ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Dennis Dambrauskis, Υπόθεση Αρ.: 4600/22, 28/7/2022

(1)(α), 26 και 30, Πρώτου Πίνακα Μέρος 1 και Τρίτου Πίνακα του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/1977, όπως τροποποιήθηκε, ήτοι στις 28.4.2022 παράνομα εισήγαγε στη Δημοκρατία 846,26 γραμμάρια κοκαΐνης (Κατηγορία 1) και το αδίκημα της παράνομης κατοχής Ελεγχόμενου Φαρμάκου Τάξεως Α, με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(3), 30 και 30Α Πρώτου Πίνακα Μέρος 1 και Τρίτου Πίνακα, του ίδιου Νόμου, ήτοι κατά την ίδια ημερομηνία στο Αεροδρόμιο Λάρνακας παράνομα είχε στην κατοχή του την κοκαΐνη που αναφέρεται στην Κατηγορία 1 με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο (Κατηγορία 2). Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως εκτέθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή, με τα οποία συμφώνησε ο συνήγορος του κατηγορούμενου, είναι τα ακόλουθα: «Ο κατηγορούμενος αφίχθηκε στο αεροδρόμιο Λάρνακας στις 28/04/2022 και ώρα 2345 με πτήση από την Αθήνα. Ενόψει του ότι είχε ληφθεί πληροφορία για ενδεχόμενη μεταφορά ναρκωτικών αυτός τέθηκε υπό παρακολούθηση και διαπιστώθηκε ότι ήταν ανήσυχος. Στον χώρο αφίξεων ο κατηγορούμενο ανακόπηκε για έρευνα, πληροφορήθηκε για την εναντίον του υποψία και απάντησε «I came for holiday». Στην συνέχεια άρχισε να ιδρώνει και να ζητά να πάει στην τουαλέτα. Αφού έδωσε την συγκατάθεση του μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας για ιατρική εξέταση. Εκεί διαπιστώθηκε κατά την ακτινολογική εξέταση ότι είχε στο στομάχι του ξένα σώματα. Στην συνέχεια ο κατηγορούμενο άρχισε να αποβάλλει αυγοειδής συσκευασίες με κοκαΐνη περιτυλιγμένη με πλαστική μεμβράνη. Συνολικά απέβαλε σταδιακά 86 τέτοιες συσκευασίες με κοκαΐνη συνολικού βάρους 846,26 γραμμαρίων. Η καθαρότητα της κοκαΐνης είναι 76.54%. Σε κατάθεση του στην αστυνομία ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ενοχή αναφέροντας ότι ενώ ήταν στην χώρα του αποτάθηκε διαδικτυακά για θέση εργασίας. Στα πλαίσια σχετικής διευθέτησης του ζητήθηκε να ταξιδέψει στην Γαλλία όπου και του ζητήθηκε να καταπιεί τις συσκευασίες με τα ναρκωτικά για να τις μεταφέρει στην Κύπρο έναντι αμοιβής 1000 ευρώ. Ανάφερε ότι λόγος που αποδέχτηκε ήταν για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένεια του. Ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε δυνάμει δικαστικού εντάλματος στις 29/4/22 και στην συνέχεια παρέμεινε υπό αστυνομική κράτηση δυνάμει σχετικών διαταγμάτων μέχρι τις 10/5/22 που καταχωρήθηκε κατηγορητήριο για παραπομπή στο Κακουργιοδικείο». Ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου στην αγόρευση του για μετριασμό της ποινής αφού υιοθέτησε την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, πρόσθεσε κάποιες περαιτέρω λεπτομέρειες για τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος, ηλικίας 19 ετών και 8 μηνών, σήμερα, γεννήθηκε στις 11.11.2002 στην Λετονία. Οι γονείς του χώρισαν όταν ο ίδιος ήταν μόλις 2 ετών και τη φύλαξη και φροντίδα του ανέλαβε η μητέρα του η οποία προχώρησε σε δεύτερο γάμο από τον οποίο απέκτησε ακόμα τρία μικρότερα παιδιά ηλικίας 9, 6 και 4 ετών. Η μητέρα του εργάζεται ως πωλήτρια, ενώ ο πατέρας του, ο οποίος διατήρησε επαφή με την μητέρα του κατηγορούμενου, εργάζεται ως οικοδόμος. Ο κατηγορούμενος, ο οποίος διέμενε μόνος του σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα στη Λετονία, δεν διαφάνηκε κατά πόσο έχει στενούς οικογενειακούς δεσμούς και επαφές με την οικογένεια του. Ολοκλήρωσε τη φοίτηση του σε σχολείο στη Λετονία και ακολούθως παρακολούθησε μαθήματα επαγγελματικής κατάρτισης ως συγκολλητής. Εργάστηκε ως οικοδόμος, ενώ τους τελευταίους μήνες πριν από τη σύλληψη του ήταν άνεργος. Δεν είχε οποιαδήποτε εισοδήματα τους τελευταίους 6 μήνες και δεν εξήγησε πως κάλυπτε τις βασικές του ανάγκες αφού ήταν άνεργος. Δεν ανέφερε κατά πόσο έχει κινητή ή ακίνητη περιουσία, ενώ ανέφερε ότι δεν έχει αποταμιεύσεις. Σε σχέση με χρέη δεν έκανε καμία αναφορά. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου πρόσθεσε περαιτέρω ότι επειδή ο κατηγορούμενος ήταν άνεργος έψαχνε για δουλειά. Έτσι εντόπισε στο διαδίκτυο σχετική διαφήμιση για εργασία στην Γαλλία, οπότε και ανταποκρίθηκε μεταβαίνοντας, με δικά του έξοδα, στη χώρα αυτή, όπου στο αεροδρόμιο τον παρέλαβαν κάποια πρόσωπα. Στη συνέχεια τον μετέφεραν σε συγκεκριμένη τοποθεσία, που γι΄ αυτόν ήταν άγνωστη. Αφού του υποδείχθηκε από αυτά τα πρόσωπα ότι έπρεπε να καταπιεί κάποιες συσκευασίες, πράγμα που έκανε, στη συνέχεια του εξήγησαν ότι θα μετέβαινε στην Κύπρο μέσω Ελλάδας. Για την μεταφορά αυτή θα λάμβανε ως αμοιβή €1.000. Δεν γνώριζε ακριβώς το είδος και την ποσότητα των ναρκωτικών, παρά μόνο ότι κατάπιε αρκετές συσκευασίες ναρκωτικών. Σύμφωνα με τον συνήγορο του όλα έγιναν γρήγορα και ένεκα της ηλικίας του δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει την κατάσταση στην οποία βρέθηκε. Επειδή είχε δώσει τη διεύθυνση και τα στοιχεία του στα συγκεκριμένα πρόσωπα, τώρα εκλαμβάνει ότι πιθανόν να κινδύνευε κατ΄ εκείνη τη χρονική στιγμή που διαδραματίζονταν τα γεγονότα. Περαιτέρω ζήτησε από το Δικαστήριο να ληφθεί υπόψη το πολύ νεαρό της ηλικίας του (19 ετών), την αφέλεια και την ανωριμότητα με την οποία ενήργησε ένεκα της απειρίας του, την άμεση παραδοχή του, τη μεταμέλεια και την έμπρακτη μετάνοια του, η οποία καταδεικνύεται από την άμεση παραδοχή του. Μία άλλη εισήγηση του ήταν ότι η καθαρότητα της κοκαΐνης που μετέφερε στο σώμα του ο κατηγορούμενος ανήρχετο σε ποσοστό 76,54%, κάτι που δείχνει ότι δεν είναι από τις υψηλότερες σε καθαρότητα κοκαΐνη. Για όλες τις θέσεις και εισηγήσεις του επικαλέστηκε σχετική νομολογία ζητώντας όπως το Δικαστήριο επιδείξει κάθε δυνατή επιείκεια. Επί τούτου ο δικηγόρος της Κατηγορούσας Αρχής διευκρίνισε ότι η καθαρότητα της κοκαΐνης που εντοπίζεται στην Κυπριακή αγορά κυμαίνεται από 25-85% και ως εκ τούτου δεν μπορεί να θεωρηθεί η συγκεκριμένη χαμηλής καθαρότητας. Όμως στις περιπτώσεις των υποθέσεων που αφορούν εισαγωγή, στις πλείστες, κυμαίνεται στο 80%. Επομένως κατάληξε, δεν είναι η πιο ψηλή σε καθαρότητα αυτή η περίπτωση. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Η σοβαρότητα των αδικημάτων των κατηγοριών 1 και 2 (παράνομη εισαγωγή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α και κατοχή με σκοπό την προμήθεια) τα οποία διέπραξε ο κατηγορούμενος αντικατοπτρίζεται, κατ' αρχήν, από την προβλεπόμενη ποινή, της φυλάκισης δια βίου. Το άρθρο 30

(1)του Ν. 29/77 όπως τροποποιήθηκε, παραπέμπει για την προβλεπόμενη ποινή σε ενσωματωμένο Πίνακα όπου εκτίθενται οι διάφορες μορφές παράβασης του Νόμου και η αντίστοιχη, κατ' ανώτατο όριο τιμωρία. Το ύψος της προβλεπόμενης ποινής προδιαγράφει και την σοβαρότητα που θέλησε ο νομοθέτης να προσδώσει στο κάθε συγκεκριμένο αδίκημα και κατ' επέκταση τον βαθμό προστασίας του έννομου αγαθού που προστατεύεται, στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπ' όψιν κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248). Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή, λαμβάνεται υπ' όψιν στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν. Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 Α.Α.Δ. 575, 580). Στην υπό κρίση περίπτωση, ο νομοθέτης διά μέσου της προβλεπόμενης μέγιστης ποινής της ισόβιας φυλάκισης, προσδίδει μια όλως ιδιαίτερη σοβαρότητα στα αδικήματα αφού το έννομο αγαθό που προστατεύεται είναι η ίδια η κοινωνία (βλ. Saliba v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 388). Η επιβολή της ποινής αποτελεί έργο λεπτό και δύσκολο. Απαιτείται η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής από την άλλη. Πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προστασία της κοινωνίας, που επιτυγχάνεται μόνο με την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου. Τα ναρκωτικά έχουν δυστυχώς εξαπλωθεί παντού. Ουδείς μπορεί να παραμένει αδιάφορος μπροστά σε αυτό το φαινόμενο. Τα ναρκωτικά αποτελούν τον σύγχρονο εφιάλτη κάθε γονέα και απειλούν το κάθε παιδί με τον όλεθρο και την καταστροφή. Μέχρι στιγμής οι προσπάθειες για αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας δεν έχουν αποδώσει. Τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά δεν παρουσιάζουν κάμψη. Αντιθέτως, βρίσκονται σε έξαρση και για αυτό καθίσταται αναγκαίο να επιβάλλονται αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές. Η χρήση ναρκωτικών έχει χαρακτηρισθεί και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Τα ναρκωτικά αποτελούν κίνδυνο, τόσο για τη φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του ανθρώπου. Ο αγώνας ενάντια στα ναρκωτικά διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα (βλ. Kablawi & Others v. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 494 και Jokarbozorgi v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 726). Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που κατά κανόνα καθιστά την φυλάκιση αναπόφευκτη. Η τιμωρία δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά μέτρο άμυνας έναντι παραβιάσεων του δικαίου και υπονόμευσης των αρχών του (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ιωάννου

(1999)2 Α.Α.Δ. 603). Στην υπόθεση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 240, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου παρατήρησε τα εξής: «Η χρήση ναρκωτικών έχει όντως, προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις γεγονός που επιβάλλει κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως και πρόσφατα διαπιστώθηκε στην Παυλίδης κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, 15.7.1992». Σε ό, τι αφορά τους διακινητές ναρκωτικών είτε αυτοί είναι κυρίως μεταφορείς είτε βαποράκια, η νομολογία υπογραμμίζει ότι ανεξάρτητα από το συγκεκριμένο ρόλο τους, προέχει πάντοτε η αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου για το κοινό καλό. Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577, λέχθηκαν συναφώς τα εξής σε σχέση κυρίως με τα «βαποράκια»: «Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου». (βλ. σχετικά και τις Marius v. Δημοκρατίας

(2015)2Α Α.Α.Δ. 397 και Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 165/2015, ημερ. 22.1.2018), ECLI:CY:AD:2018:B37. Στην υπόθεση Ελ Χαπίρ Ναζίπ v. Αστυνομίας

(2014)2B Α.Α.Δ. 808, το Εφετείο επανέλαβε τις αρχές, λέγοντας τα ακόλουθα (σελ. 817): «Είναι τετριμμένο, αλλά πρέπει να υπομνησθεί η νομολογία που υπαγορεύει την αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε υποθέσεις ναρκωτικών ουσιών. Η ενασχόληση με ναρκωτικά είτε για ιδία χρήση, είτε κατά μείζονα λόγο, για εμπορία με την εισαγωγή και διάθεση ή προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα αποτελεί μέγιστο κίνδυνο στην κοινωνική συνοχή ενόψει των τεραστίων προβλημάτων που επιφέρει η εξάρτηση από τις ουσίες αυτές. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που τα Δικαστήρια συνδράμουν έστω κατασταλτικά, στον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών με την επιβολή αυστηρών και συνάμα αποτρεπτικών ποινών. Ορθά επομένως μνημονεύθηκαν από το πρωτόδικο Δικαστήριο διάφορες σχετικές επί του θέματος αποφάσεις, ενδεικτικές των οποίων είναι οι Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 538, Berne v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 467, Sikaf v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 467 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Παπαχαραλάμπους - ανωτέρω -.» Η έννοια της αποτροπής εξηγήθηκε στην υπόθεση Πισκόπου v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342, όπου λέχθηκαν τα εξής (στη σελ. 351): «Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, .. και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους". Η εξατομίκευση δεν ατονεί, αλλά από την άλλη μεριά δεν μπορεί να εξασθενήσει ή εξουδετερώσει την ανάγκη για προστασία του κοινωνικού συνόλου εκεί όπου εντοπίζεται σοβαρό πρόβλημα. Η στάθμιση, η οποία χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, περιγράφεται με πληρότητα στις υποθέσεις, Antoniades v. Police

(1986)2 C.L.R. 21, Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224, Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 245, Gholi ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 30, Γενικός Εισαγγελέας v. Ευαγόρου

(2001)2 Α.Α.Δ. 285, Jovanovic v. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 635, Θεοχάρους v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 575 και Θεολόγου ν. Αστυνομίας

(2014)2Β Α.Α.Δ. 800. Ειδικότερα, σε υποθέσεις ναρκωτικών τονίστηκε ιδιαίτερα ότι οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις των κατηγορουμένων και άλλοι μετριαστικοί παράγοντες δεν αποτελούν παρά μόνο «περιθωριακούς παράγοντες με πολύ μικρή βαρύτητα» στην επιμέτρηση της ποινής (βλ. Landau v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 178, όπως και τις υποθέσεις Sultan v. Δημοκρατίας

(1983)2 C.L.R. 121 και Marco v. Δημοκρατίας

(1987)2 Α.Α.Δ. 188). Στην υπόθεση Landau (ανωτέρω), υπογραμμίστηκε ότι, «Ο καλός χαρακτήρας του μεταφορέα είναι πολύ μικρής σημασίας στις περιπτώσεις εμπορίας ναρκωτικών. Οι έμποροι ναρκωτικών, συνήθως αναζητούν μεταφορείς καλού χαρακτήρα και πρόσωπα τα οποία δυνατόν, λόγω φύλου, ηλικίας ή ασθένειας, να προκαλούν τη συμπάθεια του Δικαστηρίου. Χωρίς τους μεταφορείς αυτούς το εμπόριο των ναρκωτικών δεν θα βρισκόταν στην έξαρση που είναι σήμερα.» Σε σχέση με τις οικογενειακές περιστάσεις μεταφορέων κάθε είδους, υποδείχθηκε, «.ότι ανεξάρτητα από τα αισθήματα συμπάθειας τα οποία το δικαστήριο μπορεί να έχει για τη δυσχερή θέση στην οποία θα βρεθεί η οικογένεια ενός κατηγορουμένου, τα αθώα θύματα της δικής του εγκληματικής διαγωγής, . αναπόφευκτα πληρώνουν το τίμημα για τα εγκλήματα που διαπράττονται από εκείνους που κανονικά έπρεπε να ήταν οι υποστηρικτές τους»: (σε ελεύθερη μετάφραση) (βλ. Chanine v. The Republic

(1987)2 C.L.R. 183, 187). Επομένως, όσο σοβαρές κι αν είναι οι επιπτώσεις σε κατηγορούμενους και στις οικογένειες τους, υπερισχύει η αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου. Προέχει η καταστολή τέτοιων αδικημάτων ώστε να παραμένει αλώβητη η παρεχόμενη προστασία της κοινωνίας. Θεωρούμε χρήσιμο να παραπέμψουμε, ενδεικτικά, σε κάποιες υποθέσεις που αφορούν κοκαΐνη. Έχουμε βέβαια υπ' όψιν ότι, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Χαραλάμπους κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 127/2019 και 130/2019, ημερ. 10.3.2021, ECLI:CY:AD:2021:B88, με μνεία στη Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1: «Προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως το δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αυτός δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη.» (βλ. επίσης, μεταξύ άλλων, τις υποθέσεις, Πόλεος ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 141/2016, ημερ. 2.6.2017, ECLI:CY:AD:2017:B210, L.C.A. Domiki Ltd v. R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ.ά.

(2015)2A A.A.Δ. 91, Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123 και Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577). Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Sak

(2005)2 Α.Α.Δ. 377, το είδος και η ποσότητα των ναρκωτικών καθώς επίσης και ο σκοπός για τον οποίο αυτά κατέχονται, συγκαταλέγονται ανάμεσα στους παράγοντες οι οποίοι πρέπει να λαμβάνονται υπ' όψιν στον καθορισμό της ποινής. Στις περιπτώσεις όπου η κατοχή συνοδεύεται από πρόθεση εμπορίας τότε η ποινή αναπόφευκτα καθίσταται πιο αυστηρή. Στην υπόθεση, Γενικός Εισαγγελέας ν. Dos Santos

(2005)2 Α.Α.Δ. 297 η επιβληθείσα από το Κακουργιοδικείο ποινή φυλάκισης 6 ετών για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 1,021 γραμμαρίων κοκαΐνης, αυξήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο σε ποινή φυλάκισης 9 ετών. Στην υπόθεση Memic v. Δημοκρατίας

(2014)2Α Α.Α.Δ. 276, το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 8 ετών στον εφεσείοντα ο οποίος παραδέχθηκε ενοχή σε δύο κατηγορίες, για κατοχή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 915,27 γρ. κοκαΐνης, έχοντας τον ρόλο μεταφορέα της εν λόγω ποσότητας. Στην Mbakoup ν. Δημοκρατίας

(2015)2A A.A.Δ. 119, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 7 ετών μετά από παραδοχή σε κατηγορούμενο, πατέρα ηλικίας τριών παιδιών και ηλικίας 34 ετών, για το αδίκημα της κατοχής με σκοπό την προμήθεια 351,4198 γραμμαρίων κοκαΐνης. Στην υπόθεση Marius (ανωτέρω) το Κακουργιοδικείο επέβαλε στον εφεσείοντα, κατόπιν παραδοχής, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 4 ετών για συνωμοσία και 11 ετών για εισαγωγή και για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 883,4463 γρ. κοκαΐνης. Το Εφετείο επικύρωσε τις ποινές χαρακτηρίζοντας την 11ετή ποινή ως «αρκετά αυστηρή» όμως όχι σε τέτοιο βαθμό που να χαρακτηριζόταν ως έκδηλα υπερβολική. Στην υπόθεση Valdez ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 144/2016, ημ. 21.2.2017, ECLI:CY:AD:2017:B57, το Εφετείο επικύρωσε τις συντρέχουσες ποινές φυλάκισης των 8 ετών στις κατηγορίες για εισαγωγή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 160 γρ. κοκαΐνης στους εφεσείοντες οι οποίοι παραδέχθηκαν ενοχή, είχαν τον ρόλο μεταφορέα έναντι χρηματικής αμοιβής και με δύσκολες προσωπικές συνθήκες. Στην υπόθεση Almeida v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 22/15, ημ. 7.7.17, επικυρώθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 10 ετών στον εφεσείοντα για εισαγωγή και για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 2.832,9 γραμμαρίων κοκαΐνης. Ο εφεσείων ήταν 23 ετών, λευκού ποινικού μητρώου, ανέλαβε τον ρόλο του μεταφορέα λόγω της δεινής του οικονομικής κατάστασης και κατονόμασε τον προμηθευτή του. Το Εφετείο έκρινε πως η εξαιρετικά μεγάλη σοβαρότητα των αδικημάτων δεν καθιστούσε την ποινή έκδηλα υπερβολική ώστε να δικαιολογείτο η επέμβαση του. Στην Αναστασιάδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 242/18, ημ. 31.5.19, το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 4 ετών (μετά από παραδοχή) σε κατηγορία κατοχής με σκοπό την προμήθεια 600,9 γραμμαρίων κοκαΐνης, σε πολύτεκνο κατηγορούμενο, ηλικίας 39 ετών, με λευκό ποινικό μητρώο. Στην Δημοκρατία v Νικολάου, Ποινική Έφεση 59/2020, 16.2.2022, το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε εκ νέου ότι: «Η νομολογία μας έθεσε τις κατευθυντήριες αρχές ως προς την επιβολή ποινών σε υποθέσεις κατοχής ναρκωτικών ουσιών και ιδιαίτερα σε περίπτωση κατοχής τους με σκοπό την προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα. Όπως τέθηκε στην υπόθεση Bora ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 79/2017, ημερομηνίας 13.3.2018, ''μπορεί να αποτυπωθεί, ως απαύγασμα της εν λόγω νομολογίας, η ανάγκη για επιβολή αυστηρών ποινών, αποτρεπτικού χαρακτήρα, ακριβώς λόγω των ολέθριων αποτελεσμάτων που ενέχει η εγκληματική αυτή συμπεριφορά. Η αυστηρή μεταχείριση των παραβατών προβάλλει ως επιτακτική, δεδομένης της συχνότητας των υποθέσεων αυτής της μορφής που τίθενται ενώπιον των Δικαστηρίων και της ραγδαίας επιδείνωσης του φαινομένου της κατοχής και διακίνησης ναρκωτικών ουσιών. Η εξαθλίωση των θυμάτων, αλλά και η απώλεια ζωών, κυρίως νέων ανθρώπων, επιβάλλει τη δραστική παρέμβαση και συμμετοχή της δικαιοσύνης στην καθολική προσπάθεια αναχαίτισης της σύγχρονης μάστιγας των ναρκωτικών.''» Εξετάσαμε με ιδιαίτερη προσοχή όλα όσα συνθέτουν την παρούσα υπόθεση, συμπεριλαμβανομένων και των εισηγήσεων του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορούμενου σε σχέση με μετριασμό της ποινής. Τα αδικήματα που διέπραξε ο κατηγορούμενος πρόδηλα κατατάσσονται ανάμεσα στα πιο σοβαρά. Έχουμε υπ' όψιν το είδος και την ποσότητα των ναρκωτικών, όπως και το σκοπό για τον οποίο αυτά προορίζονταν. Πρόκειται για μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών Τάξεως A, κοκαΐνης, προορισμός της οποίας ήταν να διατεθεί στο κοινό. Αυτά όλα αποβαίνουν καθοριστικά στο είδος και το ύψος της ποινής (βλ. Sikaf v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 467). Σε ό,τι αφορά τις περιστάσεις που οδήγησαν τον κατηγορούμενο στη διάπραξη των αδικημάτων, σημειώνουμε ότι αυτός ενήργησε ως μεταφορέας. Πάντως, όπως και να χαρακτηρίσει κανείς το ρόλο του, στην ουσία συνέβαλε κατά τρόπο κρίσιμο στη διακίνηση των ναρκωτικών ως μέρος της αλυσίδας γεγονότων με τα οποία θα επιτυγχανόταν ο τελικός στόχος που ήταν η προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα. Επομένως, υποχωρεί σε σημαντικό βαθμό η σημασία του ότι ήταν μεταφορέας, όπως άλλωστε σαφώς προκύπτει από την υπόθεση Μιχαήλ (ανωτέρω). Ο συνήγορος του αναφέρθηκε στα οικονομικά προβλήματα και άλλες προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις. Έχει επανειλημμένα λεχθεί, μέσα από τη νομολογία, ότι δεν πρέπει να δίδεται υπέρμετρη βαρύτητα σε οικονομικές ή άλλες δυσκολίες οι οποίες ενδεχομένως να συνέτειναν στο να διαπράξει κατηγορούμενος αδίκημα. Λάβαμε υπ' όψιν και τις επιπτώσεις που θα έχει μια πολύχρονη ποινή φυλάκισης στον ίδιο αλλά και στην οικογένεια του (βλ. R v Kayani and Solliman

(2011)EWCA Crim 2871 και R v Bishop

(2011)EWCA Crim 1446). Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ξυδάς ν Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 817, μια πολυετής φυλάκιση δεν ευνοεί την ομαλή επανένταξη του καταδικασθέντος και καθίσταται επώδυνη για την οικογένεια του. Ωστόσο, σε μια σοβαρή υπόθεση όπως είναι η παρούσα με πρόδηλη την αναγκαιότητα αποτροπής δεν μπορεί να αποφευχθεί η επιβολή πολυετούς ποινής φυλάκισης, όσο και να λάβει υπ' όψιν κανείς τα όσα τέθηκαν ενώπιον μας σχετικά με τις προσωπικές, οικογενειακές, οικονομικές και άλλες περιστάσεις του κατηγορούμενου (βλ. Chanine και Landau [ανωτέρω]). Λαμβάνουμε υπ' όψιν ότι υπήρξε θετική η στάση του κατηγορούμενου ο οποίος συνεργάστηκε με τις αρχές έτσι ώστε να δικαιούται να επικαλεστεί, τα προβλεπόμενα στο άρθρο 30

(4)(β)(i)(v) του Ν.29/77 (βλ. ανάμεσα σε άλλες τις υποθέσεις Μarco v. The Republic

(1987)2 C.L.R. 188, Gani v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 242, Κυριάκου v. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 746, Φραγκίσκου v. Δημοκρατίας

(2015)2Β Α.Α.Δ. 833 και ΚΕΜΑ v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. αρ. 284/18, ημερ. 19.7.2019, ECLI:CY:AD:2019:B332. Η συνεργασία βέβαια του κατηγορούμενου υπήρξε περιορισμένη, αφού δεν ανέφερε ούτε έδωσε πληροφορίες για τους προμηθευτές. Λαμβάνουμε επίσης υπ' όψιν την συνεργασία του με την Αστυνομία, την άμεση παραδοχή του κατηγορούμενου τόσο στην Αστυνομία όσο και στο Δικαστήριο, η οποία, με βάση πάγια νομολογία, πρέπει να αμείβεται "με σχετική έκπτωση στην ποινή" (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28 και Θεοδώρου v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 208/18, ημερ. 27.11.2019), διότι αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Περαιτέρω λαμβάνουμε υπ΄ όψιν το νεαρό της ηλικίας του (19 χρονών και 8 μηνών, σήμερα) εξαιτίας της οποίας ενήργησε με αφέλεια, επιπολαιότητα, ανωριμότητα και χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες της πράξης του προκειμένου να κερδίσει εύκολα χρήματα, γνωρίζοντας ότι θα μετέφερε ναρκωτικά, τις συνθήκες υπό τις οποίες διέπραξε τα αδικήματα, τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του συνθήκες. Ακόμη λαμβάνουμε υπ΄ όψιν τη μεταμέλεια του και τη μετάνοια και βεβαίως το λευκό ποινικό μητρώο του. Επιπλέον λαμβάνουμε υπ΄ όψιν, ότι η καθαρότητα της κοκαΐνης μπορεί να μην είναι η υψηλότερη, αλλά κατατάσσεται στις πιο ψηλές. Τέλος λαμβάνουμε υπ΄ όψιν και κάθε άλλο στοιχείο έστω και αν δεν αναφέρεται ειδικά. Το πώς αντικρίζονται τα διάφορα στοιχεία σε κάθε υπόθεση, εξαρτάται από τις λεπτομέρειες που τα συνθέτουν (βλ. Chafari v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 442). Σε περίπτωση κατά την οποία η σύλληψη διενεργείται επ΄ αυτοφώρω, όπως στην προκειμένη περίπτωση, η σημασία της παραδοχής αμβλύνεται (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Μονιάτη

(2000)2 Α.Α.Δ. 553, Γενικός Εισαγγελέας ν. Ζανέττου

(2001)2 Α.Α.Δ. 438 και Κατσαπάου v. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 388). Δεν παραγνωρίζουμε όμως και τα όσα λέχθηκαν αναφορικά με αυτή την πτυχή στην υπόθεση Χαραλάμπους κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 127/2019 και 130/2019, ημερ. 10.3.2021, ECLI:CY:AD:2021:B88, όπου υποδείχθηκε ότι «. η παραδοχή ενός κατηγορουμένου, ακόμη και σε περιπτώσεις αυτόφωρου αδικήματος, είναι πάντα καλοδεχούμενη και προσμετρά ως απτό στοιχείο μεταμέλειας.». Αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε όλους τους σχετικούς παράγοντες με την επιμέτρηση της ποινής, εξαντλώντας κάθε δυνατή επιείκεια επιβάλλουμε τις ακόλουθες ποινές: Στην Κατηγορία 1, ποινή φυλάκισης 6 ετών. Στην Κατηγορία 2, ποινή φυλάκισης 6 ετών. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Σύμφωνα με το άρθρο 117

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, η ποινή φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος βρίσκεται σε προφυλάκιση. Τα ναρκωτικά κατάσχονται και να καταστραφούν αφού παρέλθει ο χρόνος καταχώρησης έφεσης και δεν καταχωρηθεί έφεση. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .......... Ν.Α.Π. Γεωργιάδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο