Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Ανδρέου, Αρ. Υπόθεσης: 167/22, 19/4/2022

(1)(κατηγορίες 15, 19) της παράνομης κατοχής περιουσίας κατά παράβαση του Άρθρου 309 του Ποινικού Κώδικα (κατηγορίες 16, 17) αδικήματα διαπραχθέντα από τον Μάϊο του 2021 μέχρι τον Ιανουάριο του 2022, όλα κατά παράβαση του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.

1. Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή και δεν έχουν αμφισβητηθεί από τη συνήγορο Υπεράσπισης και έχουν ως ακολούθως: Την 01.06.2021 καταγγέλθηκε από τον Παραπονούμενο, μάρτυρα 14, ιδιοκτήτη του εστιατορίου με την ονομασία ΓΧΧΧς, το οποίο βρίσκεται στη Λεωφόρο ΑΠ. ΧΧΧ, αριθμός 7Χ στην Πάφο ότι κατά τον Μάιο και Ιούνιο του '21 κλάπηκε από τον εξωτερικό χώρο, στο πίσω μέρος του εστιατορίου του, μία φριτέζα χρώματος ασημί, αξίας €
2. Αυτός την είχε τοποθετήσει δίπλα από την πόρτα εξόδου, στην πίσω πλευρά του καταστήματός του, αφού είχε χαλάσει και την είχε αντικαταστήσει με καινούργια, με σκοπό να επιδιορθώσει αυτήν. Μετά από την καταγγελία του Παραπονούμενου, στο μέρος μετέβηκε ο μάρτυρας 2, ο οποίος μέσω επιθεώρησης εγκατεστημένου κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης στην είσοδο του Kings Avenue Mall, αναγνώρισε τον Κατηγορούμενο, ο οποίος είχε πλησιάσει με βαν άσπρου χρώματος, εξήλθε από το όχημά του, φόρτωσε την εν λόγω συσκευή στο όχημά του και αναχώρησε από το μέρος. Στις 06.01.2022 καταγγέλθηκε από τον μάρτυρα 8, ΧΧΧ Ροδά ότι μεταξύ των ημερομηνιών 2 και 03.01.22 κλάπηκαν από περιφραγμένο χώρο στην περιοχή βιοτεχνικής στην Αγία Μ. στην Πάφο, διάφορα εξαρτήματα οικοδομής, μεταξύ αυτών και 57 τεμάχια βιδών. Στο μέρος μετέβηκαν μέλη του ΤΑΕ Πάφου και διαπιστώθηκε από κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης από παρακείμενο υποστατικό, πλησίον του περιφραγμένου χώρου του Παραπονούμενου, ένα όχημα τύπου βαν χρώματος άσπρου να σταθμεύει έξω από τον χώρο, τον οποίο προσέγγισε και στη συνέχεια να επιβαίνει ξανά στο αυτοκίνητό του. Επίσης, καταγράφηκε στο ίδιο κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης, ακόμα ένα πρόσωπο με διαφορετικό όχημα να φεύγει την ίδια ώρα με το άσπρο βαν, το οποίο ανήκε στον Κατηγορούμενο. Κατά τη διερεύνηση διαπιστώθηκε ότι ο Κατηγορούμενος διέπραξε τα αδικήματα των κατηγοριών 16, 17 και
3. Η Κατηγορούσα Αρχή ανάφερε ότι ο Κατηγορούμενος βαρύνεται με 5 προηγούμενες καταδίκες και ακόμα 2 ποινικές υποθέσεις λήφθηκαν υπόψη. Κατάθεσε το Τεκμήριο Α περί τούτου, στο οποίο φαίνονται ως προηγούμενες καταδίκες η 4ΧΧ8/16 με ημερομηνία καταδίκης 04.08.2017, όπου ο Κατηγορούμενος καταδικάστηκε για ομοειδή αδικήματα σε φυλάκιση 4 χρόνων. Την 2Χ6/17 για παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου που καταδικάστηκε σε άμεση φυλάκιση 2 χρόνων, στις 19.12.
4. Στην 4ΧΧ7/21, όπου καταδικάστηκε στις 30.9.2021 για ομοειδή αδικήματα με άμεση ποινή φυλάκισης 3 μηνών. Στην 4Χ/14, η οποία λήφθηκε υπόψη στις 19.12.2017 στην 2Χ6/17, για αδίκημα κλοπής κενής επιταγής. Στην 4ΧΧ5/13 με ημερομηνία καταδίκης 04.11.15 για το αδίκημα της κλοπής, καταδικάστηκε σε 5 μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή. Στην 1ΧΧ8/13 καταδικάστηκε στις 17.4.14 για ομοειδή αδικήματα, η παρούσα λήφθηκε υπόψη στην Χ/14, η οποία Χ/14 αφορούσε ομοειδή αδικήματα και καταδικάστηκε σε ποινές φυλάκισης. Η συνήγορος Υπεράσπισης αγόρευσε προς μετριασμό της ποινής υιοθετώντας την έκθεση του Γραφείο Ευημερίας, Τεκμήριο Β, στην οποία αναφέρονται οι προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες του Κατηγορουμένου, δηλαδή αυτός είναι ηλικίας 42 ετών, πατέρας έξι παιδιών από τρεις διαφορετικούς γάμους, με το μικρότερο να είναι ηλικίας δύο ετών. Αυτός απασχολείτο με τη συλλογή σιδερικών. Επίσης, ότι αυτός ενεπλάκηκε σε σοβαρό ατύχημα με αποτέλεσμα να τραυματιστεί. Υποβλήθηκε σε 16 επεμβάσεις και εξακολουθεί να παρακολουθείται από νευροχειρούργο. Ακόμη γίνεται αναφορά ότι μεγάλο μέρος των χρεών του δημιουργήθηκαν για κάλυψη των ιατρικών του εξόδων. Η κυρία Σιαηλή μεταξύ άλλων ανάφερε ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη του την παραδοχή και απολογία του Κατηγορουμένου και ότι αυτός αντιμετώπιζε αρχικά ένα μακρύ κατηγορητήριο, το οποίο τροποποιήθηκε. Τη συνεργασία του με τις Αστυνομικές Αρχές, τη θεληματική του κατάθεση, ότι αυτός προέβηκε σε υποδείξεις σκηνών, το ύψος την κλαπείσας περιουσίας, αλλά και ότι αυτή επιστράφηκε στους Παραπονούμενους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα αδικήματα, τα οποία διέπραξε ο Κατηγορούμενος και τα οποία παραδέχθηκε είναι σοβαρά. Αυτό διαφαίνεται καταρχάς από τη σοβαρότητα που προσδίδεται σε αυτά από τον Νομοθέτη, όπως προσδιορίζεται από το Ανώτατο όριο ποινής. Δηλαδή για το αδίκημα της κατηγορίας 14 προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι 2 χρόνια, για τις κατηγορίες 15 και 19 προβλέπεται μέχρι και 7 χρόνια φυλάκιση, βέβαια το παρόν Δικαστήριο έχει την εξουσία να επιβάλει φυλάκιση μέχρι και 5 έτη. Και στην κατηγορία 16 και 17 προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι 6 μήνες. Η σοβαρότητα της κατηγορίας 15 και 19, δηλαδή της κλοπής, στην παρούσα, τονίζεται και από σχετική Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην Παναγιώτου (Αντάρτης) v. Δημοκρατίας

(1997), 2 Α.Α.Δ. 138 το θέμα της ποινής σε αδικήματα διαρρήξεων, τα οποία είναι ομοειδή με τα αδικήματα των κατηγοριών 15, 16, 17 και 19 προσεγγίστηκε ως εξής: «Η ανάγκη για την αυστηρή αντιμετώπιση των πιο πάνω αδικημάτων λόγω κυρίως της συχνότητας τους έχει τονιστεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ανδρέου

(1994)2 Α.Α.Δ. 194, Dirazo ν. Δημοκρατίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 197, Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 113, Al‑Awar κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 160). Μάλιστα πολύ πρόσφατα (βλ. Παναγίδης ν. Δημοκρατίας Ποινική ΄Εφεση 6239/18.4.97), η απόφαση του Εφετείου αρχίζει με τη θλιβερή διαπίστωση πως τα τελευταία χρόνια το έγκλημα στην Κύπρο παρουσιάζει αυξητική τάση. Καταλήγει δε με τη διακήρυξη της υποστήριξης του Εφετείου σε αυστηρές ποινές για τέτοιου είδους συμπεριφορά. Στην ίδια απόφαση επισημαίνονται τα πιο κάτω: 'Οι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης. Σημειώνεται αντίθετα έξαρση. Τα δικαστήρια αντιμετώπισαν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα γιατί προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη'». Στην Παναγή ν. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 47 υπογραμμίστηκε δε ότι η διάπραξη διαρρήξεων έχει εξελιχθεί σε κοινωνική μάστιγα γι' αυτό και πρέπει να επιβάλλονται αποτρεπτικές ποινές. Στην Καμμούγιαρος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 565, το Εφετείο με παραπομπή σε παλαιότερη νομολογία, σημειώνει ότι τα αδικήματα αυτά είναι σε έξαρση γι' αυτό και επιβάλλεται η ανακοπή αυτού του είδους της εγκληματικότητας, η οποία έχει κλονίσει σοβαρά την εμπιστοσύνη του κοινού στους θεσμούς της δημόσιας ασφάλειας. Ένας τρόπος πάταξης αυτού του φαινομένου, αναφέρεται, είναι η αυστηρότητα των ποινών. Τέλος στην Piliev v. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 587 τονίστηκε για ακόμη μια φορά η ανάγκη για αντιμετώπιση των παραβατών κατά τρόπο που να συμβάλλει στην αποτροπή διάπραξης αδικημάτων διαρρήξεων και κλοπών τα οποία ως σημειώθηκε απασχολούν τα Δικαστήρια σχεδόν καθημερινά. Περαιτέρω στη Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Χατζημιτσή

(2007)2 Α.Α.Δ. 101, η οποία αφορούσε διάφορα αδικήματα μεταξύ άλλων και το αδίκημα της κλοπής, αναφέρονται τα εξής, ως ενδεικτικά του τρόπου με τον οποίο θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από τα δικαστήρια οι υπαίτιοι διάπραξης αυτού του είδους αδικημάτων: «Αδικήματα αυτής της μορφής και επαναλαμβάνω κατά συρροή σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζονται με τον ανάλογο κολασμό. Άλλως πως το αίσθημα ευνομίας και ευταξίας στον κοινό πολίτη θα πλήττεται, με ολέθρια αποτελέσματα για την κοινωνική συνοχή του τόπου μας». Στην παρούσα υπόθεση λαμβάνω ιδιαίτερα υπόψη μου τη σοβαρότητα των κατηγοριών 15 και 19 ως αυτή διαφαίνεται μέσα από τις προβλεπόμενες στο Νόμο ποινές καθώς και την έξαρση, η οποία παρατηρείται στη διάπραξή τους, πράγμα για το οποίο λαμβάνω δικαστική γνώση από τον μεγάλο αριθμό υποθέσεων τέτοιας φύσης που καταχωρούνται ενώπιον του Δικαστηρίου. Η έξαρση δε αυτή καθιστά αναγκαία την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Τα αδικήματα του παρόντος κατηγορητηρίου αφορούν πρόσφατες ημερομηνίες, δηλαδή από το Μάιο του '21 μέχρι τον Ιανουάριο του '22 και είναι ξεχωριστές υποθέσεις με διαφορετικούς Παραπονούμενους. Περαιτέρω οι κατηγορίες 15 και 19 που αφορούν το αδίκημα της κλοπής διαπράχθηκαν μετά που ο Κατηγορούμενος είχε καταδικαστεί στις υποθέσεις 4Χ/14, 4ΧΧ8/16, 4ΧΧ5/13, Χ/14, 1ΧΧΧ8/13, 2Χ6/17 ως εμφαίνονται στις λεπτομέρειες των αδικημάτων. Για την κατηγορία 14 προκύπτει από τα γεγονότα ότι ο Κατηγορούμενος εισήλθε σε περιφραγμένο χώρο που δεν ήταν δικός του με σκοπό τη διάπραξη κλοπής, την οποία τελικώς διέπραξε. Μάλιστα η Υπεράσπιση είπε ότι αυτός πήγε εκεί δύο συνεχόμενες ημέρες. Ο Κατηγορούμενος όπως αναφέρθηκε δεν είναι λευκού ποινικού μητρώου και δεν μπορεί να λεχθεί ότι η διάπραξη των αδικημάτων της παρούσας υπόθεσης αποτελούσε ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αυτός βαρύνεται με τουλάχιστον 4 προηγούμενες ομοειδείς ποινικές υποθέσεις, ήτοι η 4ΧΧ7/21, η οποία είναι και πρόσφατη, η 4ΧΧ8/16, 4ΧΧ5/13 και η Χ/14. Επίσης, η 4Χ/14 και η 1ΧΧΧ8/13 λήφθηκαν υπόψη στην 2Χ6/17 και στην Χ/14 αντίστοιχα. Όσον αφορά τις προηγούμενες του καταδίκες, θα πρέπει να λεχθεί ότι αυτός δεν θα τιμωρηθεί εκ νέου για εκείνα τα αδικήματα, για τα οποία ήδη καταδικάστηκε και έχει εκτίσει την ποινή του. Η σημασία της προηγούμενης καταδίκης είναι ότι στην ουσία μειώνει την επιείκεια που μπορεί να του επιδειχθεί από το Δικαστήριο. Αυτό γιατί αποτελούν ένδειξη της στάσης του στην τήρηση των Νόμων. (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Ματθαίου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1 και Γενικός Εισαγγελέας v. Αεροπόρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 17. Η προαναφερόμενη συστηματική προσφυγή του στο έγκλημα δείχνει δυστυχώς ότι η στάση του στην τήρηση των νόμων είναι περιφρονητική και ότι η άμεση ποινή φυλάκισης που του επιβλήθηκε δεν έχει πετύχει τον σκοπό της αποτροπής του. Επίσης, καταδεικνύεται η συστηματική σοβαρή εγκληματική συμπεριφορά από πλευράς του Κατηγορούμενου εις βάρος της περιουσίας άλλων προσώπων, η οποία θα πρέπει να αντιμετωπίζεται δεόντως για σκοπούς αποτροπής. Σύμφωνα όμως με τα πιο πάνω δεν μειώνεται σε καμία περίπτωση η ανάγκη για εξατομίκευση της ποινής ούτως ώστε αυτή να μην συνιστά απλώς τιμωρία, αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη. Το καθήκον εξατομίκευσης της ποινής δεν ατονεί ακόμη και στις περιπτώσεις όπου υπάρχει η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής. Τονίζεται όμως ότι η εξατομίκευση δεν θα πρέπει να οδηγεί σε εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας ούτε του στοιχείου της αποτροπής που επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά των αδικημάτων, τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο, όσο και για το κοινό γενικότερα (βλ. Ιωάννου κ.α ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 171 και Αστυνομία ν. Toorac Fashion Ltd

(1993)2 Α.Α.Δ. 17). Προς όφελος λοιπόν του Κατηγορούμενου λαμβάνω υπόψιν μου, όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μου και ιδιαίτερα: 1. Την παραδοχή και την απολογία του στο Δικαστήριο, βεβαίως αφού ξεκίνησε η ακροαματική διαδικασία και κατάθεσε ήδη ένας μάρτυρας κατηγορίας. Η παραδοχή του δεν θεωρώ ότι ήταν άμεση. Παρ' όλα αυτά διασώθηκε αρκετός δικαστικός χρόνος. Ως έχει νομολογηθεί η παραδοχή ενός Κατηγορούμενου λαμβάνεται υπόψη σαν μετριαστικός παράγοντας (Βλ. Χαρτούμπαλος ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28). Η βαρύτητα δε που μπορεί να της αποδοθεί ποικίλει ανάλογα με την περίπτωση.

1. Τη συνεργασία του με την Αστυνομία, στην οποία έδωσε θεληματική κατάθεση και προέβη σε υποδείξεις σκηνών.
2. Όλα τα αντικείμενα επιστράφηκαν στους ιδιοκτήτες τους, αλλά και το σημείο, από το οποίο έκλεψε την ηλεκτρική συσκευή, τύπου φριτέζα του Παραπονούμενου ΧΧΧ Χρίστου.
3. Το περιεχόμενο της εκθέσεως του Γραφείου Ευημερίας, Τεκμήριο Β και όλες τις προσωπικές και οικογενειακές του συνθήκες. Ειδικότερα ότι αυτός είναι άτομο ηλικίας 42 ετών και πατέρας 6 παιδιών και το μικρότερο είναι ηλικίας 2 ετών. Παρά την αναφορά του στο Τεκμήριο Β ότι αντιμετωπίζει ιατρικά προβλήματα και παρακολουθείται από νευροχειρούργο, εντούτοις στο Δικαστήριο δεν έχει παρουσιάσει οποιαδήποτε ιατρικά πιστοποιητικά για τα εν λόγω ιατρικά του προβλήματα, ούτε και οποιαδήποτε στοιχεία σε σχέση με τα χρέη του που κατ' ισχυρισμό του προκλήθηκαν από αυτά.
4. Το κατηγορητήριο, το οποίο αντιμετώπιζε ήταν σοβαρότερο και μετά την τροποποίησή του, αυτός παραδέκτηκε τις πιο πάνω αναφερόμενες κατηγορίες. Συνυπολογίζοντας όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι στην παρούσα ενδείκνυται η επιβολή ποινής φυλάκισης στον Κατηγορούμενο, στον οποίο και επιβάλλω τις ακόλουθες ποινές: στην 14η και 19η κατηγορία: 10 μήνες φυλάκιση έκαστη στην 15η κατηγορία: 9 μήνες φυλάκιση στην 16η και 17η κατηγορία: 3 μήνες φυλάκιση έκαστη Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Εν όψει της πιο πάνω κατάληξής μου αναφορικά με την επιβληθείσα ποινή φυλάκισης στον Κατηγορούμενο, θα εξετάσω τώρα εάν η εκτέλεση της ποινής που επιβλήθηκε, θα πρέπει να οδηγήσει στην άμεση φυλάκισή του ή δύναται να ανασταλεί δυνάμει των διατάξεων του Περί της Υφ΄ Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/
5. Με το Νόμο 186(Ι)/2003, ο οποίος τροποποίησε την πιο πάνω νομοθεσία, η διακριτική ευχέρεια αναστολής μιας ποινής φυλάκισης έχει πλέον διευρυνθεί, καθώς όπως προνοείται μέσα από το άρθρο 3

(2)το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου (βλέπε επίσης Στεφάνου ν. Αστυνομίας

(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09, Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, 2009, 2 Α.Α.Δ. 583, Άγγελος Ιωσήφ v. Δημοκρατίας, 2012, 2 Α.Α.Δ. 930). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Τζιαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161 τέθηκαν τα κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση αυτή είναι χαρακτηριστικό και ομιλεί από μόνο του: «Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν.41(Ι)/97 (που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (Α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου, δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας.Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλέπε Sentencing in Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11‑13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.α.

(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου

(1996)2 Α.Α.Δ. 303). Στη Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Καραολή, ποινική έφεση 230/19, ημερομηνίας 27.4.21 αναφέρθηκε ότι: «εξετάζοντας το θέμα τη αναστολής, σημαντικό ερώτημα είναι κατά πόσο η ανασταλείσα ποινή θα αντικατοπτρίζει την αντικειμενική σοβαρότητα του αδικήματος και θα εξυπηρετήσει τους πολλαπλούς σκοπούς της τιμωρίας. Είναι στη βάση των πιο πάνω αρχών που εξετάζεται ο τρόπος που ασκεί την εξουσία του το Δικαστήριο». Κατόπιν προσεκτικής μελέτης των περιστάσεων της υπόθεσης ως αναφέρθηκαν πιο πάνω, ότι τα αδικήματα διαπράχθηκαν από τον Κατηγορούμενο σε διάφορα χρονικά διαστήματα, ότι οι κατηγορίες των κλοπών αφορούν διαφορετικούς ιδιοκτήτες, αλλά και τη διάπραξη τους λίγο μετά την αποφυλάκισή του, για παρόμοια αδικήματα κατά της περιουσίας, καθώς και των προσωπικών και οικογενειακών συνθηκών του Κατηγορούμενου, κρίνω ότι δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ή παράγοντας που να δικαιολογεί την έκδοση διαταγής για αναστολή της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Τέτοια εξέλιξη δεν θα αντικατόπτριζε την αντικειμενική σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε ο Κατηγορούμενος, δεν θα εξυπηρετούσε τους πολλαπλούς σκοπούς της ποινής για αδικήματα της εξεταζόμενης φύσεως και θα εξέπεμπε λανθασμένα μηνύματα σε άλλους επίδοξους παραβάτες. Παρ' όλα αυτά, όλοι οι ελαφρυντικοί παράγοντες όπως αναφέρθηκαν πιο πάνω και οι προσωπικές και οικογενειακές του συνθήκες λήφθηκαν υπόψη ως προς την έκταση της ποινής που επιβάλλεται. Επομένως, η πιο πάνω επιβληθείσα ποινή φυλάκισης είναι άμεση και η έκτισή της θα αρχίζει από την ημέρα που αυτός τελεί υποκράτηση. (Υπ.) ......................................... Γ. Ιωαννίδου ‑ Παπά, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο