ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Ω.Ω., Υπόθεση Αρ.: 2921/21, 1/7/2022

(26)κατηγορίες. Οκτώ

(8)κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση παιδιού (πρωκτική συνουσία με την εγγονή του) (Κατηγορίες 1-8), κατά παράβαση των άρθρων 2 και 6

(4)(α), 7 του Περί Πρόληψης και Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Κακοποίησης και Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμου του 2014, Ν.91

(1)/2014, ήτοι σε άγνωστη ημερομηνία κατά τον Δεκέμβριο του 2020 (Κατηγορία 1), τον Ιανουάριο του 2021 (Κατηγορία 2), τον Φεβρουάριο του 2021 (Κατηγορία 3), τον Μάρτιο του 2021 (Κατηγορία 4), τον Απρίλιο του 2021 (Κατηγορία 5), τον Μάιο του 2021 (Κατηγορία 6), τον Ιούνιο του 2021 (Κατηγορία 7) και τον Ιούλιο του 2021 (Κατηγορία 8), συμμετείχε σε σεξουαλική πράξη με παιδί, δηλαδή κακοποίησε σεξουαλικά την ανήλικη εγγονή του, διά πρωκτικής συνουσίας. Οκτώ

(8)αντίστοιχες κατηγορίες βιασμού (εγγονής του), (Κατηγορίες 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15 και 16), κατά παράβαση του άρθρου 144 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Τέσσερεις

(4)κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση παιδιού, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 6

(4)(α), 7 του ίδιου Νόμου (Ν.91

(1)/2014), δηλαδή την ανάγκαζε να αγγίζει το πέος του και να τον αυνανίζει (Κατηγορία 17), έγλειψε τον πρωκτό της και τα γεννητικά της όργανα (Κατηγορία 18), παράνομα και άσεμνα της επιτέθηκε προβαίνοντας σε πρωκτολειχία (Κατηγορία 19) και έγλειψε ερωτικά το αυτί της (Κατηγορία 20). Τέσσερεις

(4)αντίστοιχες κατηγορίες για άσεμνη επίθεση εναντίον γυναίκας (Κατηγορίες 21, 22, 23 και 24), κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4

(2)(α) του Περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Ν.119

(1)/2000 και του άρθρου 151 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Μία

(1)κατηγορία για αιμομιξία (Κατηγορία 25), κατά παράβαση του άρθρου 147 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154. Τέλος, μία

(1)κατηγορία για επίθεση με πραγματική σωματική βλάβη (Κατηγορία 26), κατά παράβαση των άρθρων 2, 3

(4)του Περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Ν.119(Ι)/2000, όπως τροποποιήθηκε, σε άγνωστη ημερομηνία, κατά ή περί τα τέλη του 2020 μέχρι τον Ιούλιο 2021, επιτέθηκε και κτύπησε την ίδια ανήλικη εγγονή του, με αποτέλεσμα να της προκαλέσει πραγματική σωματική βλάβη. Τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση παρατίθενται αναλυτικά στην καταδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 16.6.22 και ως εκ τούτου για σκοπούς επιβολής ποινής, περιοριζόμαστε στα ακόλουθα: Η παραπονούμενη, ανήλικη, ηλικίας 11 ετών, κατά τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων, αμέσως μετά τη γέννηση της, η μητέρα της, Μ.Κ.9, χώρισε με τον πατέρα της. Έκτοτε η παραπονούμενη διέμενε μαζί με την Μ.Κ.9, η οποία ασκούσε την κηδεμονία της δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου, στο σπίτι των γονέων της Μ.Κ.9, μέχρι που η Μ.Κ.9 ξαναπαντρεύτηκε το 2017 και διέμενε μαζί με τον νέο σύζυγο της στο χωριό του τελευταίου. Ο πατέρας της παραπονούμενης δεν είχε επαφή μαζί της μέχρι που η παραπονούμενη έφτασε στην ηλικία των 3½-4 περίπου ετών, δηλαδή μέχρι το 2013, αν και είχε το δικαίωμα να έχει επικοινωνία μαζί της σύμφωνα με διάταγμα του Δικαστηρίου, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Την περίοδο 2014-2015, η παραπονούμενη διέμενε με την Μ.Κ.4. Την περίοδο αυτή ο πατέρας της είχε επικοινωνία μαζί της γύρω στις 5 φορές. Κατόπιν διαμεσολάβησης συγκεκριμένου ιερέα, ο πατέρας της παραπονούμενης είχε επικοινωνία με την παραπονούμενη, στα πλαίσια της οποίας κάποτε ο πατέρας της παραπονούμενης και ενίοτε ο κατηγορούμενος, παραλάμβανε την παραπονούμενη από την Μ.Κ.9, μετά που η τελευταία παντρεύτηκε το 2017, όταν περίπου ήταν 8½ ετών η παραπονούμενη και, αν και δεν προβλεπόταν στο διάταγμα επικοινωνίας, την μετέφερε στο χωριό όπου διέμενε, όπου όμως αντί να είναι μαζί του εκείνες τις λίγες ώρες, επειδή εργαζόταν τις περισσότερες ώρες, ήταν μαζί με τον κατηγορούμενο, ο οποίος διέμενε σε άλλο σπίτι, δίπλα από το σπίτι του πατέρα της παραπονούμενης. Σε άγνωστη ημερομηνία κατά τον μήνα Δεκέμβριο του 2020, όπως και σε άγνωστη ημερομηνία κατά τους μήνες Ιανουάριο, Φεβρουάριο, Μάρτιο, Απρίλιο, Μάιο, Ιούνιο και Ιούλιο του 2021, όταν ο κατηγορούμενος είχε υπό την επίβλεψη του την παραπονούμενη, στο σπίτι του και δη στην τουαλέτα και στο υπνοδωμάτιο, αλλά και εκτός του σπιτιού όταν έπαιρναν τους σκύλους έξω στα χωράφια, προέβαινε στις έκνομες πράξεις του. Συγκεκριμένα, στο χώρο του υπνοδωματίου την έβαζε να γονατίζει στο κρεβάτι και να έχει στα χέρια της ή στο πρόσωπο της μαξιλάρι καθώς και να την σφιχταγκαλιάζει από πίσω και να «σφραγίζει» τα πόδια της με τα δικά του όταν ξάπλωναν στο κρεβάτι. Επίσης στους αναφερθέντες αμέσως πιο πάνω, χώρους έφτυνε και έγλειφε τον πρωκτό της και διείσδυε το πέος του στον πρωκτό της, ενώ η παραπονούμενη δεν ήθελε, πονούσε, έκλαιγε και του ζητούσε να σταματήσει. Ακόμη την ανάγκαζε να αγγίζει το πέος του και να τον αυνανίζει, της έγλειφε τα γεννητικά της όργανα, προέβαινε σε πρωκτοληχεία και ερωτικό γλείψιμο του αυτιού της, γνωρίζοντας ότι αυτός ήταν ο παππούς της, ως ο πατέρας του πατέρα της, ενώ μεταξύ Δεκεμβρίου του 2020 και Ιουλίου του 2021 επιτέθηκε και κτύπησε την παραπονούμενη στα χείλη προκαλώντας της πρήξιμο, επειδή αυτή αρνήθηκε να εκτελέσει και να ενδώσει στις ορέξεις του. Στις 14.8.2021 στο περίπτερο της Μ.Κ.8, έξω από τις τουαλέτες όπου την συνόδευε η μητέρα της Μ.Κ.9 και σε μικρή απόσταση από την Μ.Κ.8, σταμάτησε, γύρισε προς την Μ.Κ.9 και προέβη στην αποκάλυψη, την οποία επανέλαβε στην Μ.Κ.8 στον ίδιο χώρο, καθώς και στους γονείς των Μ.Κ.8 και 9 και ακολούθως στην Μ.Κ.4, στην οποία τηλεφώνησε η Μ.Κ.8 και μετέβη στο χώρο. Στη συνέχεια η Μ.Κ.8 μετέφερε την παραπονούμενη στο σπίτι της που είναι δίπλα από το περίπτερο, όπου της επανέλαβε με περισσότερες λεπτομέρειες τι της έκανε ο κατηγορούμενος. Τότε η Μ.Κ.8 τηλεφώνησε στην Αστυνομία και μετά από λίγο κατέφτασε η Μ.Κ.10 με ακόμη ένα αστυνομικό. Η Μ.Κ.10 απομονώθηκε με την παραπονούμενη σε χώρο του σπιτιού της Μ.Κ.8 και η παραπονούμενη της είπε με λόγια και της έδειξε με τα χέρια της, τι της έκανε ο κατηγορούμενος και τι την έβαζε να κάνει. Η Μ.Κ.10 ειδοποίησε το αρμόδιο τμήμα της Αστυνομίας το οποίο ανέλαβε τη διερεύνηση της υπόθεσης, η οποία οδήγησε στην καταχώριση της παρούσας υπόθεσης. Η συνήγορος του κατηγορούμενου κατά την αγόρευση της για μετριασμό της ποινής, αφού, ουσιαστικά, υιοθέτησε την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας για τον κατηγορούμενο και παρέθεσε επιπρόσθετα προσωπικά και οικογενειακά στοιχεία γι΄ αυτόν, ζήτησε και τόνισε όπως ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο οι προσωπικές και οικογενειακές του συνθήκες, στις οποίες θα κάνουμε αναφορά κατωτέρω, το λευκό ποινικό μητρώο του, την ηλικία του, ότι ήταν καλός πολίτης μέχρι πριν την διάπραξη των αδικημάτων για τα οποία κατηγορείται, το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο του, ήτοι ολοκλήρωσε μόνο το δημοτικό, τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, την συνεργασία του με την αστυνομία και την κράτηση του μέχρι την ολοκλήρωση της δίκης. Το ύψος της προβλεπόμενης ποινής προδιαγράφει και την σοβαρότητα που θέλησε ο νομοθέτης να προσδώσει στο κάθε συγκεκριμένο έγκλημα και από την άλλη τον βαθμό προστασίας του έννομου αγαθού που προστατεύεται, στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής, βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248. Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ανώτερη προβλεπόμενη ποινή, λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν. Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 ΑΑΔ 575, 580). Στην συγκεκριμένη υπό κρίση περίπτωση, ο νομοθέτης, διά μέσου της προβλεπόμενης μέγιστης ποινής της ισόβιας φυλάκισης για τα αδικήματα των Κατηγοριών 1 - 20 προσδίδει άκρως μεγάλη σοβαρότητα αφού το έννομο αγαθό που προστατεύεται είναι τα παιδιά. Σοβαρά είναι και τα αδικήματα και στις υπόλοιπες κατηγορίες σε σχέση με τα οποία προβλέπονται πολυετείς ποινές φυλάκισης. Η επιβολή της ποινής αποτελεί πολύ λεπτό έργο του Δικαστηρίου. Απαιτείται εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής στα πλαίσια του συγκεκριμένου παραβάτη από την άλλη. Πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προστασία της κοινωνίας, το οποίο επιτυγχάνεται μόνο με την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου. Η νομοθεσία προστατεύει τα αγαθά του πολίτη μέσω των Δικαστηρίων που αποτελούν τους φυσικούς φύλακες τούτων. Στην υπόθεση Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 342, λέχθηκαν τα εξής: «Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, .. και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους». Η σοβαρότητα των αδικημάτων σεξουαλικής φύσης και ιδιαίτερα εναντίον παιδιών τονίζετο ανέκαθεν στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Κερκής ν. Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 433 λέχθηκαν τα εξής: «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα αδικήματα που διέπραξε ο εφεσείων από τη φύση τους - εξ ου και η προβλεπόμενη γι' αυτά ποινή - είναι σοβαρά και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζονται από τα δικαστήρια. Ιδιαίτερα τα αδικήματα των κατηγοριών 1 και 5, τα οποία στρέφονται εναντίον παιδιών και αφορούν σε έναν τομέα της ζωής τους, τον οποίο ακόμα αυτά δεν είναι φυσιολογικά και ψυχολογικά έτοιμα να βιώσουν, πρέπει να τιμωρούνται με αποτρεπτικές ποινές, σε μια προσπάθεια καταστολής τους, λόγω και των ψυχολογικών τραυμάτων που, κατά κανόνα, αφήνουν σ' αυτά.». Στην υπόθεση Σοφοκλέους ν. Δημοκρατίας

(1998)2 ΑΑΔ 259 αναφέρθηκε ότι η σοβαρότητα τέτοιων αδικημάτων (σεξουαλικής φύσεως) είναι δεδομένη εφόσον αυτά στρέφονται εναντίον των ηθών και προσβάλλουν την προσωπικότητα του θύματος, ειδικότερα όταν αυτά στρέφονται εναντίον παιδιών, που κατά κανόνα τους δημιουργεί ψυχολογικά προβλήματα όπως λέχθηκε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Γενέθλιου, Ποινική Έφεση Αρ. 5/2016, ημερομηνίας 1.3.2016. Στην υπόθεση Χριστοφόρου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 59/2016 ημερομηνίας 23.3.2017, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Ο Νόμος περί Πρόληψης και Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Κακοποίησης και της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμου του 2014 (Ν.91(Ι)/2014) και ειδικά τα άρθρα 2, 5 και 6

(3)έχουν σκοπό την προστασία των παιδιών από συμπεριφορές σεξουαλικής κακοποίησης που έχουν διαφορετικές βέβαια βαθμίδες. Εκείνο όμως που μένει ως σταθερή παράμετρος είναι το ίδιο το θύμα και η ηλικία του, που το κοινωνικό σύνολο θέλει να προστατεύσει, ως ένα πολύτιμο αγαθό. Γι΄αυτό και ο Νόμος είναι ιδιαίτερα αυστηρός στις προβλεπόμενες ποινές. Στην προκείμενη περίπτωση μεταξύ της ηλικίας του θύματος και της ηλικίας του θύτη υπήρχαν 11 περίπου χρόνια διαφορά, παράγοντας σχετικός (βλ. Λευκαρίτη ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2016:B531, ποιν. έφ.135/14, 22.11.2016). Η ίδια η πράξη δεν είχε οποιονδήποτε συναισθηματικό υπόβαθρο παρά τους χαρακτηρισμούς που δόθηκαν από την Υπεράσπιση .». Και πιο κάτω: «Τα Δικαστήρια, στο δύσκολο έργο της επιβολής ποινής, είναι επιβεβλημένο να προστατεύουν το αγαθό που ο νομοθέτης ευλόγως θέλησε να προστατευθεί, δηλαδή, τα παιδιά. Το θύμα στην προκείμενη περίπτωση, ούσα 13 χρόνων, ήταν στην προστατευόμενη εκείνη ηλικία που ακριβώς καθιστά το αδίκημα σοβαρό γι΄αυτό και η προνοούμενη υπό του Νόμου ποινή είναι 20 χρόνια φυλάκιση. Επιβαλλόταν, συνεπώς, η ποινή του πρωτόδικου Δικαστηρίου, χωρίς να αγνοεί τις περιστάσεις του εφεσείοντα να αντανακλά ακριβώς την ανάγκη προστασίας των ανηλίκων από επίδοξους παραβάτες. (Βλ. Σύγγραμμα Rook & Ward On Sexual Offences, Law and Practice, 4th ed. p.205 κ.επ. και στο Σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice 2016, p.340 κ.επ. όπου καταγράφονται οι ρυθμίσεις που αφορούν παρόμοια αδικήματα με τα επίδικα στην αγγλική νομοθεσία και καταγράφονται οι δείκτες και οι αρχές με βάση τις οποίες το Δικαστήριο πρέπει να λειτουργεί κατά την επιβολή τέτοιων ποινών - βλ. ειδικά s.9 του Sexual Offences Act 2003). Εκείνο δε που πρέπει να επισημανθεί ιδιαιτέρως σε σχέση με το άρθρο 6 του πιο πάνω Νόμου είναι ότι τα αδικήματα αυτά στοιχειοθετούνται με προνοούμενη αυστηρή ποινή γιατί ακριβώς δεν είναι συμβατή με την ηλικία των θυμάτων, η έννοια της συναίνεσης, γι΄αυτό και το άρθρο 6

(3)ποινικοποιεί τη σεξουαλική πράξη με «παιδί το οποίο δεν έχει φθάσει στην ηλικία συναίνεσης», δηλαδή ανεξάρτητα από τη συναίνεση. (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Αναστάσιος Ηροδότου, ECLI:CY:AD:2015:D230, ποιν.έφ.120/13 ημερ. 30.3.2015, ECLI:CY:AD:2015:D230, ειδικά σελ.3 και 4). Με αυτό το δεδομένο λοιπόν, δεν μπορεί να είναι σχετικό το θέμα της ύπαρξης προηγούμενων σεξουαλικών σχέσεων από το θύμα. Απαντώντας δε συναφώς τον 3ο λόγο έφεσης κατά τον οποίο ο εφεσείων παραπονείται ειδικά ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο στη σελ.5 της απόφασης του προέβη σε αναφορά ότι τα σεξουαλικά αδικήματα προσβάλλουν την προσωπικότητα του θύματος και πολλές φορές τραυματίζουν τον ψυχικό του κόσμο, να τονίσουμε ότι τα λεχθέντα από το Κακουργιοδικείο, ήταν όχι μόνο επιτρεπτά αλλά και σχετιζόμενα απόλυτα με το σκοπό του Νόμου. (βλ. Λευκαρίτης, ανωτέρω, Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου

(2008)2 Α.Α.Δ. 562 και R. v. Perry

(2010)2 Cr. App. R (S) 98). Να παρατηρήσουμε ακόμα ότι δεν είναι αντικειμενικά «μετρήσιμος» ο παράγοντας που αφορά πλήγμα στην προσωπικότητα του θύματος. Εν πάση περιπτώσει δεν είναι θέμα για το οποίο το Δικαστήριο χρειαζόταν μαρτυρία για να το επισημάνει. Θα λέγαμε ότι κάτι τέτοιο είναι πρωταρχικά εγγενές με τη διάπραξη του αδικήματος. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο Σύγγραμμα Blackstone's (ανωτέρω), έκδοση 2009, σελ.3109 "Harm is also inherent where victims ostensibly consent but where their capacity to give informed consent is affected by their youth or mental disorder"». Θεωρούμε χρήσιμο να παραπέμψουμε, ενδεικτικά, σε κάποιες υποθέσεις των οποίων τα γεγονότα δεν παρουσιάζουν κατ΄ ανάγκη σχετική ομοιότητα με αυτά της παρούσας υπόθεσης. Έχουμε βέβαια υπόψη ότι, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Χαραλάμπους κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 127/2019 και 130/2019, ημερομηνίας 10.3.2021, με μνεία στη Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 1: «Προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως το δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αυτός δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη». (Βλ. επίσης, μεταξύ άλλων, τις υποθέσεις, Πόλεος ν. Δημοκρατίας, Ποινική ΈφεσηΑρ. 141/2016, ημερομηνίας 2.6.2017, L.C.A. Domiki Ltd v. R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ.ά., Ποινική Έφεση Αρ. 116/20, ημερομηνίας 17.3.2015, Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 123 και Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 577). Στην υπόθεση Ν. Ν. ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 662 επικυρώθηκαν οι διαδοχικές ποινές φυλάκισης συνολικού ύψους 25 ετών, που επιβλήθηκαν πρωτόδικα για το αδίκημα του βιασμού που διαπράχθηκε εναντίον δύο κοριτσιών ηλικίας 6 και 8 ετών, αντίστοιχα, καθώς και για το αδίκημα της άσεμνης επίθεσης εναντίον άλλων έξι κοριτσιών. Στην υπόθεση Γ. Χ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 140/2010, ημερ. 14/9/2015, όπου επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 20 ετών για σεξουαλικά αδικήματα, που περιλάμβαναν βιασμούς και άσεμνες επιθέσεις που ο κατηγορούμενος είχε διαπράξει εναντίον των δύο ανήλικων θυγατέρων του, αναφέρθηκαν, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: «Αξιολογώντας δε τα ενώπιον του στοιχεία, τονίζοντας την ανάγκη για γενική αποτροπή, υπό το φως της διαπίστωσης του για αύξηση των αδικημάτων αυτής της φύσης, επέβαλε τις ανωτέρω ποινές». Στην υπόθεση Μ.Σ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 48/2020, ημερομηνίας 29.7.2021, στην οποία επικυρώθηκε συνολική ποινή φυλάκισης 27 ετών, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Επιβαλλόταν συνεπώς η ποινή, χωρίς να αγνοεί τις περιστάσεις του Εφεσείοντα, να αντανακλά ακριβώς την ανάγκη προστασίας των ανηλίκων από επίδοξους παραβάτες (Χ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ.59/2016, ημερ.23/3/2017). Σε ό,τι αφορά την παραπομπή του Κακουργιοδικείου σε προηγούμενες υποθέσεις, όπως ορθά επισημάνθηκε, έγινε προκειμένου να καταδειχθεί η σοβαρότητα με την οποία προσεγγίζονται τα συγκεκριμένα αδικήματα από τη νομολογία. Τέτοιες υποθέσεις δεν παρέχουν πάντοτε ασφαλή καθοδήγηση, δεδομένου ότι πολύ σπάνια εντοπίζεται ταυτοσημία στο βαθμό που θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο αναφοράς ως προς την επιβολή παρόμοιας ποινής (Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ.1 και Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ.123).» Και σε άλλο σημείο της απόφασης αναφέρονται τα εξής: «Τα γεγονότα της παρούσα υπόθεσης και οι επιβαρυντικοί παράγοντες όπως αναδείχθηκαν από το Κακουργιοδικείο, μεταξύ των οποίων η ηλικία και το ευάλωτο του θύματος, το εκτεταμένο χρονικό διάστημα που κάλυπτε η έκνομη συμπεριφορά του Εφεσείοντα, τα αποτελέσματα που αυτή επέφερε στον ψυχικό κόσμο του θύματος, καθιστούσαν την υπό κρίση περίπτωση άκρως ειδεχθή και, όπως πολύ ορθά επεσήμανε το Κακουργιοδικείο, μια από τις σοβαρότερες του είδους. Ο Εφεσείων εκμεταλλευόμενος πλήρως τη σχέση εμπιστοσύνης και οικειότητα που είχε με την ανήλικη Παραπονούμενη, ενόψει του ότι ήταν ο συμβίος της μητέρας της και διέμενε στο σπίτι της, καθώς και την τρυφερή ηλικία αυτής, αλλά και την ανάγκη της να αναπληρώσει, μέσω εκείνου, τη στέρηση της πατρικής φιγούρας, διέπραξε σε βάρος της για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και επί συστηματικής βάσεως βιασμούς και σεξουαλική εκμετάλλευση, καθώς και άλλες διεστραμμένες σεξουαλικές πράξεις, προκαλώντας της με αυτό τον τρόπο τεράστια προβλήματα τόσο για τη σωματική, όσο και για την ψυχική της υγεία. Υπό αυτές τις περιστάσεις δεν θεωρούμε, σε καμία περίπτωση, ότι η συνολική ποινή φυλάκισης των 27 ετών που του επιβλήθηκε είναι υπερβολική. Kρίνουμε ότι πολυετής ποινή φυλάκισης άρμοζε πλήρως στην παρούσα περίπτωση και η ποινή που επιβλήθηκε συνιστούσε μια δίκαιη τιμωρία για την αποτρόπαια συμπεριφορά που ο Εφεσείων επέδειξε αντικατοπτρίζοντας την αποστροφή της κοινωνίας έναντι τέτοιων εγκλημάτων και αποστέλλοντας, παράλληλα, ένα ηχηρό μήνυμα ότι εγκλήματα αυτού του είδους θα αντιμετωπίζονται από τα Δικαστήρια με την επιβολή αυστηρότατων και αποτρεπτικών ποινών.» Στην υπόθεση A.F.K. v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 44/2018, ημερομηνίας 6.12.2019, επικυρώθηκε από το Εφετείο συνολική ποινή φυλάκισης 20 ετών για σεξουαλικά αδικήματα εναντίον ανήλικης, που αφορούσαν κατηγορίες βιασμού και άσεμνης επίθεσης. Τα αδικήματα είχαν διαπραχθεί σε τακτική βάση μεταξύ Αυγούστου 2013 έως και τις 30.1.2015. Κατά τη διάπραξη των αδικημάτων η παραπονούμενη ήταν ηλικίας 7½ με 9 χρόνων, ο δε κατηγορούμενος ήταν συμβίος της μητέρας της. Αναφέρθηκαν δε τα πιο κάτω: «Η περίπτωση αυτή ήταν άκρως ειδεχθής. Ο πρώτος κατηγορούμενος, εκμεταλλευόμενος πλήρως τη σχέση «πατριού», δηλαδή εμπιστοσύνης και της οικειότητας που είχε με την ανήλικη παραπονούμενη, ενόψει του ότι ήταν ερωτικός σύντροφος της μητέρας της και διέμενε στο σπίτι της, καθώς και την τρυφερή ηλικία και αθωότητα της παραπονούμενης, που ήταν τότε επτά έως εννέα ετών, διέπραξε, κατά το προαναφερόμενο διάστημα, παρά φύσιν, βιασμούς και άσεμνες επιθέσεις, κατά τον τρόπο που περιέγραψε το Κακουργιοδικείο, εναντίον της, με αποτελέσματα αρνητικά για τη σωματική και ψυχική της υγεία. Είναι χαρακτηριστικό ότι, κατά τις κτηνώδεις πράξεις του, ο κατηγορούμενος 1 ονόμαζε την ανήλικη παραπονούμενη «σσιήλλα» και της συμπεριφερόταν σαν πόρνη. Είναι επίσης ιδιαίτερα επιβαρυντικό για τον κατηγορούμενο 1 ότι ουδέποτε έδειξε οποιανδήποτε μεταμέλεια και ότι με τη μή παραδοχή του και την εξαντλητική αντεξέταση της ανήλικης παραπονούμενης (δια της συνηγόρου του) την υποχρέωσε να ξαναζήσει τα εφιαλτικά γεγονότα. Υπό τις περιστάσεις, δεν θεωρούμε τη συνολική ποινή φυλάκισης των είκοσι ετών, που του επιβλήθηκε, ως υπερβολική. Αντίθετα, ήταν η αρμόζουσα δίκαιη τιμωρία με το ορθό αποτρεπτικό μήνυμα τόσο για τον ίδιο, όσο και για όσους έχουν τέτοιες αρρωστημένες επιδιώξεις. Η ποινή επικυρώνεται.» Στην υπόθεση Α.Σ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 156/2017, ημερομηνίας 10.3.2021, στην οποία ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε από το Κακουργιοδικείο σε 26 κατηγορίες για σεξουαλικά αδικήματα τα οποία διαπράχθηκαν εναντίον της κόρης του, επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης με μεγαλύτερη αυτή των 15 χρόνων στις κατηγορίες βιασμού και διαφθοράς νεαρής γυναίκας κάτω των 13 ετών. Στην υπόθεση Σ.Π. ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 207/2013, ημερομηνίας 25.6.2014, ειπώθηκαν τα κατωτέρω: «Οι υποθέσεις του είδους πράγματι πρέπει να αντιμετωπίζονται με αυστηρότητα γιατί η σεξουαλική ικανοποίηση του θύτη παρέχουσα προσωρινή και μόνο ευχαρίστηση σ΄ αυτόν, έχει καταλυτική και διαρκή επίπτωση στο θύμα. Η αμαύρωση και σπίλωση της παιδικής ψυχικής αθωότητας αποσυνθέτει τον χαρακτήρα του παιδιού σε βαθμό που αποστερείται της φυσιολογικής ζωής. Στην υπόθεση Κ.Κ. ν. Γενικού Εισαγγελέα

(2008)2 Α.Α.Δ. 294, είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης τριών ετών στην κατηγορία της άσεμνης επίθεσης κατά παράβαση του άρθρου 151 του Κεφ. 154, ενώ είχε επιβληθεί και ποινή φυλάκισης επτά ετών σε κατηγορίες σεξουαλικής εκμετάλλευσης γυναίκας κάτω από το Νόμο 3(Ι)/2000. Η ποινή των επτά ετών επικυρώθηκε. Παρατηρήθηκε στην απόφαση ότι ο σκοπός του νομοθέτη ήταν ο εκσυγχρονισμός της νομοθεσίας γενικά για τη σεξουαλική εκμετάλλευση, γι΄ αυτό και με τον περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμο αρ.119(Ι)/2000, η προβλεπόμενη ποινή των δύο ετών στο άρθρο 151 αυξήθηκε σε πέντε έτη ανεξάρτητα από το κατά πόσο το θύμα είναι ανήλικο.». Σε ό,τι αφορά το αδίκημα της αιμομιξίας του άρθρου 147 του Ποινικού Κώδικα, ΚΕΦ.154, για το οποίο προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι 14 έτη, σχετικές, μεταξύ άλλων, είναι οι υποθέσεις Π.Π. ν. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 457, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ν.Π.

(2006)2 ΑΑΔ 183 και Α.Γ.Α. ν. Δημοκρατίας

(2006)2 ΑΑΔ 345, σύμφωνα με τις οποίες, ανάλογα με τα περιστατικά, η ποινή που επιβάλλεται είναι περί τα 7 χρόνια. Σε σχέση με τα αδικήματα των κατηγοριών 17-20 για σεξουαλική κακοποίηση παιδιού, της παραπονούμενης, που εδράζονται στα άρθρα 2 και 6

(4)(α) και 7 του Ν.91(Ι)/2014, που συνίστανται σε άγγιγμα του πέους του και αυνανισμό, γλείψιμο του πρωκτού και των γεννητικών οργάνων της, πρωκτολειχία και ερωτικό γλείψιμο του αυτιού της και αντίστοιχα των αδικημάτων της άσεμνης επίθεσης του άρθρου 151 του ΚΕΦ.154 και των άρθρων 2, 3, 4

(2)(α) του Ν.119(Ι)/2000 για τα οποία προβλέπεται ποινή ισόβιας φυλάκισης για τα αδικήματα της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού και 5 χρόνια φυλάκιση για την άσεμνη επίθεση, σχετική και ενδεικτική, μεταξύ άλλων υποθέσεων, είναι η υπόθεση Γ.Α. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 178/2017, ημερομηνίας 24.10.2018, όπου το θύμα ήταν ένα κοριτσάκι ηλικίας 10 ετών και τα αδικήματα της σεξουαλικής κακοποίησης και άσεμνης επίθεσης συνίσταντο σε φιλήματα στο στόμα, θώπευση (χάιδεμα) στα γεννητικά όργανα, στα οπίσθια και στο στήθος, από τον κατηγορούμενο ηλικίας 43 ετών, η επιβολή ποινή φυλάκισης 6 ετών για τα αδικήματα σεξουαλικής κακοποίησης και 15 μηνών στα αδικήματα της άσεμνης επίθεσης επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, τονίζοντας ότι: «Η σοβαρότητα των αδικημάτων όπως προκύπτει από την προβλεπόμενη ποινή, η μεγάλη κοινωνική απαξία που τα αδικήματα αυτής της φύσης ενέχουν, η ανάγκη αποτροπής που πηγάζει από την απαράδεκτη συχνότητα με την οποία παρουσιάζονται και η μεγάλη σημασία που έχει το αγαθό που ο Νόμος θέλει να προστατεύσει, δηλαδή το παιδί, είναι παράγοντες που καθιστούν τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις δευτερεύουσας σημασίας .». Σε σχέση με το αδίκημα της επίθεσης με πραγματική σωματική βλάβη στα πλαίσια του άρθρου 3

(4)του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119(Ι)/2000, όπως τροποποιήθηκε για το οποίο προνοείται ποινή φυλάκισης μέχρι 5 χρόνια ή με χρηματική ποινή μέχρι €5.125 (£3.000) ή και με τις δύο ποινές, από τη νομολογία διαφαίνεται ότι, ανάλογα με τα περιστατικά της υπόθεσης και τη βλάβη που επήλθε στο θύμα, η ποινή κυμαίνεται από πρόστιμο μέχρι μήνες ή 1-2 χρόνια φυλάκιση. Από την ανασκόπηση της νομολογίας, από την οποία διαπιστώνεται η όλο και αυξανόμενη συχνότητα διάπραξης αδικημάτων σεξουαλικής φύσης, αλλά και από τις ενώπιον μας υποθέσεις από τις οποίες σχεδόν οι μισές αφορούν σεξουαλικά αδικήματα, προκύπτει ότι για το αδίκημα του άρθρου 6

(4)(α) του Ν.91(Ι)/2014, που αφορά παιδί μέχρι 16 ετών και συνίσταται σε θωπεύσεις γεννητικών οργάνων, αγγίγματα και γλειψίματα στα γεννητικά όργανα και στα στήθη, επιβάλλεται ποινή φυλάκισης, αναλόγως των περιστατικών, συνήθως μεταξύ 5-7 ετών και για το αδίκημα των άρθρων 151 και 152 της άσεμνης επίθεσης από μερικούς μήνες μέχρι 18 μήνες, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις επιβλήθηκε μεγαλύτερη ποινή όταν αυξήθηκε η ποινή στα 5 χρόνια. Βλ. υποθέσεις Ρ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 253/2017, ημερομηνίας 28.2.2019, Κ.Χ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 272/2017, ημερομηνίας 26.9.2019, Ο.Ο. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 337/2018, ημερομηνίας 20.1.2020, Η.Ε. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 50/2018, ημερομηνίας 8.4.2020, Θεοδοσίου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 279/2018, ημερομηνίας 28.7.2020, Αθηνάκη κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 218/2017 και 219/2017, ημερομηνίας 28.7.2020, Γ.Ι. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 44/2019, ημερομηνίας 18.9.2020, Filip ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 112/2019, ημερομηνίας 3.12.2020. Πέραν της αναγνωρισμένης ηθικά και κοινωνικά σχέσης και θέσης εμπιστοσύνης που υπάρχει μεταξύ παππού και εγγονής, στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του Ν.91(Ι)/2014, η ιδιότητα του παππού προς το θύμα (συγγενική σχέση δεύτερου βαθμού), δημιουργεί αυτόματα τη θέση εμπιστοσύνης που ο κατηγορούμενος έχει προς το θύμα και είναι αυτή τη θέση εμπιστοσύνης που ο κατηγορούμενος καταχράστηκε, με την περιγραφόμενη στην απόφαση μας ημερομηνίας 16.6.2022, έκνομη συμπεριφορά του προς την εγγονή του. Ο παππούς, όπως και η γιαγιά, στα πλαίσια της οικογένειας διαδραματίζει ένα σημαντικό ρόλο στην ανατροφή των εγγονιών, στα μάτια των οποίων είναι ακόμη πιο σημαντικός. Στο πρόσωπο του συνυπάρχουν και εκφράζονται τα συναισθήματα αγάπης, στοργής, φροντίδας, θαλπωρής και ορθώνεται πλέγμα ασφάλειας και προστασίας των εγγονιών. Στην προκειμένη περίπτωση αντί ο κατηγορούμενος (παππούς) να, φυλάσσει, προσέχει, επιβλέπει και να φροντίζει την παραπονούμενη και να της φέρει την χαρά, το χαμόγελο, την ευτυχία και τα πιο πάνω αναφερθέντα συναισθήματα, συνεπικουρούμενα από συμβουλές για προστασία της από ξένους και άγνωστους, έφερε την ανηθικότητα, την καταρράκωση της ψυχής και του σώματος της, την δυστυχία, την βεβήλωση και τον εξευτελισμό της αγνής και ανόθευτης ψυχής και υπόστασης του προσώπου της παραπονούμενης, που έχει ως εκ της ηλικίας της και προκάλεσε διά των πράξεων του, ως άνω περιγράφουμε, ψυχική πληγή, ίσως ανεξίτηλη, τραυματίζοντας την ψυχικά με τον πιο άθλιο τρόπο, εκμεταλλευόμενος από τη μια την παιδική αθωότητα της και από την άλλη την απλόχερη αγάπη και εμπιστοσύνη που έδειξε σε αυτόν και ευρισκόμενος εντός και εκτός σπιτιού του, αντί για παιχνίδι προέβαινε στις επαίσχυντες, ανώμαλες, αποτρόπαιες, κατακριτέες, βδελυρές και άνομες ενέργειες που περιγράψαμε ανωτέρω. Από φύλακας - άγγελος που έπρεπε να ήταν ο κατηγορούμενος, ως παππούς της παραπονούμενης, έγινε εφιάλτης. Σίγουρα και χωρίς αμφιβολία, η διάπραξη αυτών των αδικημάτων από τον παππού της παραπονούμενης φέρνει στην επιφάνεια μια αρρωστημένη και απεχθή συμπεριφορά εκ μέρους του κατηγορουμένου η οποία υποσκάπτει τα θεμέλια της οικογένειας όπως τα γνωρίζουμε και είναι κοινωνικά αποδεκτά και καθιερωμένα και καθιστά τα αδικήματα πιο σοβαρά. Οι αναφορές αυτές του Δικαστηρίου εκπηγάζουν ή και αντλούνται, αναλογικά, από αυτά που λέχθηκαν στις υποθέσεις Μ.Θ. ν. Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 174, Typye v. Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 279, Κ.Κ. ν. Γενικού Εισαγγελέα

(2008)2 ΑΑΔ 294 και Γ.Χ. ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 140/2010, ημερομηνίας 14.9.2015. Σημειώνουμε ότι η παραπονούμενη με την αποκάλυψη των έκνομων και αδιανόητων πράξεων σε βάρος της από τον κατηγορούμενο αισθάνθηκε απελευθερωμένη, ανακουφισμένη και ότι έφυγε ένα τεράστιο βάρος από πάνω της, ενώ από την ψυχολογική αξιολόγηση της από την Μ.Κ.6 διαπιστώθηκε ότι παρουσίασε μετατραυματικό στρες και χρειάζετο η παραπέρα παρακολούθηση της από ψυχολόγο προκειμένου να βοηθηθεί στα όσα βίωνε μετά την αποκάλυψη, όπως αυτά περιγράφονται στην έκθεση της, μεταξύ των οποίων επανειλημμένες ακούσιες και διεισδυτικές μνήμες των τραυματικών περιστατικών, ενοχλητικά όνειρα, αρνητικές μεταβολές σε γνωστικές λειτουργίες, επίμονη αρνητική συγκινησιακή κατάσταση που περιλάμβανε συναισθήματα φόβου, λύπης, ενοχής, ντροπής, υπερεπαγρύπνηση και διαταραχή στον ύπνο. Δεν μπορεί να γνωρίζει κάποιος πότε, αν γίνει τούτο, θα ξεπεράσει το ψυχικό τραύμα ή αν θα συμφιλιωθεί με αυτό, σίγουρο όμως είναι ότι δεν μπορεί να διαγραφεί από τη μνήμη της, στοιχείο το οποίο έχει άμεση επίδραση στην εξέλιξη της προσωπικότητας της παραπονούμενης, αλλά και της υπόλοιπης οικογένειας της. Στην συγκεκριμένη περίπτωση επιβαρυντικά στοιχεία αποτελούν

(1)η μεγάλη διαφορά ηλικίας μεταξύ του κατηγορουμένου, ο οποίος ήταν ηλικίας 52½ ετών και της παραπονούμενης 11 ετών, όταν διαπράχθηκαν τα αδικήματα,

(2)η ιδιότητα του κατηγορουμένου σε σχέση με την παραπονούμενη, ήτοι πατρικός παππούς και άτομο των στενών συγγενικών προσώπων και περιβάλλοντος του παιδιού,

(3)ο έντεχνος τρόπος που χρησιμοποίησε για να προβεί στις αποτρόπαιες πράξεις του, παρουσιάζοντας αυτές ως παιχνίδι,

(4)η σεξουαλική κακοποίηση της παραπονούμενης ήταν συνεχής, συστηματική και διήρκησε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ήτοι 8 μήνες περίπου,

(5)το γεγονός ότι ήταν πρωκτικοί βιασμοί οι οποίοι γίνονταν μαζί και με άλλες διεστραμμένες σεξουαλικές πράξεις,

(6)σε εναντίωση της παραπονούμενης να υποκύψει στις σεξουαλικές του ορέξεις ο κατηγορούμενος την κτύπησε στα χείλη και της προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη, πρήξιμο,

(7)όταν η παραπονούμενη του έλεγε ότι δεν ήθελε να της κάνει ό,τι πιο πάνω περιγράψαμε, ο κατηγορούμενος της θύμωνε και της έλεγε ότι δεν θα έπαιρναν τα σκυλιά βόλτα και

(8)επηρεάστηκε η ψυχική της υγεία και παρουσίασε διαταραχή μετατραυματικού στρες. Σίγουρα κατά την επιμέτρηση της ποινής, όσο σοβαρές και αν είναι οι κατηγορίες τις οποίες αντιμετωπίζει ένας κατηγορούμενος, τα δικαστήρια έχουν καθήκον να προβαίνουν στη διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής, ούτως ώστε, η ποινή που θα επιβληθεί να είναι ανάλογη με τη σοβαρότητα των αδικημάτων, αλλά και των αντικειμενικών συνθηκών που περιβάλλουν την διάπραξη των αδικημάτων αυτών, καθώς επίσης και με τις προσωπικές περιστάσεις του ιδίου του κατηγορουμένου, βλ. Θεολόγου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 82/2014, ημερ. 30.10.2014. Όμως από την άλλη, η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δεν μπορεί να οδηγεί σε εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας των αδικημάτων, ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι απόδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα, βλ. Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224 και Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 245. Λαμβάνουμε υπόψη ότι δεν υπέδειξε κάποιο στοιχείο μεταμέλειας, χωρίς να παραγνωρίζουμε ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμα του να μην προβεί σε παραδοχή, η οποία βέβαια μη παραδοχή δεν εκλαμβάνεται ως επιβαρυντικός παράγοντας, όμως στερεί στον κατηγορούμενο το ευεργέτημα της έκπτωσης της ποινής όπως συμβαίνει σε περίπτωση παραδοχής, όπως αναφέρεται στην υπόθεση Ghafari v. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 442 και ειδικότερα σε υποθέσεις σεξουαλικής φύσεως, όπου το θύμα υποχρεώνεται να δώσει μαρτυρία, σχετική είναι η υπόθεση Hamieh ν. Γενικού Εισαγγελέα

(2006)2 ΑΑΔ 259 και να αναγκαστεί να βιώσει ξανά όλο το περιστατικό, στην συγκεκριμένη περίπτωση η παραπονούμενη - θύμα, βλ. υπόθεση Κ.Κ. ν. Γενικού Εισαγγελέα, ανωτέρω, σημειώνοντας όμως την πολύ ευγενική και προσεκτική αντεξέταση που προέβη η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου, την οποία τιμά η στάση της αυτή. Λαμβάνουμε υπόψη ως ελαφρυντικούς παράγοντες ότι ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου, Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 127/2019 και 130/2019, ημερομηνίας 10.3.2021. Την ηλικία του, 53½ ετών σήμερα, δηλαδή μεσήλικας (απώτερος σκοπός, όταν είναι μεγάλης ηλικίας ο κατηγορούμενος, αποτελεί η παροχή ευκαιρίας να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του έξω από τους τοίχους της φυλακής, βλ. Pittas ν. The Police

(1968)2 CLR 137 και Ιωαννίδης ν. Αστυνομίας

(1975)12 JSC 1934, όπου ο κατηγορούμενος στην πρώτη υπόθεση ήταν 68 ετών και στην δεύτερη 70 ετών). Τις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις όπως αποτυπώνονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και περαιτέρω όσα αναπτύχθηκαν και συμπληρώθηκαν στην αγόρευση της συνηγόρου του κατηγορούμενου, στην οποία γίνεται αναφορά ότι είναι το 6ο από τα 7 παιδιά, μιας φτωχής οικογένειας, όπου ο πατέρας του ασκούσε βία τόσο έναντι του ίδιου και των αδελφών του, όσο και εναντίον της μητέρας του, η οποία νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρική κλινική στην Λευκωσία το 1978, για 5-6 χρόνια, όταν αυτός ήταν ηλικίας 7 ετών. Ότι ο κατηγορούμενος είναι χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, ολοκλήρωσε το δημοτικό σχολείο και ακολούθως μετακόμισε σε άλλη επαρχία όπου δούλευε από τα 13 του χρόνια και έζησε εκεί μέχρι που κατατάγηκε στην Εθνική Φρουρά και στη συνέχεια επέστρεψε στο χωριό του όπου εργάστηκε ως σερβιτόρος σε διάφορα εστιατόρια και ξενοδοχεία. Είναι διαζευγμένος, πατέρας ενός ενήλικου τέκνου (ο πατέρας του θύματος). Σε ό,τι αφορά την περιουσιακή του κατάσταση, έχει μερίδιο σε ακίνητη ιδιοκτησία, της οποίας δεν αναφέρθηκε η αξία, καθώς και ένα αυτοκίνητο χαμηλής αξίας. Δεν έχει αποταμιεύσεις και έχει χρέος €600. Πριν, τη σύλληψη του εργαζόταν ως σερβιτόρος, όπως και τους προηγούμενους καλοκαιρινούς μήνες που επίσης εργαζόταν ως σερβιτόρος, ενώ έπαιρνε ανεργιακό επίδομα για τους χειμερινούς μήνες. Λόγω της πανδημίας έμεινε άνεργος 1½ - 2 χρόνια. Λαμβάνουμε υπόψη το άγχος και την αγωνία που βίωνε μέχρι την έκδοση της απόφασης και βιώνει για την εξέλιξη της υπόθεσης του, όπως και τον αρνητικό επηρεασμό της ψυχοσύνθεσης του από την ημέρα της σύλληψης μέχρι σήμερα που καλείται το Δικαστήριο να του επιβάλει ποινή και οτιδήποτε άλλο, έστω και αν δεν αναφέρεται ειδικά. Πρέπει όμως να λεχθεί εμφαντικά ότι παρόλο που επιβάλλονται αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές γι΄ αυτού του είδους τα αδικήματα και οι ποινές γίνονται όλο και πιο αυστηρές, εντούτοις αυτές δεν κατέστη δυνατό να αναχαιτίσουν τη διάπραξη τέτοιων αδικημάτων σε βάρος παιδιών, για τα οποία θεσπίστηκαν, διεθνείς, ευρωπαϊκές και εθνικές νομοθεσίες προκειμένου να τα προστατέψουν. Ως εκ τούτου, όσο συνεχίζεται η διάπραξη αυτού του είδους των αδικημάτων σε βάρος των παιδιών με αυξητική τάση σε σημείο ανησυχητικής, αμείωτης, έντασης, τόσο πιο αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές πρέπει να επιβάλλονται (αύξηση των ποινών), έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η επιτυχία όχι μόνο της αποτροπής του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του αδικήματος ή άλλων παρόμοιων, αλλά και της αποτροπής άλλων, επίδοξων εγκληματιών. Αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε όλους τους σχετικούς παράγοντες επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές: Στην Κατηγορία 1 ποινή φυλάκισης 20 ετών. Στην Κατηγορία 2 ποινή φυλάκισης 20 ετών. Στην Κατηγορία 3 ποινή φυλάκισης 20 ετών. Στην Κατηγορία 4 ποινή φυλάκισης 20 ετών. Στην Κατηγορία 5 ποινή φυλάκισης 20 ετών. Στην Κατηγορία 6 ποινή φυλάκισης 20 ετών. Στην Κατηγορία 7 ποινή φυλάκισης 20 ετών. Στην Κατηγορία 8 ποινή φυλάκισης 20 ετών. Στην Κατηγορία 9 ποινή φυλάκισης 20 ετών. Στην Κατηγορία 10 ποινή φυλάκισης 20 ετών. Στην Κατηγορία 11 ποινή φυλάκισης 20 ετών. Στην Κατηγορία 12 ποινή φυλάκισης 20 ετών. Στην Κατηγορία 13 ποινή φυλάκισης 20 ετών. Στην Κατηγορία 14 ποινή φυλάκισης 20 ετών. Στην Κατηγορία 15 ποινή φυλάκισης 20 ετών. Στην Κατηγορία 16 ποινή φυλάκισης 20 ετών. Στην Κατηγορία 17 ποινή φυλάκισης 8 ετών. Στην Κατηγορία 18 ποινή φυλάκισης 8 ετών. Στην Κατηγορία 19 ποινή φυλάκισης 8 ετών. Στην Κατηγορία 20 ποινή φυλάκισης 3 ετών. Στην Κατηγορία 21 ποινή φυλάκισης 3 ετών. Στην Κατηγορία 22 ποινή φυλάκισης 3 ετών. Στην Κατηγορία 23 ποινή φυλάκισης 3 ετών. Στην Κατηγορία 24 ποινή φυλάκισης 2 ετών. Στην Κατηγορία 25 ποινή φυλάκισης 8 ετών. Στην Κατηγορία 26 ποινή φυλάκισης 3 ετών. Οι ποινές να συντρέχουν. Σύμφωνα με το άρθρο 117(Ι) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, ΚΕΦ.155, η ποινή φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση. Τα έξοδα €760 να καταβληθούν από την Κυπριακή Δημοκρατία. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .......... Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο