ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ΜΑΡΙΛΕΝΑΣ ΒΩΝΙΑΤΗ, Αρ. Υπόθεσης: 3672/18, 24/5/2022

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ΜΑΡΙΛΕΝΑΣ ΒΩΝΙΑΤΗ, Αρ. Υπόθεσης: 3672/18, 24/5/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2022:B49 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Ευθυμίου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3672/18 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ -ν- ΜΑΡΙΛΕΝΑΣ ΒΩΝΙΑΤΗ Ημερομηνία: 24 Μαΐου 2022 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Κουμπαρή Για την Κατηγορούμενη: κος Φανή με κα Μαρίνου Κατηγορούμενη παρούσα ΑΠΟΦΑΣΗ Σκιαγράφηση της υπόθεσης και η Ακροαματική Διαδικασία Η κατηγορούμενη αντιμετωπίζει μια κατηγορία επίθεσης προκαλούσας πραγματικής σωματικής βλάβης κατά παράβαση του Άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με την Κατηγορούσα Αρχή, η κατηγορούμενη στις 11/11/17 στην Αγία Άννα της επαρχίας Λάρνακας, επιτέθηκε στη Στέλλα Βωνιάτη και προκάλεσε σε αυτήν πραγματική σωματική βλάβη. Η υπόθεση προχώρησε σε ακρόαση στα πλαίσια της οποίας έδωσαν μαρτυρία 5 άτομα για την Κατηγορούσα Αρχή και συγκεκριμένα η Στέλλα Βωνιάτη (ΜΚ1), ο Γιώργος Βωνιάτης (ΜΚ2), ο Νίκος Βωνιάτης (ΜΚ3), ο Γιώργος Αθανασίου (ΜΚ4) και η Αστυφύλακας 179 Χριστίνα Φιλίππου (ΜΚ5). Όταν η κατηγορούμενη κλήθηκε σε απολογία, έδωσε μαρτυρία η ίδια, ο Πέτρος Θεοδώρου (ΜΥ1) και ο Δρ. Χρίστος Ηρακλέους (ΜΥ2). Πριν να προχωρήσω με την παράθεση της μαρτυρίας, για σκοπούς καλύτερης κατανόησης θα παραθέσω το κοινό έδαφος που προκύπτει μέσα από την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία το οποίο έχει ως εξής: Η κατηγορούμενη Μαριλένα Βωνιάτη (στο εξής θα αναφέρεται ως η Κ1 ή «η Μαριλένα») και η παραπονούμενη Στέλλα Βωνιάτη (στο εξής θα αναφέρεται ως η ΜΚ1 ή «η Στέλλα») είναι αδελφές, 2 από τα 5 παιδιά του Νίκου και της Παναγιώτας Βωνιάτη. Η Μαριλένα και η Στέλλα διαμένουν σε ιδιοκτήτες οικίες στην Αγία Άννα που ανεγέρθηκαν σε ακίνητο που ανήκει στον πατέρα και των δύο Νίκο Βωνιάτη. Στο ίδιο τεμάχιο ανέγειρε την οικία του και ο αδελφός των δύο Γιώργος Βωνιάτης (στο εξής θα αναφέρεται ως «ο Γιώργος»). Η Στέλλα έχτισε πρώτη την οικία της, ακολούθησε η Μαριλένα και μετά ο αδελφός των δύο Γιώργος. Ο Νίκος Βωνιάτης μεταβίβασε 1/5 μερίδιο του επίδικου ακινήτου σε κάθε ένα από τα τρία παιδιά του Στέλλα, Μαριλένα και Γιώργο και κράτησε τα 2/5 επ'ονοματί του. Το ακίνητο αναμένετο να διαχωριστεί σε οικόπεδα. Η Μαριλένα είναι παντρεμένη με τον Πέτρο Θεοδώρου (στο εξής θα αναφέρεται ως «ο Πέτρος»), η Στέλλα συζεί με τον Σωτήρη Παπαγεωργίου (στο εξής θα αναφέρεται ως «ο Σωτήρης»). Αυτά ως προς το υπόβαθρο που αφορούν τα γεγονότα και τις σχέσεις των μερών. Σύμφωνα με τη ΜΚ1, μετά την ανέγερση της οικίας του αδελφού τους Γιώργου στο ακίνητο, υπήρχαν συχνές διακοπές του ρεύματος του σπιτιού της και γι' αυτόν τον λόγο υποψιάστηκε ότι επενέβαινε στον μετρητή η αδελφή της Μαριλένα. Εντέλει επιβεβαίωσε τις υποψίες της όταν την είδε να κλείνει τον διακόπτη του μετρητή. Μετά από αυτήν την ενέργεια οι σχέσεις των μερών έγιναν τυπικές. Ακολούθησε προσπάθεια κατασκευής πισίνας στο σπίτι της Κ από την οποία εργασία δέχθηκαν ζημιά τα σύρματα που ρευματοδοτούσαν την οικία της Στέλλας και ως εκ τούτου αναγκάστηκε να τοποθετήσει μια προσωρινή ηλεκτρική εγκατάσταση πρόχειρου τύπου με βαρέλια που στήριζαν τα εναέρια σύρματα μέχρι να ολοκληρωθεί ο διαχωρισμός του ακινήτου. Το επίμαχο περιστατικό εξελίχθηκε στις 11/11/17 όταν βαρέο όχημα εισήλθε στον χώρο του ακινήτου για να σπείρει το τεμάχιο απεσταλμένο από τον πατέρα της Μαριλένας και της Στέλλας, Νίκο. Σύμφωνα με τη μάρτυρα, σε κάποια φάση άκουσε την Κ να φωνάζει στον υιό της «[ ], φέρ' την κουννιά για να μεν έρτω ποτζιεί». Ο γιος της υπάκουσε στις οδηγίες της και ακολούθως η Κ, σύμφωνα με τη μάρτυρα, ξεκίνησε να κτυπά με το τσεκούρι τα πλαϊνά ξύλα που στήριζαν την κολώνα της Ηλεκτρικής. Σύμφωνα με τη ΜΚ1 η ίδια έσπευσε στο μέρος και διαπίστωσε ότι η Κ είχε ήδη σπάσει το ένα στήριγμα ενώ στη θέα της Στέλλας γύρισε το τσεκούρι προς το μέρος της χωρίς όμως να της χτυπήσει. Ακολούθως ξεκίνησε μια έντονη λογομαχία και σύμφωνα με τη ΜΚ1, η Κ την έπιασε από τα μαλλιά και εκείνη ανταπέδωσε. Ήταν η θέση της ΜΚ1 ότι το μόνο που η ίδια έκανε ήταν να της δώσει δύο χαστούκια στο πρόσωπο και να της τραβήξει τα μαλλιά. Ακολούθως στον χώρο μετέβηκε ο πατέρας των δύο και η Κ μόλις τον εντόπισε γύρισε, έπιασε το τσεκούρι και το γύρισε προς το μέρος του με σκοπό να του χτυπήσει. Επενέβηκε ο αδελφός της Γιώργος και της πήρε το εργαλείο από τα χέρια. Τότε ο Γιώργος δέκτηκε επίθεση από τον σύζυγο της Κ με αποτέλεσμα και εκείνοι να πιαστούν στα χέρια. Ακολούθως, σύμφωνα με τη μάρτυρα, η Μαριλένα πήρε θάρρος και της επιτέθηκε τραβώντας την από τα μαλλιά και η Στέλλα ανταπέδωσε τραβώντας τα δικά της μαλλιά. Αποτέλεσμα ήταν να καταλήξουν στο έδαφος και η Μαριλένα να καθίσει πάνω στο στήθος της Στέλλας πιάνοντάς την από τον λαιμό, ρίχνοντάς της χώμα στο πρόσωπο και προσπαθώντας με το γόνατό της να της κλείσει το στόμα της Στέλλας. Στο μέσο αυτής της κατάστασης ο Πέτρος προσπαθούσε να ενθαρρύνει τον γιο του Νικόλα να τον βοηθήσει στο επεισόδιο ενώ εντέλει οι δύο αδελφές χώρισαν με την επέμβαση της συζύγου του Γιώργου, Ειρήνης. Σύμφωνα με τη μάρτυρα, καθ' όλη τη διάρκεια του επεισοδίου η Μαριλένα επιθυμούσε ο γιος της να καλέσει ασθενοφόρο και Αστυνομία και εντέλει τόσο η Αστυνομία όσο και το ασθενοφόρο έφτασαν στον χώρο του επεισοδίου. Ακολούθησαν στιχομυθίες μεταξύ των μελών της οικογένειας αφού στον χώρο είχε εν τω μεταξύ μεταβεί και η μητέρα τους. Στον χώρο μετέβηκε και ο σύντροφος της Στέλλας και εντέλει σύμφωνα με τη μάρτυρα χωρίς κάποιος να χτυπήσει την Κ, έπεσε στο έδαφος και έλεγε ότι δεν μπορούσε να μετακινηθεί. Ακολούθησε η μαρτυρία του ΜΚ2 ο οποίος ανέφερε ότι αφού είδε την Κ να φωνάζει στον άνθρωπο που οδηγούσε βαρέο όχημα εντός του ακινήτου να σταματήσει την εργασία σποράς του τεμαχίου, ειδοποίησε τον πατέρα του να μεταβεί στον χώρο. Ακολούθως είδε τη Μαριλένα να παίρνει το τσεκούρι και να κτυπά σε ξύλο που στήριζε μια δοκό που ρευματοδοτούσε με σύρματα το σπίτι της Στέλλας. Αφού έσπασε το πρώτο ξύλο, σύμφωνα με τον μάρτυρα, μετέβηκε στον τόπο η αδελφή του Στέλλα και τότε η Κ γύρισε το τσεκούρι προς το μέρος της και βρέθηκαν να τσακώνονται αρχικά όρθιες και ακολούθως στο έδαφος. Όταν μετέβηκε στον χώρο ο πατέρας τους, σύμφωνα με τον μάρτυρα, η Μαριλένα έστρεψε το τσεκούρι σε εκείνον και τότε επενέβηκε ο ίδιος για να αποτρέψει τυχόν τραυματισμό του πατέρα του. Ακολούθησαν διάφορες στιχομυθίες μεταξύ των παρευρισκόμενων και καυγάς μεταξύ του ΜΚ2 και του Πέτρου. Ο Νίκος Βωνιάτης (ΜΚ3), αναφέρθηκε στο ιστορικό του τεμαχίου σε ό,τι αφορούσε τον διαχωρισμό του και της εγκατάστασης που εντέλει χρειάστηκε να γίνει για να παίρνει ρεύμα η Στέλλα στο σπίτι της. Εξήγησε ότι έλαβε τηλεφώνημα την επίδικη μέρα από τον υιό του ότι η Κ προσπαθούσε να εμποδίσει το τράκτορ και δεν άφηνε το άτομο που είχε εργοδοτήσει ο ΜΚ3 να σπείρει το χωράφι και αποφάσισε να μεταβεί στο μέρος όπου εντόπισε την Κ με ένα μεγάλο τσεκούρι να κόβει τα βοηθητικά στηρίγματα της κολώνας που κρατούσε την ηλεκτρική εγκατάσταση. Προχώρησε δε, σύμφωνα με τον μάρτυρα, η Κ στην αφαίρεση πετρών από τα βαρέλια που στήριζαν την κολώνα και ως εκ τούτου ο ίδιος μετέβηκε στον χώρο, την άρπαξε από το χέρι και της έδωσε ένα χαστούκι στο πρόσωπο. Τότε η Κ γύρισε το τσεκούρι στο μέρος του και αλλά δεν τον τραυμάτισε επειδή μπήκε μπροστά ο Γιώργος. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, οι δύο του κόρες άρχισαν να μαλλιοτραβιούνται. Ο μάρτυρας ως εξήγησε απομακρύνθηκε για να μιλήσει με τον οδηγό του οχήματος που όργωνε το ακίνητο και αυτός έστρεψε την προσοχή του στον καυγά της Κ με την Στέλλα. Συγκεκριμένα εντόπισε την Κ, να κάθεται στο κεφάλι της Στέλλας και να χοροπηδάει και τη Στέλλα να φωνάζει ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει ενώ δίπλα είδε να τσακώνονται ο Γιώργος με τον Πέτρο. Ο μάρτυρας είπε ότι δεν ήξερε ποιος είχε ξεκινήσει τον καβγά ούτε ποιος είχε χτυπήσει ποιον. ΜΚ4 κλητεύθηκε ο γιατρός Γιώργος Αθανασίου ο οποίος εργαζόταν κατά τον επίδικο χρόνο στο Τμήμα Ατυχημάτων του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας και ο οποίος αναγνώρισε και κατέθεσε το Τεκμήριο 6 στη διαδικασία, ιατρικό πιστοποιητικό σε σχέση με τα ευρήματά του όταν εξέτασε τη Στέλλα. Η αντεξέταση εστιάστηκε κατά πόσο τέτοια γδαρσίματα και επιφανειακές εκδορές θα μπορούσαν να έχουν προκληθεί από προσπάθεια άμυνας ατόμου το οποίο δέχεται επίθεση. Ο μάρτυρας δέχθηκε ότι συνήθως τέτοια τραύματα που καταδεικνύουν σημάδια άμυνας βρίσκονται στους αγκώνες χωρίς να μπορεί να αποκλείσει ότι θα μπορούσαν να είχαν προκληθεί στην προσπάθεια της Στέλλας να αμυνθεί. Τέλος, με τη μαρτυρία της Αστυφύλακα 179 Χριστίνας Φιλίππου αναφέρθηκαν στο Δικαστήριο τα όσα ακολούθησαν του περιστατικού και τις ενέργειες που έκανε η Αστυνομία όταν κλήθηκε στο μέρος. Επιβεβαίωσε δε η μάρτυρας στα πλαίσια της εξέτασής της ότι το τηλεφώνημα λήφθηκε αρχικά από την Κ ενώ στην πορεία της διερεύνησης έγιναν παράπονα από όλες τις πλευρές. Όταν η Κ κλήθηκε σε απολογία, υιοθέτησε την κατάθεση την οποία έδωσε στην Αστυνομία και αντεξετάστηκε. Ήταν η θέση της ότι η ίδια ήταν το θύμα της εν λόγω επίθεσης και ότι από αυτήν την επίθεση τραυματίστηκε σοβαρά. Στην ανακριτική της κατάθεση, η Κ αναφέρεται στο ιστορικό του ακινήτου (το οποίο όπως έχω αναφέρει αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των μερών) και εξήγησε ότι στην προσπάθειά τους να κατασκευάσουν πισίνα στο σπίτι τους διαπίστωσαν ότι υπήρχαν σύρματα που παρεμπόδιζαν το εν λόγω έργο και συνδέονταν με την οικία της Στέλλας η οποία απέρριψε όλες τις εισηγήσεις της για τη μεταφορά των συρμάτων απειλώντας την, ως η ίδια αναφέρει στην ανακριτική της κατάθεση. Ακολούθησε η εγκατάσταση εναέριων ηλεκτρικών συρμάτων τα οποία υποστηρίζονταν με βαρέλια και ξύλινη δοκό. Ήταν η θέση της ότι την επίδικη μέρα η ίδια εξήλθε του χώρου της κρατώντας ένα τσεκούρι με στόχο να κόψει το ξύλινο υπόβαθρο που στήριζε τη δοκό αλλά και τα σύρματα. Την αναχαίτισε η αδελφή της η οποία σύμφωνα με την Κ άρχισε να της τραβά τα μαλλιά της και της έδωσε χαστούκι στο πρόσωπο. Η ίδια για να αμυνθεί προστάτευσε το πρόσωπο με τα χέρια της. Σύμφωνα με την Κ, η αδελφή της τηλεφώνησε στον Σωτήρη και έφυγε κατευθυνόμενη προς το σπίτι της. Ακολούθως η ίδια συνέχισε την κοπή των ξύλων και τότε ο Γιώργος άρπαξε το τσεκούρι από το χέρι της χτυπώντας την παράλληλα με το ξύλινο μέρος του. Σύμφωνα δε με την Κ, στον χώρο εμφανίστηκε και ο πατέρας της ο οποίος της έδωσε δύο χαστούκια. Εξήγησε ότι αφού μαζεύτηκαν όλοι, η ίδια παρατήρησε ότι η αδελφή της είχε γδαρσίματα στον λαιμό στη δεξιά της πλευρά τα οποία δεν προκλήθηκαν από την ίδια αφού η μόνη της ενέργεια ήταν σύμφωνα με την ίδια να την σπρώξει. Ακολούθησαν ύβρεις μεταξύ τους και όταν η Κ προσπάθησε να αφαιρέσει πέτρες από τα βαρέλια που υποστήριζαν την ξύλινη δοκό, της επιτέθηκε η Στέλλα τραβώντας την από τα μαλλιά και αυτή έπεσε στο έδαφος ενώ η αδελφή της συνέχισε να την κρατά από τα μαλλιά. Τότε η Κ άρπαξε τα μαλλιά της αδελφής της και ακολούθησε ο καβγάς του Γιώργου με τον Πέτρο. Σύμφωνα με την Κ ζήτησε να κληθεί ασθενοφόρο διότι πονούσε τον σπόνδυλό της και αφού μετέβηκε στις Πρώτες Βοήθειες και έγιναν οι απαραίτητες εξετάσεις, την ενημέρωσαν ότι είχε κάταγμα σπονδύλου. Η μάρτυρας αντεξετάστηκε ενδελεχώς επί όλων των αναφορών της ενώ επιμονή φαίνεται να δινόταν από την Κ σε σχέση με τον τραυματισμό της ίδιας και ότι η ίδια ήταν το θύμα του όλου επεισοδίου. Ακολούθησε η μαρτυρία του συζύγου της Κ, Πέτρου Θεοδώρου, ο οποίος υιοθέτησε τη δική του ανακριτική κατάθεση στην οποία αναφέρεται στο περιστατικό και εστιάστηκε κυρίως στον καβγά που ο ίδιος είχε με τον αδελφό της Κ, Γιώργο. Ως ο μάρτυρας ανέφερε, την επίδικη ημερομηνία άτομο είχε σταλεί από τον πατέρα της συζύγου του για να οργώσει το χωράφι που βρίσκεται ανάμεσα στα τρία σπίτια. Η σύζυγός του δεν επιθυμούσε να οργώσει το δικό της κομμάτι και τότε βγήκε εκτός του χώρου για να ενημερώσει τον οδηγό να μην πλησιάσει το δικό της τεμάχιο. Πήρε ακολούθως, σύμφωνα με τον μάρτυρα, και το τσεκούρι για να μετακινήσει το βαρέλι που υποστήριζε τα εναέρια σύρματα της Ηλεκτρικής. Ήταν η θέση του μάρτυρα ότι η Στέλλα μετέβηκε στο σημείο και επιτέθηκε της συζύγου του χτυπώντας την στο πρόσωπο και τραβώντας την από τα μαλλιά. Ακολούθως η Κ συνέχισε να κτυπά την κατασκευή της Ηλεκτρικής ενώ ταυτόχρονα σύμφωνα με τον μάρτυρα η Στέλλα της είχε επιτεθεί χτυπώντας την. Στο μέρος μετέβηκε και ο Νίκος ο οποίος έδωσε δύο χαστούκια στη σύζυγό του. Όταν άρχισε η σύζυγός του να βγάζει τις πέτρες από το βαρέλι και να τις πετά στο χωράφι, δέχθηκε εκ νέου επίθεση από τη Στέλλα και σύμφωνα με τον μάρτυρα ο ίδιος προσπάθησε να τις χωρίσει χωρίς όμως επιτυχία αφού και εκείνος δέχθηκε επίθεση από τον Γιώργο. Ο μάρτυρας δεν μπορούσε να εξηγήσει τι ακριβώς διαμείφθηκε στον καβγά μεταξύ της συζύγου του και της Στέλλας. Ο τελευταίος Μάρτυρας Υπεράσπισης, ο γιατρός ο οποίος εξέτασε την Κ όταν αυτή μετέβηκε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, ανέφερε ότι την απέστειλε για αξονικό τομογράφο και αφού διαπιστώθηκε κάταγμα σπονδύλου νοσηλεύτηκε στο Νοσοκομείο για κάποιες μέρες. Μετά το πέρας της μαρτυρίας η σκυτάλη δόθηκε στους ευπαίδευτους συνηγόρους για να αγορεύσουν Αμφότεροι το έπραξαν με επάρκεια και πληρότητα παραπέμποντας στην ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία και εξάγοντας τα δικά τους συμπεράσματα με βάση τις αρχές που η Νομολογία έχει καθορίσει καταλήγοντας ως αναμένετο, σε εκ διαμέτρου αντίθετες εισηγήσεις. Κύρια θέση της Υπεράσπισης είναι ότι αδίκως κατηγορείται η Μαριλένα αφού δεν είχε πρόθεση να επιτεθεί σε κάποιο πρόσωπο και το όλο επεισόδιο ξεκίνησε μετά την επίθεση που δέχθηκε η ίδια από τη Στέλλα. Είναι η θέση μάλιστα της Υπεράσπισης ότι η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής δεν έχει συνοχή και αλληλοεξουδετερώνεται από τις καταθέσεις των μερών, των μαρτύρων που έδωσαν μαρτυρία στα πλαίσια της παρουσίασης της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής ενώ θεωρεί ότι η Κ ενεργώντας με τον τρόπο που αντέδρασε ήταν στα πλαίσια αυτοάμυνας. Στον αντίποδα η Κατηγορούσα Αρχή θέτει ότι έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος μέσα από αξιόπιστη και ειλικρινή μαρτυρία που προσκομίστηκε και ως εκ τούτου υπάρχει το υπόβαθρο για την εξαγωγή συμπεράσματος ενοχής. Αξιολόγηση Εξέτασα την μαρτυρία των μαρτύρων με ιδιαίτερη προσοχή. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίστηκα στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά αλλά την αντιπαρέβαλα και την εξέτασα στα πλαίσια του συνόλου της μαρτυρίας.[1] Δεν είναι κάθε αντίφαση που οδηγεί στην απόρριψη μαρτυρίας.[2] Για να κριθεί μια μαρτυρία ως αναξιόπιστη οι αντιφάσεις πρέπει να είναι ουσιαστικής μορφής και να δημιουργούν ρήγματα στην υπόθεση.[3] Οι αντιφάσεις θα πρέπει να είναι ουσιώδεις δηλ. τέτοιας φύσης και περιεχομένου που να μολύνουν την μαρτυρία σε βαθμό που να καθίσταται επικίνδυνη και άδικη η αποδοχή της από το Δικαστήριο.[4] Αντιφάσεις σε λεπτομέρειες δεν αποδυναμώνουν μία μαρτυρία, η οποία κατά τα άλλα είναι πειστική. Αντίθετα τέτοιες αντιφάσεις δείχνουν ανυπαρξία προσχεδιασμού ή συνεννόησης μεταξύ των μαρτύρων ως προς το τί θα κατέθεταν [5]. Οι αντιφάσεις θα πρέπει δε να αξιολογούνται μέσα στο πλαίσιο του συνόλου της μαρτυρίας [6]. Αναφορικά με την αξία που προσλαμβάνει στο στάδιο αξιολόγησης της αξιοπιστίας των μαρτύρων η πραγματική μαρτυρία ως ο λόγος στην υπόθεση Δημητρίου ν. Δημοκρατίας [7], αυτή συνιστά γνώμονα για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων όσο και της ακρίβειας του περιεχομένου της μαρτυρίας.» Η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής Σε ό,τι αφορά τη μαρτυρία της ΜΚ1, πρέπει να πω ότι η ίδια έπεισε με τις αναφορές της. Στη θέα της Κ να καταστρέφει την ηλεκτρική εγκατάσταση που ρευματοδοτούσε το σπίτι της, μετέβηκε στον χώρο και μάλιστα ήρθε αντιμέτωπη με το τσεκούρι που κρατούσε η αδελφή της. Πρωτίστως πρέπει να πω ότι η ΜΚ1 ουδόλως αντεξετάστηκε επί των αναφορών της σε σχέση με τους τραυματισμούς της συνεπώς δεν υπάρχει περιθώριο μη αποδοχής των θέσεών της επί των τραυματισμών της. Ούτε υποβλήθηκε σε κανένα στάδιο στη μάρτυρα ότι οι εν λόγω τραυματισμοί προκλήθηκαν από την ίδια στα πλαίσια προσπάθειας να αμυνθεί. Ομοίως τίποτε δεν αναφέρθηκε στην μαρτυρα ότι οι τραυματισμοί της προϋπήρχαν του επεισοδίου με την Κ (ως η θέση της Κ στην ανακριτική της κατάθεση Τεκμήριο 8 σελ. 3 γρ. 27 «όταν ήρθε ο Πέτρος και εμείς χωρίσαμε παρατήρησα ότι η Στέλλα είχε γδαρσίματα στον λαιμό στην δεξιά της πλευρά τα οποία δεν προκλήθηκαν από εμένα»). Η αντεξέταση εστιάστηκε στα λεγόμενα κυρίως μεταξύ τους και υποδείξεις περί ασαφειών στην κατάθεσή της και παραλείψεων ενώ η μοναδική ουσιαστική θέση που υποβλήθηκε σε αυτήν ήταν ότι η επίθεση ξεκίνησε από την ίδια υποβάλλοντάς της μάλιστα σε κάποια στιγμή ότι προκάλεσε στην Κ πραγματική σωματική βλάβη. Δεν διαπιστώνω ανακρίβεια ή αλλαγή των θέσεων της ΜΚ1 στο εδώλιο του μάρτυρα, Αντιθέτως η ενέργεια της να παραδεκτεί τόσο ενόρκως όσο και στην κατάθεση της στην Αστυνομία ότι και η ίδια κτύπησε την Κ χαστουκίζοντας την και τραβώντας την από τα μαλλιά δεικνύει κατά την κρίση μου ότι η ΜΚ1 υπήρξε ειλικρινής. Περαιτέρω και επικουρικά, η ΜΚ1 ήταν εμφανώς στεναχωρημένη για το συμβάν ενόσω έδινε μαρτυρία. Ήταν τα μάτια της δακρυσμένα σχεδόν από την αρχή όταν της ζητήθηκε να διαβάσει την κατάθεσή της. Αυτή κρίνεται ως αξιόπιστη και τα όσα ανέφερε αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου. Η μαρτυρία δε του ΜΚ2 σε σχέση με το περιστατικό έπεισε ομοίως το Δικαστήριο και αν και η αντεξέταση εστιάστηκε στις δικές του ενέργειες και στον καβγά που έγινε μεταξύ του ιδίου και του συζύγου της Κ. Η μαρτυρία δε του ΜΚ2 επιβεβαιώνει τα όσα η ΜΚ1 ανέφερε στο Δικαστήριο σε σχέση με τα δύο περιστατικά, δηλαδή αυτό που αναχαίτισε η Στέλλα τη Μαριλένα από το σπάσιμο της κολώνας και ακολούθως το δεύτερο που εξελίχθηκε στο έδαφος σε γενικές γραμμές και ως προς την διαδοχικότητα των γεγονότων. Επιβεβαίωσε όμως ότι η Μαριλένα ήταν το άτομο που ξεκίνησε τον καυγά και στις δυο περιπτώσεις, την πρώτη φορά γυρίζοντας το τσεκούρι προς την Στέλλα και την δεύτερη αρπάζοντας την από τα μαλλιά. Η μαρτυρία του είχε συνοχή σε ό,τι αφορά το επίδικο περιστατικό και αυτός κρίνεται ως μάρτυρας της αλήθειας. Η Υπεράσπιση αφήνει να νοηθεί ότι ο μάρτυρας διαφοροποίησε την καταθεσή του αναφέροντας ότι η Στέλλα επιτέθηκε στην Κ και όχι το αντίθετο παραθέτοντας και αποσπασμα από την αντεξέταση. Διαφωνώ. Η θέση του ΜΚ2 ενόρκως κατά το στάδιο της κυρίως εξέτασης του που υιοθέτησε την κατάθεση του στην Αστυνομία, Τεκμήριο 3, ήταν ότι το επεισόδιο εκτυλίχθηκε μετά που η Κ γύρισε το τσεκούρι προς το μέρος της Στέλλας χωρίς να την κτυπήσει. Περαιτέρω παρατηρώ ότι ουδέποτε υποβλήθηκε στον μάρτυρα ότι επιτέθηκε ο ίδιος στην Κ, ως η ίδια ισχυρίζεται στην κατάθεση της στην Αστυνομία (Τεκμήριο 8 σελ. 3 γρ. 19 «Εγώ έβαλα τα χέρια μου μπροστά για να τον απομακρύνω και μου κτυπούσαν η Στέλλα και ο Γιώργος ταυτόχρονα στην κεφαλή με τα χέρια τους»). Τέλος, οφείλω να τονίσω ότι στον μάρτυρα δεν υποβλήθηκε ότι είχε οποιοδήποτε συμφέρον να μαρτυρήσει εναντίον της Κ ή έστω να συντονίσει την μαρτυρία του με αυτή της Στέλλας για οποιοδήποτε προσωπικό λόγο. Αυτός κρίνεται ως μάρτυρας της αλήθειας και τα όσα ανέφερε σε σχέση με το περιστατικό μπορούν να αποτελέσουν και βάση για την εξαγωγή ευρημάτω. Ο πατέρας των δύο, Νίκος Βωνιάτης, κρίνεται ομοίως ως μάρτυρας της αλήθειας. Η μαρτυρία του κατέδειξε ότι ως πατέρας προσπάθησε να βοηθήσει την κατάσταση και να βρει μια λύση για να μπορούν να συνυπάρχουν τα παιδιά του. Στον μάρτυρα δε υποβλήθηκαν διάφορα ζητήματα για το τεμάχιο που δεν ενδιαφέρουν την παρούσα και δεν χρήζουν οποιασδήποτε αξιολόγησης. Επιβεβαίωσε, και αυτό κρατώ από τη μαρτυρία του ο ΜΚ3, ότι η Κ είχε πρόθεση καταστροφής της κολώνας (θέση που εν πάση περιπτώσει αποδέχεται και η ίδια) αλλά και το γεγονός ότι η Κ έστρεψε προς τον ίδιο το τσεκούρι. Φαίνεται ότι το μοναδικό επεισόδιο που είδε ήταν όταν βρίσκονταν οι δύο κόρες στο έδαφος και η Κ καθόταν πάνω στην παραπονούμενη. Ο γιατρός ΜΚ4 θεωρώ ότι δεν χρήζει οποιασδήποτε αξιολόγησης. Τέθηκαν σ' αυτόν ζητήματα τα οποία ουδέποτε τέθηκαν στους υπόλοιπους μάρτυρες για να σχολιάσουν όπως το ζήτημα της πρόκλησης των τραυμάτων της από δικές της ενέργειες στα πλαίσια άμυνας. Σε κάθε περίπτωση ο μάρτυρας δεν δήλωσε ότι έχει ειδικότητα στην ιατροδικαστική που είναι η ιατρική ειδίκευση για να σχολιάσει σε σχέση με τον μηχανισμό πρόκλησης του τραυματισμού. Σε ό,τι αφορά τις διαπιστώσεις του περί ύπαρξης εκδορών ως αυτές αναφέρονται στο Τεκμήριο 6, η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή στην ολότητά της. Ομοίως ιδιαίτερης αξιολόγησης δεν χρήζει ούτε η ΜΚ5. Η μάρτυρας εξήγησε τις ενέργειες που έκανε μετά την καταγγελία και δεν φαίνεται να είχε οποιανδήποτε άλλη εμπλοκή στην υπόθεση. Παρατηρώ δε ότι μη γνωρίζοντας τι ακριβώς είχε γίνει, φρόντισε και έλαβε ανακριτικές καταθέσεις από όλους τους εμπλεκόμενους. Η μαρτυρία της Υπεράσπισης Από την άλλη η μαρτυρία της Κ δεν έπεισε. Ήταν ξεκάθαρο ότι η ενέργειά της να καταστρέψει την κατασκευή που ρευματοδοτούσε το σπίτι της Στέλλας χρησιμοποιώντας το τσεκούρι ήταν τουλάχιστον αψυχολόγητη. Η δε δικαιολογία που έδωσε ότι ο λόγος που κτυπούσε με το τσεκούρι την δοκό που υποστήριζε τα σύρματα της Ηλεκτρικής «γιατί ήθελα να μετακινηθεί από το χωράφι μου και να πάει λίγο πιο κάτω»( Τεκμήριο 8, σελ. 3 γρ.2-3) αντίκειται στην θέση που ανέφερε ενόρκως. Ενόρκως και έχοντας αντιληφθεί την αλλοπρόσαλλη της ενέργεια να επιτεθεί στην δοκό που υποστήριζε ηλεκτροφόρα ρεύματα με τσεκούρι, έθεσε μια νέα παράμετρο για τον λόγο που αποφάσισε να καταστρέψει την κατασκευή με το τσεκούρι και συγκεκριμένα ότι κινδύνευε να πέσει στην οικία της. Εάν ίσχυε κάτι τέτοιο δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα το ανέφερε στην Αστυνομία κατά την κατάθεση της και όχι μετα που πιέστηκε στα πλαίσια της αντεξέτασης. Προσπάθησε δε με την αναφορά της να καταδείξει ότι η ενέργεια της να κτυπά την δοκό με το τσεκούρι ήταν για την απάλειψη κινδύνου στο σπίτι της αγνοώντας όμως ταυτόχρονα την λογική του πράγματος. ότι δηλαδή προσπαθούσε να καταστρέψει κατασκευή με ενεργά ρευματοφόρα σύρματα και αν είχε επιτυχία η προσπάθειά της θα μπορούσε η ίδια να πέσει θύμα ηλεκτροπληξίας αλλά και να προκαλέσει σοβαρή ζημιά τόσο στη δική της περιουσία όσο και στην περιουσία των υπολοίπων. Η μάρτυρας είναι φανερό ότι δεν ενήργησε στην προκειμένη περίπτωση κάτω από το πρίσμα και την καθοδήγηση της λογικής. Είναι χωρίς δισταγμό που καταλήγω έχοντας παρατηρήσει την Κ πολύ προσεκτικά στο εδώλιο του μάρτυρα ότι οι αναφορές της ήταν επιτηδευμένες και υιοθέτησε μια εκδοχή που βόλευε την ίδια για να μπορέσει να απαλλαγεί των ευθυνών της. Προσπάθησε να παρουσιάσει την ενεργειά της να κτυπά σε κολώνα που υποστήριζε ηλεκτροφόρα σύρματα ως λογική πράξη που έγινε υπό την καθοδήγηση ηρεμίας και δικαιωματικά όντας εντός του ακινήτου της. Σε ότι αφορά τον καυγά που εκτυλίχθηκε μεταξύ της και της αδελφής της, παρατηρώ ότι ούτε και εδώ η ιστορία της Κ πείθει. Η Κ θέλει να γίνει πιστευτό ότι στην προσπάθεια της να κόψει την δοκό δέκτηκε επίθεση από την αδελφή της Στέλλα η οποία της τράβηξε τα μαλλιά και της έδωσε ένα χαστούκι στο πρόσωπο, χωρίς η ίδια να αντιδράσει καθόλου παρα μόνο να βάλει μπροστά από το κορμί της τα χέρια της για να αμυνθεί. Η θέση της δεν γίνεται πιστευτή γιατί τα χέρια της, σύμφωνα με την μαρτυρία της ίδιας ήταν απασχολημένα κρατώντας το τσεκούρι, το οποίο της έπιασε αργότερα ο αδελφός της. Το άτομο δε που είδα στο εδώλιο του μάρτυρα δεν είναι το άτομο που θα κτυπηθεί χωρίς να ανταποδώσει, πόσο δε μάλλον οπλισμένη με τσεκούρι. Ακολούθως θέλει να γίνει πιστευτό ότι της επιτέθηκαν εκ νέου ο Γιώργος και η Στέλλα και πάλι χωρίς η ίδια να αντιδράσει. Στον δε Γιώργο, ως ανωτέρω αναφέρω ουδέποτε υποβλήθηκε ότι επιτέθηκε στην Κ. Περαιτέρω η μαρτυρία της Κ απορρίπτεται για ακόμα ένα λόγο. Στην ανακριτική της κατάθεση παρουσιάζεται ως μάρτυρας και του περιστατικού που εξελίχθηκε μεταξύ του Γιώργου και του συζύγου της. Η Κ παρουσιάζει ότι στην προσπαθεια του συζυγου της να της χωρίσει δέκτηκε επίθεση από τον Γιώργο την οποία μάλιστα περιγράφει αγνοώντας ότι σύμφωνα με τα δικά της λεγόμενα η ίδια την εν λόγω χρονική στιγμή βρισκόταν στο έδαφος απασχολημένη με τον καυγά της με την Στέλλα. Ούτε αντιλήφθηκα για ποιον λόγο συνδέθηκε ο δικός της τραυματισμός με το επίδικο περιστατικό. Μέσα από την ανακριτική κατάθεσή της προκύπτει ότι η διαπίστωση του πόνου συνεπεία του τραυματισμού της προέκυψε μετά την επίθεση που δέχθηκε από τον Σωτήρη. Συνεπώς δεν αντιλαμβάνομαι πώς συνδέθηκε με το περιστατικό που αφορά την αδελφή της στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης. Η κατάρρευση της Κ σύμφωνα με τα λεγόμενα της φαίνεται ότι έγινε όχι στο στάδιο που είχε δεχθεί επίθεση από την παραπονούμενη αλλά όταν ο σύντροφος της αδελφής της Σωτήρης, της έδωσε έναν πάτσο και την έσπρωξε (σελίδα 5 της ανακριτικής κατάθεσης του Πέτρου Θεοδώρου και σελίδα 5 της ανακριτικής κατάθεσης της Κ, Τεκμήριο 8) όπου μιλούν για πάτσο και πτώση στο έδαφος. Συνεπώς η έμφαση που δόθηκε προς αυτήν την κατεύθυνση δεν θεωρώ ότι πρέπει να απασχολήσει το Δικαστήριο. Πέραν τούτου, ακόμα και στη δική της περιγραφή του περιστατικού, ήταν η θέση της ότι ενώ η ίδια είχε τσακωθεί με την αδελφή της, με τον αδελφό της, με τον πατέρα της και με τον σύντροφο της αδελφής της, η Στέλλα είχε τσακωθεί μόνο μαζί της. Συνεπώς στην προσπάθειά της να καλύψει το πασιφανές συμπέρασμα που προκύπτει από αυτήν τη διαπίστωση, πρόσθεσε στη μαρτυρία της ότι εντόπισε τα γδαρσίματα στην αδελφή της μετά το πρώτο περιστατικό, ως η ίδια τα περιγράφει και συγκεκριμένα όταν στον χώρο ήρθε ο σύζυγος της Κ στην σκηνή. Είπε μάλιστα ότι δεν θα μπορούσαν να είχαν προκληθεί από την ίδια γιατί η μόνη ενέργεια που έκανε ήταν να την σπρώξει. Η ιστορία της βρίθει αντιφάσεων, τα γεγονότα όπως τα εξήγησε ήταν φανερό ότι σκοπό είχαν να εξουδετερώσουν το συμβάν και να απαλλάξουν την ίδια. Περαιτέρω και επικουρικά διαπιστώνω ότι η στάση της Κ στο εδώλιο του μάρτυρα ήταν αμήχανη, δεν απηύθυνε ποτέ το βλέμμα της στο Δικαστήριο ενώσω έδιδε ένορκη μαρτυρία και κατά την αντεξέταση σχεδόν αδιάλειπτα κοίταζε με αγωνία προς το πλευρό του Συνηγόρου Υπεράσπισης. Ο ΜΥ1 ομοίως δεν έπεισε. Στην κατάθεση του ρητώς αναφέρει ότι ο ίδιος ήταν εκτός της σκηνής και έβλεπε δια μέσου του δικτύου που βρισκόταν στην περίφραξη. Επίσης αναφέρει ότι « Τότε ήρθε η Στέλλα και επιτέθηκε της Μαριλένας από πίσω, χωρίς να την δει η Μαριλένα. Δεν κατάλαβα ακριβώς πως της κτύπησε, νομίζω της κτύπησε στο κεφάλι και στα μαλλιά» Ήταν φανερό από την κατάθεση του στην Αστυνομία μέχρι την ένορκη του μαρτυρία ότι ο ίδιος δεν είδε την αρχή του επεισοδίου μεταξύ των δυο αδελφών και η μαρτυρία του στο Δικαστήριο σκοπούσε στην υπεράσπιση της συζύγου του. Ο τελευταίος δε Μάρτυρας Υπεράσπισης δεν προσέφερε τίποτα στην υπόθεση αφού αναφέρθηκε στο κάταγμα της Κ το οποίο ως προαναφέρω ουδέποτε τέθηκε ότι προκλήθηκε από την παραπονούμενη και συνακόλουθα δεν είναι αναγκαία η αξιολόγηση της μαρτυρίας του. Ευρήματα Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση, καταλήγω ότι στις 11/11/17 εντός του ακινήτου που βρίσκεται στην Αγία Άννα και που ανήκει κατά 1/5 μερίδιο στην ίδια, η Κ οπλισμένη με τσεκούρι άρχισε να κτυπά σε ξύλινη δοκό που υποστήριζε σύρματα της ηλεκτρικής και βρισκόταν εντός του τεμαχίου με σκοπό να την αποκόψει. Όταν η αδελφή της, Στέλλα της ζήτησε τον λόγο η Κ γύρισε προς το μέρος της το τσεκούρι χωρίς να της κτυπήσει. Ακολούθως ξεκίνησαν να λογομαχούν και η Κ έπιασε από τα μαλλιά την Στέλλα και άρχισαν να κτυπούν η μια την άλλη. Η Στέλλα έδωσε δυο χαστούκια της Κ στο πρόσωπο. Ακολούθως η Κ άρπαξε από τα μαλλιά την Στέλλα , η οποία ανταπέδωσε με αποτέλεσμα να καταλήξουν στο έδαφος και η Μαριλένα να καθίσει πάνω στο στήθος της Στέλλας πιάνοντάς την από τον λαιμό, ρίχνοντάς της χώμα στο πρόσωπο και προσπαθώντας με το γόνατό της να κλείσει το στόμα της. Η Στέλλα μετέβηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας περί τις 15.20 της ίδιας ημέρας όπου εξετάστηκε από τον επι καθήκοντι ιατρό. Κατά την κλινική εξέταση ο ιατρός διαπίστωσε ότι η Στέλλα έφερε εκδορές στην αριστερή πλευρά του λαιμού και στη δεξιά πλευρά του θώρακα αλλά και εκδορές στον αριστερό αγκώνα. Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα Αν και αποτελεί βασική νομική γνώση να λεχθεί ότι το βάρος απόδειξης της κατηγορίας το φέρει η κατηγορούσα αρχή, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Το Δικαστήριο για να καταδικάσει θα πρέπει να είναι σίγουρο για την ενοχή του Κ. Ο Κ δεν έχει το βάρος να αποδείξει οτιδήποτε.[8] Εάν το Δικαστήριο μετά την αξιολόγηση των μαρτύρων και τα ευρήματα του, παραμένει με, έστω υποβόσκουσα, αμφιβολία η αθώωση είναι μονόδρομος.[9] Το αδίκημα που η Κ αντιμετωπίζει στηρίζεται στο άρθρο 243[10] του ΠΚ. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που το άρθρο 243 δημιουργεί είναι δυο : η επίθεση, κατά το άρθρο 242 του ποινικού κώδικα, αποτέλεσμα της οποίας είναι η πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης .Το αδίκημα της κοινής επίθεσης κατά το άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα στοιχειοθετείται εφόσον αποδειχθεί ότι κάποιο πρόσωπο ασκεί βία εναντίον κάποιου άλλου, είτε με πρόθεση είτε απερίσκεπτα. Στην υπόθεση R. v. Vienna[11] τέθηκαν οι νομολογιακές αρχές και αποφασίστηκε ότι για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της επίθεσης, δε χρειάζεται η κατηγορούσα αρχή να αποδείξει πρόθεση. Ο όρος «επίθεση» χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας σε κάποιο άλλο πρόσωπο, χωρίς τη συγκατάθεσή του. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας[12] το άρθρο 242 του Νόμου δε συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης, με πρόθεση άσκησης βίας σε βάρος του θύματος. Απαγορεύει τη χρήση βίας ή την εκδήλωση πρόθεσης για τη χρήση βίας, χωρίς νομικό έρεισμα. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί και χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίξει το άλλο πρόσωπο.[13] Όταν, ως αποτέλεσμα της επίθεσης - υπό την έννοια όσων αναφέρονται πιο πάνω - προκαλείται πραγματική σωματική βλάβη στοιχειοθετείται το αδίκημα της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης, κατά το άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα. Στο σύγγραμμα Russel on Crime[14] αναφέρεται ότι δεν υπάρχει ορισμός της πραγματικής σωματικής βλάβης, ενώ σημειώνεται ότι αυτή μπορεί να σημαίνει εσωτερικές ή εξωτερικές κακώσεις. Ωστόσο, στην υπόθεση Γεωργιάδης ν. Αστυνομίας[15] αναφέρεται ότι μια επιπόλαια εκδορά στο πρόσωπο και κοκκίνισμα, ήταν αρκετά για στοιχειοθέτηση του αδικήματος της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Αυτοάμυνα Πρέπει βέβαια να επισημανθεί στο σημείο αυτό ότι η Κ προώθησε ακροθιγώς και ισχυρισμό αυτοάμυνας, οξύμωρη προσέγγιση αφού επέμενε καθ΄όλη τη διάρκεια της υπόθεσης ότι δεν κτύπησε την παραπονούμενη κατά το πρώτο επεισόδιο παρα μόνο είχε σπρώξει και ότι τα γδαρσίματα τα εντόπισε στην αδελφή της (δηλαδή την κατ'ίσχυρισμό βλάβη που με το κατηγορητήριο της καταλογίζεται) πριν το δεύτερο επεισόδιο όταν οι δυο αδελφές συμφώνως με την μαρτυρία της Κ κατέληξαν στο έδαφος. Είναι νομολογιακά οριοθετημένο ότι η αυτοάμυνα δεν αποτελεί Υπεράσπιση με την αυστηρή έννοια του όρου, αλλά ισχυρισμό τον οποίο η Κατηγορούσα Αρχή οφείλει να αντικρούσει για να δικαιολογείται ετυμηγορία ενοχής[16]. Στην ουσία η Υπεράσπιση της αυτοάμυνας εξουδετερώνει τα συστατικά στοιχεία της κατηγορίας με την έννοια ότι η επιτυχής προβολή της, σημαίνει ταυτόχρονα και την αποτυχία της Κατηγορούσας Αρχής να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι η εγκληματική συμπεριφορά δεν ήταν είτε δικαιολογημένη, είτε νόμιμη. [17] Δεν μπορεί όμως να γίνεται επίκληση της Υπεράσπισης της αυτοάμυνας όπως εδώ επιχειρεί ο Κ. Στις δε υποθέσεις Maifoshis v. Police [18] και Lekishvill άλλως Λάτο ν. Δημοκρατίας [19], λέχθηκε με αναφορά στο άρθρο 17[20] του Ποινικού Κώδικα ότι η άμυνα και η χρήση βίας για αποτροπή επίθεσης είναι υπό ορισμένες προϋποθέσεις νόμιμη, θα πρέπει όμως να έχει ως αντικειμενικό στόχο την απόκρουση μιας επιθετικής ενέργειας. Τα μέσα που χρησιμοποιούνται καθώς και ο τρόπος χρησιμοποίησής τους θα πρέπει να είναι ανάλογα του κινδύνου που αντιμετωπίζεται. Ακόμα όμως και αντικρίζοντας το περιστατικό ως σύνολο με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου η επίθεση ξεκίνησε όταν η Κ γύρισε το τσεκούρι στην αδελφή της. Ακολούθησαν ύβρεις, κτυπήματα και μαλλιοτραβήγματα. Συνεπώς δεν υπάρχει δυνατότητα ισχυρισμού αυτοάμυνας. Ερχόμενη στα γεγονότα και τα ευρήματα της παρούσας υπόθεσης, παρατηρώ ότι η ενέργεια της Κ να γυρίσει το τσεκούρι στην Στέλλα και στη συνέχεια να την αρπάξει από τα μαλλιά και ακολούθως ενώ ήταν στο έδαφος να καθήσει στο στήθος της και να της ρίχνει χώμα στο πρόσωπο είναι ενέργειες που αποτελούν εκ προθέσεως άσκηση βίας εκ μέρους της εναντίον της Στέλλας, η οποία ασκήθηκε παράνομα και προφανώς, χωρίς τη συγκατάθεση της τελευταίας. Οι δε εκδορές στην αριστερή πλευρά του λαιμού και στη δεξιά πλευρά του θώρακα αλλά και εκδορές στον αριστερό αγκώνα που εντοπίστηκαν από τον ΜΚ4 , ιατρό που εξέτασε την παραπονούμενη λίγη ώρα μετέπειτα, αποτελούν πραγματική σωματική βλάβη, απότοκα της επίθεσης που είχε δεχθεί η ΜΚ1 από την Κ. Συνακόλουθα ικανοποιούνται τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που η Κ αντιμετωπίζει και αυτή κρίνεται ένοχη πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) .......................................... Ε.Ευθυμιου, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Mustafa ν. Κακουρή κ.α.