ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ν. DIMITROV κ.α., Αρ.Υπόθεσης:2008/22, 21/4/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2022:B32 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. Αρ.Υπόθεσης:2008/22 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ν.
- ΧΧΧ ΧΧΧ DIMITROV
- ΧΧΧ ΧΧΧ SIMEONOV Κατηγορούμενοι Ημερομηνία: 21 Απριλίου, 2022 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Χ.Περγαντή Για τον Κατηγορούμενο 2: κος Κ.Σιαηλής Κατηγορούμενος 2: παρών Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι κατηγορούμενοι στο παρόν κατηγορητήριο αντιμετωπίζουν από κοινού κατηγορίες συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος, διάρρηξης κατοικίας κατά τη διάρκεια της νύχτας και της κλοπής από κατοικία. Επίσης ο κατηγορούμενος 1 την κατηγορία της εισόδου σε ξένη περιουσία, της παράνομης κατοχής περιουσίας, της μεταφοράς επιθετικού όπλου, και ο κατηγορούμενος 2 της παράνομης κατοχής περιουσίας, κατά παράβαση των άρθρων του Ποινικού Κώδικα Κεφάλαιο 154 και Κεφαλαίο
- Η κατηγορούσα αρχή αιτήθηκε την κράτηση και των δύο κατηγορουμένων μέχρι τη δίκη τους, επικαλούμενη την πιθανότητα επανάληψης άλλων αδικημάτων και την πιθανότητα μη προσέλευσης τους στη δίκη. Ο κατηγορούμενος 1 δεν έφερε ένσταση στην κράτηση του μέχρι την επόμενη δικάσιμο, δηλαδή στις 4.5.22 όταν θα απαντήσει στο κατηγορητήριο. Η κα Περγαντή προς υποστήριξη του αιτήματος της αναφορικά με τον κατηγορούμενο 2 για τον κίνδυνο επανάληψης άλλων αδικημάτων παρουσίασε στο δικαστήριο κατάλογο τεκμήριο Β, στον οποίον αναφέρθηκε λέγοντας ότι αυτός βαρύνεται με μία προηγούμενη καταδίκη, δηλαδή την ποινική υπόθεση 1Χ6/21, ημερομηνία καταδίκης 18 Μαρτίου 2021 η οποία αφορούσε μεταξύ άλλων κατηγορία για παράνομη κατοχή περιουσίας και καταδικάστηκε σε φυλάκιση. Επίσης εναντίον του εκκρεμούν τρεις ποινικές υποθέσεις στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου δηλαδή η υπ. αριθμό 2ΧΧ6/2021, η 2ΧΧ2/2021 η οποία περιλαμβάνει και κατηγορία κλοπής από κατοικία και η 7ΧΧ0/2019 η οποία περιλαμβάνει ομοειδείς κατηγορίες ως του παρόντος κατηγορητηρίου. Επιπλέον υποστήριξε ότι με βάση τα πιο πάνω προκύπτει η τάση του κατηγορουμένου 2 να διαπράττει ποινικά αδικήματα και η δραστηριότητα του εκτυλίχθηκε από το 2019 μέχρι και σήμερα και για ομοειδή αλλά και για άλλης φύσεως αδικήματα. Η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής επιχειρηματολογώντας για το δεύτερο παράγοντα του κινδύνου μη προσέλευσης του κατηγορουμένου 2 κατέθεσε στο δικαστήριο το μαρτυρικό υλικό τεκμήριο Γ' και παρέπεμψε στις σχετικές καταθέσεις από τις οποίες εμφαίνεται η πιθανότητα καταδίκης του κατηγορουμένου 2, ως είπε και είναι ενδεχόμενη η επιβολή αυστηρών ποινών σε αυτόν σε περίπτωση καταδίκης. Αναφορικά με τους υποκειμενικούς παράγοντες του σχετιζόμενους με τον Κατηγορούμενο 2 υποστήριξε ότι αυτός κατάγεται από την Βουλγαρία και οι δεσμοί του με την Δημοκρατία είναι χαλαροί, παρά το γεγονός ότι έχει αποκτήσει ένα ανήλικο παιδί και με την συμβία του είναι σε διάσταση. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου 2 έφερε ένσταση στην κράτηση του διαφωνώντας με τις θέσεις της κατηγορούσας αρχής. Αναφέρθηκε σε σχετική νομολογία και εισηγήθηκε όπως αυτός αφεθεί ελεύθερος με περιοριστικούς όρους τους οποίους υπέδειξε. Οι θέσεις και των δύο πλευρών έχουν μελετηθεί ενδελεχώς από το Δικαστήριο και είναι καταγεγραμμένες στα επίσημα πρακτικά. Η κράτηση ενός υποδίκου μέχρι τη δίκη ή η επιβολή όρων για σκοπούς εξασφάλισης της παρουσίας του στο Δικαστήριο εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Πρωτόδικου Δικαστηρίου με αφετηρία βεβαίως την ατομική ελευθερία και ότι η κράτηση είναι μέτρο κατ΄εξαίρεση. Έχει πλειστάκις νομολογηθεί ότι το Δικαστήριο αποφασίζοντας ζήτημα κράτησης υπόπτου προσώπου μέχρι τη δίκη του οφείλει να έχει αφετηρία τη βασική αρχή ότι ο υπόδικος δικαιούται να παραμείνει ελεύθερος εφόσον όπου τίθενται όροι που συμβάλλουν στην προσέλευση του κατά τη δίκη, αυτός συμμορφώνεται, (Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 109). Κράτηση ατόμου που δεν δικαιολογείται από τους παράγοντες που έχουν καθορισθεί από τη νομολογία αντιβαίνει το τεκμήριο της αθωότητας, το οποίο άλλωστε είναι άρρηκτα συνυφασμένο με την έννοια της δίκαιης δίκης, που, όπως λέχθηκε και στη Νικολάου ν. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 790, αποτελούν δύο καλά θεμελιωμένες αρχές στο Σύνταγμα της Δημοκρατίας, αλλά και στις πρόνοιες της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ( Χουσείν v. Δημοκρατίας, Ποινική έφεση 80/19, ημερ. 8.7.19, Ανδρονίκου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 159/18, ημερ. 4.4.18). Το Δικαστήριο κάθε φορά που καλείται να αποφασίσει κράτηση ατόμου ασκεί βέβαια διακριτική ευχέρεια στη βάση του Άρθρου 157
(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, τέτοια δε ευχέρεια πρέπει να αποφασίζεται σε συνάρτηση με τα νομολογιακά κριτήρια και τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Επειδή διατάγματα αυτής της φύσης επηρεάζουν την ελευθερία του ατόμου, η έκδοσή τους θα πρέπει να δικαιολογείται δικαστικά. Στη Γενικός Εισαγγελέας v. Κυριάκου
(2001)2 Α.Α.Δ. 373, αναφέρεται ότι ο κανόνας ότι οι υπόδικοι αφήνονται ελεύθεροι, κάμπτεται μόνο εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένοι κίνδυνοι. Ως ζήτημα γενικής αρχής, η οποία κατοχυρώνεται και συνταγματικά, ένας υπόδικος δικαιούται να παραμείνει ελεύθερος με εγγύηση στις περιπτώσεις όπου υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στο Δικαστήριο για να δικαστεί. Ανάγκη περιορισμού του πολίτη πρέπει να διαπιστώνεται δικαστικά σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και να επιβάλλεται από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης (Ανδρέας Καραγιώργης κ.ά. v. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 92 και Μωϋσίδης ν. Αστυνομίας
(2005)2 ΑΑΔ, 138 Η κράτηση ή μη ενός κατηγορούμενου εξετάζεται με αναφορά: (α) στον κίνδυνο μη προσέλευσής του στο Δικαστήριο κατά τη δικάσιμο, ο οποίος καθορίζεται από τη σοβαρότητα του αδικήματος, την πιθανότητα καταδίκης, και το ενδεχόμενο επιβολής αυστηρής ποινής, (β) στην πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων, και (γ) στην πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων. Οι τρεις αυτοί λόγοι δεν είναι ανάγκη να συνυπάρχουν, αλλά, δύνανται, ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο, να επενεργήσουν κατά τρόπο που να δικαιολογούν την κράτηση (Ανδρονίκου (ανωτέρω)). Χρειάζεται ισοζυγισμένη στάθμιση όλων των παραγόντων και καθένας από τους πιο πάνω παράγοντες εξετάζεται χωριστά. Προχωρώ να εξετάσω τον πρώτο παράγοντα που επικαλέστηκε η κατηγορούσα αρχή ήτοι τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων από τον κατηγορούμενο 2. Αναφορικά με τη πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων, σημειώνω ότι περί πιθανολόγησης μόνο ο λόγος. Δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία. Αρκεί να δημιουργείται ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα (Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 113/15, ημερ. 2.6.15). Μπορεί να στοιχειοθετηθεί είτε από στοιχεία που αφορούν σε προηγούμενη καταδίκη ή προηγούμενες καταδίκες είτε και από το γεγονός ότι εναντίον του κατηγορούμενου εκκρεμούν προς εκδίκαση ή καταχώρηση άλλες υποθέσεις σε σχέση με την διάπραξη άλλων παρόμοιων αδικημάτων (Νικολάου v. Αστυνομίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 840, Γενικός Εισαγγελέας v Ρένου Κυριάκου κ.α.
(2001)2 ΑΑΔ 373, Αριστοδήμου v Δημοκρατίας
(2009)2 ΑΑΔ 567. Η πλήρης απόδειξη πιθανότητας διάπραξης άλλων αδικημάτων δεν είναι ούτε και θεωρητικά δυνατή (Νικολάου v. Δημοκρατίας
(2013)2 Α.Α.Δ. 227). Επίσης Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 130, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας V ΓΚ, 5.7.21, ποινική έφεση 88/21, Πιριπίτσης ν. Δημοκρατίας
(2010)2 ΑΑΔ, 9. Όπως λέχθηκε στην Ονουφρίου ν. Αστυνομίας
(2014)2(A) ΑΑΔ 406: «Η πιθανότητα αυτή δεν απαιτείται να αποδειχτεί με την αυστηρή έννοια του όρου, αλλά η πιθανολόγηση σε τάση, για τη συγκεκριμένη συμπεριφορά ενός κατηγορούμενου, είναι αρκετή.» Αρκεί να δημιουργείται μια ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα στη βάση του συνόλου του υλικού που τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου, αφού η πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων είναι δυνατό να προκύπτει είτε από στοιχεία που προέρχονται από το ιστορικό του υποδίκου ή της υπόθεσης είτε από εγγενείς ενδείξεις που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της υπόθεσης (Χ΄Δημητρίου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ, 45, Φενερίδης
(1998)1(Δ) ΑΑΔ, 2101, Πατατάρης ν. Αστυνομίας
(2012)2 ΑΑΔ, 46, Σπανού κ.α. ν. Δημοκρατίας
(2013)2 ΑΑΔ, 89 και Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 113/15 (Σχ.με115/15), απόφαση ημερομηνίας 02.06.2015, Αργύρη εναντίον Δημοκρατίας, Ποιν.έφεση 195/20 23.12.20, Σάββα v Αστυνομίας, Ποινική έφεση 176/17, 20.9.17, Τσιάκκας ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ.
- Αναφορικά με το αίτημα της κατηγορούσας αρχής για τον κίνδυνο επανάληψης άλλων αδικημάτων από το τεκμήριο Β το οποίο παρουσίασε η κατηγορούσα αρχή διαπιστώνω τα πιο κάτω: ο κατηγορούμενος 2 βαρύνεται με μία προηγούμενη καταδίκη στην οποία μεταξύ άλλων καταδικάστηκε σε φυλάκιση πρόσφατα, δηλαδή στις 18 Μαρτίου 2021 για το αδίκημα της παράνομης κατοχής περιουσίας, δηλαδή σε ομοειδή κατηγορία με την κατηγορία
- Επίσης εναντίον του εκκρεμούν τρεις υποθέσεις οι δύο από αυτές είναι ομοειδείς ήτοι η 2ΧΧ2/2021 η οποία περιλαμβάνει αδίκημα κλοπής από κατοικία δηλαδή ομοειδές με το αδίκημα της τρίτης κατηγορίας του παρόντος κατηγορητηρίου και την 7ΧΧ0/19 όπου αντιμετωπίζει και πάλιν ομοειδή αδικήματα. Η Υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε ούτε την προηγούμενη καταδίκη αλλά ούτε και τις εκκρεμούσες υποθέσεις εναντίον του κατηγορούμενου
- Προκύπτει από τα πιο πάνω μία αξιόποινη συμπεριφορά του κατηγορουμένου η οποία εκτυλίσσεται από το 2019 μέχρι και σήμερα η οποία αφορά ομοειδή αδικήματα ως της παρούσας αλλά και άλλα. Συνεπώς με βάση τα πιο πάνω στοιχεία τα οποία παρουσιάστηκαν ενώπιον μου, την φύση των αδικημάτων που αυτός αντιμετωπίζει στις εκκρεμούσες υποθέσεις εναντίον του και το ιστορικό του δημιουργείται στο Δικαστήριο η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τάση και ροπή του κατηγορουμένου 2 στη διάπραξη ομοειδών αδικημάτων, χωρίς βεβαίως να προβαίνω σε οποιοδήποτε εύρημα αναφορικά με τις εκκρεμούσες ποινικές υποθέσεις οι οποίες θα εκδικαστούν από το Δικαστήριο. Εν κατακλείδι με βάση την πιο πάνω αναφερθείσα νομολογία θεωρώ ότι είναι πέραν από υπαρκτός ο κίνδυνος για διάπραξη άλλων αδικημάτων από αυτόν είτε ομοειδών ή και άλλων. Προχωρώ τώρα να εξετάσω το δεύτερο παράγοντα για τον οποίο ζητήθηκε η κράτηση του κατηγορουμένου 2 εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής δηλαδή του κινδύνου φυγοδικίας του. Η σοβαρότητα του αδικήματος σε συνάρτηση προς την πιθανότητα καταδίκης και επιβολής αυστηρής ποινής, αποτελούν βασικούς δείκτες που αφορούν την εκτίμηση της πιθανότητας προσέλευσης του κατηγορούμενου στη δίκη του. Όσο σοβαρότερη είναι η κατηγορία, ανάλογα μεγαλύτερο είναι και το κίνητρο ενός κατηγορούμενου να αποφύγει τη δίκη του. (Θεοδωρίδης κ.α. v Αστυνομίας, 2001, 2 ΑΑΔ, 139). Αναφορικά με τον κίνδυνο μη προσέλευσης, η σοβαρότητα των αδικημάτων προκύπτει από τις ποινές που προβλέπει ο νόμος. Βεβαίως υπάρχουν διαβαθμίσεις στη σοβαρότητα των αδικημάτων ανάλογα με τις συνθήκες, τα γεγονότα και τις συνθήκες διάπραξής τους σε κάθε συγκεκριμένη υπόθεση. H πιθανότητα καταδίκης, εξετάζεται μέσα από τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου. «Πιθανότητα» σημαίνει πιθανολόγηση. Το μαρτυρικό υλικό εξετάζεται στην όψη του, χωρίς το Δικαστήριο να υπεισέρχεται σε αξιολόγησή του και ούτε να προβαίνει σε οποιαδήποτε ευρήματα επί της ουσίας της υπόθεσης εφόσον δεν αποφασίζεται στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας η ενοχή ή μη του κατηγορούμενου. Θέματα τα οποία σχετίζονται με ισχυρισμούς που αφορούν την νομιμότητα της σύλληψης του υπόπτου ως επίσης και την δεκτότητα της μαρτυρίας που βασίζεται σε δηλώσεις του κατηγορούμενου ή για την λήψη παράνομης ή μη μαρτυρίας εξετάζονται κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας της ουσίας της υπόθεσης και όχι στο στάδιο της εξέτασης της αίτησης για την κράτηση ή μη του κατηγορούμενου. Περιορίζεται στην εξέταση της δύναμης του αποδεικτικού υλικού, με σκοπό να διαπιστωθεί κατά πόσο πιθανολογείται καταδίκη (Ευριπίδου v. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 337, Μαλά v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 135), Αργύρη εναντίον Δημοκρατίας ποινική έφεση 195/20, ημερομ. 23.12.20, Τσεκκούρα ν. Δημοκρατίας
(2010)2 ΑΑΔ, 32, Νικήτα ν. Δημοκρατίας
(2011)2 ΑΑΔ, 54, Κουννάς κ.α. ν. Δημοκρατίας
(2007)2 ΑΑΔ, 790, Στέλιος Καλλή ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 114/15, ημερ. 19.6.2015, Μαυρομιχάλης κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 165/20 και 166/20, απόφαση ημερ. 22.10.2020, Κουτσούδη ν. Αστυνομίας, ποιν.εφ.131/20 και 132/20, 20.8.20, Φλεριανός V Δημοκρατίας, ποινική έφεση 13/16, 3.3.16 (παρόμοια αδικήματα ως της παρούσης). Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι η νομολογία κατέδειξε ότι η αναφορά στην σοβαρότητα των αδικημάτων και το ύψος της επιβληθεισόμενης ποινής ανεξαρτήτως δηλαδή των υπολοίπων παραμέτρων όπως η πιθανότητα καταδίκης δεν είναι αρκετή για να διαταχθεί κράτηση ενός κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη του.Παραπέμπω στην Μιχάλης Ψύλλας v Αστυνομίας
(2007), 2 ΑΑΔ, 444, Θεοχάρους v Αστυνομίας
(2002), 2 ΑΑΔ, 48. Στην Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v Ρένου Κυριάκου,
(2001), 2 ΑΑΔ, 373 λέχθηκε ότι είναι σταθερά νομολογημένο ότι ο κίνδυνος να μην εμφανιστεί ο κατηγορούμενος εκτιμάται κατ΄εξοχήν όχι μόνο με αναφορά στην φύση του αδικήματος και το ύψος της επιβληθεισόμενης ποινής αλλά και την πιθανότητα καταδίκης. Αναφορικά με το πως αντικρίζεται η τελευταία ένδειξη λέχθηκε στην ίδια υπόθεση ότι το Δικαστήριο που εξετάζει ζήτημα κράτησης υπόδικού λαμβάνει υπόψη την ισχύ της μαρτυρίας που προσφέρεται στην όψη της. Επίσης στο πλέγμα του συνόλου των ενδείξεων συνεκτιμάται και το ότι η διαθέσιμη μαρτυρία δεν αποκλείει κάθε λογική προσδοκία για αθώωση (Σάββα και άλλοι v αστυνομίας αρ. 2,
(1977), 2 CLR, 446). Ακόμη παράγοντες που λαμβάνει υπόψη το Δικαστήριο μεταξύ άλλων είναι εκείνοι που συνδέονται με τον χαρακτήρα του κατηγορούμενου, την κατοικία του, το επάγγελμα του, τα οικονομικά του, τους οικογενειακούς δεσμούς και όλων των ειδών τους δεσμούς με την χώρα στην οποία διώκεται καθώς και γενικότερα θέματα υγείας και οι δεσμοί ενός κατηγορουμένου προσώπου με τη Δημοκρατία έχοντας κατά νου το αυτονόητο ότι ένας Κύπριος κατηγορούμενος ή υπόδικος έχει κατά κανόνα δεσμούς με τη χώρα του, δυνατούς ή χαλαρούς, ανάλογα με τις προσωπικές του συνθήκες. Παρόλον που οι δεσμοί αυτοί δεν επενεργούν από μόνοι τους ως ασπίδα για το κατηγορούμενο πρόσωπο προς υπερφαλάγγιση της σοβαρότητας του αδικήματος στο οποίο εμπλέκεται, εν τούτοις εξετάζεται η ενδεχόμενη επίπτωση αυτών των δεσμών επί του κριτηρίου του κινδύνου μη προσέλευσης κατά τη δίκη του. (Μαρκίδης v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 50/17, ημερ.22.3.17, Κρίνος Θεοχάρους κ.α. v Δημοκρατίας
(2002)2 ΑΑΔ, 48, Ψύλλας v Αστυνομίας
(2007)2 ΑΑΔ 444, Γενικός Εισαγγελέας v Λουκάς Σιδερένιος κ.α ποινικές εφέσεις 73 -76/2008, ημερομηνίας 23.4.2008, Abdurrahman Dogan και Οzay Dogan v. Aστυνομίας, Ποιν. Εφ. 311 και 312/15 ημερ. 1.12.15 παραπέμποντας σε σχέση με τον κίνδυνο φυγοδικίας στις Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 109, Θεοχάρους κ.α. ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 48, Μωυσίδης ν. Δημοκρατίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 131, Παρασκευά ν. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 607, Δημητρίου ν. Δημοκρατίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 130). Η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής υποστηρίζοντας ότι υπάρχει στην παρούσα η πιθανότητα καταδίκης του κατηγορουμένου 2 παρέπεμψε το δικαστήριο στο μαρτυρικό υλικό τεκμήριο Γ' στο οποίο περιλαμβάνονται τα εξής: « η θεληματική κατάθεση του Κατηγορουμένου 1 στον Αστ. 3ΧΧ2 Πολυδώρου στην οποία εμπλέκει τον κατηγορούμενο
- Διαπιστώνω την ύπαρξη ημερολογίου ενεργείας στο οποίο γίνεται αναφορά για την εμφάνιση του κατηγορουμένου 2 στο πλάνο και το άλλο πρόσωπο μετακινεί την κάμερα για να μην καταγράφει. Οι καταθέσεις του Αστ. 3ΧΧ2 Πολυδώρου και του 4ΧΧ5 Χ. Πενταρά στους οποίους ο κατηγορούμενος 2 προέβηκε σε ενοχοποιητικές δηλώσεις. Στις καταθέσεις του παραπονούμενου στις οποίες αναφέρεται η αναγνώριση της περιουσίας του η οποία βρέθηκε στην κατοχή του κατηγορουμένου 1, μεταξύ άλλων το κυανούν
- Οι δηλώσεις του κατηγορουμένου 2 στον Αστ.4ΧΧ5 κατά την εκτέλεση εντάλματος σύλληψης εναντίον του (κυανούν 29), και ότι ήταν μαζί με τον κατηγορούμενο 1, (κυανούν 33). Η κατάθεση του Αστ. 3ΧΧ6 (κυανούν 45) για την αναγνώριση του κατηγορουμένου 2 από το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης στην οικία του παραπονούμενου όπου καταγράφηκαν οι κινήσεις δύο προσώπων. Κατά την σύλληψη του και την σωματική έρευνα στον κατηγορούμενο 2 από τον Αστ.4ΧΧ5 στο δεξί του χέρι εντοπίστηκε το ρολόι του παραπονούμενου. Επίσης κατά την έρευνα παραλήφθηκαν διάφορα αντικείμενα και ο κατηγορούμενος 2 ανέφερε ότι του τα έδωσε ο κατηγορούμενος 1 ως επίσης και άλλα αντικείμενα». Στην παρούσα υπόθεση δεν αμφισβητείται από την υπεράσπιση ότι τα αδικήματα που καταλογίζονται στον κατηγορούμενο είναι σοβαρά ούτε και οι επιβληθεισόμενες ποινές σε περίπτωση καταδίκης για τα οποία ο νομοθέτης προνοεί κατ΄ανώτατο όριο ποινή φυλάκισης μέχρι και 7 χρόνια φυλάκιση στην 2η κατηγορία και 5 χρόνια στην 3η κατηγορία, τις σοβαρότερες του κατηγορητηρίου. Ούτε και αμφισβητήθηκε το τεκμήριο Γ'. Λαμβάνοντας υπόψη μου τα πιο πάνω σε συνάρτηση με το τεκμήριο Γ' από το οποίο προκύπτει η πιθανότητα καταδίκης του κατηγορούμενου 2 διαπιστώνεται ότι τυχόν ποινές ενδεχομένως να είναι αυστηρές. Δεν αποκλείεται μάλιστα η επιβολή αυστηρών ποινών φυλάκισης μέχρι και 5 έτη που έχει εξουσία το παρόν Δικαστήριο να επιβάλει. Αυτό προκύπτει μέσα από τη σχετική νομολογία και το προβλεπόμενο από το νόμο ανώτατο όριο (Tasev v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 72/16, ημερ. 26.5.16). Η σοβαρότητα των κατηγοριών διαφαίνεται μέσα από την μαρτυρία η οποία αναφέρθηκε πιο πάνω και καθιστά υπαρκτό το ενδεχόμενο απόπειρας διαφυγής του προς αποφυγή των συνεπειών που μπορεί να αντιμετωπίσει (Δράκος ν. Δημοκρατίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 449). Τα πιο πάνω εκτιμήθηκαν στην όψη τους και μόνο για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Η ανάλυση και αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν έχουν σχέση στο στάδιο αυτό (Χολιέφ v.Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 302/18, ημερ.4.2.19 και Ποινική Έφεση 50/2022 Tsonev και άλλη εναντίον Αστυνομίας ημερομηνίας 18.3.2022). Ενόψει των πιο πάνω κρίνω ότι ικανοποιούνται τα τρία αναγνωρισμένα από τη νομολογία αντικειμενικά κριτήρια. Όμως το ζήτημα δεν σταματά εδώ. Το Δικαστήριο υπεισέρχεται στην εξέταση υποκειμενικών στοιχείων και δεδομένων του κατηγορούμενου. Στην υπόθεση Αργύρη Παρασκευά v Aστυνομίας
(2000)2 AΑΔ 607 λέχθηκε ότι η σοβαρότητα των κατηγοριών και η εκ πρώτης όψεως πιθανολόγηση του ενδεχόμενου καταδίκης στην βάση του μαρτυρικού υλικού ενώπιον του Δικαστηρίου είναι τα αντικειμενικά κριτήρια τα οποία εφόσον διαπιστωθεί ότι υπάρχουν το Δικαστήριο προχωρεί στην εξέταση κατά πόσο συντρέχουν και κάποια άλλα υποκειμενικά στοιχεία και δεδομένα έτσι ώστε κατόπιν συνεκτίμησης όλων των δεδομένων να κριθεί κατά πόσο η περίπτωση είναι κατάλληλη για να διαταχθεί η κράτηση του κατηγορουμένου ή αν θα πρέπει αυτός να αφεθεί ελεύθερος υπό όρους Σε σχέση με τους υποκειμενικούς παράγοντες που συντρέχουν στην περίπτωση του κατηγορούμενου 2 αυτός κατάγεται από την Βουλγαρία και οι δεσμοί του με την Δημοκρατία θεωρώ ότι είναι χαλαροί, παρά το γεγονός ότι έχει αποκτήσει ένα ανήλικο παιδί και με την συμβία του είναι σε διάσταση. Δεν έχει αμφισβητηθεί ότι αυτός έχει δεσμούς με την Βουλγαρία από την οποία κατάγεται. Επίσης, τονίζεται ότι τυχόν επιπτώσεις της κράτησης στην προσωπική, οικογενειακή ή επαγγελματική ζωή του κατηγορούμενου 2 δεν υπερφαλαγγίζουν το γενικό δημόσιο συμφέρον για την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης. Ακόμη και στην περίπτωση κύπριων πολιτών με οικογενειακούς και άλλους δεσμούς στη Δημοκρατία μπορεί να διαταχθεί η κράτηση τους όταν είναι υπαρκτός ο κίνδυνος φυγοδικίας, και δεν μπορεί να υπερφαλαγγίστεί το γενικό δημόσιο συμφέρον για την απονομή της δικαιοσύνης.(Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 7, Φλεριανού ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2016:B136, Ποιν. Έφ. 13/2016, ημερ. 3.3.2016 και ΧΧΧΧ Memic κ.ά. ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2019:B18, Ποιν. Έφ. 81-83/2019, ημερ. 16.7.2019, Chrisantha V Aστυνομίας 2005
(2), Mingxia Hua εναντίον Αστυνομίας, 2011
(2)ΑΑΔ, 152. Όλα τα πιο πάνω, είναι άμεσα συναρτημένα με την ύπαρξη κινδύνου μη προσέλευσης του κατηγορούμενου κατά τη δίκη του. Λαμβάνοντας υπόψη όλες τις περιστάσεις, ο κίνδυνος είναι ορατός. Κατ΄επέκταση θεωρώ ότι η Κατηγορούσα Αρχή πέτυχε να ικανοποιήσει το Δικαστήριο και ως προς τον κίνδυνο φυγοδικίας του λαμβάνοντας υπόψη τόσο τα αντικειμενικά όσο και τα υποκειμενικά κριτήρια τα οποία έχει εξετάσει. Έλαβα επίσης σοβαρά υπόψη μου την εισήγηση του συνήγορου του κατηγορούμενου για απόλυση του με περιοριστικούς όρους, με την οποία όμως δεν θα συμφωνήσω. Συνεπώς συνοψίζοντας κρίνω ότι στην παρούσα υπόθεση υπάρχει πιθανότητα ο κατηγορούμενος να μην παρουσιαστεί στη δίκη του, ενώπιον μου και επιπλέον υπάρχει η πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων από αυτόν σε περίπτωση που αυτός αφεθεί ελεύθερος. Συνεπώς το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής όπως ο κατηγορούμενος παραμείνει υπό κράτηση μέχρι την ημέρα της δίκης του κρίνεται δικαιολογημένο και εγκρίνεται. (Υπ.)................................. Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο