ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ν. AZIZ, Αρ. Υπόθεσης: 1507/22, 31/3/2022

(1997)2 Α.Α.Δ. 109). Κράτηση ατόμου που δεν δικαιολογείται από τους παράγοντες που έχουν καθορισθεί από τη νομολογία αντιβαίνει το τεκμήριο της αθωότητας, το οποίο άλλωστε είναι άρρηκτα συνυφασμένο με την έννοια της δίκαιης δίκης, που, όπως λέχθηκε και στη Νικολάου ν. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 790, αποτελούν δύο καλά θεμελιωμένες αρχές στο Σύνταγμα της Δημοκρατίας, αλλά και στις πρόνοιες της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ( Χουσείν v. Δημοκρατίας, Ποινική έφεση 80/19, ημερ. 8.7.19, Ανδρονίκου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 159/18, ημερ. 4.4.18). Το Δικαστήριο κάθε φορά που καλείται να αποφασίσει κράτηση ατόμου ασκεί βέβαια διακριτική ευχέρεια στη βάση του Άρθρου 157

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, τέτοια δε ευχέρεια πρέπει να αποφασίζεται σε συνάρτηση με τα νομολογιακά κριτήρια και τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Επειδή διατάγματα αυτής της φύσης επηρεάζουν την ελευθερία του ατόμου, η έκδοσή τους θα πρέπει να δικαιολογείται δικαστικά. Στη Γενικός Εισαγγελέας v. Κυριάκου

(2001)2 Α.Α.Δ. 373, αναφέρεται ότι ο κανόνας ότι οι υπόδικοι αφήνονται ελεύθεροι, κάμπτεται μόνο εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένοι κίνδυνοι. Ως ζήτημα γενικής αρχής, η οποία κατοχυρώνεται και συνταγματικά, ένας υπόδικος δικαιούται να παραμείνει ελεύθερος με εγγύηση στις περιπτώσεις όπου υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στο Δικαστήριο για να δικαστεί. Ανάγκη περιορισμού του πολίτη πρέπει να διαπιστώνεται δικαστικά σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και να επιβάλλεται από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης (Ανδρέας Καραγιώργης κ.ά. v. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 92 και Μωϋσίδης ν. Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ, 138 Η κράτηση ή μη ενός κατηγορούμενου εξετάζεται με αναφορά: (α) στον κίνδυνο μη προσέλευσής του στο Δικαστήριο κατά τη δικάσιμο, ο οποίος καθορίζεται από τη σοβαρότητα του αδικήματος, την πιθανότητα καταδίκης, και το ενδεχόμενο επιβολής αυστηρής ποινής, (β) στην πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων, και (γ) στην πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων. Οι τρεις αυτοί λόγοι δεν είναι ανάγκη να συνυπάρχουν, αλλά, δύνανται, ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο, να επενεργήσουν κατά τρόπο που να δικαιολογούν την κράτηση (Ανδρονίκου (ανωτέρω)). Χρειάζεται ισοζυγισμένη στάθμιση όλων των παραγόντων και καθένας από τους πιο πάνω παράγοντες εξετάζεται χωριστά. (Ανδρέου εναντίον Αστυνομίας,ποινική έφεση με αρ.129/20 ημερομηνίας 20.8.20 (υπόθεση ναρκωτικών). Η σοβαρότητα του αδικήματος σε συνάρτηση προς την πιθανότητα καταδίκης και επιβολής αυστηρής ποινής, αποτελούν βασικούς δείκτες που αφορούν την εκτίμηση της πιθανότητας προσέλευσης του κατηγορούμενου στη δίκη του. Όσο σοβαρότερη είναι η κατηγορία, ανάλογα μεγαλύτερο είναι και το κίνητρο ενός κατηγορούμενου να αποφύγει τη δίκη του. (Θεοδωρίδης κ.α. v Αστυνομίας, 2001, 2 ΑΑΔ, 139). Αναφορικά με τον κίνδυνο μη προσέλευσης, η σοβαρότητα των αδικημάτων προκύπτει από τις ποινές που προβλέπει ο νόμος. Βεβαίως υπάρχουν διαβαθμίσεις στη σοβαρότητα των αδικημάτων ανάλογα με τις συνθήκες, τα γεγονότα και τις συνθήκες διάπραξής τους σε κάθε συγκεκριμένη υπόθεση. H πιθανότητα καταδίκης, εξετάζεται μέσα από τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου. «Πιθανότητα» σημαίνει πιθανολόγηση. Το μαρτυρικό υλικό εξετάζεται στην όψη του, χωρίς το Δικαστήριο να υπεισέρχεται σε αξιολόγησή του και ούτε να προβαίνει σε οποιαδήποτε ευρήματα επί της ουσίας της υπόθεσης εφόσον δεν αποφασίζεται στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας η ενοχή ή μη του κατηγορούμενου. Θέματα τα οποία σχετίζονται με ισχυρισμούς που αφορούν την νομιμότητα της σύλληψης του υπόπτου ως επίσης και την δεκτότητα της μαρτυρίας που βασίζεται σε δηλώσεις του κατηγορούμενου ή για την λήψη παράνομης ή μη μαρτυρίας εξετάζονται κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας της ουσίας της υπόθεσης και όχι στο στάδιο της εξέτασης της αίτησης για την κράτηση ή μη του κατηγορούμενου. Περιορίζεται στην εξέταση της δύναμης του αποδεικτικού υλικού, με σκοπό να διαπιστωθεί κατά πόσο πιθανολογείται καταδίκη (Ευριπίδου v. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 337, Μαλά v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 135), Αργύρη εναντίον Δημοκρατίας ποινική έφεση 195/20, ημερομ. 23.12.20, Τσεκκούρα ν. Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ, 32, Νικήτα ν. Δημοκρατίας

(2011)2 ΑΑΔ, 54, Κουννάς κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2007)2 ΑΑΔ, 790, Στέλιος Καλλή ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 114/15, ημερ. 19.6.2015, Μαυρομιχάλης κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 165/20 και 166/20, απόφαση ημερ. 22.10.2020, Κουτσούδη ν. Αστυνομίας, ποιν.εφ.131/20 και 132/20, 20.8.20. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι η νομολογία κατέδειξε ότι η αναφορά στην σοβαρότητα των αδικημάτων και το ύψος της επιβληθεισόμενης ποινής ανεξαρτήτως δηλαδή των υπολοίπων παραμέτρων όπως η πιθανότητα καταδίκης δεν είναι αρκετή για να διαταχθεί κράτηση ενός κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη του. Παραπέμπω στην Μιχάλης Ψύλλας v Αστυνομίας

(2007), 2 ΑΑΔ, 444, Θεοχάρους v Αστυνομίας

(2002), 2 ΑΑΔ, 48. Στην Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v Ρένου Κυριάκου,

(2001), 2 ΑΑΔ, 373 λέχθηκε ότι είναι σταθερά νομολογημένο ότι ο κίνδυνος να μην εμφανιστεί ο κατηγορούμενος εκτιμάται κατ΄εξοχήν όχι μόνο με αναφορά στην φύση του αδικήματος και το ύψος της επιβληθεισόμενης ποινής αλλά και την πιθανότητα καταδίκης. Αναφορικά με το πως αντικρίζεται η τελευταία ένδειξη λέχθηκε στην ίδια υπόθεση ότι το Δικαστήριο που εξετάζει ζήτημα κράτησης υπόδικού λαμβάνει υπόψη την ισχύ της μαρτυρίας που προσφέρεται στην όψη της. Επίσης στο πλέγμα του συνόλου των ενδείξεων συνεκτιμάται και το ότι η διαθέσιμη μαρτυρία δεν αποκλείει κάθε λογική προσδοκία για αθώωση (Σάββα και άλλοι v αστυνομίας αρ. 2,

(1977), 2 CLR, 446). Ακόμη παράγοντες που λαμβάνει υπόψη το Δικαστήριο μεταξύ άλλων είναι εκείνοι που συνδέονται με τον χαρακτήρα του κατηγορούμενου, την κατοικία του, το επάγγελμα του, τα οικονομικά του, τους οικογενειακούς δεσμούς και όλων των ειδών τους δεσμούς με την χώρα στην οποία διώκεται καθώς και γενικότερα θέματα υγείας και οι δεσμοί ενός κατηγορουμένου προσώπου με τη Δημοκρατία έχοντας κατά νου το αυτονόητο ότι ένας Κύπριος κατηγορούμενος ή υπόδικος έχει κατά κανόνα δεσμούς με τη χώρα του, δυνατούς ή χαλαρούς, ανάλογα με τις προσωπικές του συνθήκες. Παρόλον που οι δεσμοί αυτοί δεν επενεργούν από μόνοι τους ως ασπίδα για το κατηγορούμενο πρόσωπο προς υπερφαλάγγιση της σοβαρότητας του αδικήματος στο οποίο εμπλέκεται, εν τούτοις εξετάζεται η ενδεχόμενη επίπτωση αυτών των δεσμών επί του κριτηρίου του κινδύνου μη προσέλευσης κατά τη δίκη του. (Μαρκίδης v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 50/17, ημερ.22.3.17, Κρίνος Θεοχάρους κ.α. v Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ, 48, Ψύλλας v Αστυνομίας

(2007)2 ΑΑΔ 444, Γενικός Εισαγγελέας v Λουκάς Σιδερένιος κ.α ποινικές εφέσεις 73 -76/2008, ημερομηνίας 23.4.2008, Abdurrahman Dogan και Οzay Dogan v. Aστυνομίας, Ποιν. Εφ. 311 και 312/15 ημερ. 1.12.15 παραπέμποντας σε σχέση με τον κίνδυνο φυγοδικίας στις Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 109, Θεοχάρους κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 48, Μωυσίδης ν. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 131, Παρασκευά ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 607, Δημητρίου ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 130). Επίσης, τονίζεται για ακόμη μια φορά ότι τυχόν επιπτώσεις της κράτησης στην προσωπική, οικογενειακή ή επαγγελματική ζωή του υποδίκου δεν υπερφαλαγγίζουν το γενικό Δημόσιο συμφέρον για την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης. Προχωρώ να εξετάσω τον παράγοντα για τον οποίο ζητήθηκε η κράτηση του κατηγορούμενου εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής, δηλαδή του κινδύνου φυγοδικίας του. Το μαρτυρικό υλικό έχει κατατεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ως τεκμήριο Α΄ και σε αυτό περιλαμβάνεται η κατάθεση του παραπονούμενου ημερομηνίας 23.11.2021 στην οποία αναφέρει ότι στις 22.11.2021 τον επισκέφθηκε στο σπίτι του ο κατηγορούμενος μαζί με άλλο πρόσωπο το οποίο κατονόμασε και δέκτηκε επίθεση από αυτούς με μαχαίρι του οποίου η λεπίδα ήταν μεγάλη. Αυτός τραυματίστηκε, φώναζε βοήθεια, προσέτρεξαν άλλα άτομα και ο κατηγορούμενος με το άλλο πρόσωπο διέφυγαν. Επιπλέον στο τεκμήριο Α΄ γίνεται αναφορά για την παραμονή του κατηγορούμενου στην Δημοκρατία, δηλαδή αυτός αφίχθηκε στην Δημοκρατία στις 16.7.2010 με άδεια παραμονής και εργασίας. Όταν πρόσφατα υπέβαλε νέο αίτημα επανανοίγματος του φακέλου του, αυτό κρίθηκε ως απαράδεκτο. Στις 20.1.2022 του έγινε επίδοση της απόφασης και έκτοτε διέμενε παράνομα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ακόμη μετά το επεισόδιο με τον παραπονούμενο αυτός τέθηκε στον κατάλογο stop list με οδηγίες όταν εντοπιστεί να συλληφθεί και να ειδοποιηθεί ο Αστυνομικός Σταθμός Πόλης Χρυσοχούς. Ο κος Νεοκλέους υποστήριξε ότι ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε στο Αεροδρόμιο Λάρνακας, ενώ ήταν έτοιμος να αναχωρήσει εκτός της Δημοκρατίας. Διαπιστώνω ότι η θέση του κου Νεοκλέους επιβεβαιώνεται από την κατάθεση της Αστ. 3495 Κ. Χαραλάμπους στην οποία αναφέρονται τα πιο πάνω. Αυτή η θέση δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση. Έχω μελετήσει ενδελεχώς το μαρτυρικό υλικό τεκμήριο Α για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας και επικεντρώνω την προσοχή μου ειδικότερα στην κατηγορία 2 τη σοβαρότερη στο παρόν κατηγορητήριο. Η Υπεράσπιση στην παρούσα υπόθεση δεν αμφισβήτησε την σοβαρότητα των αδικημάτων ειδικότερα της κατηγορίας 2 για την οποία ο νομοθέτης προνοεί κατ΄ ανώτατο όριο ποινή φυλάκισης μέχρι 3 χρόνια. Όπως ανέφερα πιο πάνω εντός του μαρτυρικού υλικού υπάρχει η μαρτυρία του παραπονούμενου η οποία εμπλέκει τον κατηγορούμενο στα αδικήματα του κατηγορητηρίου και διαπιστώνω ότι τυχόν ποινή σε περίπτωση καταδίκης ενδεχομένως να είναι αυστηρή. Το γεγονός ότι ο παραπονούμενος προέβηκε σε ένορκη δήλωση στο Δικαστήριο λέγοντας ότι δεν θα καταθέσει ενόρκως εναντίον του κατηγορούμενου αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει στο συμπέρασμα της μη πιθανότητας καταδίκης του κατηγορουμένου για την παρούσα υπόθεση. Στην Άθως Ευθυμίου V Δημοκρατίας Ποινική έφεση 305/15, ημερομ. 21.12.15 αναφορικά με τον κίνδυνο φυγοδικίας όπου δύο μάρτυρες κατηγορίας είχαν αποσύρει τους ισχυρισμούς τους εναντίον του εφεσείοντα το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε ότι « υπήρχε ο κίνδυνος φυγοδικίας και εκείνο που αποφασίζεται είναι το εάν η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής έχει τόση δύναμη ώστε να πιθανολογείται καταδίκη. Πιθανολόγηση της καταδίκης δεν έχει σχέση με την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης αλλά αφορά στο κατά πόσον υπάρχει το ενδεχόμενο καταδίκης του κατηγορούμενου. Αυτό κρίνεται από το αποδεικτικό υλικό που παρουσιάζει η Κατηγορούσα Αρχή ενώπιον του Δικαστηρίου, χωρίς να αξιολογείται η βαρύτητα και στην προκειμένη ορθά πιθανολογήθηκε η καταδίκη του εφεσείοντα ακόμη και με την ανακληθείσα μαρτυρία από το μάρτυρα κατηγορίας». Ακόμη στην Ποινική Έφεση 50/2022 Tsonev και άλλη εναντίον Αστυνομίας ημερομηνίας 18.3.2022 η οποία απορρίφθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο έγινε μνεία στην Κασσίρ ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2021:B431, Ποιν. Έφ. Αρ. 146/2021, ημερομηνίας 21.9.2021 όπου λέχθηκαν τα εξής: «Να υπενθυμίσουμε ότι στο στάδιο εξέτασης του ζητήματος της πιθανολόγησης της καταδίκης ενός κατηγορούμενου δεν προσφέρεται για μια σε βάθος ανάλυση της ολότητας του μαρτυρικού υλικού, ούτε τίθεται ζήτημα τελικής διαπίστωσης γεγονότων ή εξαγωγής συμπερασμάτων αφού το μαρτυρικό υλικό εκτιμάται στην όψη του (Τσεκκούρα v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 32, Νικήτα v. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 54, Ευριπίδου κ.ά. v. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 337, Κουννάς κ.ά. v. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 790, Καλλή v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 114/2015, ημερ. 19/6/2015, Κουτσούδη ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 131/2020 και 132/2020, ημερ. 20/8/2020 και Αργύρη v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 195/2020, ημερ. 23/12/2020). Εν προκειμένω, το πρωτόδικο Δικαστήριο καθοδηγήθηκε ορθά ως προς την εκτίμηση της πιθανότητας καταδίκης. Η επιχειρηματολογία του συνηγόρου των εφεσειόντων παραγνωρίζει τη δυναμική της περιστατικής μαρτυρίας που προκύπτει από το μαρτυρικό υλικό. Οι εφεσείοντες παραδεκτά παρέλαβαν και χειρίστηκαν τα χρήματα. Οι ισχυρισμοί τους ως προς την αθώα εμπλοκή τους είναι ζητήματα που άπτονται της υπεράσπισής τους. Είναι κατά την ακρόαση της υπόθεσης που θα αξιολογηθούν τα στοιχεία αυτά και το Δικαστήριο θα καταλήξει σε τελικά ευρήματα. Από το σύνολο του μαρτυρικού υλικού, εξεταζόμενο στην όψη του, διαπιστώνεται η απαιτούμενη στο στάδιο αυτό πιθανότητα καταδίκης». Η σοβαρότητα της κατηγορίας 2 ως διαφαίνεται μέσα από την μαρτυρία η οποία αναφέρθηκε πιο πάνω, καθιστά υπαρκτό το ενδεχόμενο απόπειρας διαφυγής του κατηγορούμενου προς αποφυγή των συνεπειών που μπορεί να αντιμετωπίσει. (Δράκος ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 449). Αυτό το επιβεβαίωσε ο ίδιος ο κατηγορούμενος ο οποίος προσπάθησε να αναχωρήσει από την Δημοκρατία στις 24.3.22 από το αεροδρόμιο της Λάρνακας και αφού του είχε επιδοθεί η απορριπτική απόφαση της αρμόδιας αρχής για το επανάνοιγμα του φακέλλου του, θέση η οποία εκ πρώτης όψεως δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση. Να αναφέρω ότι ο συνήγορος υπεράσπισης σήμερα κατέθεσε στο Δικαστήριο το τεκμήριο Β΄δηλαδή την αίτηση του κατηγορορούμενου ημερομηνίας 25.2.22 εναντίον της πιο πάνω απορριπτικής απόφασης που φέρει προγενέστερη ημερομηνία της παρουσίας του στο αεροδρόμιο για αναχώρηση. Θεωρώ ότι το τεκμήριο Β΄ δεν διαφοροποιεί τα πιο πάνω αναφερθέντα δεδομένα. Επίσης υπάρχει μαρτυρία εναντίον του κατηγορούμενου και για τα λοιπά αδικήματα του κατηγορητηρίου για τα οποία προβλέπονται ποινές φυλάκισης, ως επίσης και μαρτυρία για την κατηγορία της παράνομης παραμονής στην Δημοκρατία. Τα πιο πάνω εκτιμήθηκαν στην όψη τους και μόνο για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Η ανάλυση και αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν έχουν σχέση στο στάδιο αυτό (Χολιέφ v.Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 302/18, ημερ.4.2.19). Το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει εκτός από τα πιο πάνω αντικειμενικά κριτήρια και τα υποκειμενικά στοιχεία και δεδομένα του κατηγορούμενου. Στην υπόθεση Αργύρη Παρασκευά v Aστυνομίας

(2000)2 AΑΔ 607 λέχθηκε ότι η σοβαρότητα των κατηγοριών και η εκ πρώτης όψεως πιθανολόγηση του ενδεχόμενου καταδίκης στην βάση του μαρτυρικού υλικού ενώπιον του Δικαστηρίου είναι τα αντικειμενικά κριτήρια τα οποία εφόσον διαπιστωθεί ότι υπάρχουν το Δικαστήριο προχωρεί στην εξέταση κατά πόσο συντρέχουν και κάποια άλλα υποκειμενικά στοιχεία και δεδομένα έτσι ώστε κατόπιν συνεκτίμησης όλων των δεδομένων να κριθεί κατά πόσο η περίπτωση είναι κατάλληλη για να διαταχθεί η κράτηση του κατηγορουμένου ή αν θα πρέπει αυτός να αφεθεί ελεύθερος υπό όρους εγγύησης. Ακόμη και στην περίπτωση κύπριων πολιτών με οικογενειακούς και άλλους δεσμούς στη Δημοκρατία μπορεί να διαταχθεί η κράτηση τους όταν είναι υπαρκτός ο κίνδυνος φυγοδικίας, και δεν μπορεί να υπερφαλαγγιστεί το γενικό δημόσιο συμφέρον για την απονομή της δικαιοσύνης.(Βασιλείου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 7, Φλεριανού ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2016:B136, Ποιν. Έφ. 13/2016, ημερ. 3.3.2016 και ΧΧΧΧ Memic κ.ά. ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2019:B18, Ποιν. Έφ. 81-83/2019, ημερ. 16.7.2019, Chrisantha V Aστυνομίας 2005

(2), Mingxia Hua εναντίον Αστυνομίας, 2011

(2)ΑΑΔ,

1. Αναφορικά με τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου διαπιστώνω τα πιο κάτω: Αυτός κατάγεται από την Αίγυπτο και αφίχθηκε στην Δημοκρατία το
2. Η υπεράσπιση ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος έχει αρκετούς ομοεθνείς φίλους του. Αυτό από μόνο του δεν δημιουργεί ισχυρούς δεσμούς με την Δημοκρατία οι οποίοι διαπιστώνω ότι δεν υπάρχουν. Να αναφέρω επίσης ότι η υπεράσπιση δεν επικαλέστηκε οποιαδήποτε εργοδότηση του κατηγορούμενου στην Δημοκρατία ή εάν ευρίσκεται η οικογένεια του στην Κύπρο. Περαιτέρω ουσιώδες είναι ότι δεν αμφισβήτησε την παρουσία του στο αεροδρόμιο για να αναχωρήσει εκτός Κύπρου. Συνεπώς σε σχέση με τους υποκειμενικούς παράγοντες που συντρέχουν στην περίπτωση του κατηγορούμενου είναι τέτοιοι που δεν εξαλείφουν τον κίνδυνο φυγοδικίας γιατί ναι μεν αυτός βρισκόταν στην Δημοκρατία όμως θεωρώ ότι οι δεσμοί του δεν είναι ισχυροί, ούτως ώστε να καταλήξω στο συμπέρασμα της μη ύπαρξης κινδύνου φυγοδικίας. Όλα τα πιο πάνω είναι άμεσα συναρτημένα με την ύπαρξη κινδύνου μη προσέλευσης του κατηγορουμένου κατά την δίκη του. Λαμβάνοντας υπόψη όλες τις περιστάσεις ο κίνδυνος είναι περισσότερο από ορατός. Σταθμίζοντας από τη μία τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει και από την άλλη τις προσωπικές του συνθήκες οι τελευταίες δεν μπορούν να υπερφαλαγγίσουν την σοβαρότητα των αδικημάτων και κατ΄επέκταση να εξαλείψουν τον κίνδυνο φυγοδικίας. Συνεπώς η Κατηγορούσα Αρχή πέτυχε να ικανοποιήσει το Δικαστήριο για την πιθανότητα καταδίκης και την επιβολή αυστηρών ποινών στον κατηγορούμενο σε συνάρτηση με τον κίνδυνο φυγοδικίας του. Η διαπίστωση κινδύνου φυγοδικίας είναι αρκετή από μόνη της για να δικαιολογήσει την κράτηση του κατηγορουμένου. Ως εκ των άνω το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής όπως ο κατηγορούμενος παραμείνει υπό κράτηση μέχρι την ημέρα της δίκης του κρίνεται δικαιολογημένο και εγκρίνεται. (Υπ.)................................. Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο