Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου ν. Χ. Χ, Αρ. Υπόθεσης: 7445/22, 4/11/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2022:B46 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Φακοντή, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 7445/22 Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου v. Χ. Χ Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 04 Νοεμβρίου, 2022. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: Η κα Ε. Μανώλη Για τον Κατηγορούμενο: Η κα Παπασάββα Κατηγορούμενος: Παρών Α Π Ο Φ Α Σ Η Το υπό εξέταση κατηγορητήριο περιλαμβάνει συνολικά 19 κατηγορίες που έχουν όλες επίδικο χρόνο την 29η Οκτωβρίου 2022 και τόπο το συγκρότημα διαμερισμάτων [ ] μέσω του οποίου καταλογίζεται στον κατηγορούμενο ότι προέβηκε στην διάπραξη των αδικημάτων της διάρρηξης αριθμού κατοικιών κατά την διάρκεια της νύκτας, κλοπής από κατοικίες, είσοδο σε κατοικίες με σκοπό την διάπραξη κακουργήματος και της κατοχής διαρρηκτικών οργάνων. Ο Κατηγορούμενος ζήτησε χρόνο για να απαντήσει στις κατηγορίες. Η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ζήτησε όπως ο κατηγορούμενος παραμείνει υπό κράτηση στηρίζοντας το αίτημα της τόσο στον κίνδυνο μη προσέλευσης του στη δίκη όσο και στον κίνδυνο διάπραξης από μέρους του άλλων αδικημάτων. Προς υποστήριξη του αιτήματος παρέδωσε στο Δικαστήριο το μαρτυρικό υλικό της υπόθεσης (Τεκμήριο 1) καθώς επίσης και αριθμό εγγράφων τα οποία και κατατέθηκαν ως Τεκμήριο 2 στην διαδικασία μέσω των οποίων διαφαίνεται πως εναντίον του Κατηγορούμενου εκκρεμούν στο Ε.Δ. Πάφου οι ποινικές υποθέσεις [], [] και [] για παρόμοια και άλλης φύσεως αδικήματα με αυτά που αντιμετωπίζει στην υπό εξέταση υπόθεση. Επίσης φαίνεται αυτός να βαρύνεται και με προηγούμενη καταδίκη που αφορά παραβίαση του Περί Λοιμοκαθάρσεως νόμου όπου του επιβλήθηκε στις 29.10.2020 χρηματική ποινή. Ουσιαστικά η κα. Μανώλη με παραπομπή στο μαρτυρικό υλικό της υπόθεσης τόνισε πως τα υπό εξέταση αδικήματα είναι ιδιαίτερα σοβαρά και σε περίπτωση καταδίκης στη βάση και του μαρτυρικού υλικού αναμένεται να επιβληθούν αυστηρές ποινές στερητικής της ελευθερίας. Σημείωσε ακόμα πως ο Κατηγορούμενος ναι μεν είναι Κύπριος Πολίτης αλλά είναι άγαμος και άτεκνος, δεν εργάζεται και μάλιστα σύμφωνα με τα στοιχεία της Αστυνομίας δήλωνε και άστεγος. Επιπρόσθετα σε σχέση με τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων σημείωσε πως μέσα από το υφιστάμενο κατηγορητήριο καθώς και από αυτά που ήδη εκκρεμούν εναντίον του Κατηγορουμένου διαφαίνεται ότι αυτός έχουν ροπή προς το έγκλημα με αποτέλεσμα η πιθανότητα σε περίπτωση που αφεθεί ελεύθερος να διαπράξει άλλα αδικήματα να είναι ορατή. Στο αίτημα αυτό η ευπαίδευτη συνήγορος του Κατηγορούμενου έφερε ένσταση. Στην ουσία η κα. Παπασάββα χωρίς να παραγνωρίζει την σοβαρότητα των κατηγοριών εξέφρασε την θέση πως ο Κατηγορούμενος έχει δεσμούς με την Κύπρο και δεν έχει πρόθεση να διαφύγει της δίωξης του. Τόνισε το γεγονός πως εναντίον του από το 2018 εκκρεμούν ποινικές υποθέσεις στις οποίες του έχουν επιβληθεί όροι προς το σκοπό εξασφάλισης της παρουσίας του τους οποίους και τηρεί και αν πράγματι είχε πρόθεση να διαφύγει από την Κύπρο για να αποφύγει την δίωξη θα μπορούσε να το πράξει από το έτος 2018 κάτι το οποίο ουδέποτε έπραξε αφού δεν έχει τέτοια πρόθεση. Σε σχέση με τις εκκρεμούσες υποθέσεις τόνισε πως προς όφελος του πελάτη της επενεργεί το τεκμήριο της αθωότητας και ότι αυτές δεν είναι σχετικές με την υπό εξέταση υπόθεση ενώ η προηγούμενη καταδίκη είναι για αδίκημα που αφορά παραβίαση του Περί Λοιμοκαθάρσεως Νόμου και δεν είναι ικανή από μόνη της να διατάξει την κράτηση του κατηγορούμενου στην βάση του κινδύνου διάπραξης από μέρους του άλλων αδικημάτων. Για την έκδοση της παρούσας απόφασης έχω λάβει υπόψη τα όσα εισηγήθηκαν από αμφότερες τις πλευρές και έχω μελετήσει επισταμένως τη σχετική Νομολογία, στην οποία αναφέρθησαν αμφότεροι οι συνήγοροι, τόσο του Κατηγορούμενου, όσο και της Κατηγορούσας Αρχής. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - Εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση Η εξουσία του Δικαστηρίου όσον το αφορά αίτημα κράτησης του Κατηγορούμενου μέχρι την ημερομηνία της δίκης του εδράζεται στα άρθρα 48 και 157
(1)της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155. Το Δικαστήριο, εξετάζοντας ένα αίτημα κράτησης κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη του, πρέπει να καθοδηγείται από την αρχή ότι κάθε κατηγορούμενος είναι αθώος, εκτός αν τελικά καταδικαστεί από αρμόδιο Δικαστήριο και ότι η κράτησή του αποτελεί έναν σοβαρό περιορισμό της προσωπικής του ελευθερίας, η οποία διασφαλίζεται από το άρθρο 11 του Συντάγματος. Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου κ.α.
(2001)2 Α.Α.Δ. 373 αναφέρεται ότι ο κανόνας ότι οι υπόδικοι αφήνονται ελεύθεροι κάμπτεται μόνο εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένοι κίνδυνοι. Ως ζήτημα γενικής αρχής, η οποία κατοχυρώνεται και συνταγματικά εφόσον αποτελεί απόρροια του τεκμηρίου της αθωότητας, ένας υπόδικος δικαιούται να παραμείνει ελεύθερος με εγγύηση στις περιπτώσεις όπου υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στη δίκη του. Ταυτόχρονα πρέπει να σταθμίζεται με αυτά και το δημόσιο συμφέρον που επιτάσσει την παρουσία των κατηγορουμένων στο Δικαστήριο. Η κράτηση υποδίκου καθίσταται αποδεκτή εφόσον το επιβάλλει η διασφάλιση των σκοπών της απονομής της δικαιοσύνης. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με βάση παγίως καθιερωμένες νομικές αρχές, όπως αυτές έχουν διατυπωθεί σε σωρεία δικαστικών αποφάσεων. Στην υπόθεση Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 109 απαριθμούνται οι λόγοι για τους οποίους μπορεί να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου. Αυτοί έχουν επαναληφθεί πολύ πρόσφατα και στην Ποινική Έφεση Αρ. 129/20 μεταξύ Ανδρέου v. Αστυνομίας, ημερ. 20.08.2020 καθώς και στην Ποινική Έφεση Αρ. 195/20 μεταξύ Αργύρη v. Δημοκρατίας ημερ. 23.12.2020 και είναι οι ακόλουθοι:
- Η πιθανότητα/κίνδυνος μη προσέλευσης του κατηγορουμένου στο Δικαστήριο
- Η πιθανότητα/κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων
- Η πιθανότητα/κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων. Καθένας από τους πιο πάνω παράγοντες εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς δύναται να δικαιολογήσει την έκδοση διατάγματος κράτησης. Δεν είναι συνεπώς απαραίτητη η συνδρομή και των τριών πιο πάνω παραγόντων για να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου (βλ. Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 7). Κίνδυνος Φυγοδικίας: Η σοβαρότητα του αδικήματος σε συνάρτηση προς την πιθανότητα καταδίκης και επιβολής αυστηρής ποινής, αποτελούν βασικούς δείκτες που αφορούν στην εκτίμηση της πιθανότητας προσέλευσης του κατηγορουμένου στη δίκη του. Στη Θεοδωρίδη κ.α. ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 139, επισημάνθηκε ότι όσο σοβαρότερη είναι η κατηγορία, ανάλογα αυξημένο είναι και το κίνητρο του υποδίκου να αποφύγει τη δίκη του. Βεβαίως υπάρχουν διαβαθμίσεις στη σοβαρότητα των αδικημάτων ανάλογα με τις συνθήκες, τα γεγονότα και τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων σε κάθε συγκεκριμένη υπόθεση. Στην Οικονομίδης v. Αστυνομίας, Ποιν.΄Εφ. 7514, ημερ. 05.11.2003, επισημαίνεται ότι η σοβαρότητα του αδικήματος ήταν αυταπόδεικτη από τη στιγμή που για ένα από τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται προβλέπεται φυλάκιση δια βίου. Στην παρούσα υπόθεση τα αδικήματα τα οποία αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος είναι σοβαρά. Ενδεικτικό της σοβαρότητας τους είναι κατά κύριο τα αδικήματα της διάρρηξης κατοικίας κατά τη διάρκεια της νύκτας όπου το άρθρο 292(α) του Κεφ. 154 προβλέπει ποινή φυλάκισης 7 ετών, το αδίκημα της κλοπής από κατοικία στη βάση του άρθρου 266(β) του Κεφ. 154 το οποίο προβλέπει ποινή φυλάκισης 5 ετών, του αδικήματος της εισόδου σε κατοικία με σκοπό την διάπραξη κακουργήματος το οποίο μάλιστα αναφέρει ότι αν το ποινικό αδίκημα διαπράττεται κατά τη διάρκεια της νύκτας ο υπαίτιος υπόκειται σε φυλάκιση 7 ετών σύμφωνα και με το άρθρο 293 του Κεφ. 154, και για το αδίκημα της κατοχής διαρρηκτικών οργάνων σύμφωνα με το άρθρο 296(γ) του Κεφ. 154 προβλέπεται σε περίπτωση καταδίκης ποινή φυλάκισης μέχρι και 5 χρόνων. Για τη διαπίστωση ύπαρξης πιθανότητας καταδίκης εξετάζεται το υπάρχον μαρτυρικό υλικό στην όψη του και μόνο, χωρίς το Δικαστήριο να προβαίνει σε αξιολόγησή του ή σε οποιαδήποτε ευρήματα επί της ουσίας της υπόθεσης, εφόσον δεν αποφασίζεται στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας η ενοχή ή μη του κατηγορουμένου. Θέματα που σχετίζονται με ισχυρισμούς που αφορούν τη νομιμότητα της σύλληψης του υπόπτου, όπως επίσης και τη δεκτότητα μαρτυρίας που βασίζεται σε δηλώσεις του υπόπτου ή άλλα θέματα που αφορούν τη δεκτότητα μαρτυρίας (όπως ότι η μαρτυρία λήφθηκε παράνομα), αξιοπιστίας της μαρτυρίας, αντιφάσεων κτλ εξετάζονται κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας της ουσίας της υπόθεσης και όχι στο στάδιο της εξέτασης αίτησης για την κράτηση ή όχι κατηγορουμένου. Έχω διεξέλθει με προσοχή το μαρτυρικό υλικό, όπως αυτό παρουσιάζεται στις καταθέσεις (Τεκμήριο 1). Με βάση το σύνολο της μαρτυρίας αυτής, κρίνω ότι υπάρχει πιθανότητα και μόνο καταδίκης του Κατηγορούμενου στις κατηγορίες που θα αντιμετωπίζει χωρίς βεβαίως να αποκλείεται κάθε λογική προσδοκία για αθώωση. Ιδιαίτερα η προσοχή του Δικαστηρίου στράφηκε στην ανακριτική κατάθεση του κατηγορούμενου ημερομηνίας 29.10.2022 στην οποία φαίνεται ο ίδιος να παραδέχεται την διάπραξη των αδικημάτων αλλά και στο υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας η οποία φαίνεται να εμπλέκει τόσο τον κατηγορούμενο όσο και άλλα πρόσωπα στα αδικήματα που περιλαμβάνονται στην υπό εξέταση υπόθεση. Επαναλαμβάνω λοιπόν, ότι στη βάση αυτού του υλικού θεωρώ ότι η μαρτυρία που εμπλέκει τον Κατηγορούμενο στις επίδικες κατηγορίες είναι επαρκής για να πιθανολογήσει καταδίκη.[1] Σε περίπτωση καταδίκης, με βάση τα περιστατικά διάπραξης των αδικημάτων και ανάλογα βεβαίως με τις ιδιαίτερες συνθήκες του Κατηγορούμενου, αναμένεται η επιβολή αυστηρών ποινών. Επομένως συντρέχει και αυτός ο παράγοντας που προσδιορίζει τον κίνδυνο της φυγοδικίας. Έχοντας αναφέρει όλα τα πιο πάνω, υπογραμμίζω ότι η πιθανότητα μη προσέλευσης ενός κατηγορούμενου στη δίκη δεν πρέπει να εκτιμάται μόνο με αναφορά στη σοβαρότητα των αδικημάτων, την πιθανότητα καταδίκης και τις ποινές. Στην Κρίνος Θεοχάρους κ.α. ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 48, αναφέρθηκαν τα εξής: «Είναι όμως επίσης νομολογημένο πως σε καμιά περίπτωση δεν εκτιμάται η πιθανότητα μη προσέλευσης με κατά απομόνωση αναφορά στη σοβαρότητα του αδικήματος, την πιθανότητα καταδίκης και την επιβληθησόμενη ποινή, αυτόματα δηλαδή, χωρίς τον συνυπολογισμό άλλων σχετικών δεδομένων. Το εγχείρημα συνίσταται όχι απλώς στην αποτίμηση γενικών ενδεχομένων από την κατ' ισχυρισμόν διάπραξη αδικήματος ορισμένης σοβαρότητας για το οποίο μπορεί να καταδικασθεί ο κατηγορούμενος αλλά στην αποτίμηση της πιθανότητας να διαφύγει ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος». Σημειώνω και την απόφαση Μιχάλης Α. Ψύλλας ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 201/2007, ημερ. 28.8.2007, όπου επαναλήφθηκε ότι η αναφορά στη σοβαρότητα των αδικημάτων δεν είναι αρκετή και πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και άλλες παράμετροι. Στην Χ"Δημητρίου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 45 ανασκοπήθηκε η Νομολογία και εξηγήθηκε ακριβώς ότι η πρόβλεψη σε σχέση με τα ενδεχόμενα μπορεί να έχει ως πηγή «εγγενείς ενδείξεις» που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της υπόθεσης, αλλά και το ιστορικό του υποδίκου και στοιχεία από την ίδια την υπόθεση. Παράγοντες που λαμβάνει υπόψη το Δικαστήριο κατά την εξέταση των πιο πάνω είναι, μεταξύ άλλων, εκείνοι που συνδέονται με τον χαρακτήρα του κατηγορουμένου, την κατοικία του, το επάγγελμά του, τα οικονομικά του, τους οικογενειακούς δεσμούς και όλων των ειδών τους δεσμούς με τη χώρα στην οποία διώκεται, καθώς και γενικότερα θέματα υγείας. Στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Σιδερένος κ.α., Ποιν. Εφ. 73-76/2008, ημερ. 23.4.2008, λέχθηκε ότι οι προσωπικές συνθήκες εξετάζονται με αναφορά στο σχετικό κριτήριο, κατά πόσο δηλαδή οι συνθήκες αυτές ανατρέπουν τη σκέψη στον κατηγορούμενο να μην εμφανιστεί στο δικαστήριο για να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες που του προσάπτονται. Δεν εξετάζονται οι προσωπικές συνθήκες με σκοπό να επιδειχθεί επιείκεια στον κατηγορούμενο, απαλλάσσοντάς τον από την ταλαιπωρία της προφυλάκισης. Οι πιο πάνω παράγοντες πρέπει να συνεκτιμώνται ανάμεσα στα άλλα και με τον παράγοντα της παρακώλυσης στην ετοιμασία της υπεράσπισης λόγω της κράτησης (Savva & Another (No.2) v. Police
(1997)2 C.L.R. 292), αλλά και με τον χρόνο κράτησης (Χ''Δημητρίου ανωτέρω). Όλοι αυτοί οι παράγοντες έχουν αναγνωρισθεί από τη Νομολογία μας ως παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη στα πλαίσια αιτήσεων κράτησης. Ωστόσο, όπως υπογραμμίσθηκε στη Βασιλείου (ανωτέρω), τέτοιοι παράγοντες, όπως και οι επιπτώσεις της κράτησης στην προσωπική, οικογενειακή και επαγγελματική ζωή ενός υποδίκου, έστω και αν είναι δυσμενείς, δεν υπερφαλαγγίζουν το γενικό δημόσιο συμφέρον για την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης. Στην παρούσα υπόθεση ο Κατηγορούμενος είναι Κύπριος Υπήκοος ηλικίας 28 ετών μόνιμος κάτοικος Κύπρου ο οποίος παρά το γεγονός ότι από το έτος 2018 αντιμετωπίζει ποινικές υποθέσεις για σοβαρής φύσεως αδικήματα δεν έχει εγκαταλείψει την Κύπρο μάλιστα και αυτό δεν έχει αμφισβητηθεί φαίνεται να τηρεί τους όρους που του έχουν επιβληθεί για σκοπούς εξασφάλισης της παρουσίας του στις εκκρεμούσες υποθέσεις. Συνεπώς προκύπτει πως ο Κατηγορούμενος έχει ισχυρούς δεσμούς με την Κυπριακή Δημοκρατία, συνεπώς θεωρώ πως δεν υπάρχει λαμβάνοντας υπόψη τις προσωπικές αυτές περιστάσεις του κατηγορούμενου ο κίνδυνος αυτός να διαφύγει και να μην προσέλθει στην δίκη του. Ενόψει της κατάληξης μου αυτής ο λόγος κράτησης στη βάση του κινδύνου φυγοδικίας απορρίπτεται. Πιθανότητα διάπραξης ίδιου ή άλλου αδικήματος: Υπενθυμίζεται πως ο κίνδυνος διάπραξης από μέρους του Κατηγορούμενου ιδίου ή άλλου αδικήματος μπορεί να δικαιολογήσει από μόνος του την κράτηση μέχρι την δίκη του. Στο δικαστήριο παραδόθηκαν αντίγραφα Κατηγορητηρίων που αφορούν τον Κατηγορούμενο. Πρόκειται ως αναφέρθηκε και δεν έχει αμφισβητηθεί για ποινικές υποθέσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου εναντίον του Κατηγορούμενου και ποιο συγκεκριμένα οι ποινικές υποθέσεις [], [] και []. Η ποινική υπόθεση [] αφορά σε αδικήματα καλλιέργειας, κατοχής και χρήσης ελεγχόμενων φαρμάκων με χρόνο καταλογιζόμενης διάπραξης το έτος
- Η ποινική υπόθεση [] αφορά σε αδικήματα διάρρηξης και κλοπής από κτίριο με χρόνο καταλογιζόμενης διάπραξης το έτος
- Τέλος η ποινική υπόθεση [] αφορά σε αδικήματα διάρρηξης κτιρίου, κατοχής διαρρηκτικών οργάνων και εργαλείων, παράνομης κατοχής περιουσίας, κατοχής και μεταφοράς εκρηκτικών υλικών με καταλογιζόμενο χρόνο διάπραξης τον Αύγουστο του
- Έχοντας την ευκαιρία να μελετήσω τα συγκεκριμένα κατηγορητήρια διαπιστώνω ότι κάποια από αυτά περιλαμβάνουν σοβαρές κατηγορίες με μάλιστα η εκδίκαση τους να τροχοδρομείται συνοπτικά μετά από συγκατάθεση που δόθηκε από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Πρόκειται για παρόμοιας φύσεως αδικήματα με τα υπό εξέταση αφού αφορούν αδικήματα κατά της περιουσίας. Επειδή πολύ επιχειρηματολογία από πλευράς υπεράσπισης ασχολήθηκε με το ζήτημα του γεγονότος ότι δεν πρόκειται για τα ίδια αδικήματα όπως αυτά που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος με την υπό εξέταση υπόθεση είναι αρκετό να αναφέρω πως σύμφωνα και με τη νομολογία μας[2] η πιθανότητα διάπραξης άλλου αδικήματος δεν περιορίζεται κατ ανάγκη σε παρόμοιο με το υπό εκδίκαση αδίκημα. Η έννοια της εξέτασης της πιθανολόγησης διάπραξης νέου αδικήματος δεν συνδέεται μόνο με το υπό εξέταση αδίκημα, αλλά και με την επιθυμία προστασίας του κοινωνικού συνόλου. Ακόμα μπορεί να λεχθεί ότι εξυπηρετούνται και τα συμφέροντα του ίδιου του κατηγορούμενου ο οποίος λόγω του περιορισμού του αποτρέπεται από τη διάπραξη νέων αδικημάτων που επιφέρουν τιμωρία.[3] Τα όσα έχουν λεχθεί από τον Δικαστή κ. Ιωαννίδη στα πλαίσια της Ποινικής Έφεσης Αρ. 195/2020 μεταξύ Αργύρη v. Δημοκρατίας, ημερ. 23.12.2020 είναι απόλυτα σχετικά ως προς την εξέταση του λόγου αυτού. Στη Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 130, επαναλαμβάνεται ότι η πιθανότητα διάπραξης ίδιου ή άλλου αδικήματος είναι δυνατό να αποτελέσει τον αποφασιστικό παράγοντα για την απόφαση του Δικαστηρίου, αφού κάθε παράγων εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς δικαιολογεί την έκδοση διατάγματος κράτησης. Μάλιστα, με αναφορά στη Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 7, λέχθηκε ότι η άποψη ότι πρέπει σε κάθε περίπτωση να υπάρχει συρροή όλων των παραγόντων που καθιέρωσε η Νομολογία, περιλαμβανομένης και της πιθανότητας επανάληψης αδικημάτων, δεν βρίσκει έρεισμα ούτε στη λογική ούτε στη Νομολογία. Συνοψίζοντας, αυτό που προκύπτει από τη Νομολογία, είναι ότι δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία σε σχέση με την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων. Αρκεί να δημιουργείται ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα στη βάση του συνόλου του υλικού που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου (Φενερίδης
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2101, Πατατάρης ν. Αστυνομίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 46 και Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 113/15 (Σχ. με 115/15) απόφαση ημερ. 02.06.2015). Επιπρόσθετα και στην υπόθεση ΙΩΑΝΝΟΥ v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 25/2022, 4/2/2022 η Δικαστής κα. Σταματίου ανάφερε τα εξής σχετικά: Ο κίνδυνος διάπραξης νέων αδικημάτων αποτελεί έναν από τους τρεις αυτοτελείς λόγους για τους οποίους το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει την κράτηση ενός υποδίκου μέχρι τη δίκη του. Στη Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 45 αναφέρθηκε ότι η πρόβλεψη αναφορικά με την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων δεν μπορεί παρά να στηρίζεται είτε σε στοιχεία που προέρχονται από το ιστορικό του υπόδικου ή της υπόθεσης, είτε σε εγγενείς ενδείξεις που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της. Για να καταλήξει το Δικαστήριο σε συμπέρασμα για τη διάπραξη άλλου αδικήματος, δεν απαιτείται σύμφωνα με τη Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 130, ακριβής μαρτυρία. Αρκεί αν, με βάση όλα τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, να δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει πιθανότητα. Στην υπό εξέταση υπόθεση κρίνω πως υπάρχει πιθανότητα διάπραξης από μέρους του Κατηγορούμενου σε περίπτωση που αυτός αφεθεί ελεύθερος άλλων αδικημάτων παρόμοιας η ακόμα και άλλης φύσεως από αυτά που αντιμετωπίζει με την υπό εξέταση υπόθεση. Χωρίς σε καμιά περίπτωση να παραγνωρίζεται το τεκμήριο της αθωότητας του Κατηγορούμενου το σύνολο των εκκρεμούσων στο Ε.Δ. Πάφου εναντίον του ποινικών υποθέσεων τόσο για παρόμοια όσο και για διαφορετικής φύσεως αδικήματα με αυτά που αντιμετωπίζει με την υπό εξέταση υπόθεση είναι αρκετά για να δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι σε περίπτωση που αυτός αφεθεί ελεύθερος υπάρχει ο κίνδυνος διάπραξης από μέρους του άλλων αδικημάτων. Η ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου από πιθανές παράνομες πράξεις του Κατηγορούμενου θεωρώ ότι στην παρούσα υπόθεση και στη βάση των δεδομένων που μου έχουν δοθεί είναι τέτοια που ικανοποιούν αυτό τον παράγοντα. Λαμβάνοντας λοιπόν σχετική καθοδήγηση από την Νομολογία την οποία έχω παραθέσει ανωτέρω και στην βάση των όσων έχουν τεθεί ενώπιον μου προς υποστήριξη του αιτήματος της κράτησης κρίνω ότι υπάρχει στην παρούσα περίπτωση πιθανότητα διάπραξης ιδίων ή άλλων αδικημάτων αν ο Κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος. Κατά συνέπεια ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια εκδίδω διάταγμα για την κράτηση του Κατηγορούμενου μέχρι τις [] ημερομηνία που έχει οριστεί η παρούσα υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου. Για σκοπούς παρουσίασης του στο Δικαστήριο εκδίδω διάταγμα προσαγωγής του (bring up order). (Υπ.) ................ Ν. Φακοντής, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Κουννάς v Δημοκρατίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 423 [2] Lefkios Rodosthenous and Another v. The Police
(1961)1 CLR 50 [3] R. v Wharton 1955 Cr. L. R. 565. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο