Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου ν. Ι. Α., Αρ. Υπόθεσης: 6696/22, 10/10/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2022:B40 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Φακοντή, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 6696/22 Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου v. Ι. Α. Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 10 Οκτωβρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: Η κα Γ. Αργυρού Για τον Κατηγορούμενο: Ο κ. Ρ. Ροδοσθένης Κατηγορούμενος: Παρών Α Π Ο Φ Α Σ Η Το υπό εξέταση κατηγορητήριο περιλαμβάνει συνολικά 7 κατηγορίες που έχουν όλες επίδικο χρόνο την 20 Αυγούστου του
- Ουσιαστικά καταλογίζεται στον Κατηγορούμενο το αδίκημα της εισόδου σε ξένη περιουσία με σκοπό την διάπραξη ποινικού αδικήματος, το αδίκημα της κακόβουλης ζημιάς, της απειλής, της κοινής επίθεσης, της κλοπής, της απαγόρευσης μεταφοράς μαχαιριών εκτός κατοικίας και τέλος της μεταφοράς επιθετικού όπλου ή οργάνου. Ο Κατηγορούμενος ως βεβαίως είχε δικαίωμα να πράξει δεν παραδέχθηκε τις κατηγορίες και η υπόθεση προγραμματίστηκε για ακρόαση. Η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ζήτησε όπως οι κατηγορούμενος παραμείνει υπό κράτηση στηρίζοντας το αίτημα της στον κίνδυνο διάπραξης από μέρους του άλλων αδικημάτων. Προς υποστήριξη του αιτήματος παρέδωσε στο Δικαστήριο αριθμό εγγράφων τα οποία και κατατέθηκαν ως Τεκμήριο 1 στην διαδικασία μέσω των οποίων διαφαίνεται πως εναντίον του Κατηγορούμενου εκκρεμούν στο Ε.Δ. Πάφου οι ποινικές υποθέσεις [ ], [ ], [ ], [] και [ ] για παρόμοια η άλλης φύσεως αδικήματα οι περισσότερες εξ αυτών να έχουν ως επίδικο χρόνο το έτος 2021 και
- Ουσιαστικά η κα. Αργυρού σημείωσε πως μέσα από το υφιστάμενο κατηγορητήριο καθώς και από αυτά που ήδη εκκρεμούν εναντίον του Κατηγορουμένου διαφαίνεται ότι αυτός έχουν ροπή προς το έγκλημα με αποτέλεσμα η πιθανότητα σε περίπτωση που αφεθεί ελεύθερος να διαπράξει άλλα αδικήματα να είναι ορατή. Στο αίτημα αυτό ο ευπαίδευτος συνήγορος του Κατηγορούμενου έφερε ένσταση. Στην ουσία ο κ. Ροδοσθένους αναφέρθηκε στο τεκμήριο αθωότητας το οποίο το οποίο επενεργεί προς όφελος του πελάτη του καθώς και το δικαίωμα του στην ελευθερία. Επιπρόσθετα τόνισε πως τα αδικήματα που περιλαμβάνονται στο περιεχόμενο των εκκρεμούσων ποινικών υποθέσεων που παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο περιλαμβάνουν διαφορετικής φύσεως αδικήματα από αυτά που αντιμετωπίζει με την υπό εξέταση υπόθεση ο Κατηγορούμενος ούτε και πως αυτά μπορούν να θεωρηθούν ως ορατός κίνδυνος διάπραξης από μέρους του πελάτη του άλλων αδικημάτων. Τέλος αναφέρθηκε και στα νευροψυχολογικά προβλήματα που ο πελάτης του αντιμετωπίζει. Για την έκδοση της παρούσας απόφασης έχω λάβει υπόψη τα όσα εισηγήθηκαν από αμφότερες τις πλευρές και έχω μελετήσει επισταμένως τη σχετική Νομολογία, στην οποία αναφέρθησαν αμφότεροι οι συνήγοροι, τόσο του Κατηγορούμενου, όσο και της Κατηγορούσας Αρχής. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - Εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση Η εξουσία του Δικαστηρίου όσον το αφορά αίτημα κράτησης του Κατηγορούμενου μέχρι την ημερομηνία της δίκης του εδράζεται στα άρθρα 48 και 157
(1)της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155. Το Δικαστήριο, εξετάζοντας ένα αίτημα κράτησης κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη του, πρέπει να καθοδηγείται από την αρχή ότι κάθε κατηγορούμενος είναι αθώος, εκτός αν τελικά καταδικαστεί από αρμόδιο Δικαστήριο και ότι η κράτησή του αποτελεί έναν σοβαρό περιορισμό της προσωπικής του ελευθερίας, η οποία διασφαλίζεται από το άρθρο 11 του Συντάγματος. Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου κ.α.
(2001)2 Α.Α.Δ. 373 αναφέρεται ότι ο κανόνας ότι οι υπόδικοι αφήνονται ελεύθεροι κάμπτεται μόνο εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένοι κίνδυνοι. Ως ζήτημα γενικής αρχής, η οποία κατοχυρώνεται και συνταγματικά εφόσον αποτελεί απόρροια του τεκμηρίου της αθωότητας, ένας υπόδικος δικαιούται να παραμείνει ελεύθερος με εγγύηση στις περιπτώσεις όπου υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στη δίκη του. Ταυτόχρονα πρέπει να σταθμίζεται με αυτά και το δημόσιο συμφέρον που επιτάσσει την παρουσία των κατηγορουμένων στο Δικαστήριο. Η κράτηση υποδίκου καθίσταται αποδεκτή εφόσον το επιβάλλει η διασφάλιση των σκοπών της απονομής της δικαιοσύνης. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με βάση παγίως καθιερωμένες νομικές αρχές, όπως αυτές έχουν διατυπωθεί σε σωρεία δικαστικών αποφάσεων. Στην υπόθεση Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 109 απαριθμούνται οι λόγοι για τους οποίους μπορεί να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου. Αυτοί έχουν επαναληφθεί πολύ πρόσφατα και στην Ποινική Έφεση Αρ. 129/20 μεταξύ Ανδρέου v. Αστυνομίας, ημερ. 20.08.2020 καθώς και στην Ποινική Έφεση Αρ. 195/20 μεταξύ Αργύρη v. Δημοκρατίας ημερ. 23.12.2020 και είναι οι ακόλουθοι:
- Η πιθανότητα/κίνδυνος μη προσέλευσης του κατηγορουμένου στο Δικαστήριο
- Η πιθανότητα/κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων
- Η πιθανότητα/κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων. Καθένας από τους πιο πάνω παράγοντες εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς δύναται να δικαιολογήσει την έκδοση διατάγματος κράτησης. Δεν είναι συνεπώς απαραίτητη η συνδρομή και των τριών πιο πάνω παραγόντων για να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου (βλ. Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 7). Πιθανότητα διάπραξης ίδιου ή άλλου αδικήματος: Υπενθυμίζεται πως το αίτημα για την κράτηση του Κατηγορούμενου περιορίστηκε από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής μόνο στον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων. Ο λόγος αυτός από μόνος του μπορεί να δικαιολογήσει την κράτηση ενός κατηγορούμενο μέχρι την δίκη του. Στο δικαστήριο παραδόθηκαν αντίγραφα Κατηγορητηρίων που αφορούν τον Κατηγορούμενο. Πρόκειται ως αναφέρθηκε και δεν έχει αμφισβητηθεί για ποινικές υποθέσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου εναντίον του Κατηγορούμενου και ποιο συγκεκριμένα οι ποινικές υποθέσεις [ ], [ ], [ ], [ ] και [ ] για παρόμοια η άλλης φύσεως αδικήματα με επίδικους χρόνους το έτος 2012, 2013, 2021 και 2022. Έχοντας την ευκαιρία να μελετήσω τα συγκεκριμένα κατηγορητήρια διαπιστώνω ότι κάποια από αυτά περιλαμβάνουν σοβαρές κατηγορίες με μάλιστα η εκδίκαση τους να τροχοδρομείται συνοπτικά μετά από συγκατάθεση που δόθηκε από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Πρόκειται για παρόμοιας φύσεως αδικήματα με τα υπό εξέταση αλλά και αρκετά άλλα διαφορετικής φύσεως. Επειδή πολύ επιχειρηματολογία από πλευράς υπεράσπισης ασχολήθηκε με το ζήτημα του γεγονότος ότι δεν πρόκειται για τα ίδια αδικήματα όπως αυτά που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος με την υπό εξέταση υπόθεση είναι αρκετό να αναφέρω πως σύμφωνα και με τη νομολογία μας[1] η πιθανότητα διάπραξης άλλου αδικήματος δεν περιορίζεται κατ ανάγκη σε παρόμοιο με το υπό εκδίκαση αδίκημα. Η έννοια της εξέτασης της πιθανολόγησης διάπραξης νέου αδικήματος δεν συνδέεται μόνο με το υπό εξέταση αδίκημα, αλλά και με την επιθυμία προστασίας του κοινωνικού συνόλου. Ακόμα μπορεί να λεχθεί ότι εξυπηρετούνται και τα συμφέροντα του ίδιου του κατηγορούμενου ο οποίος λόγω του περιορισμού του αποτρέπεται από τη διάπραξη νέων αδικημάτων που επιφέρουν τιμωρία.[2] Τα όσα έχουν λεχθεί από τον Δικαστή κ. Ιωαννίδη στα πλαίσια της Ποινικής Έφεσης Αρ. 195/2020 μεταξύ Αργύρη v. Δημοκρατίας, ημερ. 23.12.2020 είναι απόλυτα σχετικά ως προς την εξέταση του λόγου αυτού. Στη Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 130, επαναλαμβάνεται ότι η πιθανότητα διάπραξης ίδιου ή άλλου αδικήματος είναι δυνατό να αποτελέσει τον αποφασιστικό παράγοντα για την απόφαση του Δικαστηρίου, αφού κάθε παράγων εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς δικαιολογεί την έκδοση διατάγματος κράτησης. Μάλιστα, με αναφορά στη Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 7, λέχθηκε ότι η άποψη ότι πρέπει σε κάθε περίπτωση να υπάρχει συρροή όλων των παραγόντων που καθιέρωσε η Νομολογία, περιλαμβανομένης και της πιθανότητας επανάληψης αδικημάτων, δεν βρίσκει έρεισμα ούτε στη λογική ούτε στη Νομολογία. Συνοψίζοντας, αυτό που προκύπτει από τη Νομολογία, είναι ότι δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία σε σχέση με την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων. Αρκεί να δημιουργείται ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα στη βάση του συνόλου του υλικού που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου (Φενερίδης
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2101, Πατατάρης ν. Αστυνομίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 46 και Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 113/15 (Σχ. με 115/15) απόφαση ημερ. 02.06.2015). Επιπρόσθετα και στην υπόθεση ΙΩΑΝΝΟΥ v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 25/2022, 4/2/2022 η Δικαστής κα. Σταματίου ανάφερε τα εξής σχετικά: Ο κίνδυνος διάπραξης νέων αδικημάτων αποτελεί έναν από τους τρεις αυτοτελείς λόγους για τους οποίους το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει την κράτηση ενός υποδίκου μέχρι τη δίκη του. Στη Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 45 αναφέρθηκε ότι η πρόβλεψη αναφορικά με την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων δεν μπορεί παρά να στηρίζεται είτε σε στοιχεία που προέρχονται από το ιστορικό του υπόδικου ή της υπόθεσης, είτε σε εγγενείς ενδείξεις που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της. Για να καταλήξει το Δικαστήριο σε συμπέρασμα για τη διάπραξη άλλου αδικήματος, δεν απαιτείται σύμφωνα με τη Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 130, ακριβής μαρτυρία. Αρκεί αν, με βάση όλα τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, να δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει πιθανότητα. Στην υπό εξέταση υπόθεση κρίνω πως υπάρχει πιθανότητα διάπραξης από μέρους του Κατηγορούμενου σε περίπτωση που αυτός αφεθεί ελεύθερος άλλων αδικημάτων παρόμοιας η ακόμα και άλλης φύσεως από αυτά που αντιμετωπίζει με την υπό εξέταση υπόθεση. Χωρίς σε καμιά περίπτωση να παραγνωρίζεται το τεκμήριο της αθωότητας του Κατηγορούμενου το σύνολο των εκκρεμούσων στο Ε.Δ. Πάφου εναντίον του ποινικών υποθέσεων τόσο για παρόμοια όσο και για διαφορετικής φύσεως αδικήματα με αυτά που αντιμετωπίζει με την υπό εξέταση υπόθεση είναι αρκετά για να δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι σε περίπτωση που αυτός αφεθεί ελεύθερος υπάρχει ο κίνδυνος διάπραξης από μέρους του άλλων αδικημάτων. Η ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου από πιθανές παράνομες πράξεις του Κατηγορούμενου θεωρώ ότι στην παρούσα υπόθεση και στη βάση των δεδομένων που μου έχουν δοθεί είναι τέτοια που ικανοποιούν αυτό τον παράγοντα. Λαμβάνοντας λοιπόν σχετική καθοδήγηση από την Νομολογία την οποία έχω παραθέσει ανωτέρω και στην βάση των όσων έχουν τεθεί ενώπιον μου προς υποστήριξη του αιτήματος της κράτησης κρίνω ότι υπάρχει στην παρούσα περίπτωση πιθανότητα διάπραξης ιδίων ή άλλων αδικημάτων αν ο Κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος. Κατά συνέπεια ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια εκδίδω διάταγμα για την κράτηση του Κατηγορούμενου μέχρι τις 26/10/2022 ημερομηνία που έχει οριστεί η παρούσα υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου. Το ζήτημα των ιατρικών προβλημάτων η των προβλημάτων ψυχικής υγείας του Κατηγορούμενου στα οποία έγινε αναφορά από τον ευπαίδευτο συνήγορο του είναι κάτι που με απασχόλησε, θεωρώ όμως, πως οι Αρχές των Φυλακών θα πρέπει να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να διαφυλαχθεί η υγεία του κατά τον χρόνο της κράτησης του στις Φυλακές, και δίδονται οι σχετικές οδηγίες προς τις Αρχές των Φυλακών να λάβουν όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα για προστασία της υγείας του Κατηγορούμενου κατά την κράτηση του. (Υπ.) ................ Ν. Φακοντής, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Lefkios Rodosthenous and Another v. The Police
(1961)1 CLR 50 [2] R. v Wharton 1955 Cr. L. R. 565. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο