Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου ν. S. M., Αρ. Υπόθεσης: 5546/22, 28/9/2022

(5)του Περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου Κεφ. 105 (4η Κατηγορία) Το αδίκημα της Παράνομης Παραμονής στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας κατά παράβαση των Άρθρων 2, 6

(1)(κ) και 19(λ), 20 του Περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου Κεφ. 105 (5η Κατηγορία) Τα γεγονότα έχουν εκτεθεί ενώπιον μου από την Κατηγορούσα Αρχή. Τα έχω ακούσει με προσοχή, ευρίσκονται δε στο φάκελο του Δικαστηρίου και δεν κρίνω σκόπιμο να τα επαναλάβω. Ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου και παραδέχθηκε άμεσα τις κατηγορίες ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης του Κατηγορούμενου ήταν σε θέση να προβάλει όπως και βεβαίως έπραξε με λεπτομέρεια το σύνολο των προσωπικών, οικογενειακών και οικονομικών περιστάσεων του κατηγορούμενου και το δικαστήριο έχει αυτά κατά νου κατά το στάδιο συγγραφής της παρούσας απόφασης. Εν ολίγοις εκείνο που προκύπτει είναι πως ο Κατηγορούμενος μαζί με την σύζυγο και την ανήλικη θυγατέρα του κάτω από τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης στην χώρα τους (Ιράν) αναγκάστηκαν να φύγουν σε αναζήτηση καλύτερης τύχης στην Ευρώπη χωρίς όμως η Κύπρος να αποτελούσε τον τελικό τους προορισμό. Αγορεύοντας για μετριασμό της ποινής του κατηγορούμενου, ο δικηγόρος του επισήμανε την άμεση παραδοχή του, το λευκό του ποινικό μητρώο, τις προσωπικές του περιστάσεις, τη μεταμέλειά του και ζήτησε την επιείκεια του Δικαστηρίου. Μάλιστα εκτενή αναφορά έγινε στο γεγονός πως ο Κατηγορούμενος από τις 30.05.2022 δηλαδή την αμέσως επόμενη ημέρα διάπραξης των καταλογιζομένων αδικημάτων κρατήθηκε με απόφαση της Αναπληρώτριας Διευθύντριας του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης στον Χώρο Κράτησης Απαγορευμένων Μεταναστών στην Μενόγια μέχρι και τις 22.08.2022 όπου καταχωρήθηκε η υπό εξέταση υπόθεση συνεπώς εισηγήθηκε πως το Δικαστήριο σε περίπτωση που προσανατολίζεται να επιβάλει ποινή στερητική της ελευθερίας ότι αυτή θα πρέπει να προσμετρά από τις 30.05.22 που αυτός κρατήθηκε σύμφωνα με το πιο πάνω αναφερόμενο διάταγμα. Εισηγήθηκε επίσης ότι το Δικαστήριο δυνατό να αναστείλει τυχόν ποινή στερητικής της ελευθερίας. Έχει νομολογηθεί ότι η σοβαρότητα που προσδίδεται στο αδίκημα από τον Νομοθέτη, όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής, συνιστά ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν την σοβαρότητα του αδικήματος. Το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασής της (Βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου

(1990)2 ΑΑΔ 264). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από τον Νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή» Ειδικότερα σε σχέση με το αδίκημα:

(1)Της Κυκλοφορίας Πλαστού Εγγράφου, είναι κακούργημα και τιμωρείται με ποινή φυλάκισης 10 ετών.

(2)Της Παράνομης Εισόδου στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας από μη εγκεκριμένο αεροδρόμιο προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι και 12 μήνες ή σε πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις Λ.Κ. 1000 ή και τις δύο ποινές.

(3)Της Παράνομης Παραμονής στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι και 12 μήνες ή σε πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις Λ.Κ. 1000 ή και τις δύο ποινές. Σημειώνεται επιπρόσθετα και η εξουσία του Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 29 του Κεφ. 154 δια του οποίου μπορεί εναλλακτικά να επιβάλλει ποινή προστίμου. Τα αδικήματα της πλαστογραφίας, κυκλοφορίας πλαστών εγγράφων, ψευδών παραστάσεων και πλαστοπροσωπίας τιμωρούνται συνήθως με φυλάκιση. Διαχωρίζονται σε υποθέσεις πολύ σοβαρές, μεσαίας και μικρής σοβαρότητας (βλ. Sentencing in Cyprus, 2nd ed, G. M. Pikis, σελ. 145). Μάλιστα σύμφωνα με την απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Γεωργίου

(1997)2 ΑΑΔ 123, όταν, μεταξύ άλλων, η διάπραξη του αδικήματος αυτού αποσκοπεί στην εξαπάτηση κρατικών αρχών, αυτό συνιστά επιβαρυντικό παράγοντα. Συνήθως τιμωρούνται με ποινές φυλάκισης από 3 μέχρι και 15 μήνες (βλ. Khalife v. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 315, Kandiah v. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 324, Borizov v. Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 204 και Bhatti v. Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 661, Khaknegad v. Αστυνομίας

(2011)2 ΑΑΔ 192), Ματούρ κ.α. ν. Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 36. Η σοβαρότητα των υπό τιμωρία αδικημάτων προκύπτει και μέσα από την Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Thuo David William v. Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 431 επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 9 μηνών παρότι κρίθηκε επιεικής από το Εφετείο σε αλλοδαπό που χρησιμοποίησε και επέδειξε πλαστό διαβατήριο στο αεροδρόμιο Λάρνακας για να μεταβεί από την Κύπρο στην Αγγλία. Στην υπόθεση Eurgan Ali Bhatti v. Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 661 ο εφεσείων επέδειξε πλαστό διαβατήριο στο αεροδρόμιο της Λάρνακας για να πετύχει είσοδο στην χώρα μας. Αφού κρίθηκε ένοχος στις κατηγορίες της κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου και της πλαστοπροσωπίας κατά παράβαση των σχετικών άρθρων του Ποινικού Κώδικα το πρωτόδικο Δικαστήριο του επέβαλε ποινή φυλάκισης 9 μηνών στην κατηγορία της κυκλοφορίας και ποινή φυλάκισης 5 μηνών στην κατηγορία της πλαστοπροσωπίας με πρόνοια όπως οι ποινές φυλάκισης συντρέχουν. Το Εφετείο έκρινε ότι η ποινή ήταν ισορροπημένη και σε καμία περίπτωση έκδηλα υπερβολική. Στην υπόθεση Yoganayagam Kandiah v. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 324 ο εφεσείων κρίθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής στα αδικήματα, μεταξύ άλλων, της πλαστογραφίας και της κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου. Το πρωτόδικο Δικαστήριο του επέβαλε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 12 μηνών. Ο εφεσείων επιθυμούσε διακαώς να εγκαταλείψει τη χώρα του για να αποφύγει την καταπίεση που υφίσταντο στην χώρα του τα μέλη της κοινότητας στην οποία ανήκε. Για να επιτύχει τούτο αγόρασε από τρίτο πρόσωπο στη χώρα του το διαβατήριο Ολλανδού πολίτη, το οποίο αφού πλαστογράφησε με την καθοδήγηση του πωλητή, το χρησιμοποίησε ώστε να διευκολύνει τη διέλευσή του από αερολιμένες του εξωτερικού με απώτερο σκοπό την είσοδό του στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου διέμενε ο αδελφός του. Το διαβατήριο προσήλκυσε την προσοχή των Μεταναστευτικών Αρχών στον αερολιμένα Λάρνακας, όπου διαπιστώθηκε ότι το Ολλανδικό διαβατήριο του εφεσείοντα ήταν πλαστό. Ιδιαίτερα σοβαρές είναι επίσης και οι κατηγορίες της παράνομης εισόδου και παραμονής στην Δημοκρατία. Στην Ali Riza Mohamet v Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 295 το Ανώτατο Δικαστήριο επικυρώνοντας ποινή φυλάκισης 5 μηνών σε κατηγορία παράνομης παραμονής στην Κύπρο ανέφερε τα ακόλουθα: ''Τελευταία η Κύπρος αντιμετωπίζει πράγματι οξύ πρόβλημα τόσο από την παράνομη είσοδο στην Κύπρο αλλοδαπών όσο και από την παράνομη παραμονή αλλοδαπών που εισήλθαν νόμιμα. Έχει σημειωθεί μια κατακόρυφη αυξητική τάση και ο αριθμός του συνόλου των ευρισκομένων στην Κύπρο παράνομα έχει φτάσει σε επίπεδο τόσο ψηλό ώστε αφενός να καθίσταται δύσκολη η αποτελεσματική αστυνόμευση και αφετέρου να δημιουργούνται δυσμενείς επιπτώσεις σε διάφορους τομείς, οικονομικούς, κοινωνικούς αλλά και γενικότερα. Απηχούμε εδώ τα όσα ανέφερε το Εφετείο . στην Mohamed ΕΙ Feky και Άλλοι ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 166): "Δυστυχώς το αδίκημα για το οποίο καταδικάστηκαν οι εφεσείοντες διαπράττεται τελευταία με εντεινόμενη συχνότητα. Ο πρωτόδικος δικαστής, εκφράζοντας τη βαθιά ανησυχία του για το φαινόμενο, το χαρακτήρισε ως επιδημία. Δε θα ήταν υπερβολικό να λεχθεί ότι από την άποψη αυτή η Κύπρος βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας. Οι αρνητικές επιπτώσεις, κοινωνικές, οικονομικές και άλλες ήδη εκδηλώθηκαν και επηρεάζουν τη ζωή του τόπου." Και στις δυο αναφερθείσες αποφάσεις υπογραμμίστηκε ότι τα φιλικά αισθήματα που τρέφει η Κύπρος προς τους πολίτες άλλων χωρών δε μειώνουν την αναγκαιότητα περιφρούρησης της επικράτειας της. Παραθέτουμε το ακόλουθο απόσπασμα από την Nazari ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 231: "Η Κύπρος, πρέπει να γίνει κατανοητό, είναι μια μικρή χώρα, με τεράστια προβλήματα. Η περιφρούρηση της Κυπριακής Επικράτειας αποτελεί θεμελειώδες καθήκον. Δεν υποτιμούμε την αγωνία των όπου γης ανθρώπων για την εξασφάλιση εργασίας και, γενικά, τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους. Όμως, στην περίπτωση της Κύπρου, πρέπει να γίνει καθολικά σεβαστό ότι συντρέχουν ιδιαίτερα ισχυροί λόγοι για την αυστηρή εφαρμογή της αρχής του διεθνούς δικαίου που επιτρέπει τον αποκλεισμό αλλοδαπών προς διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας." Τα πιο πάνω σκιαγραφούν τη σοβαρότητα των αδικημάτων και την αυστηρή αντιμετώπιση που τέτοιας φύσης αδικήματα θα πρέπει να τυγχάνουν, όμως δεν παραγνωρίζω πως το Δικαστήριο πρέπει να έχει πάντοτε υπόψη του, τη βασική αρχή της εξατομίκευσης της ποινής, όπως αυτή έχει αποκρυσταλλωθεί με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και ενδεικτικά αναφέρω την Σακαρίδης Κυριάκος και Άλλος ν. Αστυνομίας,

(2011)2 Α.Α.Δ, 272. Η εξατομίκευση της ποινής όμως, σίγουρα δεν απαλείφει τη σοβαρότητα του αδικήματος και δεν οδηγεί σε εξουδετέρωση της αποτελεσματικότητας του νόμου. (Antoniades v. Police

(1986)2 CLR 21 και Κάττου και Άλλον ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ 498) Προχωρώ με τη διεργασία της επιμέτρησης της ποινής. Προς όφελος του Κατηγορούμενου, λαμβάνω υπόψη μου τους ακόλουθους μετριαστικούς παράγοντες:

(1)την παραδοχή του

(2)το λευκό ποινικό μητρώο σε συνδυασμό με την ηλικία

(3)τις προσωπικές, οικονομικές και οικογενειακές περιστάσεις, όπως αυτές έχουν προβληθεί από τον δικηγόρο του

(4)τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων

(5)το γεγονός ότι αυτός από τις 30.05.2022 κρατήθηκε με διάταγμα της Αν. Διευθύντριας του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης μακριά από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του που βρίσκονταν στην Κύπρο Έχω υπόψη μου, το καθήκον του Δικαστηρίου να προβαίνει στην αποτίμηση των μετριαστικών παραγόντων και να τους αποδίδει τη δέουσα βαρύτητα. Όπως επίσης έχω υπόψη μου, ότι το ίδιο πρέπει να γίνεται και με κάθε άλλο σχετικό παράγοντα ή στοιχείο, συμπεριλαμβανομένης και της αποτίμησης της σοβαρότητας του αδικήματος πάντοτε με αναφορά στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, στις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος και στα ελαφρυντικά στοιχεία που μπορεί να υπάρχουν. Για τη συμπλήρωση της διεργασίας απαιτείται στάθμιση όλων των πιο πάνω παραγόντων προκειμένου να καθοριστεί το είδος και το ύψος της ποινής η οποία αρμόζει να επιβληθεί στο δράστη του συγκεκριμένου αδικήματος. (Ιωάννου Σταύρος ν. Αστυνομίας.

(2011)2 Α.Α.Δ. 513). Επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια, επιβάλλω τις ακόλουθες ποινές:

(1)Στον κατηγορούμενο στην 3η κατηγορία ποινή φυλάκισης 6 μηνών.

(2)Στον κατηγορούμενο στην 4η κατηγορία ποινή φυλάκισης 3 μηνών.

(3)Στον κατηγορούμενο στην 5η κατηγορία ποινή φυλάκισης 3 μηνών. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Προχωρώ να εξετάσω, κατά πόσο υφίστανται λόγοι αναστολής των ποινών φυλάκισης που επέβαλα σύμφωνα με το άρθρο 3 του περί της Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν. 95/72, όπως τροποποιήθηκε από τον Ν.186(Ι)/2003. Η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου για αναστολή της ποινής φυλάκισης έχει διευρυνθεί, έτσι ώστε αυτή αποφασίζεται, εάν δικαιολογείται, στη βάση του συνόλου των περιστάσεων της υπόθεσης και των προσωπικών περιστατικών του κατηγορουμένου (βλ. Siminoiu v. Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 699 και Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 583). Σύμφωνα με τη σχετική νομολογία εκείνο που εξετάζει το Δικαστήριο είναι

(1)η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο,

(2)το μητρώο του κατηγορούμενου και η αναγκαιότητα αποτροπής,

(3)η διαγωγή του κατηγορούμενου μετά τη διάπραξη του αδικήματος, ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας. Παρά το ότι υπάρχει λευκό ποινικό μητρώο, επισημαίνω ότι αδικήματα αυτής της φύσης πέρα του ότι είναι ιδιαίτερα σοβαρά, ευρίσκονται σε έξαρση, κάτι το οποίο επιτάσσει την αυστηρή αντιμετώπιση. Είναι σε θέση να έχω δικαστική γνώση για τις εκρηκτικές διαστάσεις που έχουν λάβει αυτά τα αδικήματα, από τον όγκο και την καθημερινή, θα έλεγα, συχνότητα καταχωρήσεων τέτοιων κατηγορητηρίων. Δεν διαβλέπω κάποιο λόγο για τον οποίο θα πρέπει να ανασταλεί η ποινή φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Η ποινή φυλάκισης είναι άμεση. Όλοι οι μετριαστικοί παράγοντες έχουν ληφθεί υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής. Η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Κατηγορουμένου όπως το Δικαστήριο διατάξει την έναρξη έκτισης ποινής στερητικής της ελευθερίας από τις 30.05.2022 όπου ο Κατηγορούμενος κρατήθηκε συνέπεια διατάγματος της Αν. Διευθύντριας του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή καθότι το άρθρο 117 του Κεφ. 155[1] καθορίζει ρητά και περιοριστικά την δυνατότητα του Δικαστηρίου και δεν περιλαμβάνει την περίπτωση των προνοιών του Περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου. Διευκρινίζω όμως πως το ζήτημα της κράτησης του Κατηγορούμενου δυνάμει του πιο πάνω διατάγματος λήφθηκε υπόψη ως σοβαρός μετριαστικός παράγοντας και επηρέασε την κρίση του Δικαστηρίου σε σχέση με το ύψος της επιλεγείσας ποινής όχι όμως το είδος της. Η περίοδος έκτισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο Κατηγορούμενος τελεί σε προφυλάκιση στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης (βλ. Άρθρο 117 Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155). Tα Τεκμήρια να κατασχεθούν και να παραμείνουν στην κατοχή της Αστυνομικής Δύναμης Κύπρου. (Υπ.).............. Ν. Φακοντής Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Έναρξη έκτισης ποινής φυλάκισης 117.-

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του εδαφίου

(2)του άρθρου αυτού η έκτιση ποινής φυλάκισης αρχίζει από την ημέρα κατά την οποία αυτή διαβάζεται, η περίοδος όμως αυτή, εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει άλλως, μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο αυτός που καταδικάστηκε τελούσε δυνάμει των διατάξεων του Νόμου αυτού σε προφυλάκιση.

(2)Ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε σε πρόσωπο που ήδη καταδικάστηκε σε φυλάκιση, αρχίζει να εκτίεται μετά τη λήξη της προηγούμενης ποινής, εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο