ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΠΑΦΟΥ ν. ΠΑΦΙΟΥ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 6438/17, 3/2/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2022:B6 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Ιωαννίδου-Παπά, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 6438/17 Μεταξύ: ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΠΑΦΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ 1. XXX ΠΑΦΙΟΥ 2. XXX ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗ 3. XXX ΠΕΤΡΟΥ ------------------------------- Ημερομηνία: 3 Φεβρουαρίου 2022 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Χ.Περγαντή Για τον Κατηγορούμενο 1: κα Ε.Θεοχάρους Για τον Κατηγορούμενο 2: κος Σ.Σταυρινίδης Για την Κατηγορούμενη 3: κος Ε.Ερωτοκρίτου Κατηγορούμενοι 1,2,3: Παρόντες ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Μετά που οι κατηγορούμενοι απάντησαν μη παραδοχή στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν και πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας τέθηκε προδικαστικό ζήτημα αρχικά εκ μέρους της κατηγορούμενης 3 που άπτεται ελαττωματικότητας του κατηγορητηρίου το οποίο αντιμετωπίζει. Δηλαδή ότι αυτό είναι ελαττωματικό και καταπιεστικό με αποτέλεσμα να επηρεάζεται το δικαίωμα όλων προς υπεράσπιση τους και κατ' επέκταση ότι η δίκη τους δεν θα είναι δίκαιη. Ο κος Ερωτοκρίτου υποστήριξε ότι οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν ένα κατηγορητήριο το οποίο περιλαμβάνει 142 σοβαρές κατηγορίες και ως εκ τούτου το έργο της υπεράσπισης καθίσταται πολύ δύσκολο. Αναφέρθηκε σε σχετική νομολογία προς υποστήριξη του αιτήματος του. Επίσης ανέφερε ότι στο κατηγορητήριο περιλαμβάνονται 47 κατηγορίες που αφορούν το αδίκημα της συνωμοσίας παράλληλα με τις κατηγορίες για τα ουσιαστικά αδικήματα. Υποστήριξε ότι σύμφωνα με την νομολογία μας η συνύπαρξη της κατηγορίας της συνωμοσίας μαζί με το ουσιαστικό αδίκημα δεν είναι επιθυμητή, χωρίς όμως να τίθενται ανελαστικοί κανόνες και κάθε υπόθεση πρέπει να εξετάζεται βάσει των δικών της δεδομένων. Στην πιο πάνω γενική αρχή ανέφερε ότι υπάρχουν εξαιρέσεις όπου η συμπερίληψη του αδικήματος της συνωμοσίας είναι επιθυμητή προς το συμφέρον της δικαιοσύνης σε περίπλοκες υποθέσεις όπου είναι αναγκαία η παρουσίαση ολοκληρωμένης εικόνας που δεν μπορεί να επιτευχθεί με μόνο την έκθεση σχετικών ουσιαστικών κατηγοριών. Ο κος Ερωτοκρίτου είπε ότι η συνύπαρξη του αδικήματος της συνωμοσίας με το ουσιαστικό αδίκημα επηρεάζει τα δικαιώματα των κατηγορουμένων δηλαδή της υπεράσπισης τους και δημιουργεί πολλαπλότητά. Επιπλέον αναφέρθηκε ότι υπάρχει πολλαπλότητα στο κατηγορητήριο καθ΄ότι στις κατηγορίες των συνωμοσιών γίνεται αναφορά συνωμοσίας για δύο αδικήματα και όχι για ένα. Η κα Θεοχάρους εκ μέρους του κατηγορούμενου 1 υποστήριξε ότι το κατηγορητήριο είναι ελαττωματικό, αόριστο, καταπιεστικό και ασαφές καθ΄ότι σε αυτό δεν καθορίζεται η συμμετοχή εκάστου κατηγορούμενου και στο κατηγορητήριο αναγράφεται τόσο το άρθρο 20 όσο και το άρθρο 21 του Ποινικού Κώδικα προκαλώντας ελαττωματικότητά σε αυτό. Με αυτό τον τρόπο πρόσθεσε παραβιάζονται τα δικαιώματα των κατηγορουμένων για δίκαιη δίκη γιατί δεν παρέχονται λεπτομέρειες ως προς το ρόλο και την συμμετοχή τους και κατ' αυτό τον τρόπο πλήττεται η υπεράσπιση τους. Περαιτέρω υποστήριξε ότι θα πρέπει να παρέχονται επαρκείς λεπτομέρειες σε κάθε κατηγορία. Οι πιο πάνω θέσεις της κυρίας Θεοχάρους υϊοθετήθηκαν και από το συνήγορο του κατηγορούμενου 2. Η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής είχε αντίθετη άποψη λέγοντας ότι δεν δημιουργείται καμία σύγχυση εάν στα αδικήματα της συνωμοσίας γίνεται αναφορά συνωμοσίας για δύο αδικήματα. Υποστήριξε ότι οι 47 κατηγορίες συνωμοσίας είναι διαφορετικές περιπτώσεις συνωμοσίας που αφορούν διαφορετικά πρόσωπα και διαφορετικές ημερομηνίες. Συμφώνησε δε λέγοντας ότι μόνο εάν ο κατηγορούμενος επηρεαστεί δυσμενώς στην υπεράσπιση του σε σχέση με την συνένωση του αδικήματος της συνωμοσίας με τα ουσιαστικά αδικήματα τότε προκαλείται ακυρότητα της διαδικασίας. Η θέση της ήταν ότι δεν υπάρχει πολλαπλότητα εκεί όπου στα αδικήματα της συνωμοσίας γίνεται αναφορά για συνωμοσία δύο αδικημάτων γιατί το κατηγορητήριο θα ήταν καταπιεστικό εάν περιλαμβάνονταν σε αυτό ξεχωριστά έκαστο αδίκημα, οπότε οι κατηγορούμενοι θα είχαν να αντιμετωπίσουν ένα μεγαλύτερο κατηγορητήριο. Η κα Περγαντή υποστηρίζοντας την θέση της αναφέρθηκε σε πρόσφατη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου λέγοντας εν κατακλείδι ότι δεν υπάρχει ούτε πολλαπλότητα, ούτε ασάφεια και συνεπώς οι ενστάσεις εκ μέρους των κατηγορουμένων θα πρέπει να απορριφθούν. Δέον να αναφερθεί ότι η Κατηγορούσα Αρχή στη συνέχεια τροποποίησε το κατηγορητήριο διά της διαγραφής του άρθρου 21 του Κεφ. 154 και παρέμεινε το άρθρο 20 στα αδικήματα, ως εκ τούτου δεν κρίνεται σκόπιμο να σχολιάσω οτιδήποτε περαιτέρω. Ενδεικτικά αναφέρω την έκθεση αδικήματος της κατηγορίας 1 η οποία είναι πανομοιότυπη με τις λοιπές κατηγορίες συνωμοσίας εναντίον των κατηγορουμένων: « Συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος, κατά παράβαση του άρθρου 371 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Στις λεπτομέρειες αναφέρεται ότι «οι κατηγορούμενοι, μεταξύ άγνωστης ημερομηνίας του έτους 2014 και 27/10/14 στην Πάφο, συνωμότησαν μεταξύ τους να διαπράξουν κακούργημα, δηλαδή τα αδικήματα που αναφέρονται στις κατηγορίες 2 -3. Είναι δικαίωμα κάθε κατηγορούμενου να υποβάλει ενστάσεις για εκ πρώτης όψεως τυπικό μειονέκτημα στο κατηγορητήριο πριν απαντήσει στις εναντίον του κατηγορίες, σύμφωνα με το άρθρο 66 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. Μέσα από την μελέτη της κυπριακής νομολογίας αλλά και διάφορων νομικών συγγραμμάτων, προκύπτει ότι η πολλαπλότητα ενός κατηγορητηρίου είναι ζήτημα το οποίο έχει απασχολήσει τόσο τα Δικαστήρια όσο και τους νομικούς συγγραφείς. Ο κανόνας για την πολλαπλότητα είναι απόρροια των δικαιωμάτων του κατηγορούμενου, ο οποίος πρέπει να γνωρίζει για ποιό αδίκημα ακριβώς κατηγορείται. Τα πιο πάνω απορρέουν μέσα από το άρθρο 39 του Κεφ.155 στο οποίο αναφέρονται τα ακόλουθα: 39. Οι ακόλουθες διατάξεις εφαρμόζονται σε κάθε κατηγορητήριο και ανεξάρτητα από οποιοδήποτε Νόμο ή κανόνα πρακτικής, το κατηγορητήριο, τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού, δεν επιδέχεται ένσταση σε σχέση με τον τύπο ή το περιεχόμενο αυτού αν είναι συνταγμένο σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου αυτού- (α) εκτίθεται στο κατηγορητήριο σε χωριστή παράγραφο που καλείται κατηγορία η διατύπωση του ποινικού αδικήματος που βρίσκεται στο κατηγορητήριο ή όταν προσάπτονται κατηγορίες για περισσότερα από ένα ποινικά αδικήματα η διατύπωση καθενός τέτοιου ποινικού αδικήματος. (β).......... Χαρακτηριστικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Archbold Criminal Pleading & Evidence and Practice 39th edition p. 26. "The indictment must not be double. This is to say no one count of the indictment should charge the defendant with having commited two more offences." Αποτελεί γεγονός ότι η συνύπαρξη της κατηγορίας της συνωμοσίας μαζί με το ουσιαστικό αδίκημα δεν είναι επιθυμητή διότι πιθανόν να προκαλέσει επιπλοκές. Στο σύγγραμμα του Archbold: "Criminal Pleading Evidence & Practice" 2007, αναφέρεται στις σελ. 2906-2907, στις παρ. 34-54 μέχρι 34-56, ότι δεν μπορούν να τεθούν ανελαστικοί κανόνες σε σχέση με το επιθυμητό ή την ορθότητα συμπερίληψης σε κατηγορητήριο κατηγορίας συνωμοσίας. Κάθε υπόθεση θα πρέπει να εξετάζεται στη βάση των δικών της δεδομένων (R. v. Jones (J.) 59 Cr. App. R. 120). Η γενική αρχή του ανεπιθύμητου της συμπερίληψης στη βάση των αποφάσεων Verrier v. DPP [1967] 2 A.C. 195, R. v. Griffiths [1966] 1 Q.B. 589 και R. v. Greenfield 57 Cr. App. R. 849, υπόκειται στις εξής εξαιρέσεις: (
- i)Η συμπερίληψη είναι επιθυμητή προς το συμφέρον της δικαιοσύνης σε περίπλοκες υποθέσεις, όπου είναι αναγκαία η παρουσίαση ολοκληρωμένης εικόνας, που δεν μπορεί να επιτευχθεί με μόνη την ένθεση σχετικών ουσιαστικών κατηγοριών (R. v. Hammersley 42 Cr. App. R. 207). (
- ii)Υποθέσεις όπου η συνωμοσία μπορεί να εξαχθεί γενικώς από τα περιφερειακά γεγονότα, ενώ οι συγκεκριμένες ενέργειες που συνιστούν, για παράδειγμα, το καθαυτό αδίκημα της κλοπής υποστηρίζονται από νεφελώδη, κατά τα άλλα, μαρτυρία. Όπου λοιπόν υπάρχει καθαρή μαρτυρία για συνωμοσία, αλλά ελάχιστη μαρτυρία όσον αφορά τη διάπραξη από τους συνωμότες των ουσιαστικών αδικημάτων, η συμπερίληψη της κατηγορίας της συνωμοσίας είναι και δικαιολογημένη και αναγκαία. (R. v. Cooper and Compton 32 Cr. App. R. 102). (iii) Όπου η συμφωνία για τη διάπραξη του αδικήματος είναι από μόνη της πλέον ειδεχθής, παρά το ίδιο το αδίκημα. Ως παράδειγμα αναφέρεται η συνωμοσία προς βεβήλωση κοιμητηρίου που επιφέρει μεγαλύτερη ποινή από την ποινή που επιφέρει το ουσιαστικό αδίκημα της καταστροφής περιουσίας εντός του χώρου του κοιμητηρίου. Η συμπερίληψη απλώς και μόνο της κατηγορίας της συνωμοσίας δεν μπορεί να οδηγήσει άνευ ετέρου σε ακυρότητα της διαδικασίας εκτός εάν, όπως αποφασίστηκε και στην υπόθεση Κρίνος Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 22, το Δικαστήριο θεωρήσει ότι ο κατηγορούμενος επηρεάστηκε δυσμενώς κατά την υπεράσπιση του ή ήταν γενικότερα άδικη γι' αυτόν. (Xρυσάνθου Γρηγόρης v Δημοκρατίας
(2011)2ΑΑΔ, 221). Επίσης στο σύγγραμμα των κ.κ. Λοίζου και Πική Criminal Procedure in Cyprus στη σελίδα 48 αναφέρεται: "The separation of offences into separate counts is important, as a count cannot charge more than one offence. Failure to observe this provision may render the charge bad for duplicity ..." Σχετική ακόμη είναι η δεύτερη αναθεωρημένη έκδοση του ιδίου συγγράμματος, σελ.103-113. Επίσης στην υπόθεση Marcos Panteli v. District Labour Offices Famagusta
(1983)2 C.L.R. 205, ο Έντιμος Πικής Δ. εκδίδοντας την ομόφωνη απόφαση του Εφετείου ανέφερε μεταξύ άλλων τα πιο κάτω: ".. A double charge is one setting forth in the same count more than one offence. It matters not that the offences are similar in nature, commited in succession as that they conform to the same pattern. The test is whether the charge encompasses two or more offences. If so is bad for duplicity". Αναφορικά με την φύση της πολλαπλότητας και την σημασία της, σχετική είναι η υπόθεση In re Marios Christou (Αίτηση προνομιακών ενταλμάτων αρ. 25/96 ημερ. 9.4.96), όπου ο Έντιμος Φρ. Νικολαίδης Δ. αναφέρει: "Η αίτηση βασίζεται ουσιαστικά στην αοριστία της διατύπωσης του κατηγορητηρίου και στον ισχυρισμό για ύπαρξη πολλαπλότητας στο κατηγορητήριο που παραβιάζει, σύμφωνα πάντα με τον Αιτητή, τα δικαιώματα του και του στερούν την ευκαιρία αποτελεσματικής υπεράσπισης. Τόσο η αοριστία του κατηγορητηρίου όσο και η πολλαπλότητα δεν άπτονται της ουσίας των κατηγοριών αλλά αποτελούν διαδικαστικό θέμα. Η πολλαπλότητα όταν εμφανίζεται σε κατηγορητήριο αποτελεί θέμα τύπου και όχι μαρτυρίας (βλ. Archbold 4η έκδοση, παρ. 43). Αναμφίβολα η πολλαπλότητα σε κατηγορητήριο είναι ανεπιθύμητη αλλά, ακόμα και όταν διαπιστώνεται η ύπαρξη της, δεν χωρεί παρέμβαση και έκδοση διατάγματος certiorari." Αναφορικά με τον χρόνο υποβολής από πλευράς υπεράσπισης του ζητήματος της πολλαπλότητας σχετική είναι η αναφορά στην απόφαση της υπόθεσης Σ.Π. ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 207/13 ημερομηνίας 25.6.14: «Είναι βεβαίως ορθό ότι ένσταση επί πολλαπλότητας ή ασάφειας μπορεί να εγερθεί σε οποιοδήποτε στάδιο, ακόμη και κατ΄ έφεση, και αν πράγματι ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε επί κατηγορίας που ήταν λανθασμένη λόγω πολλαπλότητας, ή, ασάφειας, το Εφετείο μπορεί να ακυρώσει την καταδίκη, (R. v. Cain
(1983)Crim. L. R. 802, Α.Σ Κοιλιάρης Λτδ v Επαρχ. Λειτ. Εργασίας
(1998)2ΑΑΔ 194).» «Η πολλαπλότητα είναι ζήτημα τύπου και όχι μαρτυρίας, (R. v. Greenfield 57 Cr. App. R. 849) και κατά κανόνα δεν χρειάζεται να αναζητηθεί οτιδήποτε πέραν του λεκτικού της ίδιας της κατηγορίας». Για να μπορέσει να διαπιστωθεί κατά πόσο μία κατηγορία πάσχει από πολλαπλότητα, κατά κανόνα, δεν χρειάζεται το Δικαστήριο να ανατρέξει σε οτιδήποτε άλλο πέραν του κατηγορητηρίου. Συνεπώς είναι δεδομένο ότι μία κατηγορία δεν μπορεί να περιλαμβάνει πέραν του ενός αδικήματος, καθώς σε τέτοια περίπτωση η κατηγορία θα κριθεί ότι πάσχει από πολλαπλότητα. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Araouzos and Son v. Police
(1980)2 CLR 131: "A count is bad for duplicity if by means of it an accused person is being charged with having committed two or more separate offences (see Archbold)." Το κατά πόσο η ποινική διάταξη αποβλέπει στη δημιουργία μόνο ενός αδικήματος ή περισσοτέρων, είναι ζήτημα ερμηνείας, με πρακτική μάλλον παρά με αναλυτική διάθεση, υπό το φως της κοινής λογικής και του τι είναι δίκαιο υπό τις περιστάσεις (βλ. D.P.P. v. Merriman [1973] AC 584 και Wilson [1979] 69 Cr App. R. 83). Χωριστά αδικήματα στην ίδια διάταξη έχουμε όταν προβλέπεται για το καθένα διαφορετική, από τη φύση της, πράξη (βλ. Kyriacou v. The Welfare Office
(1961)C.L.R. 227 και Mallon and another v. Allon [1963] 3 All E.R. 843). Όταν ο νόμος προσδιορίζει τους τρόπους, με τους οποίους μπορεί να διαπραχθεί το αδίκημα, με μια ή περισσότερες πράξεις που έχουν κοινό πυρήνα (όταν δηλ. η πράξη είναι βασικά του ίδιου είδους αλλά διαφέρει στη μορφή της), δεν έχουμε παρά μόνο ένα αδίκημα (βλ. Attorney General v. Hadjiconstanti
(1969)2 C.L.R. 5 και Police v. Economides & Others
(1951)XX (Part II) C.L.R. 11). Όμως ένα αδίκημα μπορεί να διαπράττεται με περισσότερο από ένα τρόπο, είτε ως προς την αντικειμενική υπόσταση είτε ως προς την υποκειμενική. Σε τέτοια περίπτωση επιτρέπονται στην ίδια κατηγορία οι διαζεύξεις. Μια κατηγορία δεν πάσχει από πολλαπλότητα όταν οι λεπτομέρειες που αναφέρει καταδεικνύουν ένα μόνο αδίκημα (Archbold 2009 σελ. 96, παρ. 1-137). Στο σύγγραμμα Blackstone΄s Criminal Practice 2002 στη σελ. 1272 αναφέρονται τα ακόλουθα αναφορικά με τα κριτήρια με τα οποία θα πρέπει να εξετάζεται το ζήτημα της πολλαπλότητας. «The test of whether it is proper to have a single count is: Can the separate acts attributed to the accused fairly be said to form a single activity or transaction? (see D10.20). It follows from that test that, if the particulars of a count can sensibly be interpreted as alleging a single activity, it will not be bad for duplicity, even if a number of distinct criminal acts are implied. Thus, the rule against duplicity rests ultimately on common sense and pragmatic considerations of what is fair in all the circumstances». Στην Αντωνίου ν. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 766 έγινε παραπομπή στο σύγγραμμα Archbold 2007 σελ. 87-89, παρ. 1-125 έως 1-132, όπου εξηγούνται οι προϋποθέσεις σε σχέση με τις λεπτομέρειες που πρέπει να τίθενται σε ένα κατηγορητήριο προς ενημέρωση του κατηγορούμενου. Ως ανωτέρω ανέφερα ο κανόνας της πολλαπλότητας απορρέει από την έννοια της δίκαιης δίκης, και σκοπό έχει ο κατηγορούμενος να μην έλθει αντιμέτωπος με κατηγορίες που δεν του γνωστοποιήθηκαν δεόντως έτσι ώστε να μην γνωρίζει τι ακριβώς θα αντιμετωπίσει στη δίκη και να στερηθεί επομένως της δυνατότητας να υπερασπίσει κατάλληλα τον εαυτό του. Ο πιο πάνω αναφερόμενος κανόνας κατοχυρώνεται τόσο στο Σύνταγμα μας (βλ. άρθρο 12.5) όσο και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (βλ. άρθρο 6
(3)(α)). Στην υπόθεση Ανδρονίκου ν. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ 486 με αναφορά στις R. v. Lawson [1952] 1 All ER 804 και R. v. Tomlin [1954] 2 All ER 272 , στην οποία εξετάστηκε ζήτημα πολλαπλότητας, ειπώθηκαν χαρακτηριστικά τα ακόλουθα: «Επί της ουσίας του θέματος, το ζήτημα της πολλαπλότητας, όπως έχει αποφασισθεί και στην Ακκελίδου ν. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 249, σελ. 265-266, συναρτάται με την εκ μέρους του κατηγορουμένου σαφή γνώση των κατηγοριών που έχει να αντιμετωπίσει, αλλά και τη διαπίστωση της εκ των υστέρων διακρίβωσης των πιθανών απαντήσεων autrefois convict και autrefois acquit. Περαιτέρω, στην Παπαδόπουλος ν. Δημοκρατίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 111, σελ. 116, αποφασίστηκε ότι η τυχόν πολλαπλότητα πρέπει να συνεξεταστεί με τη δυνατότητα εξ αυτής να επέρχεται ακυρότητα στην κατηγορία.» Εξετάζοντας τώρα την παρούσα υπόθεση σε συνάρτηση με τις πιο πάνω νομικές αρχές οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν ένα μακρύ κατηγορητήριο αποτελούμενο από 142 κατηγορίες. Σε αυτό το σημείο παραπέμπω προς τούτο στο άρθρο 40
(1)του Κεφαλαίου 155 το οποίο προβλέπει τα ακόλουθα: Σώρευση κατηγοριών στο κατηγορητήριο και εξουσίες του Δικαστηρίου «Οποιοσδήποτε αριθμός κατηγοριών είτε για το ίδιο ποινικό αδίκημα, είτε για διαφορετικά ποινικά αδικήματα δύναται να περιληφθεί στο ίδιο κατηγορητήριο και το Δικαστήριο δύναται είτε να καταδικάσει, είτε να αθωώσει τον κατηγορούμενο γενικά για ολόκληρο το κατηγορητήριο είτε να τον καταδικάσει για μια ή μερικές από τις κατηγορίες και να τον αθωώσει για άλλες». Συνεπώς έχοντας υπόψη μου, την πιο πάνω νομοθετική πρόνοια, η θέση της υπεράσπισης ότι το κατηγορητήριο είναι μακρύ και συνεπώς παραβιάζονται τα δικαιώματα τους κρίνω ότι δεν ευσταθεί. Αυτό από μόνο του δεν θα έλεγα ότι δημιουργεί παραπλάνηση ή δυσμενή επηρεασμό των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων. Αναφορικά με τον ισχυρισμό της συνένωσης στο κατηγορητήριο των κατηγοριών της συνωμοσίας με τα ουσιαστικά αδικήματα δεν υφίσταται κανόνας που να απαγορεύει τέτοια συνένωση. (Papadopoulos v Republic 1980, 2 CLR 10, Σύγγραμμα Ποινική Δικονομία στην Κύπρο, δεύτερη αναθεωρημένη έκδοση Γεωργίου Πική, σελίδες 13, 112 114 115 και Ποινική έφεση 84/16 Σωτήρη Πετεινού v Αστυνομίας, ημερομηνίας 3.4.2018, σύγγραμμα Blackstone' s Criminal Practice 2004, σελίδα 1292 και επόμενες). Είναι επιτρεπτή η συνεκδίκαση κατηγορίας για συνωμοσία και κατηγορίας για το επακόλουθο αδίκημα. (R v Meyrick, R v Rebuffi, 21Cr.App.R.94, R v Hammersley, 14 CrApp.R 118). Όλα εξαρτώνται από τα ιδιαίτερα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Έχει νομολογηθεί ότι το εκδικάζον Δικαστήριο μπορεί να καταδικάσει τον κατηγορούμενο γενικά σε όλες τις κατηγορίες ή ξεχωριστά σε κάθε κατηγορία. Στην πρώτη περίπτωση η ετυμηγορία του Δικαστηρίου συνεπάγεται την καταδίκη του κατηγορούμενου σε όλες τις κατηγορίες. Στην παρούσα περίπτωση διαπιστώνω ότι στο παρόν κατηγορητήριο περιλαμβάνονται κατηγορίες της συνωμοσίας με τα ουσιαστικά αδικήματα. Ως αναφέρθηκε πιο πάνω δεν απαγορεύεται τέτοια συνένωση η οποία θεωρώ ότι δεν δημιουργεί καμία παραπλάνηση, ούτε δυσμενή επηρεασμό στα συνταγματικά δικαιώματα των κατηγορουμένων. Στην έκθεση αδικήματος των κατηγοριών για τις συνωμοσίες αναγράφεται είτε το άρθρο 371 είτε το 372 του Ποινικού Κώδικα και κανένα άλλο. Δηλαδή το αδίκημα για το οποίο διώκονται οι κατηγορούμενοι είναι ένα, ήτοι αυτό της συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος ή της συνωμοσίας προς διάπραξη πλημμελήματος. Το γεγονός της αναγραφής στις λεπτομέρειες του αδικήματος ότι η συμφωνία τους ήταν για δύο αδικήματα αυτό δεν δημιουργεί πολλαπλότητα στο κατηγορητήριο και κατά συνέπεια να προσβάλλεται το συνταγματικό δικαίωμα των κατηγορουμένων προς υπεράσπιση τους. Οι συνωμοσίες για τις οποίες διώκονται δεν ήταν δύο αλλά μία. Μάλιστα γίνεται συγκεκριμένη αναφορά των αδικημάτων για τα οποία οι κατηγορούμενοι συνωμότησαν. Παρατηρώ επίσης ότι οι περιπτώσεις των συνωμοσιών αφορούν διαφορετικά πρόσωπα και διαφορετικές ημερομηνίες και αναφέρονται ως πρέπει σε διαφορετικές κατηγορίες. Οι κατηγορούμενοι κατηγορήθηκαν ορθά στη βάση του παρόντος κατηγορητηρίου και δεν διαπιστώνω να προσβάλλονται τα συνταγματικά τους δικαιώματα επειδή αντιμετωπίζουν τις κατηγορίες της συνωμοσίας και τις κατηγορίες των ουσιαστικών αδικημάτων. Παραπέμπω στην πρόσφατη Ποινική έφεση 26/2020 Μάριος Χατζήξενοφώντος εναντίον Δημοκρατίας, ημερομηνίας 6 Οκτωβρίου 2021 στην οποία οι κατηγορούμενοι αντιμετώπιζαν κατηγορίες συνωμοσιών και τον επακόλουθων αδικημάτων σε ένα ενιαίο κατηγορητήριο στο οποίο κάποιοι εξ'αυτών παραδέχτηκαν και καταδικάστηκαν πριν την αποπεράτωση της ακροαματικής διαδικασίας για τον εφεσείοντα. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι οι 3 κατηγορούμενοι ορθά κατηγορήθηκαν στη βάση ενιαίου κατηγορητηρίου και αντιμετώπισαν την κοινή κατηγορία της συνωμοσίας μεταξύ τους και ήταν δικαίωμά τους να παραδεχτούν ότι συνωμότησαν με τον Εφεσείοντα. Μάλιστα σε αυτούς επιβλήθηκε ποινή πριν την καταδίκη του. Το κατηγορητήριο το οποίο αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι ως ανέφερα, είναι μακρύ. Εάν η Κατηγορούσα Αρχή προσέθετε στις λεπτομέρειες των αδικημάτων της συνωμοσίας ξεχωριστά τα αδικήματα για τα οποία οι κατηγορούμενοι συνωμότησαν τότε αυτοί θα αντιμετώπιζαν ένα κατηγορητήριο αποτελούμενο από 189 και όχι 142 κατηγορίες. Υπό αυτή τη μορφή ενδεχομένως θα μπορούσαν να επικαλεστούν οι συνήγοροι ότι αυτό είναι καταπιεστικό. Στην Ποινική έφεση 84/2016, ημερομηνίας 3 Απριλίου 2018 Σωτήρης Πετεινού v Αστυνομίας ο Εφεσείων αθωώθηκε και απαλλάχτηκε καθ΄ότι κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο σοβαρό θέμα ελαττωματικότητάς του κατηγορητηρίου ως προς την περιγραφή του αδικήματος αλλά και πολλαπλότητας του. Για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω κρίνω ότι η υπόθεση Πετεινού στην νομική βάση της οποίας περιλαμβανόταν πέραν του ενός αδικήματος δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα υπόθεση. Συνεπώς εξετάζοντας το κατηγορητήριο στην όψη του και μόνο και όχι σε συσχετισμό με οποιαδήποτε μαρτυρία η οποία δεν έχει παρουσιαστεί ακόμη ενώπιον μου η διατύπωση των 47 κατηγοριών εναντίον των Κατηγορουμένων δεν εμπεριέχει οποιαδήποτε πολλαπλότητα (duplicity) και δεν δημιουργούνται περισσότερα του ενός αδικήματα σε κάθε κατηγορία αλλά ένα. Ως εκ τούτου δεν θεωρώ ότι επηρεάζονται οποιαδήποτε συνταγματικά δικαιώματα των κατηγορουμένων 1-3 καθ΄οιονδήποτε τρόπο και κατά συνέπεια η διαδικασία να είναι άκυρη. Συνεπώς η προδικαστική ένσταση η οποία υποβλήθηκε από τους συνηγόρους των κατηγορουμένων δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. .................. [Υπ.] Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο