρεψαν την έναρξη εργασιών οικοδομής, χωρίς άδεια οικοδομής, κατά παράβαση των άρθρων 3

(1)(β)(στ), 20

(1)(α) και 20

(2)του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96., αλλά παρά την καταδίκη τους, το πρωτόδικο Δικαστήριο, αν και κλήθηκε να εκδώσει διάταγμα κατεδάφισης των παράνομων υποστατικών, αρνήθηκε να το πράξει, καθότι αν και η έναρξη των εργασιών είχε γίνει από τους Κατηγορούμενους, ολοκληρώθηκε από τρίτα πρόσωπα, τα οποία, παρά το ότι είχαν τα ίδια συγκεκριμένα δικαιώματα, δεν συμμετείχαν στη διαδικασία για να προβάλουν τις θέσεις τους. Συνακόλουθα το αίτημα για έκδοση διατάγματος κατεδάφισης απορρίπτεται. Προχωρώ στην επιβολή των ποινών. Κατ' αρχάς, επισημαίνω ότι η παραβατική συμπεριφορά των Κατηγορούμενων δεν είναι ιδιαίτερα σοβαρή. Οι Κατηγορούμενοι δεν φαίνεται από τα λεχθέντα γεγονότα να είχαν συνδρομή στην ανέγερση της παράνομης οικοδομής, απλώς κατέχουν αυτήν με σύμβαση ενοικιάσεως . Λαμβάνοντας υπόψη μου τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου για σκοπούς επιβολής ποινής και τα σχετικά γεγονότα της υπόθεσης κρίνω ως κατάλληλη και επιβάλλω: Στην 4η κατηγορία ποινή προστίμου €150 σε έκαστο κατηγορούμενο. Στην 7η κατηγορία ποινή προστίμου €100 σε έκαστο κατηγορούμενο. Τα έξοδα της διαδικασίας, ως θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, διατάσσονται να τα καταβάλουν αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα στην Κατηγορούσα Αρχή οι Κατηγορούμενοι 1 και 2. ...................................................... ( Υπ.) Ε. Ευθυμίου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Αυτούσια η αναφορά: «Όμως, όπως λέχθηκε κατά την έκθεση γεγονότων κάτι το οποίο δεν αμφισβητήθηκε από πλευράς των κατηγορούμενων, είναι οι ίδιες οι ιδιοκτήτριες (Μαρία Καλοδίκη ‑ Καραμανώλη και Εύη Φαίδωνος ‑ Καλοδίκη η οποία έχει στο μεταξύ αποβιώσει) που έχουν παράπονο για την παράνομη οικοδομή που μετά από δική τους παραδοχή κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κατηγορούμενοι. Μάλιστα, οι παραπονούμενες προέβηκαν σε καταχώρηση δικής τους ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης οι ίδιες εναντίον των κατηγορούμενων (υπ' αριθμό 11981/18 Ε.Δ Λάρνακας) για την ίδια οικοδομή η οποία εκκρεμεί προς εκδίκαση. Επομένως η παρουσία των ιδιοκτητριών δεν μπορεί να επηρεάσει την απόφαση του Δικαστηρίου αφού και οι ίδιες γνωρίζουν και παραπονιούνται. Αντίθετα εάν θεωρείτο ότι η απουσία τους είναι δυνατόν να επηρεάσει το Δικαστήριο ώστε να μην δώσει το αιτούμενο διάταγμα εναντίον των ενοικιαστών, αυτό θα απέτρεπε το Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα εναντίον των παράνομων κτηρίων στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η οικοδομή κατέχεται όχι από τον ιδιοκτήτη αλλά από τον ενοικιαστή και έτσι οι ιδιοκτήτες θα φρόντιζαν να ενοικιάζουν τις παράνομες οικοδομές προς αποφυγή έκδοσης διατάγματος κατεδάφισης. Οπόταν δεν υπάρχει τρίτος του οποίου τα δικαιώματα θα επηρεαστούν δυσμενώς από την έκδοση του διατάγματος». [2] Beogradska DD

(1996), 1 Α.Α.Δ 911 [3] Elfi Entertainement Ltd κ.α. ν. Δήμου Αγίας Νάπας

(2006)2ΑΑΔ 361, Σταυρινίδης ν Δήμου Λεμεσού

(2000)1ΑΑΔ 429 [4] Ποινική Έφεση Αρ. 173/2014, απόφαση ημερομηνίας 24/3/2017 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο