← Κύπρος

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ν. ΑΜΑΝΑΤΙΔΟΥ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3682/18, 31/5/2022

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ν. ΑΜΑΝΑΤΙΔΟΥ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3682/18, 31/5/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2022:B23 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Ιωαννίδου-Παπά, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3682/18 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ

  1. ΧΧΧ ΑΜΑΝΑΤΙΔΟΥ
  2. ΧΧΧ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΙ ----------------------------------- Ημερομηνία: 31 Μαϊου 2022 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κος Ν.Νεοκλέους Για τους Κατηγορούμενους: κα Μ.Σαββίδου Κατηγορούμενοι παρόντες ΑΠΟΦΑΣΗ Η κατηγορούμενη 1 αντιμετωπίζει 8 οκτώ κατηγορίες (1-8), δηλαδή της Απειλής (κατηγορία 1, 4, 7), της Δημόσιας εξύβρισης (κατηγορία 2, 5, 6, 8) και της Κοινής Επίθεσης (κατηγορία 3) αδικήματα τα οποία διαπράχθηκαν σε διάφορες ημερομηνίες ήτοι τον Απρίλιο του 2018, στις 2 Απριλίου 2018, 1 Μαΐου και 8 Μαΐου
  3. Ο κατηγορούμενος 2 αντιμετωπίζει 4 κατηγορίες δηλαδή κατηγορία Κοινής Επίθεσης (κατηγορία 9), της Κακόβουλης Ζημιάς (κατηγορία 10), της Δημόσιας Εξύβρισης (κατηγορία 11, 12), αδικήματα τα οποία διαπράχθηκαν στις 8 Μαΐου 2018, όλα τα πιο πάνω κατά παράβαση των άρθρων του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
  4. Οι κατηγορούμενοι δεν παραδέκτηκαν ενοχή και διεξήχθηκε ακροαματική διαδικασία. Προς απόδειξη της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής (ΚΑ εφεξής) κατέθεσαν 3 μάρτυρες, ήτοι ο ΧΧΧ Μιχαήλ (ΜΚ1), η ΧΧΧ Μιχαήλ (ΜΚ2) και o Αστυφύλακας 3ΧΧ8 ΧΧΧ Ιωάννου (ΜΚ3). Στην συνέχεια θα αναφερθώ στα κύρια σημεία της μαρτυρίας του κάθε μάρτυρα, τα οποία είναι απαραίτητα για την εξαγωγή των συμπερασμάτων μου σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας. Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας είναι καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης, έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του. Μάρτυρας Κατηγορίας 1 (ΜΚ1 στη συνέχεια) ήταν ο ΧΧΧ Μιχαήλ ο οποίος κατέθεσε στο Δικαστήριο την κατάθεση του ημερομηνίας 8.5.18 (τεκμήριο Α΄) η οποία αποτελεί μέρος της κυρίως εξέτασης του. Αυτός αναφέρθηκε στην σχέσεις αυτού και της συζύγου του με τους κατηγορούμενους 1 και 2 στους οποίους πώλησαν βάση του πωλητηρίου εγγράφου τεκμήριο 2, την ανώγειο κατοικία η οποία βρίσκεται πάνω από αυτούς. Σύμφωνα με τον ίδιο τα προβλήματα μεταξύ τους ξεκίνησαν επειδή οι κατηγορούμενοι εγκατέστησαν περιστερώνες στην κοινόχρηστη ταράτσα και κατόπιν καταγγελίας από τον ίδιο στο Δήμο Πάφου άρχισαν έντονες διαφορές μεταξύ τους. Αναφέρθηκε επί μακρόν σε διάφορα επεισόδια που επεσυνέβηκαν μεταξύ τους σε διάφορες ημερομηνίες. Κατά την αντεξέταση του, του υποβλήθηκε η θέση ότι ουδέποτε έγιναν αυτά που επικαλείται, θέση την οποία αρνήθηκε. Η Μάρτυρας Κατηγορίας 2 (ΜΚ2) ήταν η ΧΧΧ Μιχαήλ, σύζυγος του ΜΚ1 και γειτόνισσα των κατηγορουμένων 1 και
  5. Αυτή κατέθεσε στο Δικαστήριο την κατάθεση της ημερομηνίας 8.5.18 (τεκμήριο Β΄) την οποία υιοθέτησε. Ενόρκως κατέθεσε για τα επεισόδια που σύμφωνα με την θέση της προκαλούσαν οι κατηγορούμενοι λέγοντας ότι οι απειλές εναντίον τους ήταν πάρα πολλές και αυτή ένιωθε μεγάλο φόβο. Ο Μάρτυρας Κατηγορίας 3 (ΜΚ3) ήταν ο Αστυφύλακας 3ΧΧ8 Α. Ιωάννου (ΜΚ3) ο οποίος υιοθέτησε στο δικαστήριο την κατάθεση του (τεκμήριο Γ΄). Αυτός έλαβε ανακριτικές καταθέσεις από τους κατηγορούμενους (τεκμήριο 5 και 6) στις οποίες αρνούνται την διάπραξη των αδικημάτων και τους κατηγόρησε γραπτώς (τεκμήρια 5 Α και 6 Α). Μετά το πέρας της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής η συνήγορος των κατηγορουμένων δεν εισηγήθηκε δυνάμει του άρθρου 74

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον τους, πλην της 10ης κατηγορίας εναντίον του κατηγορούμενου 2 η οποία και τελικώς διακόπηκε από την Κατηγορούσα Αρχή και αυτός απαλλάχθηκε σε αυτήν. Στη συνέχεια κρίθηκε με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ότι με βάση την προσκομισθείσα μαρτυρία έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των Κατηγορουμένων και κλήθηκαν σε απολογία στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Αυτοί αφού τους επεξηγήθηκαν τα δικαιώματά τους, δυνάμει του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, η κατηγορούμενη 1 επέλεξε να καταθέσει ενόρκως και ο κατηγορούμενος 2 άσκησε το δικαίωμα της σιωπής. Αυτοί δεν παρουσίασαν ενώπιον του Δικαστηρίου οποιοδήποτε μάρτυρα υπερασπίσεως. ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΗ 1 Η κατηγορούμενη 1 κατά την ένορκη μαρτυρία της υϊοθέτησε την κατάθεση της τεκμήριο 5, ως επίσης και την γραπτή κατηγορία τεκμήριο 5Α. Στην κατάθεση της δεν αποδέχεται τις κατηγορίες οι οποίες της προσάπτονται. Ειδικότερα για το περιστατικό στις 8 Μαΐου 2018 αρνήθηκε ότι εξύβρισε τους ΜΚ 1 και 2 και αναφέρει ότι το σπίτι της είχε πλημμυρίσει εκείνη την ημέρα γιατί η ΜΚ2 έκλεισε τις υδρορροές με αποτέλεσμα να υποστούν ζημιά ύψους €
  1. Σε αυτήν αναφέρει ότι από τις πλημμύρες γλίστρησε στο πάτωμα με αποτέλεσμα να κτυπήσει. Κατά τη διάρκεια λήψης της κατάθεσης της παρέδωσε σχετική έκθεση Ιατρού. Κατά την κυρίως εξέταση της αναφέρθηκε στο Πωλητήριο έγγραφο της ανωγείου κατοικίας στην οποία διέμενε με τον κατηγορούμενο 1 - σύζυγό της η οποία τους είχε πωληθεί από τους ΜΚ1 και ΜΚ
  2. Επίσης αναφέρθηκε στο τεκμήριο 3 επιστολή η οποία συντάχθηκε και υπογράφηκε από την ίδια, το σύζυγό της και άλλους γείτονες οι οποίοι έχουν παράπονο εναντίον του ΜΚ1 και ΜΚ
  3. Επιπλέον κατέθεσε στο δικαστήριο τόσο την τεχνική έκθεση τεκμήριο 8Α η οποία ετοιμάστηκε από τον ΧΧΧ Μούγιαννο ο οποίος εκτίμησε την ζημιές οι οποίες προκλήθηκαν στην οικία τους, λόγω των πλημμυρών στις 8 Μαΐου 2018 όσο και το τεκμήριο 9 το οποίο φαίνεται ότι υπογράφηκε από τον Ιατρό Γ. Εφραίμ. Περαιτέρω αναφέρθηκε και στην βεβαίωση τεκμήριο Α για αναγνώριση, η οποία σύμφωνα με την θέση της ετοιμάστηκε από το λογιστή της εταιρείας στην οποία εργαζόταν το 2018 αναφορικά με τις ημερομηνίες εργασίας της. Αυτή ανέφερε ότι ο λόγος πρόκλησης των επεισοδίων από τους παραπονούμενους είναι γιατί αφού υπέγραψαν το πωλητήριο συμβόλαιο τεκμήριο 2, στη συνέχεια αυτή μετάνιωσαν για το αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης στην ταράτσα, το οποίο παραχώρησαν στους κατηγορούμενους 1 και
  4. Αντεξεταζόμενη αποδέχτηκε την ύπαρξη πουλιών στην ταράτσα από τους ιδίους. Όταν ολοκληρώθηκε η ακροαματική διαδικασία και οι δύο συνήγοροι ανέφεραν στο Δικαστήριο τις τελικές τους εισηγήσεις και θέσεις. Αυτές έχουν δεόντως μελετηθεί και ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο και ως εκ τούτου δεν θεωρείται απαραίτητο να παρατεθούν εδώ αυτούσιες, μόνο εκεί όπου είναι αναγκαίο. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΣ ΑΡΧΗΣ Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους ΜΚ 1-3 και την κατηγορούμενη 1 που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογώ τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97). Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρας
(1992), 1 Α.Α.Δ. 1056, Mustafa v. Κακουρή κ.ά.
(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 165. Επίσης, η κρίση του Δικαστηρίου επί της αξιοπιστίας των μαρτύρων δεν περιορίστηκε στην εξωτερική εμφάνιση που προκαλεί ο μάρτυρας, αλλά τέθηκε στην βάσανο της αξιολόγησης του περιεχομένου της. (βλ. Γεώργιος και Σπύρος Τσιαππής v. Πολυβίου
(2009), 1 Α.Α.Δ. 339. Όπως επισημάνθηκε στην Αθηνής v. Δημοκρατίας
(2008), 2 Α.Α.Δ. 256: «Όταν αναφερόμαστε στη βάσανο της αξιολόγησης του περιεχομένου της μαρτυρίας, εννοούμε κατά κύριο λόγο τον έλεγχο με την βάσανο της λογικής και την ανθρώπινη εμπειρία ως προς την αναμενόμενη φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων της ζωής. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται κατά κύριο λόγο στην βάση τη μαρτυρίας που σχετίζεται με τα επίδικα θέματα (Hasan v Ανδρέου, πολιτική έφεση 2/11, ημερ.2.12.15). Το Δικαστήριο μπορεί να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα και να απορρίψει άλλο, (Βασιλειάδης v Σπύρου Λτδ, πολιτική έφεση 123/09, ημερ.14.10.15). Ο ΜΚ1 αυτός αναφέρθηκε στο τι συνέβηκε σε διάφορες ημερομηνίες μεταξύ αυτού και των κατηγορουμένων αλλά και σε επεισόδια που αφορούσαν την σύζυγό του. Οι κατηγορούμενοι οι οποίοι είχαν αγοράσει από αυτούς την ανώγειο κατοικία σε διάφορες ημερομηνίες το 2018 τους εξύβρισαν, τους απειλούσαν και τους επιτέθηκαν με αποτέλεσμα να τους καταγγείλουν στην αστυνομία. Αυτός ενόρκως ανέφερε ότι οι κατηγορούμενοι προέβαιναν σε αυτές τις πράξεις γιατί τους θεωρούσαν υπεύθυνους για την καταγγελία προς το Δήμο Πάφου αναφορικά με την εγκατάσταση περιστερώνων στην κοινόχρηστη ταράτσα. Η θέση της υπεράσπισης ήταν ότι ουδέποτε έγιναν τα κατ΄ ισχυρισμό περιστατικά αντίθετα είναι οι ΜΚ1 και 2 που προκαλούν διάφορα προβλήματα τόσο στους ίδιους όσο και σε άλλους γείτονες. Αυτός δεν έχει κάνει καλή εντύπωση στο δικαστήριο καταθέτοντας για τα κατ΄ ισχυρισμό επεισόδια που κατά καιρούς προκαλούσαν οι κατηγορούμενοι εναντίον τους. Η μαρτυρία του διακατεχόταν από αντιφάσεις τις οποίες θα αναφέρω στην συνέχεια, ήταν φλύαρος και προέβαινε επανειλημμένως σε άσχετες αναφορές σε μη επίδικους χρόνους, στην προσπάθεια του να πείσει ότι οι κατηγορούμενοι προκαλούσαν επανειλημμένως διάφορα επεισόδια. Ενώ αρχικά είχε πει ότι τους είχε χαρίσει αρκετά χρήματα όταν τους πώλησε την επίδικη ανώγειο κατοικία στη συνέχεια αντεξεταζόμενος είπε ότι δεν τους έκλεψαν χρήματα. Σε αρκετές περιπτώσεις σε συγκεκριμένες ερωτήσεις τόσο στην κυρίως εξέταση όσο και στην αντεξέταση του αυτός δεν απαντούσε άμεσα και έδινε άσχετες απαντήσεις. Αναφερόμενος στο αγοραπωλητήριο συμβόλαιο τεκμήριο 2 απέδιδε ευθύνες στους κατηγορούμενους ότι τους παρεμποδίζουν να ανεβαίνουν στην κοινόχρηστη ταράτσα. Διαπιστώνω ότι στο τεκμήριο 2 παράγραφοι 6 και 7, αναφέρεται η παραχώρηση του αποκλειστικού δικαιώματος χρήσης της κοινόχρηστης ταράτσας από τους ΜΚ1 και 2 στους κατηγορούμενους - αγοραστές για ιδιωτική χρήση. Σύμφωνα με την παράγραφο 7 μόνο σε δύο περιπτώσεις οι παραπονούμενοι θα είχαν το δικαίωμα πρόσβασης, εισόδου, διόδου προς την ταράτσα για συγκεκριμένο σκοπό, παρά τις επανειλημμένες και επίμονες προσπάθειες του ΜΚ1 και 2 να παρερμηνεύσουν το περιεχόμενο της παραγράφου 6 και
  1. Αναφορικά με το επεισόδιο στις 8 Μαΐου 2018 η θέση του ήταν αντιφατική για το πότε ακριβώς εξήλθε από την κουζίνα μαζί με τη σύζυγό του σε συνάρτηση με την επίθεση που δέχτηκε από τον κατηγορούμενο 2, ο οποίος του έριξε δύο καρέκλες σύμφωνα με την θέση του. Η ΜΚ2 ανέφερε ότι από την κουζίνα εξήλθε αργότερα και όχι την ίδια ώρα με το σύζυγό της. Μάλιστα σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του στην ερώτηση εάν η γυναίκα του βγήκε έξω αυτός απάντησε ότι έμεινε μέσα. Ειδικότερα παραπέμπω στην μαρτυρία του ΜΚ1: ΕΡ. Και για να το ξεκαθαρίσουμε, όταν άρχισε το επεισόδειο που σας έριξαν τι καρέκλες, σας εξύβρισαν, πού βρίσκονταν; ΑΠ. Στην βεράντα της κουζίνας τους.επειδή εμείς είμαστε κάτω και ακούσαμε την πόρτα της κουζίνας, βγήκαμε έξω και τους είδαμε και τους δύο.. Στην προσπάθεια του μάρτυρα να επιδείξει στο δικαστήριο ότι οι κατηγορούμενοι επανειλημμένως προκαλούσαν επεισόδια σε αυτούς, οι θέσεις του ήταν συγχισμένες και συγκεκριμένα παραπέμπω στην ερώτηση που του έθεσε η κα Σαββίδου αναφορικά με το κατ΄ισχυρισμό περιστατικό στις 2 Απριλίου 2018 δηλαδή ότι η κατηγορούμενη 1 του έριξε νερά από το μπαλκόνι της ταράτσας προς τα κάτω, αυτός απάντησε λέγοντας « γλάστρα». Σε επόμενη ερώτηση «δεν σας έριξε νερά;» Αυτός απάντησε «όχι». Σε αντίθεση βεβαίως με όσα ανέφερε στην κατάθεση του τεκμήριο Α΄. Ακόμη σε άλλο σημείο ερωτώμενος για το ίδιο επεισόδειο όπου στην κατάθεση του αναφέρει ότι η κατηγορούμενη 1 του έριξε νερό με σαπουνάδα στο δικαστήριο είπε η σύζυγος του ήταν στο νοσοκομείο και αυτός σκούπιζε τα λάδια που ρίχθηκαν από πάνω σε αντίθεση με το τεκμήριο Α΄. Σε αρκετές περιπτώσεις ενώ το δικαστήριο εφιστούσε την προσοχή στους ΜΚ 1 και 2 όπως περιορίζονται στις επίδικες ημερομηνίες αυτοί προέβαιναν σε αναφορές με απώτερο σκοπό να πείσουν για την αλήθεια των ισχυρισμών τους καταλήγοντας σε αντιφατικές θέσεις σε ουσιώδη σημεία, οι οποίες καθόλου δεν έχουν πείσει το δικαστήριο. Οι θέσεις τους αντικρούονται από τα ήδη κατατεθειμένα τεκμήρια τόσο από το πωλητήριο έγγραφο (τεκμήριο 2) και την φωτογραφία των κατοικιών (τεκμήριο 4) για το οποίο αναφέρθηκε η ΜΚ2 σε σχέση με το περιστατικό στις 8 Μαΐου
  2. Περαιτέρω αντεξεταζόμενος αποδέχτηκε ότι η μία υδροροή στην ταράτσα ήταν κλειστή με κομμάτι ξύλου. Στην ερώτηση εάν γνωρίζει ποιός την έκλεισε είπε «μπορώ να φανταστώ, διότι έκοψα μία φορά τον Γ. να σπάζει την άκρη της υδροροής». Επίσης στη συνέχεια το αρνήθηκε. Είμαι πεπεισμένη ότι λέγοντας αυτό ψευδόταν γιατί ο ίδιος αντικρούεται από το περιεχόμενο της καταχώρησης από αστυνομικό, σε ημερολόγιο συμβάντων του Κεντρικού Αστυνομικού Σταθμού τεκμήριο 7, στο οποίο αναφέρεται ότι οι ΜΚ1 και 2 αποδέκτηκαν ότι έκλεισαν τις υδροροές. Αποδέχομαι πλήρως το περιεχόμενο του εν λόγω τεκμηρίου. Ο ΜΚ1 αναφέρθηκε στο διάταγμα ημερομηνίας 15.11.18 που αφορά την υπόθεση με αρ. 6ΧΧ6/18 (το τεκμήριο 1) μεταξύ του Δήμου Πάφου και του κατηγορούμενου 2 το οποίο αναφέρει ότι « η υπόθεση διακόπτεται και ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται στην 2η κατηγορία. Επιβάλλεται στον κατηγορούμενο να υπογράψει προσωπική εγγύηση ύψους €200 για περίοδο ενός έτους να τηρεί τους Νόμους και την τάξη». Όμως δεν έχει διαφανεί για ποιό λόγο αυτή η υπόθεση έχει διακοπεί, σε χρόνο μάλιστα μεταγενέστερο των επίδικων αδικημάτων, ούτε επίσης επεξηγήθηκε από τον ΜΚ1 για ποιό λόγο ο κατηγορούμενος 2 διατάχθηκε να τηρεί τους νόμους και τους κανονισμούς αλλά και ποιά είναι η σχετικότητα με τα επίδικα αδικήματα που καταλογίζουν στους κατηγορούμενους. Συνακόλουθα δεν αποδέχομαι την μαρτυρία του, την οποία και απορρίπτω ως αναξιόπιστη, πλην ότι με τους κατηγορούμενους 1 και 2 γείτονες τους οι οποίοι διέμεναν στην ανώγειο κατοικία, την οποία τους πώλησαν είχαν και έχουν αρκετές διαφορές. Η ΜΚ2 έκανε αλγεινή εντύπωση στο δικαστήριο επιδεικνύοντας μίσος και εμπάθεια εναντίον των κατηγορουμένων. Ήταν ερειστική και απώτερο σκοπός της ήταν να καταδείξει ότι τα προβλήματα προκαλούνται από τους κατηγορούμενους θέσεις οι οποίες αντικρούονται από τα ήδη κατατεθειμένα τεκμήρια ενώπιον του δικαστηρίου. Αμφισβητούσε ακόμα και την συνήγορο υπεράσπισης η οποία σε κάποια ερώτηση της υπέδειξε ότι η κατηγορούμενη 1 δεν διέπραξε το αδίκημα της εξύβρισης και η απάντηση της ήταν «έχεις αποδείξεις ότι εργαζόταν;». Όταν στη συνέχεια η κα Σαββίδου της υπέδειξε την βεβαίωση τεκμήριο Α για αναγνώριση, στην οποία φαίνεται εκ πρώτης όψεως ότι αυτή εργαζόταν η ΜΚ2 αμφισβήτησε την υπογραφή στο εν λόγω τεκμήριο. Ειδικότερα: Στο τεκμήριο Β΄ η ΜΚ2 για το κατ΄ισχυρισμό περιστατικό τον Απρίλιο 2018 σε σχέση με την κατηγορία 1, ανέφερε ότι η κατηγορούμενη 1 ήταν έξω από το σπίτι της και της φώναζε «καριόλα, εννά σε φάω λάχανο». Αυτή δεν φοβήθηκε. Καταθέτοντας ενόρκως είπε ότι «φοβήθηκε επειδή ήταν μόνη της» ερχόμενη σε αντίφαση με το τεκμήριο Β και απάντησε «από μέσα μου φοβήθηκα». Για το κατ΄ισχυρισμό περιστατικό την 1.5.18 στην κατάθεση της ανέφερε ότι «ενώ περπατούσε και ερχόταν προς το σπίτι της αντελήφθηκε την κατηγορούμενη 1 να μπαίνει μέσα στο αυτοκίνητο της και όταν την είδε άρχισε να την εξυβρίζει λέγοντας της «καριόλα». Αυτή δεν της είπε κάτι και πήγε στο σπίτι της». Αντεξεταζόμενη σε αντίθεση με τα πιο πάνω, είπε ότι ήταν στην σάλα της με ανοικτό το παράθυρο, καθάριζε, φαινόταν στην πόρτα της και την είδε η κατηγορούμενη 1 η οποία πριν να μπει στο αυτοκίνητο της, την εξύβρισε με την πιο πάνω φράση. Λέγοντας στη συνέχεια ότι την άκουσε που καθάριζε εκεί. Επίσης θέλοντας να δώσει μία εικόνα ότι εναντίον των κατηγορουμένων εκκρεμούν διάφορες υποθέσεις και αγωγές ανέφερε ότι έχουν τέτοιες, θέση την οποία αναίρεσε στη συνέχεια. Περαιτέρω οι θέσεις της ήταν αντιφατικές σε σχέση και με το τεκμήριο 2 και την χρήση της κοινόχρηστης ταράτσας από τους κατηγορούμενους. Αυτή δεν έχει κάνει καθόλου καλή εντύπωση στο δικαστήριο στο οποίο προσήλθε για να αναφέρει εκείνα που είχε στο μυαλό της εναντίον των κατηγορουμένων. Περαιτέρω για το επεισόδειο στις 8.5.18 στην κατάθεση της τεκμήριο Β΄ αυτή ανέφερε ότι βρισκόταν στην κουζίνα της οικίας της και άκουσαν τους κατηγορούμενους να τους εξυβρίζουν και ο ΜΚ1 βγήκε έξω και αυτή έμεινε στο σπίτι, με κλειστή την πόρτα της κουζίνας, όπου είδε τον κατηγορούμενο 2 να ρίχνει 2 καρέκλες στον ΜΚ
  3. Οι θέσεις της ήταν ασαφείς και συγκεχυμένες σε σχέση με το πως είδε αλλά και πώς έπεσαν οι καρέκλες την πιο πάνω ημερομηνία και πώς βεβαίως αυτή τις αντελήφθηκε εφόσον ήταν μέσα στην κουζίνα με κλειστή την πόρτα αλλά και πότε είδε το Γ. να ρίχνει τις καρέκλες σε συνάρτηση με την κατάθεση της και την ένορκη μαρτυρία της όπου ενόρκως είπε αργότερα ότι αυτή ήταν στο κεφαλόσκαλο της βεράντας. Μάλιστα είπε στην κα Σαββίδου ότι αυτή το πρόσθεσε στην κατάθεση της. Επίσης είναι απορίας άξιον πώς έγινε αντιληπτή η κατ΄ισχυρισμό θέση της για την πτώση των καρέκλων από τον κατηγορούμενο από πάνω προς τα κάτω σε συνάρτηση με την φωτογραφία που απεικονίζει τον χώρο τεκμήριο 4 δηλαδή πώς θα μπορούσε η ΜΚ2 να είναι εντός της κουζίνας της και να έχει ορατότητα προς την ανώγειο κατοικία των κατηγορουμένων και να είχε δει συγκεκριμένα ότι είναι ο κατηγορούμενος 2 που έριξε τις καρέκλες στον ΜΚ
  4. Περαιτέρω σε αρκετές περιπτώσεις αυτή δεν απαντούσε άμεσα και παραπέμπω στην αντεξέταση της στην συγκεκριμένη ερώτηση σε σχέση με τον κατηγορούμενο 2 πως έριξε τις καρέκλες σε αυτούς και κατά πόσο ήρθε αστυνομικός εκεί και του το ανέφερε. Η απάντηση της ήταν «ο άνθρωπος έκανε τη δουλειά του και είπε τί είδε εκεί». Επίσης η θέση της ότι είναι αυτοί που ειδοποίησαν την αστυνομία δεν ευσταθεί και αντικρούεται από την ηλεκτρονική καταχώρηση της αστυνομίας τεκμήριο 7 στην οποία αναφέρεται ότι είναι οι κατηγορούμενοι που το έπραξαν. Επιπλέον αντιφατική ήταν και η θέση της κατά πόσο η πόρτα της κουζίνας ήταν ανοικτή ή κλειστή και αυτή είπε αρχικά ήταν κλειστή και ρίχτηκε η γλάστρα από την κατηγορούμενη 1 και μπήκαν και χώματα εντός της κουζίνας, θέσεις οι οποίες στη συνέχεια αναιρέθηκαν. Αυτές είναι μόνο ενδεικτικές οι αντιφάσεις και οι αοριστίες της ΜΚ2 και όχι εξαντλητικές. Η αναντίλεκτη μαρτυρία του ΜΚ3 ήταν τυπική και αυτός μου έκανε καλή εντύπωση, καταθέτοντας για τις ενέργειες στις οποίες προέβηκε σε σχέση με την εξέταση της υπόθεσης. Επίσης αποδέχομαι πλήρως το περιεχόμενο του τεκμηρίου 7 το οποίο κατέθεσε αντεξεταζόμενος. Συνεπώς κρίνω την μαρτυρία του ως αληθή και προβαίνω στα ανάλογα ευρήματα. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΗΣ 1 Η κατηγορούμενη 1 ως αναφέρθηκε πιο πάνω κατέθεσε ενόρκως για τα γεγονότα ως εκτυλίχθηκαν αλλά και τις σχέσεις μεταξύ αυτής, του συζύγου της και των μαρτύρων κατηγορίας 1 και
  5. Ήταν σαφής και σταθερή στην μαρτυρία της. Αποδέχομαι την θέση της ότι στις 8 Μαΐου 2018 πλημμύρισε η οικία της, λόγω του ότι ήταν κλειστή η υδρορροή στην ταράτσα και η θέση της αυτή επιβεβαιώνεται από την καταχώριση τεκμήριο 7 στην οποία αναφέρεται ότι «οι ίδιοι οι παραπονούμενοι παραδέχθηκαν ότι είχαν κλείσει τις υδρορροές». Η ίδια ενόρκως ανέφερε ότι αυτή ειδοποίησε την αστυνομία και αυτό φαίνεται και στο τεκμήριο 7 καταχώρηση στο ημερολόγιο παραπόνων. Μάλιστα φαίνεται ότι η αστυνομία επισκέφθηκε την οικία των κατηγορουμένων και διαπιστώθηκε ότι όντως η κουζίνα και η βεράντα πλημμύρισαν από νερό. Αναφορικά με την έκθεση την οποία παρουσίασε τεκμήριο 8 εφόσον δεν έχει παρουσιαστεί ενώπιον του δικαστηρίου ο πολιτικός μηχανικός ο οποίος την συνέταξε, δεν αποδέχομαι το περιεχόμενο της αναφορικά με τις εκτιμήσεις αυτού. Αποδέχομαι όμως την αληθή θέση της κατηγορουμένης 1 ότι από τις πλημμύρες προκλήθηκε ζημιά στην οικία τους. Επίσης αποδέχομαι ότι η ίδια γλίστρησε και χτύπησε στις 8 Μαΐου
  6. Αποδέχομαι ακόμη τις θέσεις της σε σχέση με την σύνταξη και την καταγραφή του τεκμηρίου 3 η οποία είναι υπογραμμένη και σφραγισμένη από πιστοποιών υπάλληλο και φέρει τις υπογραφές 11 ατόμων μεταξύ αυτών και των κατηγορουμένων 1 και
  7. Σε αυτό ήταν ξεκάθαρη και άμεση η απάντηση της, λέγοντας ότι μία κοπέλα ονόματι Μ. Οικονομίδου το κατέγραψε. Η κατηγορούμενη αποδέχεται την ύπαρξη πουλιών στην ταράτσα, όχι όμως τον μεγάλο αριθμό που της υπέβαλε ο κος Νεοκλέους ούτε και ότι προκαλείται οχληρία στους παραπονούμενους από την ύπαρξη αυτών. Σε κάθε περίπτωση οποιεσδήποτε διαφορές που ενδεχομένως προκύπτουν μεταξύ των ΜΚ1 και ΜΚ2 και των κατηγορουμένων 1 και 2 σε σχέση με θέματα που αφορούν το Δήμο ή την οποιαδήποτε παραβίαση του συμβολαίου το οποίο υπέγραψαν, δεν αποτελούν επίδικα θέματα και δεν θα επιλυθούν από το παρόν Δικαστήριο το οποίο θα αποφασίσει μόνο επί της ποινικής ή μη ευθύνης των κατηγορουμένων 1 και
  8. Η κατηγορούμενη παρουσίασε βεβαίωση από την εργασία της (τεκμήριο Α για αναγνώριση) στην οποία βεβαιώνεται ότι αυτοί εργαζόταν κάποιες ημέρες και συνεπώς δεν ήταν εφικτό να βρίσκεται στο σπίτι τις ώρες που οι παραπονούμενη ΜΚ2 της καταλογίζει την διάπραξη ποινικών αδικημάτων. Η κατηγορούμενη 1 αποδέχτηκε ότι αυτό συμπληρώθηκε από τον λογιστή της εταιρείας στην οποία εργάζεται. Ενόψει όμως της μη παρουσίασης του Λογιστή, στο δικαστήριο για να καταθέσει, ο οποίος συμπλήρωσε, κατέγραψε και υπέγραψε το τεκμήριο Α' για αναγνώριση δεν αποδέχομαι το περιεχόμενο αυτής. Πέραν τούτου, υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου και η ανακριτική κατάθεση της κατηγορούμενης 1 (τεκμήριο 5). Όσον αφορά τη γραπτή κατάθεση κατηγορουμένων προσώπων, υπάρχει σωρεία αποφάσεων σχετικά με τη βαρύτητα την οποία το Δικαστήριο μπορεί να αποδώσει σ' αυτή. Στο γενικό αυτό κανόνα υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις όπου τα γεγονότα όπως τα απέδειξε με την μαρτυρία της η Κατηγορούσα Αρχή είναι τέτοια που χρήζει να δοθεί κάποια εξήγηση από τον κατηγορούμενο, ιδιαίτερα εκεί που μια τέτοια εξήγηση εμπίπτει στη δική του αποκλειστική γνώση. Περαιτέρω, το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια να αποδεχθεί μέρος της κατάθεσης του κατηγορουμένου και να απορρίψει άλλο ασχέτως αν αυτό αποτελεί άμεσα ή έμμεσα παραδοχή του αδικήματος. Είναι φυσικό να αποδίδεται μεγαλύτερη βαρύτητα στο μέρος εκείνο το οποίο συνθέτει παραδοχή στο αδίκημα ή περιέχει δηλώσεις ενάντια προς τα συμφέροντα του κατηγορουμένου. Είναι όμως, ελεύθερο το Δικαστήριο να αποδώσει μικρότερη σημασία ή ακόμη να απορρίψει άλλα μέρη της κατάθεσης για τα οποία παρέχεται εξήγηση ή δικαιολογία για εκ πρώτης όψεως εγκληματικές πράξεις. (Βλ. Vrakas α.ο. v. Republic
(1973)2 C.L.R. 139, Anastasiades v. Republic
(1977)2 C.L.R. 97, Ιωάννου κ.α. ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 195), Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 109 και Findlay Duncan 73 Crim. App. R. 359). Εξετάζοντας το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης της κατηγορούμενης 1 σε συνάρτηση με την υπόλοιπη δοθείσα μαρτυρία, αποδέχομαι το περιεχόμενο της, το οποίο υποστηρίχθηκε από την κατηγορούμενη 1 ενόρκως. Αναφορικά με τον κατηγορούμενο 2 όπως αναφέρθηκε πιο πάνω αυτός εξάσκησε το δικαίωμα της σιωπής. Ενώπιον του δικαστηρίου κατατέθηκε η γραπτή του κατάθεση και η γραπτή του κατηγορία τεκμήριο 6 και 6 Α στην οποία αυτός δεν παραδέκτηκε ενοχή και δεν αποδέχεται την διάπραξη των κατ΄ισχυρισμό αδικημάτων. Αποδέχομαι πλήρως το περιεχόμενο αυτών. Λαμβανομένης υπόψη μου της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας προβαίνω στα πιο κάτω ευρήματα: ΕΥΡΗΜΑΤΑ Στις 5.5.2017 οι παραπονούμενοι ΜΚ1 και ΜΚ2 πώλησαν στους κατηγορούμενους 1 και 2 την ανώγειο κατοικία στον 1ο όροφο στην οδό ΧΧΧ Χριστοδούλου αρ.1ΧΑ, στα Κ. ΠΧ στην επαρχία Πάφου, δυνάμει του Πωλητηρίου Εγγράφου τεκμήριο
  1. Επίσης οι ΜΚ1 και 2 παραχώρησαν το αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης επί ολόκληρης της κοινόχρηστης ταράτσας της εν λόγω οικίας στους κατηγορούμενους για ιδιωτική τους χρήση, με βάση τον ουσιώδη όρο 6 του τεκμηρίου
  2. Οι ΜΚ1 και 2 έχουν δικαίωμα πρόσβασης, εισόδου και διόδου προς την ταράτσα μόνο για την επιδιόρθωση, έλεγχο, εγκατάσταση του συστήματος του ηλιακού και της αντένας και για οποιεσδήποτε εργασίες ή αναγκαίες επισκευές προς όφελος της ισογείου κατοικίας τους. Το 2018 οι κατηγορούμενοι 1 και 2 διατηρούσαν στην ταράτσα κλουβιά πουλιών. Μεταξύ των ΜΚ1 και 2, των κατηγορουμένων και διαφόρων γειτόνων στην περιοχή των οικιών τους, υπήρχαν και υπάρχουν διάφορα προβλήματα με αποτέλεσμα να συνταχθεί και να υπογραφεί η επιστολή ημερ. 7.5.20 τεκμήριο 3 και να αποσταλεί στον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως, ως επίσης και σε άλλες αρχές της Δημοκρατίας. Στις 7.5.18 και περί ώρα 23.30 η κατηγορούμενη 1 τηλεφώνησε στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Πάφου και ανέφερε ότι πλημμύρισε η οικία της γιατί ο γείτονας της έκλεισε τις υδρορροές και μέλη της αστυνομίας επισκέφθηκαν την ανώγειο κατοικία τους και διαπίστωσαν ότι η κουζίνα και η βεράντα τους πλημμύρισε. Οι ΜΚ1 και 2 ανέφεραν ότι έκλεισαν τις υδροροές αλλά τις άνοιξαν όλες πλην μίας (τεκμήριο 7). Από την πλημμύρα προκλήθηκαν ζημιές στην οικία των κατηγορουμένων. Επίσης η κατηγορούμενη 1 από την πιο πάνω κατάσταση γλίστρησε και έπεσε με αποτέλεσμα να κτυπήσει. Μετά που οι κατηγορούμενοι κάλεσαν την αστυνομία λήφθηκαν καταθέσεις από τους παραπονούμενους ΜΚ1 και ΜΚ2 τεκμήρια Α και Β, ημερομηνίας 8.5.18, στις οποίες αποδίδουν στους κατηγορούμενους την διάπραξη των αδικημάτων της εξύβρισης, της απειλής και της κοινής επίθεσης, σε διάφορες ημερομηνίες τους μήνες Απρίλιο και Μάϊο του
  3. Ο Αστ. 3ΧΧ8 Α.Ιωάννου έλαβε από τους κατηγορούμενους ανακριτικές καταθέσεις τεκμήρια 5 και 6 στις 5.6.18 και τους κατηγόρησε γραπτώς την ίδια ημερομηνία τεκμήρια 5 Α και 6 Α. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Σύμφωνα με το κατηγορητήριο οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν στις κατηγορίες 2, 5, 6, 8, 11, 12 το αδίκημα της Δημόσιας Εξύβρισης, κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: «Όποιος, σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, εξυβρίζει άλλο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση......». Τα συστατικά του στοιχεία είναι τα ακόλουθα:
  4. Ο κατηγορούμενος να εξυβρίσει άλλον,
  5. Η εξύβριση να γίνεται με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει παρευρισκόμενο πρόσωπο σε επίθεση,
  6. Η εξύβριση να γίνεται σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο. Όσον αφορά το τι συνιστά δημόσιο χώρο, ο όρος αυτός δίδεται στο άρθρο 4 του Κεφ. 154 και ερμηνεύθηκε στις υποθέσεις Ευθυμιάδης ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 25, Anthony Castelow and another v. The Police
(1970)2 C.L.R. 141 και Μιχαήλ κ.α ν. Αστυνομίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 362. Το τι αποτελεί εξύβριση δεν καθορίζεται στον Ποινικό Κώδικα. Αποτελεί θέμα πραγματικό που αποφασίζεται από το Δικαστήριο στο πλαίσιο των γεγονότων της υπόθεσης και έχοντας υπόψη τις επικρατούσες απόψεις περί ηθικής και ευπρέπειας. Στην υπόθεση Brutus v. Cozens
(1972)2 All E.R. 1297 που αφορούσε κατηγορία βάση του άρθρου 4 του Public Order Act 1986, με παρόμοια συστατικά στοιχεία με αυτά του άρθρου 99 του Ποινικού μας Κώδικα, αποφασίσθηκε ότι η ερμηνεία της λέξης «insulting» (σε ελληνική μετάφραση «υβριστικός») δεν είναι νομικό θέμα και θα πρέπει να αποδίδεται σε αυτή το κανονικό της νόημα. Αναφέρθηκε δε σχετικά ότι ο μέσος συνετός άνθρωπος αντιλαμβάνεται την ύβρη όταν τη βλέπει ή την ακούει. Το κριτήριο για την ύπαρξη όλων των πιο πάνω στοιχείων είναι καθαρά αντικειμενικό. Στην Αχιλλέως ν. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 98 κρίθηκε ως ορθή η πρωτόδικη απόφαση ότι η λέξη «καραγκιόζης» που είχε εκστομίσει η εφεσείουσα εναντίον Αστυνομικού, στον τόπο και υπό τις συνθήκες που χρησιμοποιήθηκε είναι υβριστική και εκδηλώνει περιφρόνηση προς το πρόσωπο προς το οποίο εκστομίζεται και είναι γενικά προσβλητική και μειωτική του προσώπου προς το οποίο απευθύνεται. Στην ίδια απόφαση έγινε αναφορά στην Brutus ανωτέρω και επισημάνθηκε ότι από το λεκτικό του Lord Reid ήτοι "... an ordinary sensible man knows an insult when he sees or hears one" και πιο συγκεκριμένα από την φράση "sees one" εισάγεται παράλληλα με την εξύβριση δια λόγων και η εξύβριση με χειρονομίες. Επιπρόσθετα στην Αχιλλέως κρίθηκε ότι δεν χρειάζεται απόδειξη ότι προκλήθηκε οποιοσδήποτε παρευρισκόμενος να επιτεθεί. Είναι αρκετόν ότι, όπως ρητά προβλέπει το άρθρο 99, ήταν ενδεχόμενο από την εξύβριση να αντιδράσει επιθετικά παριστάμενο πρόσωπο. Κάτι τέτοιο συνάγεται στην κάθε περίπτωση από τις περιστάσεις στο σύνολο τους. Ως προς το σημείο δε αυτό στην ίδια υπόθεση κρίθηκε ότι από το σύνολο των περιστάσεων ήταν βέβαιο ότι ο παραπονούμενος δε θεώρησε αθώα την επίμαχη έκφραση ούτε ασφαλώς την εξέλαβε ως εκδήλωση ευγένειας, διότι, αν μη τι άλλο, υπέβαλε παράπονο στην Αστυνομία. Η κατηγορούμενη 1 αντιμετωπίζει στις κατηγορίες 1, 4 και 7 το αδίκημα της Απειλής κατά παράβαση του άρθρου 91Α του Ποινικού Κώδικα προνοεί τα ακόλουθα: « Πρόσωπο το οποίο προκαλεί σε άλλον τρόμο ή ανησυχία απειλώντας τον με βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη, διαπράττει αδίκημα.......». Δηλαδή απαιτείται η απόδειξη: Απειλής από τον κατηγορούμενο, με βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη. Η οποία να προκάλεσε τρόμο ή ανησυχία σε άλλο πρόσωπο. Δεν είναι λοιπόν αρκετό για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα, να αποδειχθεί η ύπαρξη απειλής βίας ή άλλης παράνομης πράξης ή παράλειψης. Θα πρέπει να αποδειχθεί περαιτέρω ότι η απειλή είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση τρόμου ή ανησυχίας στον παραπονούμενο. Το περιεχόμενο και η σημασία της απειλής για τον παραπονούμενο είναι συνεπώς βασικά για να διαπιστωθεί εάν πράγματι του προκλήθηκε τέτοιος τρόμος ή ανησυχία. Πιο κάτω παραθέτω νομολογία που παρόλο ότι αναφέρεται στο αδίκημα της απειλής βιαιοπραγίας εντούτοις οι νομικές αρχές είναι κοινές με το αδίκημα της απειλής και ως εκ τούτου εφαρμόζονται στην προκειμένη περίπτωση. Στην υπόθεση Νετζιήπ ν. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ 16, η οποία αφορούσε επαναλαμβάνω συναφές αδίκημα, αυτό της απειλής βιαιοπραγίας κατά παράβαση του άρθρου 91(γ) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, λέχθηκε σχετικά ότι η απειλή πρέπει να έχει πραγματικό έρεισμα και να δημιουργεί εξ αντικειμένου την δυνατότητα εκφοβισμού προς τον σκοπό αποφυγής εκτέλεσης καθήκοντος. Κενή απειλή, δηλαδή απειλή η οποία λόγω του εξωπραγματικού χαρακτήρα της ή των συνθηκών κάτω από τις οποίες διατυπώθηκε, δεν στοιχειοθετεί πρόθεση εκφοβισμού. Ως φαίνεται δε από την πιο πάνω υπόθεση το κριτήριο δεν είναι υποκειμενικό. Δεν απαιτείται δηλαδή να προκληθεί στην πραγματικότητα φόβος στον παραπονούμενο ότι οι απειλές θα πραγματοποιηθούν. Αρκεί η απειλή να δημιουργεί εξ αντικειμένου δυνατότητα εκφοβισμού του θύματος. Στην υπόθεση Βοσκού ν. Αστυνομίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 510, λέχθηκε ότι πέραν από τα απειλητικά λόγια, συστατικό στοιχείο του αδικήματος είναι η απειλή να αποσκοπεί στο να εκφοβίσει κάποιον για να μην διενεργήσει πράξη την οποία δικαιούται νόμιμα να διενεργήσει ή για να διενεργήσει πράξη την οποία δεν έχει νομική υποχρέωση να διενεργήσει. Αν λείπει το τελευταίο αυτό στοιχείο, τα απειλητικά λόγια δεν στοιχειοθετούντο αδίκηματης απειλής βιαιοπραγίας (βλ. Kallenos v. The Police
(1969)2 C.L.R 210). Βλ. και την Ποιν. Έφ. 41/2014, Καράπασιη v Αστυνομίας, ημερ.24/01/2017. Επίσης σύμφωνα με το κατηγορητήριο οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν στην 3η και στην 9η κατηγορία το αδίκημα της Κοινής επίθεσης, κατά παράβαση του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα το οποίο προνοεί ότι: «Όποιος επιτίθεται εναντίον άλλου παράνομα, είναι ένοχος πλημμελήματος......». Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη, που γίνεται με πρόθεση ή με απερισκεψία (recklessly), να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Vienna
(1975)3 All E.R. 788). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας από κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεση του. Σε σχέση με το νοητικό στοιχείο της επίθεσης (mens rea), σχετική είναι η υπόθεση Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 574 όπου λέχθηκε ότι ο νόμος δεν συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης με πρόθεση χρήσης βίας. Απαγορεύει τη χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα παρανόμως (unlawfully). Με αυτή την έννοια, η διάπραξη του αδικήματος θα μπορούσε να γίνει όχι μόνο εκεί που υπάρχει πρόθεση χρήσης βίας αλλά και στις περιπτώσεις που ο κατηγορούμενος ενεργεί με απερισκεψία. Η απερισκεψία καλύπτει τις περιπτώσεις όπου ο παραβάτης, πριν ενεργήσει, είτε παραβλέπει την πιθανότητα του κινδύνου, είτε, αφού συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του κινδύνου, παρά ταύτα προβαίνει στις ενέργειες του (βλ. R. v. Lawrence
(1981)1 All E.R. 974 και R. v. Caldwell
(1981)1 All E.R. 964). Στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 αναφέρεται ότι "σωματική βλάβη" σημαίνει σωματική βλάβη, ασθένεια ή διαταραχή είτε μόνιμη είτε προσωρινή. Πραγματική σωματική βλάβη περιλαμβάνει οποιοδήποτε τραύμα εξωτερικό ή εσωτερικό (συμπεριλαμβανομένης και υστερικής νευρικής κατάστασης) που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Στην υπόθεση Georghiades v. Police
(1985)2 C.L.R. 56 μια επιπόλαιη εκδορά στο πρόσωπο και κοκκίνισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 (βλ. επίσης R. v. Miller
(1954)2 All E.R. 529 και Αστυνομία v. Ιωάννου
(1989)2 Α.Α.Δ. 61). Στο σύγγραμμα Archbold 41η έκδοση, παρ. 20-116 αναφέρεται ότι πραγματική σωματική βλάβη σημαίνει κάποια πραγματική σωματική κάκωση. Δεν είναι αναγκαίο να είναι κάκωση μόνιμου χαρακτήρα, ούτε είναι αναγκαίο να είναι αυτό που θεωρείται οδυνηρή (grievous) σωματική βλάβη. Συνεπώς δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα. Από την άλλη, το τι συνιστά πραγματική σωματική βλάβη κατά το Άρθρο 243, αναφέρεται και πάλι στον Archbold, σελ. 1855, παρ. 19-197, όπου αναγράφεται ότι δεν είναι ανάγκη ο τραυματισμός να έχει μόνιμο χαρακτήρα ή να είναι τέτοιος που να τον κατατάσσει στη βαριά σωματική βλάβη. Χρειάζεται όμως να διαπιστωθεί ως πραγματικό γεγονός η επίθεση, η απουσία της οποίας θα κατέτασσε την περίπτωση στο αδίκημα του Άρθρου 242, για απλή επίθεση. (The Police v. Andreas Ioannou
(1989)2 C.L.R. 61 ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας
(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υϊοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.
(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας εναντίον Σπύρος Σπύρου
(2002)2, Α.Α.Δ. 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοίζου εναντίον Αστυνομίας 1989
(2)Α.Α.ΑΔ 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης εναντίον Αστυνομίας 1991
(2)Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι αξιόπιστη και σαφής. (Φλουρής εναντίον Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 401). ΤΕΛΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ Στην Δημητρίου εναντίον Δημοκρατίας 2001, 2ΑΑΔ, σελ.8 αναφέρθηκε ότι το Δικαστήριο μπορεί να εξάγει συμπεράσματα μόνο στηριζόμενο σε αξιόπιστη μαρτυρία. Από τη στιγμή που η μαρτυρία των ΜΚ1 και ΜΚ2 κρίθηκε ότι δεν είχε την απαιτούμενη πειστικότητα, αλλά αυτή κρίθηκε αναξιόπιστη και αναληθής, ως πιο πάνω αναφέρθηκε, κλονίστηκε το βάθρο επί του οποίου εδράζεται ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 διέπραξαν εναντίον αυτών τα αδικήματα τα οποία τους καταλογίζονται ήτοι τον Απρίλιο του 2018, στις 2.4.18, την 1.5.18 και την 8.5.18 για τα οποία βεβαίως οι ίδιοι δεν προέβηκαν σε άμεσες καταγγελίες εναντίον των κατηγορουμένων αλλά μετά την καταγγελία των τελευταίων, στις 8.5.18. Το βάρος ενοχής των κατηγορουμένων δεν βρίσκεται στους ώμους της Υπεράσπισης αλλά της Κατηγορούσας Αρχής και στην παρούσα αυτή δεν μπόρεσε να το αποσείσει. (Βλ. Κορέλλη εναντίον Δημοκρατίας, 2000, 2 ΑΑΔ, 12). Με βάση όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όλες τις κατηγορίες εναντίον των κατηγορουμένων 1 και 2, ως έχει υποχρέωση να πράξει και αυτοί αθωώνονται και απαλλάσονται σε αυτές. [Υπ.] ........................................... Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.