ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. SEBASTIAN MIHAI PAZVANTOIU, Αρ. Υπόθεσης: 2531/21, 11/1/2022

(2)του Άρθρου 30 του Νόμου που ορίζει συγκεκριμένες επιφυλάξεις εν σχέση με την ηλικία και τυχόν προηγούμενες καταδίκες.[5] Σε ό,τι δε αφορά το αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια του σε άλλο πρόσωπο, εκεί η τιμωρία που ο νομοθέτης έχει επιφυλάξει στον ίδιο Νόμο είναι αυτή της φυλάκισης διά βίου.[6] Τούτων λεχθέντων δεν παραγνωρίζω φυσικά ότι η παρούσα υπόθεση έχει δικαστεί συνοπτικά αλλά αναφέρομαι στο κείμενο του Νόμου αφού έχει πολλάκις τονισθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι η σοβαρότητα των αδικημάτων πρωτίστως διαφαίνεται μέσα από τις προβλεπόμενες από τον Νόμο ποινές. Δανείζομαι τον λόγο της απόφασης στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν Μυλωνάς, [7] όπου αναφέρθηκε ότι η συνοπτική εκδίκαση, δεν καθιστά τα αδικήματα λιγότερο σοβαρά: «Το Δικαστήριο σε τέτοιες περιπτώσεις λαμβάνει υπόψη την ποινή που προβλέπεται από το Νόμο και όχι την ανώτατη ποινή που το ίδιο έχει δικαιοδοσία να επιβάλει (βλ. Ghafari v. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 442). Η ανώτατη ποινή που προβλέπει ο Νόμος συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης με στόχο τον καθορισμό του είδους και της έκτασης της ποινής που θα επιβληθεί (Δημοκρατία ν. Κυριάκου & άλλου

(1990)2 ΑΑΔ 264, Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πέτρου

(1993)2 ΑΑΔ 9.) Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή.». Η σοβαρότητα των αδικημάτων του προαναφερόμενου Νόμου και γενικά η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπισή τους μέσω της ποινής έχει καταστεί αντικείμενο αναφοράς και μελέτης σε πληθώρα αποφάσεων του Δικαστηρίου. Ενδεικτικά να αναφέρω την Λαζάρου ν Αστυνομίας, κ. α. [8],αργότερα στην Ναζιπ ν Δημοκρατίας[9] και πιο πρόσφατα στην Στυλιανού ν Δημοκρατίας, κ. α.,[10]. Θα επαναλάβω τα όσα έχει αναφέρει ο κύριος Πασχαλίδης στα πλαίσια της υπόθεσης Λαζάρου ν Αστυνομίας, κ. α. «. τα ναρκωτικά έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα και καρκίνωμα της κοινωνίας μας, πληγές οι οποίες δυστυχώς, όπως διαπιστώνουμε από τη συχνότητα των υποθέσεων που έρχονται ενώπιον των δικαστηρίων, όχι μόνο δεν φαίνεται να υποχωρούν, αλλά επιδεινώνονται ραγδαία. Και στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι παραβάτες είναι πρόσωπα νεαρής ηλικίας. Είναι πραγματικό λυπηρό, οδυνηρό και τραγικό να διαπιστώνουμε πως η απώλεια ζωών, νέων κυρίως ανθρώπων, έχει γίνει μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας και πως η λίστα των νέων που έχουν εθιστεί στα ναρκωτικά μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Η σκληρή αυτή πραγματικότητα επιτάσσει την επιβολή αποτρεπτικών ποινών και καθιστά τη αυστηρή μεταχείριση των παραβατών επιτακτική. Όπως έχει κατ' επανάληψη λεχθεί οι έμποροι των ναρκωτικών θα πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν μπορούν να αποφύγουν τις συνέπειες των απεχθών πράξεων τους. Θα πρέπει να υπολογίζουν τις επιπτώσεις της σύλληψης και καταδίκης τους.» (η υπογράμμιση είναι δική μου). Στη δε πρόσφατη έφεση Κρομμυδάς v. Αστυνομίας[11] ο έντιμος δικαστης Παρπαρίνος καταλήγει σε παρόμοια σχόλια στη σελίδα 7 της απόφασης: «Θα πρέπει να λεχθεί ότι η εξατομίκευση της ποινής δεν θα πρέπει να υποβαθμίζει την σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε ο Εφεσείων, αλλά ούτε και την ανάγκη πρόσδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στην τιμωρία αδικημάτων της φύσης υπό εξέταση. Τα αδικήματα υπό αναφορά, αναμφίβολα, έχουν λάβει ανησυχητικές διαστάσεις, προκαλούν καταστροφή στον άνθρωπο και υπόσταση του, τον εξευτελισμό της ανθρώπινης ύπαρξης, την καταστροφή οικογενειών αλλά και των ιδίων των χρηστών. Όλα αυτά για το εύκολο κέρδος ολίγων οι οποίοι θησαυρίζουν εις βάρος καταστραμμένων ψυχών, χωρίς συνείδηση γι αυτούς παρά για το κέρδος τους. Συνεπώς είναι αναγκαία η ανάλογη αντιμετώπιση των αδικημάτων αυτών για την αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου, πάντοτε βέβαια στο ορθό πλαίσιο και συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Η αποτροπή είναι το κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό και την έκταση της ποινής. Οι ποινές που επιβάλλονται σε άλλες υποθέσεις είναι προς καθοδήγηση αλλά δεν επιβάλλουν και την ακριβή αριθμητική εξίσωση τους. Η κάθε υπόθεση κρίνεται στα δικά της περιστατικά και εδώ η κρινόμενη εγκληματική δράση του Εφεσείοντα δεν είναι αμελητέα. Ούτε οι ποσότητες των επίδικων ελεγχόμενων φαρμάκων κρίνονται ως μικρές υπό την έννοια που αποδίδει ο Εφεσείων.» (η υπογράμμιση είναι δική μου). Ως τονίζεται στην πιο πάνω υπόθεση οι προηγούμενες αποφάσεις επί της ποινής των Δικαστηρίων δεν μπορούν να αποτελέσουν φάρο καθοδήγησης αφού κάθε περίπτωση εξαρτάται από τα δεδομένα της. Αξίζει όμως να λεχθεί, ότι σε αυτήν την υπόθεση επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 3 ετών και 8 μηνών για το αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια (368,3 γραμμάρια κάνναβης) μετά από άμεση παραδοχή του κατηγορουμένου στις κατηγορίες που αντιμετώπιζε. Ξεκινώ από την εισήγηση του κ. Μπίσσα εν σχέση για επιεικέστερη μεταχείριση του Κ ένεκα του ρόλου του ως απλός μεταφορέας. (drug courier).'Εχω ανατρέξει στην επι του θέματος βιβλιογραφία. Υπάρχει πράγματι ως ο ευπαίδευτος συνηγορος του Κ αναφέρει, πλαίσιο αποδοχής ότι ένας μεταφορέας, ο ρόλος του οποίου είναι περιορισμένος μπορεί να τύχει επιεικούς μεταχείρισης ένεκα της μειωμένης εμπλοκής του.[12] Μάλιστα το Sentencing Council του Ηνωμένου Βασιλείου περί το 2010 εισηγήθηκε την διαβάθμιση των "drug couriers and mules" σε κατηγορία που να επιτρέπει την επιβολή χαμηλότερων από τις προβλεπόμενες από το Συμβούλιο ποινές για αδικήματα εμπορίας και προμήθειας ναρκωτικών. Ειδικότερη μνεία γίνεται στα εκδοθέντα Sentencing Council Guidelines για την κατηγορία των mules, συνήθως γυναικών από φτωχές χώρες που εξαναγκάζονταν να μεταφέρουν τα ναρκωτικά σε ειδικά σακούλια στο σώμα τους αφού τα κατάπιναν για να μην είναι ανιχνεύσιμα. Για αυτή την κατηγορία μεταφορέων έγινε η πρώτη ουσιαστική αλλαγή στον τρόπο αντιμετώπισης καθότι απέληγαν θύματα κατάφορης εκμετάλλευσης από εμπόρους ναρκωτικών. Ακολούθως το πλαίσιο επεκτάθηκε για να συμπεριλαμβάνει τους απλούς μεταφορείς των ναρκωτικών οι οποίοι δεν τυγχάνουν της ίδιας μεταχείρισης με τις «mules» αλλά λαμβάνεται προς όφελος τους ο περιορισμένος ρόλος τους. Μάλιστα αυτή η κατηγορία παραβατών μπορούσε να εδραιώσει την απαίτηση για επιεική μεταχείριση εάν συνεργαζόταν ανοικτά με τις αρχές δίνοντας στοιχεία για τα άτομα και τα γεγονότα που γνώριζαν ή εάν μπορούσαν να καταδείξουν τον εξαναγκασμό τους στην συμμετοχή τους στην διακίνηση των ναρκωτικών είτε ως θύματα εκμετάλλευσης και εμπορίας είτε άλλως πως. Στην παρούσα παρατηρώ ότι δεν έχουν καταδειχθεί τέτοιες προϋποθέσεις για στήριξη του αιτήματος. Εδώ οφείλω να πω ότι η αναφορά του ευπαίδευτου συνηγόρου ότι ο Κ ήταν απλός μεταφορέας των ναρκωτικών που κατείχε με σκοπό την προμήθεια, εργασία την οποία θα εκτελούσε για το ποσό των 200 Ευρω δεν επιβεβαιώνεται ως εκ του κατηγορητηρίου. Το σύνολο των κατηγοριών που ο Κ αντιμετωπίζει καταδεικνύουν συστηματική και επαναλαμβανόμενη εμπλοκή του με τα ναρκωτικά και δεν δικαιώνουν το επιχείρημα για ανάληψη από τον Κ της μεταφοράς των ναρκωτικών ως μεμονωμένο συμβάν. Το δε ύψος του οφέλους που ο Κ θα κέρδιζε για αυτή του την δραστηριότητα μεταφοράς (ήτοι το ποσό των 200 Ευρω ως ο ευπάιδευτος συνηγορός του έχει αναφέρει) δεν αποτελεί κατά την κρίση μου δραστικό μετριαστικό παράγοντα. Παραπέμπω, συναφώς, στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Μαρίνος Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 466, όπου λέχθηκαν τα εξής: «Θεωρούμε όμως, ούτως ή άλλως, ότι ο ισχυρισμός είναι άνευ ουσιαστικής σημασίας, γιατί, στο κάτω κάτω, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ελαφρυντικό ο λόγος προώθησης των ναρκωτικών. Είτε τα ναρκωτικά προωθούνται με σκοπό το άμεσο χρηματικό κέρδος, είτε για οποιοδήποτε άμεσο ή έμμεσο όφελος, η κατάληξη παραμένει η ίδια. Η διάδοση των ναρκωτικών σε άλλα πρόσωπα. Αυτό, βέβαια, δεν πρέπει να ερμηνευτεί ότι σε οργανωμένους εμπόρους ναρκωτικών δεν πρέπει να επιβάλλεται αυστηρότερη ποινή από ότι σε περιστασιακούς προμηθευτές, παρ' όλον ότι η διαφορά δεν είναι πάντοτε και ευδιάκριτη.». Τούτων λεχθέντων, αποδέχομαι ότι ο ρόλος του Κ ήταν υποβαθμισμένος αφού ως και εκ των γεγονότων και του κατηγορητηρίου προκύπτει προμηθεύτηκε από άλλο πρόσωπο τις ουσίες και δεν έχει καταδειχθεί συμμετοχή του στην εισαγωγή τους και αυτό θα προσμετρήσει υπέρ του Κ. Λαμβάνω υπόψη προς όφελος του Κ την παραδοχή του, κάτι που η νομολογία έχει πολλάκις επισημάνει ως μείζονος σημασίας μετριαστικό παράγοντα ακόμα και στις περιπτώσεις των αυτόφωρων αδικημάτων (βλ. σχετικά πρόσφατη ποινική έφεση Δημήτρης Βασιλείου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 110/14, ημ. 15/06/15). Περαιτέρω έχοντας υπόψη μου τις πρόνοιες του άρθρου 30 του Νόμου 29/77 και τις πρόνοιες που σε αυτόν περιλαμβάνονται σε σχέση με τους επιβαρυντικούς παράγοντες στην επίδικη περίπτωση δεν έχει καταδειχθεί ενώπιον μου ότι συντρέχουν οποιαδήποτε από τα στοιχεία τα οποία αναφέρονται στο άρθρο 30

(4). Περαιτέρω προς όφελος του Κ λαμβάνω υπόψη μου ότι δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες, τις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις, Έχοντας αποδώσει τη δέουσα βαρύτητα σε όλα όσα έχουν προαναφερθεί και έχοντας υπόψη μου τη σοβαρότητα των αδικημάτων που ο Κ αντιμετωπίζει κρίνω ότι η μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Ως εκ τούτου με τις πιο πάνω επισημάνσεις κρίνω ως κατάλληλες και επιβάλλω στον κατηγορούμενο τις ακόλουθες ποινές. Στην 2η κατηγορία ποινή φυλάκισης 10 μηνών. Στην 3η κατηγορία ποινή φυλάκισης 10 μηνών. Στην 4η κατηγορία ποινή φυλάκισης 24 μηνών. Στις κατηγορίες 5 και 6 λαμβάνοντας υπόψη τις ποινές φυλάκισης που έχουν επιβληθεί πιο πάνω δεν θα επιβάλω ποινή. Στην 7η κατηγορία ποινή φυλάκισης 10 μηνών Στην 8η κατηγορία ποινή φυλάκισης 10 μηνών. Στις κατηγορίες 10,11 και 12 ποινή φυλάκισης 3 μηνών σε κάθε κατηγορία. Στις κατηγορίες 14 και 15 ποινή φυλάκισης 2 μηνών σε κάθε κατηγορία. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν και απομειώνονται για όσο χρόνο ο κατηγορούμενος τελούσε υπό κράτηση, ήτοι από 23/12/2021. Το Δικαστήριο, αποφασίζοντας ως προς το κατά πόσον ενδείκνυται η αναστολή της εκτέλεσης της ποινής, θεωρεί εκ νέου τις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος και τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου και αποδίδει «διπλή βαρύτητα» σε όλους τους σχετικούς με το αδίκημα και τον αδικοπραγούντα παράγοντες - είτε επιβαρυντικούς είτε μετριαστικούς - οι οποίοι μπορούν να επηρεάσουν την απόφαση του για την αναστολή ή όχι της ποινής. Τα όρια της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εξετάζοντας το ενδεχόμενο αναστολής της ποινής φυλάκισης δεν περιορίζονται με αναφορά σε συγκεκριμένους παράγοντες και δη με αναφορά σε παράγοντες οι οποίοι έχουν ήδη ληφθεί υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής.[13] Βασικό είναι πάντοτε το ερώτημα κατά πόσον, ισοζυγίζοντας το σύνολο των περιστάσεων θα μπορούσε ή πρέπει οι παράγοντες αυτοί να επενεργήσουν κατά τρόπο ο οποίος να δικαιολογεί να δοθεί στον κατηγορούμενο μια δεύτερη ευκαιρία, και «κατά την εξέταση του ζητήματος σημαντικό ερώτημα είναι κατά πόσο η ανασταλείσα ποινή θα αντικατοπτρίζει την αντικειμενική σοβαρότητα του αδικήματος και θα εξυπηρετούσε τους πολλαπλούς σκοπούς της ποινής».[14] Λαμβάνοντας υπ'όψην μου όλα τα πιο πάνω και έχοντας περαιτέρω κατά νου τις πρόνοιες του άρθρου 3

(2)του περί της Υφ΄ όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως Εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72, τη σχετική νομολογία [15] και λαμβάνοντας συναφώς υπόψη μου τους μετριαστικούς παράγοντες που προσμετρούν υπέρ του κατηγορουμένου και συνυπολογίζοντας εκ δευτέρου όλους τους προαναφερθέντες παράγοντες, θεωρώ πως τυχόν αναστολή της ποινής φυλάκισης δεν θα εξυπηρετούσε τους σκοπούς της ποινής στην προκειμένη περίπτωση ούτε και θα αντικατόπτριζε τη σοβαρότητα των αδικημάτων[16] θα έδινε δε την λανθασμένη εντύπωση ότι τέτοιες συμπεριφορές θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές. Χειρισμός των Τεκμηρίων Τα τεκμήρια για την παρούσα υπόθεση με εξαίρεση τα 5 τηλέφωνα που κατασχέθηκαν να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Τα 5 τηλέφωνα να επιστραφούν στον Κ. Τα τεκμήρια στην υπόθεση 3903/21 λόγω του ότι εκκρεμεί η υπόθεση για τους κατηγορούμενους 1 και 2 να παραμείνουν στην κατοχή της αστυνομίας μέχρι να αποπερατωθεί η υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων 1 και 2. Λήφθηκε υπ' όψιν και η 3903/21 του Επαρχιακού Δικαστήριο Λάρνακας. (Υπ.) ......... Ε. Ευθυμίου, Ε.Δ. [1] κατά παράβαση των Άρθρων 2, 3, 6

(2), 30, 31 και 38 του Πρώτου και Τρίτου πίνακα του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 [2] κατά παράβαση των Άρθρων 2, 3, 6

(2), 30, 31 και 38 του Πρώτου και Τρίτου πίνακα του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 [3] κατά παράβαση των Άρθρων 2, 3, 10(α), 30, 31 και 38 του Πρώτου και Τρίτου πίνακα του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 [4] Άρθρα 6[

(1)και

(2)], 30[

(1)και

(3)] Ο [5] «Νοείται ότι σε κατηγορούμενο που κρίθηκε ένοχος για αδίκημα που αφορά χρήση, κατοχή ή μεταφορά ελεγχόμενου φαρμάκου για προσωπική χρήση επιβάλλεται ποινή φυλάκισης που δε θα υπερβαίνει τα δύο έτη, αν:- (

1. i)δεν είχε συμπληρώσει, κατά το χρόνο της διάπραξης του αδικήματος, το εικοστοπέμπτο (25ο) έτος της ηλικίας του, και (
2. ii)δεν έχει οποιαδήποτε προηγούμενη καταδίκη για αδίκημα κατά παράβαση του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει αυτού εκδιδόμενων Κανονισμών.». [6] Άρθρα 6[

(1)και

(3)], 30[

(1)και

(3)] του Νόμου 29/1977 [7] Ποινική Έφεση Αρ. 65/2017, 14/12/2018, [8]

(2010)2 Α.Α.Δ. 633 [9] Ποινική Έφεση Αρ. 6/2014, 21/11/2014 [10] Ποινική Έφεση Αρ. 268/2015, 13/12/2018, [11] Ποιν. Εφεση 152/2020 ημερ. 28/9/2021 [12] Blackstone Criminal Practice 2020, B19.149 [13] Παπαπαντελή ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 11/16, ημερ. 17.10.16, Θεόδωρος Αργυρίδης κ.α. ν. Αστυνομίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 449, Κωνσταντίνου Γεωργίου κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 27/16, ημερ. 19.7.16, Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 583. [14] Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 930. [15] Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 22, Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 930, Παπαπαντελή ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 11/16, ημερ. 17.10.16, Θεόδωρος Αργυρίδης κ.α. ν. Αστυνομίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 449, Γεωργίου κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 27/16, ημερ. 19.7.16, Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 583, Κυπρίζογλου κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 53/17 κ.α., ημερ. 15.12.17 και Αστυνομία ν. Μιλτιάδους, Ποιν. Έφ. 277/18, ημερ. 10.5.19. [16] Ιωσήφ, ανωτέρω, Μιλτιάδους, ανωτέρω. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο