ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 5118/2019, 20/6/2022

(2)του Άρθρου 30 του Νόμου επιφύλαξη εν σχέση με την ηλικία και τυχόν προηγούμενες καταδίκες.[2] Σε ό,τι όμως αφορά το αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α με σκοπό την προμήθεια του σε άλλο πρόσωπο, εκεί η τιμωρία που ο νομοθέτης έχει επιφυλάξει στον ίδιο Νόμο είναι αυτή της φυλάκισης διά βίου.[3] Τούτων λεχθέντων δεν παραγνωρίζω φυσικά ότι η παρούσα υπόθεση δικάζεται συνοπτικά αλλά αναφέρομαι στο κείμενο του Νόμου αφού έχει πολλάκις τονισθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι η σοβαρότητα των αδικημάτων πρωτίστως διαφαίνεται μέσα από τις προβλεπόμενες από τον Νόμο ποινές. Δανείζομαι τον λόγο της απόφασης στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν Μυλωνάς,[4] όπου αναφέρθηκε ότι η συνοπτική εκδίκαση, δεν καθιστά τα αδικήματα λιγότερο σοβαρά: «Το Δικαστήριο σε τέτοιες περιπτώσεις λαμβάνει υπόψη την ποινή που προβλέπεται από το Νόμο και όχι την ανώτατη ποινή που το ίδιο έχει δικαιοδοσία να επιβάλει (βλ. Ghafari v. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 442). Η ανώτατη ποινή που προβλέπει ο Νόμος συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης με στόχο τον καθορισμό του είδους και της έκτασης της ποινής που θα επιβληθεί (Δημοκρατία ν. Κυριάκου & άλλου

(1990)2 ΑΑΔ 264, Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πέτρου

(1993)2 ΑΑΔ 9.) Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή.». Η σοβαρότητα των αδικημάτων του προαναφερόμενου Νόμου και γενικά η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπισή τους μέσω της ποινής έχει καταστεί αντικείμενο αναφοράς και μελέτης σε πληθώρα αποφάσεων του Δικαστηρίου. Ενδεικτικά να αναφέρω την Λαζάρου ν Αστυνομίας, κ. α. [5],αργότερα στην Ναζιπ ν Δημοκρατίας[6] και πιο πρόσφατα στην Στυλιανού ν Δημοκρατίας, κ. α.,[7]. Θα επαναλάβω τα όσα έχει αναφέρει ο κύριος Πασχαλίδης στα πλαίσια της υπόθεσης Λαζάρου ν Αστυνομίας, κ. α. «. τα ναρκωτικά έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα και καρκίνωμα της κοινωνίας μας, πληγές οι οποίες δυστυχώς, όπως διαπιστώνουμε από τη συχνότητα των υποθέσεων που έρχονται ενώπιον των δικαστηρίων, όχι μόνο δεν φαίνεται να υποχωρούν, αλλά επιδεινώνονται ραγδαία. Και στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι παραβάτες είναι πρόσωπα νεαρής ηλικίας. Είναι πραγματικό λυπηρό, οδυνηρό και τραγικό να διαπιστώνουμε πως η απώλεια ζωών, νέων κυρίως ανθρώπων, έχει γίνει μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας και πως η λίστα των νέων που έχουν εθιστεί στα ναρκωτικά μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Η σκληρή αυτή πραγματικότητα επιτάσσει την επιβολή αποτρεπτικών ποινών και καθιστά τη αυστηρή μεταχείριση των παραβατών επιτακτική. Όπως έχει κατ' επανάληψη λεχθεί οι έμποροι των ναρκωτικών θα πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν μπορούν να αποφύγουν τις συνέπειες των απεχθών πράξεων τους. Θα πρέπει να υπολογίζουν τις επιπτώσεις της σύλληψης και καταδίκης τους.» (η υπογράμμιση είναι δική μου). Στη δε πρόσφατη έφεση Κρομμυδάς v. Αστυνομίας[8] ο έντιμος Δικαστής Παρπαρίνος καταλήγει σε παρόμοια σχόλια στη σελίδα 7 της απόφασης: «Θα πρέπει να λεχθεί ότι η εξατομίκευση της ποινής δεν θα πρέπει να υποβαθμίζει την σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε ο Εφεσείων, αλλά ούτε και την ανάγκη πρόσδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στην τιμωρία αδικημάτων της φύσης υπό εξέταση. Τα αδικήματα υπό αναφορά, αναμφίβολα, έχουν λάβει ανησυχητικές διαστάσεις, προκαλούν καταστροφή στον άνθρωπο και υπόσταση του, τον εξευτελισμό της ανθρώπινης ύπαρξης, την καταστροφή οικογενειών αλλά και των ιδίων των χρηστών. Όλα αυτά για το εύκολο κέρδος ολίγων οι οποίοι θησαυρίζουν εις βάρος καταστραμμένων ψυχών, χωρίς συνείδηση γι αυτούς παρά για το κέρδος τους. Συνεπώς είναι αναγκαία η ανάλογη αντιμετώπιση των αδικημάτων αυτών για την αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου, πάντοτε βέβαια στο ορθό πλαίσιο και συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Η αποτροπή είναι το κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό και την έκταση της ποινής. Οι ποινές που επιβάλλονται σε άλλες υποθέσεις είναι προς καθοδήγηση αλλά δεν επιβάλλουν και την ακριβή αριθμητική εξίσωση τους. Η κάθε υπόθεση κρίνεται στα δικά της περιστατικά και εδώ η κρινόμενη εγκληματική δράση του Εφεσείοντα δεν είναι αμελητέα. Ούτε οι ποσότητες των επίδικων ελεγχόμενων φαρμάκων κρίνονται ως μικρές υπό την έννοια που αποδίδει ο Εφεσείων.» (η υπογράμμιση είναι δική μου). Ως τονίζεται στην πιο πάνω υπόθεση οι προηγούμενες αποφάσεις επί της ποινής των Δικαστηρίων δεν μπορούν να αποτελέσουν φάρο καθοδήγησης αφού κάθε περίπτωση εξαρτάται από τα δεδομένα της. Αξίζει όμως να λεχθεί, ότι στην υπόθεση Κρομμυδάς επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 3 ετών και 8 μηνών για το αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια μετά από άμεση παραδοχή του κατηγορουμένου στις κατηγορίες που αντιμετώπιζε. Έχω λάβει υπ' όψιν μου προς όφελος του Κ ότι είναι άτομο ηλικίας σήμερα 27 ετών ενώ κατά τον χρόνο διάπραξης ήταν 22 ετών. Επιπλέον λαμβάνω προς όφελος του Κ το λευκό ποινικό μητρώο του[9]. Περαιτέρω προσμετρώ μου ότι στην περίπτωση του Κ δεν συντρέχει κανένας επιβαρυντικός παράγοντας ως αυτοί καθορίζονται στο κείμενο του ίδιου του Νόμου. Λαμβάνω δε υπόψιν μου τις αναφορές του κ.Δημητρίου ότι κατά τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων ο Κ δεν είχε καμία σχέση ούτε με την οικογένειά του, δεν διέμενε στο σπίτι του και συνακόλουθα μακριά από την καθοδήγηση των γονέων του ακολούθησε «έναν δρόμο ο οποίος φαινόταν να μην έχει επιστροφή», ως χαρακτηριστικά ο ευπαίδευτος συνήγορος του ανέφερε. Σε ότι όμως αφορά την παραδοχή του Κ, θα ληφθεί υπόψην προς όφελός του έστω και μετα την πάροδο περί των 3 ετών από την καταχώρηση της παρούσας, αφού έγινε σε στάδιο πριν την έναρξη της Ακροαματικής Διαδικασίας κάτω όμως από το πρίσμα του συνόλου των περιστάσεων που αφορούν αυτή την υπόθεση, και πως αυτές μπορούν να συσχετιστούν με την δήλωση παραδοχής του Κ στο κατηγορητήριο του [10] δεδομένης της μαρτυρίας εναντίον του (είδους και έκτασης), σε ότι αφορά τον βαθμό του μετριασμού που δικαιούται λόγω της παραδοχής του. Δεν θεωρώ ότι η Κατηγορούσα Αρχή, θα είχε δύσκολο έργο στην απόδειξη της υπόθεσης του εναντίον του Κ, εφόσον, οι ναρκωτικές ουσίες, αντικείμενο του κατηγορητηρίου, μαζί με μια ζυγαριά ακριβείας εντοπίστηκαν σε ερμάρι του υπνοδωματίου του Κ κατόπιν εκτέλεσης Δικαστικού εντάλματος έρευνας τους και ότι ο Κ παραδέκτηκε στα πλαίσια κατάθεσης που του λήφθηκε την αγορά τους για το ποσό των €1.200 με σκοπό να τα προμηθεύσει. Συγκεκριμένα ως ανέφερε στο στάδιο γεγονότων η Κατηγορούσα Αρχή ο Κ μετά την επίστηση που του έγινε απάντησε: «Ρε κουμπάρε, εγώ δεν πίνω που τούντα πράματα. Έπιασα την κοκαΐνη πέρκι φκάλλω καμία μπακίρα»[11]. Σε ότι αφορά την αναφορά της Υπεράσπισης ότι ο Κ πλέον έχει σταθερή εργασία ως μηχανικός αυτοκινήτων, αυτή η θέση δεν θα ληφθεί υπόψιν αφού ενώ ζητήθηκε από το Δικαστήριο η προσκόμιση αποδεικτικού στοιχείου από την Υπεράσπιση , κάτι τέτοιο δεν έγινε. Στρέφομαι τώρα στον παράγοντα χρόνου. Εχει νομολογηθεί ότι η πάροδος αρκετού χρόνου από τη διάπραξη του αδικήματος είναι στοιχείο ουσιώδες που λαμβάνεται υπόψη στην επιβολή της ποινής. Η πάροδος μακρού χρόνου από τη διάπραξη του αδικήματος μειώνει ουσιαστικά την ανάγκη για αποτρεπτικότητα της ποινής και δεν ασκεί αναμορφωτικό ρόλο για τον Κ.[12]. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η Κατηγορούσα Αρχή καθυστέρησε ανεπίτρεπτα περί τα δυο έτη στην καταχώρηση της ποινικής υπόθεσης στο Δικαστήριο. Το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Πεγειώτη κ.ά. (Αρ. 2) [13] είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικό: «Στην παρούσα υπόθεση οι εκκαλούμενες ποινές έχουν επιβληθεί 40 μήνες μετά τη διάπραξη των αδικημάτων. Αυτός ο παράγων είναι μεταξύ των παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής. Μάλιστα έχει νομολογηθεί ότι εκτός από τις περιπτώσεις όπου θεωρείται απόλυτα αναγκαίο είναι ανεπιθύμητη η επιβολή ποινής φυλάκισης μετά από παρέλευση μακρού χρόνου από την ημέρα της διάπραξης του αδικήματος (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Νεοφύτου

(1991)2 Α.Α.Δ. 5, 10, Γενικός Εισαγγελέας ν. Τέλλα

(1991)2 Α.Α.Δ. 77, Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη

(1993)2 Α.Α.Δ. 355, 361, Γενικός Εισαγγελέας ν. Αρέστη

(1996)2 Α.Α.Δ. 267, 271, Γενικός Εισαγγελέας κ.ά. ν. Πότση κ.ά.

(2000)2 Α.Α.Δ. 252, Γενικός Εισαγγελέας ν. Βαρνάβα

(1999)2 Α.Α.Δ. 638 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Γεωργίου

(2001)2 Α.Α.Δ. 272).» Καθοδηγούμενη από τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές αναφέρω ότι με έχει προβληματίσει ο χρόνος που έχει παρέλθει από τη διάπραξη των αδικημάτων σε συνδυασμό με τη διαγωγή του Κ από τότε μέχρι σήμερα. Καταλήγω όμως ότι η φύση της υπόθεσης και γενικά όλες οι περιστάσεις που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση είναι τέτοιες που καθιστούν απολύτως αναγκαία την αντιμετώπιση του Κ με τη δέουσα αυστηρότητα που επιβάλλει η επιλογή του στην συμμετοχή διασκόρπισης του θανάτου με κίνητρο το εύκολο κέρδος. Παρά την παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος κρίνω ότι η επιβολή αποτρεπτικής ποινής δεν ατονεί ιδίως για το αδίκημα της κατοχής με σκοπό την προμήθεια. Περαιτέρω σε ότι αφορά τους συνηγορούντες μετριαστικούς παράγοντες του Κ που έχουν τεθεί ενώπιον μου θεωρώ δεν είναι τέτοιοι που να μπορούν να υπερφαλαγγίσουν την ανάγκη προστασίας της κοινωνίας. Αξιοσημείωτα, εν προκειμένω, είναι τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην υπόθεση Μιχαήλ ν Αστυνομίας, [14] που αφορούσαν περίπτωση κατηγορουμένου που διέπραξε αδικήματα του Νόμου 29/1977, πατέρα δύο ανήλικων παιδιών, με λευκό ποινικό μητρώο: «Η έξαρση των αδικημάτων, εισαγωγής ναρκωτικών στη χώρα μας, αποτελεί στοιχείο αρκούντως επιβαρυντικό, που καθιστά, άμεση και επιτακτική την ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών. Όπως επαναλήφθηκε σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι προσωπικές συνθήκες του καταδικασθέντα για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά, υποχωρούν έναντι της ευρύτερης αναγκαιότητας προστασίας του κοινωνικού συνόλου και της εκδήλωσης απαρέσκειας της κοινωνίας για την εγκληματική συμπεριφορά, αυτού του είδους.» Καταληκτικά θεωρώ ότι μοναδική αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις ποινή είναι αυτή της φυλάκισης την οποία και επιβάλλω. Στην 1η κατηγορία καμία ποινή, καθότι θα επιβληθεί ποινή στην 2η κατηγορία. Στη 2η κατηγορία ποινή φυλάκισης 18 μηνών Στην 3η κατηγορία ποινή φυλάκισης 8 μηνών. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Θα εξετάσω καθηκόντως το ενδεχόμενο αναστολής ποινής φυλάκισης που μόλις επιβλήθηκε στον Κ. Είναι η θέση μου ότι όταν τα αδικήματα που αφορούν την παρούσα υπόθεση βρίσκονται σε έξαρση. Η τιμωρία ενός συγκεκριμένου παραβάτη είναι επιπρόσθετα το μέσο να αποτραπούν άλλοι πιθανοί παραβάτες από τη διάπραξή τους διότι η προστασία του δημοσίου συμφέροντος είναι υπεράνω των οποιωνδήποτε προσωπικών περιστάσεών του Κ. Η προκειμένη, κατά την κρίση μου, είναι τέτοια. Οι παράγοντες που προαναφέρθηκαν κατά την επιλογή του είδους της ποινής του Κ και η επιμέτρησή της στο σύνολο των περιστάσεων αυτής της υπόθεσης, οι προσωπικές του συνθήκες επανεξεταζόμενες για σκοπούς εξέτασης αν δικαιολογείται αναστολή εκτέλεσης της ποινής που μόλις έχει επιβληθεί, δεν δικαιολογούν κατά την κρίση μου την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η ποινή φυλάκισης που ο Κ συνολικά θα εκτίσει, θεωρώ ότι αντικατοπτρίζει την αντικειμενική σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε και εξυπηρετεί ταυτοχρόνως τους πολλαπλούς σκοπούς της τιμωρίας. Αυτό δεν θα εξυπηρετείτο κατά την κρίση μου αν η ποινή για τον Κ σήμερα αναστελλόταν. Θα έστελνε, φοβούμαι δε και λανθασμένα μηνύματα σε νέους επίδοξους παραβάτες. Ως εκ τούτου η ποινή φυλάκισης είναι άμεση. Τα Τεκμήρια της υπόθεσης να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Η ορισθείσα για τις 21/6/22 δικάσιμος ακυρώνεται. (Υπ).............................................. Ε. Ευθυμίου, Ε.Δ ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Κατά παράβαση των άρθρων 2, 3 (Πρώτος Πίνακας Μέρος ΙΙ), 6

(2), 30

(3), 31, και 38 και παραγράφου 1 του Μερους Ι του Πρώτου Πίνακα και του Τρίτου Πίνακα Παραρτήματος του Ν.29/77. [2] «Νοείται ότι σε κατηγορούμενο που κρίθηκε ένοχος για αδίκημα που αφορά χρήση, κατοχή ή μεταφορά ελεγχόμενου φαρμάκου για προσωπική χρήση επιβάλλεται ποινή φυλάκισης που δε θα υπερβαίνει τα δύο έτη, αν:- (

1. i)δεν είχε συμπληρώσει, κατά το χρόνο της διάπραξης του αδικήματος, το εικοστοπέμπτο (25ο) έτος της ηλικίας του, και (
2. ii)δεν έχει οποιαδήποτε προηγούμενη καταδίκη για αδίκημα κατά παράβαση του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει αυτού εκδιδόμενων Κανονισμών.». [3] Άρθρα 6[

(1)και

(3)], 30[

(1)και

(3)] του Νόμου 29/1977 [4] Ποινική Έφεση Αρ. 65/2017, ημερ. 14/12/2018, [5]

(2010)2 Α.Α.Δ. 633 [6] Ποινική Έφεση Αρ. 6/2014, ημερ 21/11/2014 [7] Ποινική Έφεση Αρ. 268/2015, ημερ 13/12/2018, [8] Ποινική Έφεση Αρ. 152/2020 ημερ. 28/9/2021 [9] Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Λεωνίδα Ματθαίου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1, Nicholas Stratos a. a. v Police V17 C.L.R. 73, Γεώργιος Χατζηνικολάου ν Αστυνομίας

(1976)2 Α.Α.Δ. 63 [10] Michal Bukowski v Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 92, Κυριάκος Παντέλα ν Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 562, Chucri Saliba v Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 388 [11] Κατσαπαου ν Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 318 [12] Γενικός Εισαγγελέας ν. Νεοφύτου

(1991)2 Α.Α.Δ. 5, Γενικός Εισαγγελέας ν. Τέλλα

(1991)2 Α.Α.Δ. 71 [13]

(2001)2ΑΑΔ 617 [14]

(2012)2 Α.Α.Δ. 231 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο