Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΕΥΡΟΣ ΣΑΒΒΑ, Αρ. Υπόθεσης: 6337/22, 15/12/2022

(7)κατηγορίες που αφορούν αδικήματα τα οποία διέπραξε κατά παράβαση των διατάξεων του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/1977, όπως επίσης και άλλες κατηγορίες οι οποίες αναφέρονται στη συνέχεια. · Η 1η κατηγορία αφορά το αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α', δηλαδή κοκαΐνης συνολικού βάρους 101,37 γραμμαρίων, · Η 2η κατηγορία παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α', με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα , δηλαδή κοκαΐνης συνολικού βάρους 101,37 γραμμαρίων, · Η 3η κατηγορία αφορά παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α', δηλαδή δύο ζυγαριές ακριβείας στις οποίες στις οποίες ανιχνεύθηκαν ίχνη κοκαΐνης, · Η 4η κατηγορία αφορά παράνομη χρήση ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α', δηλαδή κοκαΐνης, · Η 5η κατηγορία παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β', δηλαδή κάνναβη συνολικού βάρους 12,75 γραμμαρίων, · Η 6η κατηγορία παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β', δηλαδή δύο ζυγαριές ακριβείας στις οποίες ανιχνεύθηκαν ίχνη κάνναβης, · Η 7η κατηγορία αφορά παράνομη χρήση ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β', δηλαδή κάπνισε κάνναβη. · Η 8η Κατηγορία αφορά τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, δηλαδή, απέκτησε το χρηματικό ποσό των €3.395 ενώ γνώριζε ότι αποτελούσε έσοδο από τη διάπραξη του αδικήματος της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α. · Η 9η κατηγορία αφορά το ότι την 09/12/21 είχε την παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β', δηλαδή κάνναβη συνολικού βάρους 0,9469 γραμμαρίων. · Η 10η κατηγορία αφορά ότι την 09/12/21 είχε την παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β', δηλαδή μια ζυγαριά ακριβείας στην οποία ανιχνεύθηκαν ίχνη κάνναβης. · Η 11η κατηγορία αφορά ότι την 09/12/21 είχε την παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β', δηλαδή ένα μισοκαπνισμένο χειροποίητο τσιγάρο 5 εκατοστών εντός του οποίου υπήρχε και πράσινη ξηρή φυτική ύλη κάνναβης. · Η 12η κατηγορία αφορά ότι την 09/12/21 είχε κάνει παράνομη χρήση ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β', δηλαδή κάπνισε κάνναβη. · Η 13η κατηγορία αφορά την κατηγορία της αμελούς οδήγησης, ότι δηλαδή την 02/09/2022 ενώ οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα του προκάλεσε δυστύχημα. · Η 14η κατηγορία αφορά την κατηγορία της οδήγησης μηχανοκίνητου οχήματος υπό την επήρεια ναρκωτικών. Τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση και τα οποία δεν έτυχαν αμφισβήτησης από την υπεράσπιση είναι τα πιο κάτω: Αρχικά η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής υιοθέτησε τις λεπτομέρειες των αδικημάτων σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος. Περαιτέρω ανέφερε ότι στις 02.09.2022 και η ώρα 16:30, κατόπιν πληροφορίας και σχετικής παρακολούθησης από μέλη της ΥΚΑΝ Πάφου, οι οποίοι επέβαιναν σε δύο υπηρεσιακά οχήματα ανακοπών, επιχείρησαν να ανακόψουν για έλεγχο, στον δρόμο πίσω από το κτιριακό συγκρότημα του Kings Avenue Mall στην Πάφο το όχημα με αριθμούς εγγραφής [ ], το οποίο όπως διαπιστώθηκε οδηγείτο από τον Κατηγορούμενο. Κατά τον πιο πάνω χρόνο ανακοπής, τα δύο υπηρεσιακά οχήματα ανακοπών που ενεπλάκησαν σ' αυτή, είχαν σε λειτουργία τους φάρους και τις σειρήνες τους, φορούσαν υπηρεσιακά γιλέκα, εξήλθαν από τα υπηρεσιακά οχήματα και κάλεσαν τον οδηγό να σταματήσει, φωνάζοντας «Αστυνομία σταμάτα». Μόλις ο Κατηγορούμενος αντιλήφθηκε την παρουσία των μελών της ΥΚΑΝ στο μέρος, παρέλειψε να σταματήσει και με σκοπό να αποφύγει τον έλεγχο, κινήθηκε με την όπισθεν ταχύτητα οδηγώντας αλόγιστα και κατά τρόπο επικίνδυνο για τα άλλα οχήματα και πεζούς. Αμέσως ο Κατηγορούμενος σταμάτησε και στην προσπάθειά του να κινηθεί και πάλι με μπροστινή ταχύτητα για να διαφύγει, συγκρούστηκε με το μπροστινό μέρος του υπηρεσιακού οχήματος, με αριθμούς εγγραφής [ ], το οποίο είχε σταματήσει μπροστά του. Μετά τη σύγκρουση των δύο οχημάτων, οι Αστυφύλακες που επέβαιναν στα πιο πάνω υπηρεσιακά οχήματα προσέγγισαν το πιο πάνω ύποπτο όχημα και ακινητοποίησαν τον Κατηγορούμενο, ο οποίος ήταν στη θέση του οδηγού καθώς και άλλα πρόσωπα. Μεταξύ των ωρών 16:40 ‑ 17:10 της ίδιας ημέρας, στην παρουσία του Κατηγορούμενου διενεργήθηκε έρευνα στο όχημα. Κατά την έρευνα και η ώρα 16:40 στο χαλάκι του πατώματος στη θέση του οδηγού, εντοπίστηκε και παραλήφθηκε ένα τσαντάκι μέσης, χρώματος μαύρου με την επιγραφή «Cyprus» το οποίο περιείχε ένα διαφανές σακούλι δεμένο κόμπο, εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα άσπρης ουσίας, ομοιάζουσας με κοκαΐνη και το χρηματικό ποσό των €3.395 σε χαρτονομίσματα διαφόρων αξιών. Όταν υποδείχθηκε στον Κατηγορούμενο απάντησε ότι «Είναι δικά μου», όπου και του επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο και απάντησε «Εν μία εκατοσταρούα κόκα εν δική μου». Ανακρινόμενος προφορικά όσον αφορά το χρηματικό ποσό, ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι είναι δικό του, χωρίς να δίνει ικανοποιητικές εξηγήσεις όσον αφορά την προέλευσή του και συνελήφθηκε για το αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης κατοχής περιουσίας. Η έρευνα στο όχημα συνεχίστηκε, όπου η ώρα 16:44 κάτω από την καρέκλα του συνοδηγού εντοπίστηκε τεμάχιο χαρτιού, χρώματος άσπρου, εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης. Υποδείχθηκε στον Κατηγορούμενο και απάντησε επίσης, ότι είναι δική του. Ακολούθως η ώρα 16:50 εντοπίστηκε σε θήκη πίσω από το κάθισα του οδηγού του οχήματος τεμάχιο άσπρου χαρτιού, εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης. Επίσης υποδείχθηκε στον Κατηγορούμενο και απάντησε ότι είναι δική του. Στις 16:52 εντοπίστηκε πάνω στο πισινό κάθισμα ένα πακέτο τσιγάρα. Παραλήφθηκε και ανοίχθηκε και διαφάνηκε ότι εντός αυτού υπήρχαν ένα τεμάχιο νάιλον διαφανές σακούλι, εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης, ένα τεμάχιο νάιλον διαφανές σακούλι εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα άσπρης ουσίας, η οποία έμοιαζε με κοκαΐνη. Υποδείχθηκε και ο Κατηγορούμενος απάντησε ότι επίσης είναι δική του. Στις 16:56 εντοπίστηκε στη θήκη του χειρόφρενου του οχήματος μία ζυγαριά ακριβείας χρώματος μαύρου με την επιγραφή GZ115, πάνω στην οποία υπήρχαν ίχνη πράσινης ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης και άσπρης ουσίας, ομοιάζουσας με κοκαΐνη. Υποδείχθηκε στον Κατηγορούμενο και δεν έδωσε οποιαδήποτε απάντηση. Ανακρινόμενος προφορικά ο Κατηγορούμενος στο μέρος από τη μάρτυρα 9, αφού του επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο απάντησε «Τούτα τα ναρκωτικά που βρήκατε σήμερα μέσα στο αυτοκίνητό μου, με αριθμούς εγγραφής [ ] εν ούλλα δικά μου τζιαι είχα τα για δική μου χρήση». Η σκηνή του δυστυχήματος σχεδιαγραφήθηκε από τα μέλη της Τροχαίας Πάφου, τα οποία ενημερώθηκαν και προσήλθαν στον μέρος. Από τη σύγκρουση με το υπηρεσιακό όχημα με αριθμούς εγγραφής [ ] και το όχημα με αριθμούς εγγραφής [ ] υπέστηκαν υλικές ζημιές, ενώ κανένα πρόσωπο δεν τραυματίστηκε. Να σημειωθεί ότι στον Κατηγορούμενο έγινε προκαταρκτικός έλεγχος νάρκοτεστ με θετική ένδειξη και στην πορεία, του λήφθηκε δείγμα σάλιου για τελική εξέταση νάρκοτεστ, το οποίο στάλθηκε στο γενικό χημείο του κράτους για επιστημονικές εξετάσεις. Μεταξύ των ωρών 19:15 ‑ 19:40 στις 02/09/22 διενεργήθηκε έρευνα στην οικία του. Κατά τη διάρκεια της έρευνας, η οποία διενεργήθηκε στην παρουσία του και της συζύγου του, ο ίδιος ο Κατηγορούμενος παρέδωσε μία συσκευασία χάρτινη, χρώματος μαύρου με μωβ, εντός της οποίας υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης. Του υποδείχθηκε και του αναφέρθηκε ότι απαγορεύεται η κατοχή και απάντησε ότι «Εν δικό μου». Σε προκαταρκτικό έλεγχο που διενεργήθηκε από τη μάρτυρα 9, στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου με ειδικό tester στην άσπρη ουσία και στην πράσινη ξηρή φυτική ύλη των τεκμηρίων, διαφάνηκε ότι ήταν κοκαΐνη και κάνναβη αντίστοιχα. Όλα τα τεκμήρια στάλθηκαν για επιστημονικές εξετάσεις και διαφάνηκε από την έκθεση ότι, τόσο η άσπρη ουσία που ομοίαζε με κοκαΐνη ήταν βάρους 101,37 γραμμαρίων και η κάνναβη ήταν 12,75 γραμμαρίων. Λήφθηκε ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο, όπου μεταξύ άλλων ανέφερε ότι τα ανευρεθέντα ναρκωτικά είναι δικά του και τα κατείχε για δική του χρήση και ότι τα υπόλοιπα πρόσωπα που ήταν εκεί δεν είχαν καμιά σχέση. Επίσης, ανέφερε ότι αγόρασε 50 γραμμάρια κοκαΐνης για το ποσό των €2.250 και στη συνέχεια την αραίωσε με ινοσιτόλη. Ουσία, που όπως ανέφερε διάβασε στο διαδίκτυο ότι χρησιμοποιείται για την αραίωση της κοκαΐνης, καθώς και μαγειρική σόδα. Ισχυρίστηκε ότι αγόρασε τέτοια μεγάλη ποσότητα κοκαΐνης, αφού είναι καθημερινός χρήστης και λόγω του ότι αγοράζοντας ποσότητα κοκαΐνης οικονομικά ήταν προς το συμφέρον του, και ισχυρίστηκε ότι την είχε στην κατοχή του με σκοπό να την κρύψει. Όσον αφορά την κάνναβη ανέφερε ότι την αγόρασε για το ποσό των €150 και ακολούθως τη χώρισε και την έκρυψε στο αυτοκίνητό του. Όσον αφορά τις δύο ζυγαριές ακριβείας που ανευρέθηκαν, ανέφερε ότι του ανήκουν και τις κατείχε με σκοπό να ζυγίζει την ποσότητα κοκαΐνης και κάνναβης που έκανε χρήση. Τέλος, όσον αφορά το χρηματικό ποσό που βρέθηκε στην κατοχή του ισχυρίστηκε ότι ανήκει στον ίδιο και στη σύζυγό του και ότι προέρχεται από φακελάκια που έλαβε από τον γάμο τους, ο οποίος τελέστηκε πριν από ενάμιση μήνα. Το ποσό των €500 θα το πλήρωνε για ενοίκιο της οικίας, όπου διέμενε με τη σύζυγό του και τα υπόλοιπα θα τα χρησιμοποιούσε με σκοπό να επιδιορθώσει το αυτοκίνητό του, το οποίο είχε μηχανικά προβλήματα. Αρνήθηκε να κατονομάσει το πρόσωπο από το οποίο προμηθεύτηκε τα ανευρεθέντα ναρκωτικά, εκφράζοντας φόβο για τον ίδιο, αλλά και για τα μέλη της οικογένειάς του. Τέλος, ανέφερε ότι η τελευταία φορά που έκανε χρήση κοκαΐνης και κάνναβης ήταν στις 02.09.22. Συνελήφθηκε με δικαστικό ένταλμα σύλληψης, κατά την ώρα της σύλληψής του, ανέφερε ότι «Τα λεφτά εν που τον γάμο και τα ναρκωτικά εν για δική μου χρήση». Περαιτέρω η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου και κατέθεσε περαιτέρω ως τεκμήριο κατάλογο τεκμηρίων τα οποία ζήτησε όπως αυτά κατασχεθούν και καταστραφούν ενώ το χρηματικό ποσό των €3.395 ζήτησε να κατασχεθεί και να δοθεί στον Κέντρο Απεξάρτησης Τόλμη στην Πάφο. Λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για ετοιμασία έκθεσης από το Γραφείο Ευημερίας. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της (Τεκμήρια 2) ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 27 ετών, παντρεμένος και πατέρας 2 ανήλικων παιδιών. Ο κατηγορούμενος είναι το 3ο παιδί πολυμελούς οικογένειας οι σχέσεις των οποίων είναι καλές. Οι γονείς του εργάζονται στο [ ]. Επιπλέον, ασχολούνται με την καλλιέργεια αμπελιών και την πώληση φρούτων. Επίσης τα αδέλφια του διαμένουν επίσης στην Πάφο και εργάζονται. Από σχέση που διατηρούσε από 17 ετών, ο κατηγορούμενος απέκτησε μια κόρη, σήμερα 8 ετών, εκτός γάμου. Όταν το παιδί ήταν περίπου ενός έτους , το ζεύγος ήρθε σε οριστική διάσταση , όμως οι σχέσεις του παραμένουν, μέχρι σήμερα αρμονικές. Η πρώην συμβία του, διαμένει στην Πάφο και υποαπασχολείται στο κομμωτήριο της αδελφής του κατηγορούμενου. Παρά την κράτηση του στης Κεντρικές φυλακές, η κόρη του συνεχίζει να διανυκτερεύει στο σπίτι του 3 φορές την εβδομάδα, σύμφωνα με το σχετικό διάταγμα επικοινωνίας και τον επισκέπτεται στο Τμήμα φυλακών σε εβδομαδιαία βάση, χωρίς όμως να γνωρίζει τον πραγματικό λόγο που βρίσκεται εκεί ο Κατηγορούμενος. Τα τελευταία 2 χρόνια ο κατηγορούμενος διατηρούσε δεσμό με γυναίκα την οποία παντρεύτηκε τον Μάϊο του 2022. Έχουν αποκτήσει ένα γιο, σήμερα 14 μηνών και η σύζυγος του διανύει τον 8ο μήνα της 2η εγκυμοσύνης της. Η σύζυγος του εργάζεται όμως λόγω επιπλοκών κατά την εγκυμοσύνη της , τους τελευταίους μήνες βρίσκεται στο σπίτι με άδεια ασθενείας. Ο κατηγορούμενος ανέφερε περαιτέρω ότι κάνει χρήση κάνναβης από το λύκειο. Μετά το χωρισμό του από την πρώτη συμβία του και μητέρα του πρώτου του παιδιού, άρχισε επιπλέον την χρήση κοκαΐνης, γεγονός το οποίο τον οδήγησε σε περαιτέρω παραβατική συμπεριφορά. Όπως αναφέρει, αν και δεν έκανε χρήση παρουσία της οικογένειας του, εκείνοι γνώριζαν τον εθισμό του και εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους. Αρχές του 2022, ο αναφερόμενος ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα, με αποτέλεσμα , από τότε να παρουσιάζει κρίσεις πανικού. Σύμφωνα με τα όσα υποστήριξε, έχει έκτοτε μειώσει την χρήση ουσιών και άρχισε φαρμακευτική αγωγή. Πλέον δηλώνει ότι αντιλαμβάνεται τα λάθη του που τον οδήγησαν στη σημερινή του κατάσταση και τις επιπτώσεις που επέφεραν οι πράξεις του στην οικογένεια του. Έχει αποτεθεί στο πρόγραμμά απεξάρτησης του Τμήματος των φυλακών «ΔΑΝΑΗ», καθώς επίσης παρακολουθεί μαθήματα ψυχολογίας και κάνει συστηματικά γυμναστική. Δεν αναφέρθηκαν άλλα χρόνια θέματα υγείας. Περαιτέρω ο κατηγορούμενος διέκοψε την φοίτηση του στην α' τάξη του κλάδου ξενοδοχειακών της τεχνικής σχολής και μετέφερε τη φοίτηση του στο Ενιαίο λύκειο. Διέκοψε τη φοίτηση στην β' τάξη λυκείου και κατατάγηκε στην Εθνική Φρουρά για να εκτίσει υποχρεωτική διετή στρατιωτική θητεία. Απαλλάχθηκε από τα καθήκοντα του έπειτα από 1 χρόνο υπηρεσίας, με σύσταση ιατροσυμβουλίου , καθώς θα αποκτούσε το πρώτο του παιδί. Μετά την αποστράτευση του, εντάχθηκε στον κλάδο Μηχανολογίας της Τεχνικής σχολής , ενώ παράλληλα εργαζόταν ως βοηθός διανομέας σε συγκεκριμένη εταιρεία. Όπως αναφέρει εγκατέλειψε για ακόμα μια φορά το σχολείο μετά το χωρισμό του από την α' συμβία του. Λόγω της εποχικότητας της εργασίας του στην εν λόγω εταιρεία , κατά τους χειμερινούς μήνες, εργαζόταν ως εργάτης σε ανασκαφές μαζί με τον πατέρα του. Πριν 2 χρόνια, εργάστηκε κατά την καλοκαιρινή περίοδο στο Αεροδρόμιο Πάφου, αναγκάστηκε όμως να τερματίσει την απασχόληση του, καθώς βρέθηκε αντιμέτωπος με κατηγορίες για οδήγηση υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών. Τα τελευταία 2 χρόνια, εργαζόταν σε ευκαιριακή βάση και βοηθούσε τους γονείς του στα χωράφια ή αναλάμβανε άλλες χειρωνακτικές μικροεργασίες. Πριν από τη σύλληψη του, διέμενε με τη σύζυγο του και το γιό του σε ενοικιαζόμενη κατοικία. Μετά τη σύλληψη του, η σύζυγος του μετακόμισε στο πατρικό του κατηγορούμενου έτσι ώστε να έχει τη στήριξη των γονέων του κατηγορούμενου. Πριν τη σύλληψη του τα εισοδήματα του ήταν περί τα €600-€700 , μηνιαίως από ευκαιριακή απασχόληση. Δεν διαθέτει στο όνομα του ακίνητη ιδιοκτησία, ούτε κινητή περιουσία εκτός από ένα αυτοκίνητο αξίας €28.000 το οποίο βρίσκεται στο όνομα της συζύγου του, όπως επίσης και καταθέσεις €5000 - €6000 σε λογαριασμό της συζύγου του. Διατηρεί ένα ιδιωτικό χρέος για αγορά αυτοκινήτου για το οποίο κατέβαλε μηνιαία δόση €500= . Καταβάλλει περαιτέρω €177 ως διατροφή , πλέον €50 - €100 μηνιαίως για δραστηριότητες της 8χρονης κόρης του. Κατά τη συνέντευξη του ήταν ευγενικός και πρόθυμος να απαντήσει. Δήλωσε κατά τη συνέντευξη του, ότι ενήργησε με απερισκεψία σε μια περίοδο που η οικογένεια του αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες , καθώς ούτε ο ίδιος ούτε η σύζυγος του εργάζονταν σταθερά. Αντιλαμβανόμενος τις επιπτώσεις που επέφερε στην οικογένεια του ο εθισμός του στα ναρκωτικά και η εμπλοκή του σε παράνομες δραστηριότητες , ο κατηγορούμενος αιτήθηκε συνεργασίας με το πρόγραμμα απεξάρτησης του Τμήματος Φυλακών. Στην αγόρευση του, ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης κάλεσε το Δικαστήριο να εκλάβει τα πιο κάτω ως ελαφρυντικούς παράγοντες:

(1)Τα όσα αναφέρονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας η οποία βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου ως Τεκμήριο 2. Συγκεκριμένα αναφέρθηκε στο ότι ο κατηγορούμενος είναι πατέρας δυο

(2)παιδιών και σε ένα μήνα θα έρθει στον κόσμο και το τρίτο του παιδί και ότι προέρχεται από συγκροτημένη οικογένεια. Τόνισε περαιτέρω ότι η οικογένεια του τον στηρίζει και όλοι τους ενδιαφέρονται να σταματήσει την κακή αυτή συνήθεια. Η οικογένεια και το ένα παιδί του τον επισκέπτονται κάθε εβδομάδα στις φυλακές όπου βρίσκεται.

(2)Τόνισε περαιτέρω ότι μέσα από την κατάθεση του η οποία καταχωρήθηκε ως τεκμήριο 3, προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος έχει συνειδητοποιήσει τις συνέπειες των πράξεων του αφού συγκεκριμένα αναφέρει σε αυτήν ότι «τούτο που έγινε σήμερα μπορεί να έγινε για το καλό μου, για να σταματήσω να κάνω χρήση ναρκωτικών».

(3)Επίσης ανέφερε ότι έχει ήδη ενταχθεί σε πρόγραμμα απεξάρτησης από τα ναρκωτικά, τονίζοντας ότι την προσπάθεια αυτή την χρωστά στα παιδιά του, τον εαυτό του και τους δικούς του.

(4)Τις δυσμενείς επιπτώσεις της φυλάκισης τους στην οικογένεια του, αφού αναμένεται όπως χαρακτηριστικά ανέφερε μια πολύ δύσκολη περίοδος.

(5)Την άμεση παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου και την συνεργασία του με τις διωκτικές Αρχές. Όσον αφορά την αρχική του αντίδραση να προσπαθήσει να διαφύγει, την απέδωσε στο γεγονός ότι είναι χρήστης ναρκωτικών, πράγμα που δεν του επέτρεψε όπως ανέφερε να αντιδράσει με τον τρόπο που έπρεπε να αντιδράσει καλώντας το Δικαστήριο να το λάβει ως μετριαστικό παράγοντα, αντίστοιχο της μέθης.

(6)Επίσης κάλεσε το Δικαστήριο να διαχωρίσει τον κατηγορούμενο από τους εμπόρους ναρκωτικών. Οποιοδήποτε ποσό θα έπαιρνε όπως ανέφερε από την πώληση των ναρκωτικών, σε τρίτα πρόσωπα, δεν θα είχε ο ίδιος οποιοδήποτε προσωπικό συμφέρον, πέραν της δόσης του αφού οποιοδήποτε ποσό θα αποδιδόταν στον ιδιοκτήτη των ναρκωτικών.

(7)Την εξοικονόμηση πολύτιμου Δικαστικού χρόνου, η οποία επιτεύχθηκε μέσω της παραδοχή του.

(8)Το νεαρό της ηλικίας του και ότι έχει δημιουργήσει οικογένεια.

(9)Τη μεγάλη προοπτική που ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος έχει για αναμόρφωση, πράγμα που φαίνεται και από την ένταξη του σε πρόγραμμα απεξάρτησης.

(10)Το λευκό του ποινικό μητρώο.

(11)Το άγχος του και την αγωνία του για την υπόθεση. Ειδικότερα σε σχέση με τα αδικήματα της προμήθειας ναρκωτικών ο κ. Σιαηλής κάλεσε το Δικαστήριο να διακρίνει την παρούσα υπόθεση από τις συνήθεις περιπτώσεις εμπόρων ναρκωτικών. Αυτό διότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ο Κατηγορούμενος ήταν χρήστης ναρκωτικών ουσιών και κατά την προμήθεια ναρκωτικών για ιδία χρήση λάμβανε μεγαλύτερες ποσότητες τις οποίες πωλούσε προκειμένου με τα χρήματα που κέρδιζε να εξασφαλίζει τη δόση του. Ο κ. Σιαηλής τόνισε ότι στην προκείμενη περίπτωση η παραδοχή του Κατηγορούμενου έχει ουσιαστικά βαρύνουσα σημασία επισημαίνοντας ότι αν δεν υπήρχε η παραδοχή του Κατηγορούμενου η Κατηγορούσα Αρχή θα συναντούσε ουσιαστικά δυσκολίες στην απόδειξη των εν λόγω αδικημάτων καθώς ο Κατηγορούμενος θα μπορούσε υπερασπιζόμενος να ανατρέψει το τεκμήριο που δημιουργεί η σχετική νομοθεσία (βλ. άρθρο 30Α Ν.29/77), αφού δεν εντοπίστηκε ουσιαστικά να πωλεί ναρκωτικά. Περαιτέρω ο κύριος Σιαηλής εισηγήθηκε όπως η εξάρτηση και ο εθισμός του πελάτη του στα ναρκωτικά που ευθύνονται για τη διάπραξη αδικημάτων του κατηγορητηρίου ειδικά αυτά σε σχέση με τα τροχαία αδικήματα, εκληφθεί ως μετριαστικός παράγοντας, όπως συμβαίνει με την περίπτωση της διάπραξης αδικήματος υπό το καθεστώς μέθης. Αναφορικά με τα πιο πάνω ο ευπαίδευτος συνήγορος παρέπεμψε σε σχετική νομολογία. Η σοβαρότητα των αδικημάτων στα οποία καταδικάστηκε ο Κατηγορούμενος, διαφαίνεται μέσα από τις προβλεπόμενες στο νόμο ποινές. Σημείο αναφοράς αποτελεί πάντοτε, η προβλεπόμενη από το νόμο μέγιστη ποινή (βλ. Παπαγεωργίου ν Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 646, Κώστας Λεβέντης ν Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632). Αυτή αποτελεί την βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Σπύρου, Ποινική Έφεση Αρ. 276/2015, 18/09/2017). Στην προκείμενη περίπτωση, για τα αδικήματα στα οποία ο Κατηγορούμενος έχει καταδικαστεί, ως με περισσότερη λεπτομέρεια αναφέρεται στη συνέχεια, προβλέπεται ποινή φυλάκισης ή και ποινή φυλάκισης. Ποινή φυλάκισης, που, σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν το ζήτημα της επιβολής ποινής, ως η σοβαρότερη / αυστηρότερη ποινή, πρέπει να επιβάλλεται, μόνον όταν η φύση του αδικήματος και οι συνθήκες και ένταση στη διάπραξή του, σε συνάρτηση με τα ελαφρυντικά του αδικοπραγούντος, την καθιστούν ως την καταλληλότερη ποινή. Τέτοια ποινή, επισημαίνεται, επιβάλλεται μόνο στις περιπτώσεις, που, οποιαδήποτε άλλη, κρίνεται ακατάλληλη (βλ. Θεοχάρους ν Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 575, Yeats v Constantin

(2000)2 Α.Α.Δ. 320, Κοσασβίλη ν Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 606). Δηλαδή, μόνο στις περιπτώσεις όπου κρίνεται απολύτως απαραίτητο και για περίοδο όχι περισσότερη από ότι υπό τις περιστάσεις είναι αναγκαίο. Είναι συνεπώς, ένεκα των προαναφερόμενων αρχών, αναγκαίο να αναφερθεί, ποια είναι η προνοούμενη από τον Νόμο, μέγιστη ποινή, για τα προαναφερόμενα αδικήματα. Σημειώνοντας ασφαλώς εδώ, λόγω της σημασίας που αυτό έχει, στα της ποινής, και το γεγονός της παραπομπής της υπόθεσης αυτής, για συνοπτική εκδίκαση, ήτοι ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου και όχι ενώπιον Κακουργιοδικείου, μετά από οδηγίες του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Ο Γενικός Εισαγγελέας, προφανώς και θεωρεί, ένεκα της προαναφερόμενης συγκατάθεσης του, ότι, η ποινή που μπορεί να επιβληθεί από το Επαρχιακό Δικαστήριο, ήτοι, φυλάκιση μέχρι πέντε ετών (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν Cham κ. α.

(1993)2 Α.Α.Δ. 129), αποτελεί επαρκή τιμωρία για την συγκεκριμένη περίπτωση (βλ. Chafari v Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 442). Εντούτοις, όπως έχει επαναβεβαιωθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο, μέσα από την απόφαση του στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Μυλωνάς, Ποινική Έφεση Αρ. 65/2017, 14/12/2018, ένα τέτοιο γεγονός, δεν καθιστά τα αδικήματα λιγότερο σοβαρά: «Το Δικαστήριο σε τέτοιες περιπτώσεις λαμβάνει υπόψη την ποινή που προβλέπεται από το Νόμο και όχι την ανώτατη ποινή που το ίδιο έχει δικαιοδοσία να επιβάλει (βλ. Ghafari v. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 442). Η ανώτατη ποινή που προβλέπει ο Νόμος συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης με στόχο τον καθορισμό του είδους και της έκτασης της ποινής που θα επιβληθεί (Δημοκρατία ν. Κυριάκου & άλλου

(1990)2 ΑΑΔ 264, Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πέτρου

(1993)2 ΑΑΔ 9.) Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή.». Μάλιστα, όπως ελέχθη από το Ανώτατο Δικαστήριο δια του έντιμου, Δ. Α. Δ., ως ήταν τότε, Π. Καλλή, στην υπόθεση Chafari v Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 442, «κατά την επιμέτρηση της ποινής σε υποθέσεις Κακουργιοδικείου, οι οποίες παραπέμπονται για συνοπτική εκδίκαση, το Δικαστήριο μπορεί να λαμβάνει υπόψη την ποινή που προβλέπεται από το Νόμο και να επιβάλει αν τα γεγονότα και περιστάσεις της υποθέσεως το απαιτούν ακόμη και το ανώτατο όριο της ποινής που μπορεί να επιβληθεί σε συνοπτική διαδικασία - φυλάκιση 5 ετών». Σύμφωνα με τα Άρθρα 2, 3, 6[

(1)και

(2)], 30, 31, 31Α Πρώτος Πίνακας Μέρος Ι και Τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμος του 1977, Νόμος 29/1977 ,το αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α', τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι και δώδεκα χρόνων ή με πρόστιμο ή και με τις δύο αυτές ποινές μαζί. (Κατηγορίες 1, και 3) Περαιτέρω , σύμφωνα με τα Άρθρα 2, 3, 5[

(1)(β)

(2), 6

(3), 30, 30Α, 31, 31Α Πρώτος Πίνακας Μέρος Ι και Τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμος του 1977, Νόμος 29/1977 , το αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α', με σκοπό την προμήθεια την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα, τιμωρείται με δια βίου φυλάκιση ή με πρόστιμο ή και τις δυο αυτές ποινές. (Κατηγορία 2) Επίσης, σύμφωνα με τα άρθρα 2, 3, 10(α), 30 και 31 του Νόμου 29/1977, το αδίκημα της παράνομης χρήσης ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α και Β, τιμωρείται με διά βίου φυλάκιση ή πρόστιμο ή και οι δύο ποινές (Κατηγορία 4, 7 και 12) Περαιτέρω σύμφωνα με τα άρθρα 2, 3, 6

(2), 30, 31, 31Α Πρώτος Πίνακας Μέρος ΙΙ και Τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμος του 1977, Νόμος 29/1977 , το αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β', τιμωρείται με ποινή φυλάκισης 8 ετών ή πρόστιμο ή και τις δυο ποινές. (Κατηγορία 5 ,6, 9, 10 και 11) Περαιτέρω, σύμφωνα με τα άρθρα 2, 3, 4

(1)(iii)

(2), 5, 7 και 8 του Περί της Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από παράνομες δραστηριότητες Νόμος 188

(1)/2007, πρόσωπο που διαπράττει αδίκημα τιμωρείται με φυλάκιση δεκατεσσάρων ετών ή με χρηματική ποινή μέχρι πεντακόσιες χιλιάδες ευρώ

(500000)ή και με τις δύο αυτές ποινές στην περίπτωση. (Κατηγορία 8) Επίσης σύμφωνα με τα άρθρα 2, 8, 19 και 20Α του Περί Μηχανοκινήτων οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, οποιοσδήποτε οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα σε οποιανδήποτε οδό χωρίς να καταβάλλει την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή ή χωρίς να επιδεικνύει εύλογη μέριμνα για άλλα πρόσωπα, που χρησιμοποιούν την οδό, και προκαλεί ζημιά σε περιουσία, είναι ένοχος αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει το ένα

(1)έτος ή/και σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις τρεις χιλιάδες ευρώ (€3.000). (Κατηγορία 13) Τέλος, σύμφωνα με τον Περί Οδικής Ασφάλειας Νόμο 174/86 και τα άρθρα 11Α, 11Β, 11Ε, 11ΣΤ, 11Ζ και 11Θ, πρόσωπο το διαπράττει αδίκημα δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 11Β σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει τις οκτώ χιλιάδες ευρώ (€8000) ή σε στέρηση της ικανότητας του να κατέχει ή να λαμβάνει άδεια οδήγησης για χρονική περίοδο που δεν υπαρβαίνει τα τρία

(3)χρόνια ή σε όλες ή σε οποιαδήποτε ή σε οποιεσδήποτε από τις πιο πάνω ποινές. (Κατηγορία 14) Στο σημείο αυτό κρίνεται σκόπιμο να διευκρινιστεί ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν ισχύουν οι πρόνοιες του άρθρου 30

(2)του Ν.29/77 που περιορίζουν μέχρι δύο χρόνια το ύψος της ποινής που μπορεί να επιβληθεί σε νεαρά άτομα που διέπραξαν αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά επειδή δεν πληρούνται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις αφού αποτελεί κοινό έδαφος των μερών ότι κατά τη διάπραξη των αδικημάτων της παρούσας υπόθεσης ο κατηγορούμενος είχε ήδη συμπληρώσει το εικοστό πέμπτο (25ο) έτος της ηλικίας του. Από τον καθορισμό του ύψους των πιο πάνω ποινών μέσω της θέσπισης της προαναφερόμενης νομοθεσίας καταδεικνύεται η σοβαρότητα που ο νομοθέτης αποδίδει στη διάπραξη αδικημάτων που σχετίζονται με ναρκωτικά. Η σοβαρότητα των αδικημάτων του προαναφερόμενου Νόμου 29/1977 γενικά, και η ανάγκη αυστηρής αντιμετώπισης τους, μέσω της ποινής, από τα Δικαστήρια, έχει επισημανθεί από το Ανώτατο σε πάρα πολλές αποφάσεις του. Η εξάπλωση των ναρκωτικών στην Κύπρο είναι διαχρονική και έλαβε τρομακτικές διαστάσεις. Η συχνότητα διάπραξης αυτών των αποτρόπαιων εγκλημάτων έχει ξεφύγει από τα όρια της λογικής, πράγμα για το οποίο λαμβάνω δικαστική γνώση από τις πολλές υποθέσεις οι οποίες καταχωρούνται ενώπιον μου. Στην υπόθεση Λαζάρου ν Αστυνομίας, κ. α.

(2010)2 Α.Α.Δ. 633, το Ανώτατο Δικαστήριο δια του έντιμου, Δ. Α. Δ., ως ήταν τότε, Α. Πασχαλίδη, ανέφερε τα εξής -η έμφασης φυσικά, ήταν στο αδίκημα της εμπορίας ναρκωτικών-: « τα ναρκωτικά έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα και καρκίνωμα της κοινωνίας μας, πληγές οι οποίες δυστυχώς, όπως διαπιστώνουμε από τη συχνότητα των υποθέσεων που έρχονται ενώπιον των δικαστηρίων, όχι μόνο δεν φαίνεται να υποχωρούν, αλλά επιδεινώνονται ραγδαία. Και στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι παραβάτες είναι πρόσωπα νεαρής ηλικίας. Είναι πραγματικό λυπηρό, οδυνηρό και τραγικό να διαπιστώνουμε πως η απώλεια ζωών, νέων κυρίως ανθρώπων, έχει γίνει μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας και πως η λίστα των νέων που έχουν εθιστεί στα ναρκωτικά μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Η σκληρή αυτή πραγματικότητα επιτάσσει την επιβολή αποτρεπτικών ποινών και καθιστά την αυστηρή μεταχείριση των παραβατών επιτακτική. Όπως έχει κατ' επανάληψη λεχθεί οι έμποροι των ναρκωτικών θα πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν μπορούν να αποφύγουν τις συνέπειες των απεχθών πράξεων τους. Θα πρέπει να υπολογίζουν τις επιπτώσεις της σύλληψης και καταδίκης τους.». Στην υπόθεση Ναζιπ ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 6/2014, 21/11/2014, το Ανώτατο Δικαστήριο, δια του έντιμου, Π. Α. Δ., Σ. Ναθαναήλ, αναφέρθηκε γενικότερα στη σοβαρότητα των αδικημάτων του προαναφερόμενου Νόμου 29/1977, και την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, σημειώνοντας τα εξής: « πρέπει να υπομνησθεί η νομολογία που υπαγορεύει την αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε υποθέσεις ναρκωτικών ουσιών. Η ενασχόληση με ναρκωτικά είτε για ιδία χρήση, είτε κατά μείζονα λόγο, για εμπορία με την εισαγωγή και διάθεση ή προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα αποτελεί μέγιστο κίνδυνο στην κοινωνική συνοχή ενόψει των τεραστίων προβλημάτων που επιφέρει η εξάρτηση από τις ουσίες αυτές. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που τα Δικαστήρια συνδράμουν έστω κατασταλτικά, στον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών με την επιβολή αυστηρών και συνάμα αποτρεπτικών ποινών». Στην υπόθεση Στυλιανού ν Δημοκρατίας, κ. α., Ποινική Έφεση Αρ. 268/2015, 13/12/2018, δια του έντιμου, Δ. Α. Δ., Λ. Παραπαρίνου, στον ίδιο τόνο, σημείωσε τα εξής: «Η σοβαρότητα των αδικημάτων της καλλιέργειας, κατοχής και εμπορίας ναρκωτικών ουσιών δεν μπορεί να υποβαθμιστεί ή να αμφισβητηθεί. Οι προβλεπόμενες από το Νόμο ποινές και η νομολογία μας δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο. Ούτε και η εξατομίκευση της ποινής θα πρέπει να υποβαθμίζει τη σοβαρότητα των αδικημάτων που διαπράχθηκαν από τον Εφεσείοντα αλλ' ούτε και την ανάγκη πρόσδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στην τιμωρία αδικημάτων της φύσης υπό εξέταση. Οι ανησυχητικές διαστάσεις που έχουν προσλάβει τα συγκεκριμένα αδικήματα, τα οποία προκαλούν την καταστροφή στους συνανθρώπους για εύκολο κέρδος, χρήζουν και την ανάλογη αντιμετώπιση για την αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου πάντοτε στο ορθό πλαίσιο και συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Η αποτροπή είναι το κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό και την έκταση της ποινής. ». Όπως προαναφέρθηκε, τα αδικήματα που σχετίζονται με τις ναρκωτικές ουσίες, είναι σε έξαρση, έχουν πάρει ανησυχητικές διαστάσεις και για αυτό τον λόγο, η εφαρμογή από το Δικαστήριο του Νόμου, κατασταλτικά, δηλαδή, κατά τρόπο που να αποτρέπεται η διάπραξης τους, πρέπει, ως στοιχείο, να κυριαρχεί στον καθορισμό και την έκταση της ποινής. Αποτελεί επίσης, πάγια νομολογιακή αρχή, ότι όπου παρατηρείται έξαρση και επιμονή στη διάπραξη παρόμοιας φύσης αδικημάτων, παρά τις επιβληθείσες από τα Δικαστήρια αυστηρές ποινές, δικαιολογείται η επιβολή ακόμη αυστηρότερων ποινών (βλ. Selmani κ.ά ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 235/2013, ημερ. 5/10/2016, ECLI:CY:AD:2016:B469, Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577 και Abunazha v. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 551). Μολονότι τα Δικαστήρια επιβάλλουν αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές σε υποθέσεις ναρκωτικών, εντούτοις, αδικήματα αυτής της φύσης αντί να παρουσιάζουν σημεία κάμψης, απεναντίας, δυστυχώς, παρουσιάζουν έξαρση. Η έξαρσης αυτή των αδικημάτων, επιβάλλει την ανάγκη, η ποινή που επιβάλλεται για αυτά από το Δικαστήριο, να έχει αποτρεπτικό χαρακτήρα. Λόγος για τον οποίο, ως πολύ συχνά αναφέρεται, οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, αν και λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς εξατομίκευσης της ποινής του, λαμβάνονται υπόψη, στο βαθμό και κατά την έκταση που δεν εξουδετερώνεται το αποτρεπτικό στοιχείο της ποινής (βλ. Balampanidis v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 210/2018, 10/05/2019) Όσον αφορά τα τροχαία αδικήματα, στην απόφαση Σάββα ν. Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 242 λέχθηκαν τα εξής: «Ο Κώδικας Οδικής συμπεριφοράς αποτελεί αναπόσπαστο μέρος, σε μια σύγχρονη και αναπτυγμένη πολιτεία με του κώδικα κοινωνικής συμπεριφοράς. Γι' αυτό και αποτελεί μια από τις τιμές μέτρησης και αξιολόγησης του σεβασμού του ανθρώπου προς το συνάνθρωπο. Τα τροχαία αδικήματα, όπως συνηθίσαμε να αναφερόμαστε στις παραβάσεις της οικείας νομοθεσίας ή γενικότερα τα αδικήματα που διαπράττονται κατά την οδήγηση, θεωρούνται πλέον σοβαρά και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται. Τα Δικαστήρια, που παρακολουθούν και είναι ευαίσθητα στις μεταβολές συμπεριφοράς της κοινωνίας, αναπροσαρμόζουν τις ποινές που επιβάλλουν ώστε να γίνει συνείδηση πως η ορθή ρύθμιση της τροχαίας κίνησης έχει άμεση σχέση με την καθημερινή λειτουργία της ζωής των ανθρώπων.» Σε ότι αφορά τον παράγοντα της αποτροπής, ως προαναφέρθηκε, στην υπόθεση Πισκόπου ν Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342, το Ανώτατο Δικαστήριο, δια του έντιμου, Π. Α. Δ., Γ. Μ. Πική, ως ήταν τότε, ανέφερε τα εξής: «Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μια έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρόμοιων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος . και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας των εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους.». Χαρακτηριστικά, εν προκειμένω, είναι τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην υπόθεση Χριστοδούλου ν Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 124: «Όπως τονίστηκε επανειλημμένως από τα Δικαστήρια και ορθά επισημάνθηκε από το Κακουργιοδικείο, αν επιθυμούμε η εκστρατεία των Δικαστηρίων για πάταξη της μάστιγας των ναρκωτικών, να μην περιοριστεί σε φραστικές αποδοκιμασίες, θα πρέπει οι ποινές που επιβάλλονται να συνάδουν απόλυτα με τις εξαγγελμένες πάγιες θέσεις της νομολογίας, μέσα από τις οποίες διακηρύσσεται η αποφασιστικότητα των Δικαστηρίων να πατάξουν το πρόβλημα. Όπως τονίστηκε στη Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577, αν η αυξητική τάση του εγκλήματος συνεχίσει θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, με την περαιτέρω αύξηση των ποινών.». Όπως έχει νομολογηθεί, η σοβαρότητα ενός αδικήματος, δεν εξαρτάται, αποκλειστικά, από το ανώτατο όριο ποινής, αλλά, σε μεγάλο βαθμό, εξαρτάται και από το σύνολο των περιστάσεων που περιβάλλουν τη διάπραξη του αδικήματος και διαγράφουν το μέγεθος της βλάβης που προκλήθηκε και τις συνέπειες του (βλ. Μιχαηλίδης v Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 391, Θεοφάνους ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 298/2018, 27/06/2019). Στην υπόθεση Ghοli v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 30, 33 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Τα δικαστήρια της Κύπρου, όπως και σχεδόν κάθε πολιτισμένης χώρας, επιβάλλουν ποινές προορισμένες να αποθαρρύνουν την εισαγωγή, κατοχή και διάθεση ναρκωτικών. Τα ναρκωτικά πλήττουν και συχνά ανεπανόρθωτα είναι μάλιστα που πλήττουν την υλική και ηθική ευημερία του ανθρώπου. Ο αποτρεπτικός χαρακτήρας των ποινών, ο οποίος πρέπει να αντανακλάται και από το ύψος τους, αποτελεί το κύριο γνώρισμα τους. Οι προσωπικές περιστάσεις και τα ιδιαίτερα προβλήματα αδικοπραγούντων σε αυτού του είδους των υποθέσεων λαμβάνονται βέβαια σε κάποιο βαθμό υπόψη. Και η εξατομίκευση έχει τη θέση της. Αλλά δεν μπορεί να εξουδετερώσει ή να αποδυναμώσει τη μέριμνα για προστασία της κοινωνίας: βλ. Παυλίδης και Άλλος ν. Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, ημερομηνίας 15 Ιουλίου 1996. Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου.» Εν πάση περιπτώσει, σύμφωνα με τη νομολογία, κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της πραγματικά περιστατικά ενώ κατά την επιμέτρηση της ποινής απαιτείται εξατομίκευση της κατά τρόπο ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος μέσα στα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση σε συνδυασμό με τα ελαφρυντικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την υπεράσπιση καθώς και εκείνων που πηγάζουν από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης αλλά και τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Το ότι τα υπό εκδίκαση αδικήματα είναι σοβαρά δεν ατονεί το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής, χωρίς όμως η εξατομίκευση αυτή να συνεπάγεται εξουδετέρωση της σοβαρότητας των αδικημάτων (Θεοχάρους v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 575). Θεώρηση της νομολογίας επισημαίνει ότι για τα αδικήματα που σχετίζονται με την κατοχή, εμπορία και διακίνηση ναρκωτικών, όπως είναι η παρούσα υπόθεση, η συνήθης ποινή που επιβάλλεται είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Το είδος, η ποσότητα και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται τα ναρκωτικά, ως και ο ρόλος του δράστη, είναι παράγοντες βαρύνουσας σημασίας κατά τον καθορισμό της ποινής. Η επιβολή ιδιαίτερα σοβαρών ποινών ενδείκνυται σε περιπτώσεις όπου η ποσότητα είναι μεγάλη και η κατοχή συνοδεύεται με πρόθεση εμπορίας των ναρκωτικών(βλ. Esper v. The Republic

(1972)2 C.L.R. 73, Moussa v. Δημοκρατία

(1992)2 Α.Α.Δ. 320 και Μallouk v. Δημοκρατία

(2000)2 Α.Α.Δ. 711). Ως προς το είδος και ύψος της αρμόζουσας ποινής, πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καταπιάνεται με την επιβολή ποινών για αδικήματα της φύσης που διέπραξε ο κατηγορούμενος. Θα αναφερθώ σε ορισμένες από αυτές, γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής, παρότι δεν έχουν το δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που τη συνθέτουν καθώς και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123. Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει - όσο είναι δυνατό -, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 217). Η παραπομπή σε δικαστικά προηγούμενα, θωρακίζει τη δικαστική κρίση με την απαραίτητη πειστικότητα, αλλά δεν προοιωνίζει ότι θα πρέπει να ακολουθηθεί η ίδια ποινή (βλ. Προεστού ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 17/2016, ημερ. 22.5.2017), ECLI:CY:AD:2017:D183, ECLI:CY:AD:2017:D183. Καμιά υπόθεση δεν είναι ακριβώς όμοια με άλλη, οπότε, κατ' ακολουθία της νομολογίας δεν είναι απόλυτα σχετικές οι ποινές που επιβάλλονται σε άλλες υποθέσεις (βλ. Ιορδάνους ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 152/2014, ημερ. 19.4.2016). Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Sak

(2005)2 AAΔ.377, το Εφετείο αύξησε την ποινή φυλάκισης σε 8 χρόνια για κατοχή ηρωΐνης βάρους 391,25 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια, στη Ρεσλάν ν. Αστυνομίας

(2006)2 ΑΑΔ 127, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 8 χρόνων σε παρόμοια κατηγορία για ποσότητα 199,1013 γραμμαρίων ηρωΐνης με λευκό ποινικό μητρώο, στην Hassan v. Αστυνομίας

(2006)2 ΑΑΔ 356, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 6 χρόνων για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 227,82 γραμμαρίων ηρωΐνης, στην Tomatari v. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 169, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 10 χρόνων σε σχέση με 498,6158 γραμμάρια οπίου και στη Βενιζέλου ν. Δημοκρατίας

(2009)2 ΑΑΔ 59, το Εφετείο μείωσε την ποινή φυλάκισης σε 10 χρόνια για 1.045,06 γραμμάρια κοκαΐνης. Στην Beyki ν. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 60, επιβλήθηκε στον Εφεσείοντα, ηλικίας 41 ετών, λευκού ποινικού μητρώου ο οποίος ήταν νυμφευμένος και πατέρας ενός ανήλικου παιδιού 6 ½ χρόνων και χρήστης ναρκωτικών ο οποίος δεχόταν ψυχιατρική και ψυχολογική στήριξη για να ξεπεράσει το στερητικό σύνδρομο που αντιμετώπιζε στη φυλακή, μετά από παραδοχή, ποινή φυλάκισης 3 χρόνων σε κατηγορία παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α' , δηλαδή 12,1311 γραμμαρίων οπίου και ποινή φυλάκισης 9 μηνών στη δεύτερη κατηγορία της παράνομης κατοχής ελεγχομένου φαρμάκου, τάξεως Β 2.0659 γραμμάρια ρητίνης κάνναβης. Μειώνοντας την ποινή στα δύο χρόνια αναφέρθηκαν στην απόφαση τα πιο κάτω: «Η τριετής ποινή φυλάκισης στην πρώτη κατηγορία κρίθηκε έκδηλα υπερβολική και μειώθηκε κατ' έφεση σε ποινή φυλάκισης 2 ετών, ενόψει του είδους και της μικρής ποσότητας των ναρκωτικών, του γεγονότος ότι ο κατηγορούμενος είναι χρήστης υποβαλλόμενος σε ψυχιατρική και ψυχολογική στήριξη για να ξεπεράσει το στερητικό σύνδρομο που αντιμετωπίζει στη Φυλακή, της άμεσης παραδοχής και της συνεργασίας του με τις Αστυνομικές αρχές και του λευκού του μητρώου». Στην υπόθεση Hijazi v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 99, ο εφεσείων, ηλικίας 33 ετών παντρεμένος με τέσσερα παιδιά, βρέθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής σε κατηγορία που αφορούσε σε κατοχή σκευασμάτων βάρους 9,9 γραμμαρίων που περιείχαν 98% κοκαΐνη με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλο πρόσωπο το οποίο θα του εξασφάλιζε βίζα για να μεταφέρει το παιδί του για σκοπούς θεραπείας στη Σουηδία. Το Κακουργιοδικείο του επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την έφεση τόνισε, μεταξύ άλλων, ότι οποιοσδήποτε και αν είναι ο σκοπός της εμπορίας ναρκωτικών, ο σκοπός αυτός δεν αγιάζει τα μέσα και οποιοσδήποτε ανθρωπιστικός λόγος δε δικαιολογεί την εμπορία ναρκωτικών. Στην Θεμιστοκλέους ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 96/2015, ημερ.19.2.2016, ECLI:CY:AD:2016:B102, ECLI:CY:AD:2016:B102, ο εφεσείοντας, μετά από δική του παραδοχή κρίθηκε ένοχος σε κατηγορίες κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, δηλαδή 10,7921 γραμμαρίων κοκαΐνης (1η κατηγορία) και χρήσης κοκαΐνης (3η κατηγορία), ενώ μετά από ακροαματική διαδικασία κρίθηκε ένοχος στην κατηγορία της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, δηλαδή 10,7741 γραμμαρίων κοκαΐνης, με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα (2η κατηγορία). Το πρωτόδικο Δικαστήριο επέβαλε σ' αυτόν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 18 μηνών στην 1η κατηγορία, 2½ χρόνων στην 2η κατηγορία και 9 μηνών στην 3η κατηγορία. Η έφεση κατά της ποινής απορρίφθηκε. Στην ΧΧΧ Ευαγγέλου ν. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση Αρ. 138/2020, ημερομηνίας 27 Απριλίου 2021, ο Εφεσείων παραδέχτηκε πέντε κατηγορίες για αδικήματα κατά παράβαση του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου του 1977 (Ν.29/1977) όπως έχει τροποποιηθεί. Σοβαρότερο ήταν το αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α', δηλαδή 53 γρ. κοκαΐνης, με σκοπό την προμήθεια (Κατηγορία 3), για το οποίο του επιβλήθηκε από το Κακουργιοδικείο ποινή φυλάκισης τεσσάρων χρόνων. Δεν του επιβλήθηκε ποινή για την κατοχή της κοκαΐνης (Κατηγορία 2), ούτε για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β', δηλαδή 100 γρ. κάνναβης (Κατηγορία 4), αφού του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης δύο χρόνων για την κατοχή της με σκοπό την προμήθεια (Κατηγορία 5). Τέλος, ποινή φυλάκισης ενός μηνός του επιβλήθηκε για την κατοχή άλλων 3 γρ. κάνναβης (Κατηγορία 6). Όλες οι ποινές διατάχτηκε να συντρέχουν. Ο Εφεσείων είχε μια προηγούμενη καταδίκη όπου του είχαν επιβληθεί συντρέχουσες ποινές φυλάκισης για κατοχή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια ελεγχόμενων φαρμάκων τάξεως Α' και Β', με μεγαλύτερη αυτή των 18 μηνών, που αποκαθίστατο την επομένη της επιβολής της ποινής στην παρούσα. Επίσης ο Εφεσείων, ακολούθησε, εκκρεμούσης της δίωξης του, προσπάθεια απεξάρτησης και είχε ενταχτεί στο σχετικό πρόγραμμα των φυλακών «Δανάη», γεγονός που, όπως αναφέρθηκε, επίσης προσμέτρησε προς όφελος του. Κατά την επιμέτρηση της ποινής ο Εφεσείων ζήτησε και λήφθηκαν υπόψη τρείς άλλες υποθέσεις που εκκρεμούσαν εναντίον του. Οι δύο αφορούσαν αδικήματα σε σχέση με ναρκωτικά. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την έφεση, ανέφερε ότι η ποινή της φυλάκισης για τέσσερα χρόνια για το αδίκημα της κατοχής της συγκεκριμένης ποσότητας δηλαδή (53 γρ. κοκαΐνης) ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α' με σκοπό την προμήθεια, δεν μπορεί, κάτω από τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, με κανένα τρόπο να θεωρηθεί ως υπερβολική, ούτε καν αυστηρή. Βρισκόταν εντός του μέτρου και στα πλαίσια τα οποία καθορίζονται από τη νομολογία. Ιδιαίτερα, λαμβανομένου υπόψη ότι ο Εφεσείων βαρύνετο με προηγούμενη καταδίκη για αδικήματα σε σχέση με ναρκωτικά, παρά το ότι αυτή θα παραγραφόταν την επομένη και ότι άλλες τρείς υποθέσεις, δύο παρόμοιας φύσης, είχαν ληφθεί υπόψη. Στην υπόθεση Νίκη Τσιάκκα ν. Δημοκρατίας

(2011)2 ΑΑΔ σελ. 282 όπου η κατηγορούμενη βαρύνετο με μια μόνο προηγούμενη καταδίκη και αφορούσε ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α, συγκεκριμένα ηρωίνη, ειδικότερα 48,0943 γραμμάρια, όπου πρωτόδικα επιβλήθηκε 5 ½ χρόνια φυλάκιση στην κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια και κατ' έφεση μειώθηκε σε 4. Η Εφεσείουσα στη συγκεκριμένη περίπτωση, παρά το γεγονός ότι προέρχεται από συγκροτημένη οικογένεια χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης, ανέπτυξε παραβατική συμπεριφορά από την εφηβική της ηλικία. Διέκοψε μετά την Γ΄ τάξη γυμνασίου την περαιτέρω φοίτηση της λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος και η προσπάθεια της να εργαστεί σε διαφορετικού τύπου εργασίες (πωλήτρια, εργάτρια, σε τυπογραφείο), δεν είχε αποτέλεσμα λόγω της εξάρτησης της από τις τοξικές ουσίες. Η εφεσείουσα από το γάμο της απέκτησε ένα παιδί ηλικίας εννέα ετών το οποίο λόγω των προβλημάτων με το σύζυγο της ο οποίος επίσης εκτίει ποινή φυλάκισης και της εξάρτησης τους από τις ναρκωτικές ουσίες διαμένει και μεγαλώνει στην Κρατική Παιδική Στέγη. Στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας σημειώνεται πρόσθετα η επιθυμία της, μετά την απόλυση της από τις φυλακές, να συνεχίσει πρόγραμμα απεξάρτησης στο θεραπευτικό πρόγραμμα «Πυξίδα», ώστε να δυνηθεί να εργοδοτηθεί και να αναλάβει εκ νέου τη φροντίδα του παιδιού της. Στην υπόθεση El Kara v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 239, η κατηγορούμενη παραδέχθηκε κατηγορίες κατοχής ναρκωτικών και κατοχής αυτών με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για ηρωίνη βάρους 247,183 γρ. Η κατηγορούμενη είχε αναλάβει την πώληση των ναρκωτικών σε τρίτα πρόσωπα για το ποσό των Λ.Κ.10.

1. Η ίδια θα αμειβόταν με το ποσό των Λ.Κ.2.
2. Της επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 4 και 7 ετών αντίστοιχα. Το Εφετείο επικύρωσε τις πιο πάνω ποινές παρόλο που είχε γίνει εισήγηση ότι η κατάσταση της υγείας της κατηγορουμένης είχε επιδεινωθεί μετά την καταδίκη της. Τόνισε δε πως τα αποτελέσματα της εμπορίας ναρκωτικών και μάλιστα σκληρών είναι ολέθρια. Στην Mohsen Jokarbozorgi ν. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 726, όπου αφορούσε πάλι κατηγορία κατοχής με σκοπό την προμήθεια ελεγχόμενου φάρμακου τάξεως Α, η ποσότητα ήταν 12,266 επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 4 χρόνων, παρόλο που κρίθηκε αυστηρή, δεν ανατράπηκε. Στη Mallouk v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 711 το Κακουργιοδικείο Λεμεσού επέβαλε στον εφεσείοντα, μετά από παραδοχή, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 8 ετών στις κατηγορίες της εισαγωγής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια 237,20 γραμμαρίων ηρωίνης. Ο εφεσείων είχε ομολογήσει τη διάπραξη των αδικημάτων κατά τη σύλληψη του και ανέφερε σε κατάθεση του ότι είχε σκοπό να πωλήσει την ηρωίνη για να αποκτήσει οικονομικό όφελος προβάλλοντας ως δικαιολογία την κακή οικονομική του κατάσταση. Στην υπόθεση Conrad Mbakoub Mbakoup v. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 86/2014, ημερομηνίας 27.3.2015, ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ότι κατείχε με σκοπό την προμήθεια 351 γραμμάρια κοκαΐνης. Η πιο πάνω ποσότητα είχε εντοπιστεί στο όχημά του. Η ποινή φυλάκισης 7 ετών που του επιβλήθηκε από το Κακουργιοδικείο επικυρώθηκε από το Εφετείο. Ο εφεσείων, ο οποίος κατάγετο από το Καμερούν, ήταν ηλικίας 34 ετών και ήταν άγαμος. Προερχόταν από φτωχή πολυμελή οικογένεια, η μητέρα του απεβίωσε το 1993 και ο ίδιος μεγάλωσε με τον 72χρονο πατέρα του. Απέκτησε τρία παιδιά με ομοεθνή του, ηλικίας σήμερα 10, 7 και 5 ετών, τα οποία διαμένουν με τη μητέρα τους. Ο εφεσείων ήρθε στη Κύπρο το 2010 και υπέβαλε αίτηση πολιτικού ασύλου, η οποία απερρίφθηκε. Ενώ βρισκόταν στη Κύπρο το 2012 υπέστη ατύχημα, ως αποτέλεσμα του οποίου τραυματίστηκε σοβαρά και ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Στην Ghafari v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 442 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, επέβαλε, μετά από παραδοχή και λευκό ποινικό μητρώο, στον εφεσείοντα στις κατηγορίες της εισαγωγής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια 141,71 γραμμαρίων ηρωίνης, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 4 και 4 ½ ετών αντίστοιχα. Τα ναρκωτικά βρέθηκαν στην κατοχή του εφεσείοντα μετά από σωματική έρευνα. Το Εφετείο επικύρωσε τις ποινές τονίζοντας την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών σε τέτοιου είδους υποθέσεις. Στην υπόθεση Θάνος Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 231, επιβλήθηκαν κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας ποινές φυλάκισης 9 ετών για τα αδικήματα της εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α ήτοι 389,36 γραμμαρίων κοκαΐνης και της κατοχής των πιο πάνω ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε τρίτους. Ο εφεσείων ήταν λευκού ποινικού μητρώου και πατέρας δύο ανηλίκων παιδιών. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση κατά της ποινής σημείωσε ότι η κοκαΐνη είναι σκληρό ναρκωτικό, για να καταλήξει ως ακολούθως: «Η έξαρση των αδικημάτων, εισαγωγής ναρκωτικών στη χώρα μας, αποτελεί στοιχείο αρκούντως επιβαρυντικό, που καθιστά, άμεση και επιτακτική την ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών. Όπως επαναλήφθηκε σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι προσωπικές συνθήκες του καταδικασθέντα για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά, υποχωρούν έναντι της ευρύτερης αναγκαιότητας προστασίας του κοινωνικού συνόλου και της εκδήλωσης απαρέσκειας της κοινωνίας για την εγκληματική συμπεριφορά, αυτού του είδους. Τούτου δοθέντος, της προβλεπόμενης ποινής, όπου βάσει του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 1977 (Ν.29/77)όπως τροποποιήθηκε, τα αδικήματα της εισαγωγής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε τρίτο, τιμωρούνται με μέγιστη ποινή, δια βίου φυλάκιση, η οποία αντικατοπτρίζει τη σοβαρότητα, που ήθελε να προσδώσει στο αδίκημα, ο νομοθέτης, (βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248), δεν διαπιστώνουμε σφάλμα αρχής ούτε θεωρούμε την ποινή που επιβλήθηκε ως έκδηλα υπερβολική. Η έφεση κατά της ποινής απορρίπτεται.» Στην Μemic v. Δημοκρατίας

(2014)2(Α) Α.Α.Δ. 276, ο εφεσείων παραδέχθηκε ενοχή στο αδίκημα της παράνομης κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α. Επρόκειτο για 915,27 γραμμάρια κοκαΐνης. Επιβλήθηκε στον εφεσείοντα ποινή φυλάκισης 8 ετών αφού λήφθηκε προς όφελος του υπόψη, μεταξύ άλλων παραγόντων, η καθυστέρηση των 3 ετών από την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την πιο πάνω ποινή. Σημείωσε όμως τα ακόλουθα: «Μόνο ως εκ της δικής μας εκτίμησης των γεγονότων θεωρούμε ότι θα μπορούσε να είχε επιβληθεί στον εφεσείοντα πρωτοδίκως οριακά χαμηλότερη ποινή, που, όμως, ακριβώς για το λόγο αυτό, δε δικαιολογείται η παρέμβασή μας.» Όπως εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί από την καθοδήγηση που παρέχει η νομολογία ως προς το ύψος της ποινής σε κατηγορίες αυτής της μορφής και, ιδίως, με αναφορά σε ναρκωτικές ουσίες Τάξεως Α΄, κατά κανόνα επιβάλλονται μακροχρόνιες ποινές φυλάκισης, σε μια προσπάθεια περιορισμού ή εξάλειψης παρόμοιων αδικημάτων και προστασίας του κοινού. Οι πιο πάνω προσεγγίσεις είναι ενδεικτικές ως προς το ύψος της ποινής προς αντιμετώπιση των παρανομιών αυτής της μορφής, χωρίς βεβαίως να εκλαμβάνεται ότι, με τις ποινές που κατά καιρό επιβάλλονται, καθορίζεται με οποιοδήποτε τρόπο μια στατική διατίμηση. Τονίζω ότι η ανάγκη για επιβολή ποινών αποτρεπτικής μορφής είναι ακόμα πιο επιτακτική στη σημερινή εποχή, με δεδομένες τις τρομακτικές διαστάσεις που εκλαμβάνει η χρήση ναρκωτικών ουσιών και τις ολέθριες συνέπειες που αυτό ενέχει στη ζωή ιδίως των νεαρών προσώπων. Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ ότι τα γεγονότα που την περιβάλλουν καθώς και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διαπράχτηκαν τα αδικήματα την καθιστούν όντως σοβαρή. Όσο αφορά το είδος των ναρκωτικών είναι ένας παράγοντας τον οποίο στην παρούσα περίπτωση το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη ως επιβαρυντικό παράγοντα. Ο διαχωρισμός των ναρκωτικών σε τάξεις Α, Β και Γ από το Νομοθέτη έχει την σημασία του, καθ' ότι συμπεριέλαβε τα σκληρά, άρα πιο επιβλαβή και επικίνδυνα ναρκωτικά στην Α' τάξη, και τα λιγότερο επιβλαβή στις τάξεις Β και Γ. Στην Ποινική έφεση Αρ. 6357, Ημερομηνίας 14/07/1998, (Vali Bagher Pour Chokami v. Δημοκρατίας, λέχθηκε ότι για ναρκωτικά τάξεως Α, οι ποινές είναι βαρύτερες. Από την απόφαση: «Αποτελεί κοινοτοπία πως το όποιο είναι από τα σκληρότερα ναρκωτικά. Γι' αυτό και ο νόμος το κατατάσσει στην τάξη Α' για την οποία επιφυλάσσει τις βαρύτερες ποινές» To θέμα της ποσότητας προσεγγίζεται με την λογική ότι όσο μεγαλύτερη είναι η ποσότητα, τόσο περιορίζονται τα περιθώρια επίδειξης επικείκιας από το Δικαστήριο. Στη Ποινική Έφεση Αρ. 52/2007, ημερομηνίας 23/01/2008, (Mahrad Mohamad Reza Beyki v. Αστυνομίας( ανωτέρω), επιβλήθηκε στον Εφεσείοντα ποινή φυλάκισης 3 χρόνων όταν αυτός παραδέχθηκε ενοχή σε κατηγορία παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, δηλαδή 12,1311 γραμμαρίων οπίου. Μειώνοντας την ποινή, το Εφετείο έλαβε υπόψη του μεταξύ άλλων και το γεγονός ότι η ποσότητα των ναρκωτικών ήταν μικρή. Αναφέρθηκε συγκεκριμένα, ότι «η τριετής ποινή φυλάκισης στην πρώτη κατηγορία κρίθηκε έκδηλα υπερβολική και μειώθηκε κατ' έφεση σε ποινή φυλάκισης 2 ετών, ενόψει του είδους και της μικρής ποσότητας των ναρκωτικών, του γεγονότος ότι ο κατηγορούμενος είναι χρήστης υποβαλλόμενος σε ψυχιατρική και ψυχολογική στήριξη για να ξεπεράσει το στερητικό σύνδρομο που αντιμετωπίζει στη Φυλακή, της άμεσης παραδοχής και της συνεργασίας του με τις Αστυνομικές αρχές και του λευκού του μητρώου». Να προστεθεί βέβαια ότι η νομολογία έχει καθορίσει ότι αν και το γεγονός της μικρής ποσότητας ναρκωτικών πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, αυτό από μόνο του δεν έχει αναγκαστικά και αποφασιστική σημασία. (Σελλάς ν. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ.215 και Τρύφωνοςν.Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 197, η οποία αφορούσε κατοχή 0,1866 γρ. ηρωίνης). Ο κατηγορούμενος στη συγκεκριμένη περίπτωση κατείχε, μια ποσότητα απαγορευμένων ουσιών, ήτοι 101,37 γραμμάρια κοκαΐνης ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α΄, όπως επίσης και 12,75 και 0,9469 αντίστοιχα γραμμαρίων κάνναβης Ελεγχόμενου Φαρμάκου Τάξεως Β'. Σε κάθε περίπτωση κρίνω ότι η οργάνωση του Κατηγορουμένου, η δράση και οι επιδιώξεις του, φαίνονται ειδικότερα, από τη συνολική ποσότητα των ελεγχόμενων φαρμάκων που βρέθηκε στην κατοχή του, από τις ζυγαριές ακριβείας που βρέθηκαν στην κατοχή του αλλά και από το μεγάλο χρηματικό ποσό που επίσης βρέθηκε στην κατοχή του το οποίο σχετίζεται με την 8η κατηγορία που αφορά την απόκτηση χρηματικού ποσού, ενώ γνώριζε ότι αποτελούσε έσοδο από την διάπραξη του γενεσιουργού αδικήματος της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α΄. Λαμβάνω επίσης υπόψη μου ότι αδικήματα όπως αυτά που έχει διαπράξει ο κατηγορούμενος, αποτελούν δυστυχώς, μάστιγα της κοινωνίας στις μέρες μας, όπου παρατηρείται η αυξανόμενη εισαγωγή, κατοχή και χρήση απαγορευμένων ουσιών, παρά τις αυστηρές πρόνοιες του Νόμου. Ως εκ τούτου αποτελεί επιτακτική ανάγκη η επιβολή αυστηρών αλλά και αποτρεπτικών ποινών. Επιπλέον η ανάμιξη του κατηγορουμένου με την κατοχή ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια ναρκωτικών είναι σοβαρός παράγοντας που προσμετρά εναντίον του. Παρά το ότι όπως αναφέρθηκε από την πλευρά της υπεράσπισης η προμήθεια των ναρκωτικών σε άλλα πρόσωπα δεν γινόταν προς αποκόμιση κέρδους αλλά για να καλύψει ο Κατηγορούμενος τα έξοδα για την εξασφάλιση της δόσης του, δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο τελευταίος υπήρξε «εργαλείο» δια του οποίου διοχετεύονταν ναρκωτικά σε τρίτα πρόσωπα. Με αυτόν τον τρόπο κατέστησε τον εαυτό του μέρος ενός μηχανισμού που σπείρει τον θάνατο. Γεγονός παραμένει ότι, έστω και υπό τις κακές προσωπικές και οικονομικές του περιστάσεις ως περιγράφονται στην έκθεση του γραφείου ευημερίας, αποδέχθηκε να λειτουργήσει ως μεταφορέας ναρκωτικών τάξεως Α΄ και Β', ακόμα και για να εξασφαλίσει την δόση του, με σκοπό να διασπείρει το λευκό θάνατο στη χώρα μας. Για να αποδώσω κάπως διαφορετικά όσα αναφέρθηκαν από το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο της χώρας στην υπόθεση Kablawi & Others ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 494, ο κατηγορούμενος έπρεπε να είχαν σκεφτεί πριν αποφασίσει να διαπράξει τα αδικήματα που παραδέχθηκε και μάλιστα έναντι οφέλους. Έπρεπε να είχαν προβληματιστεί καλύτερα πριν προχωρήσει στη διάπραξη των εγκλημάτων που παραδέχθηκε, ζυγίζοντας προσεκτικότερα τα επακόλουθα των ενεργειών του, τόσο για τον ίδιο και την οικογένεια του όσο και για άλλους συνανθρώπους μας που έχουν εμπλακεί στην ολέθρια δίνη της χρήσης των ναρκωτικών. Στην υπόθεση Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 466, ειδικότερα στη σελίδα 469 όπου αναφέρθηκε πως: «Θεωρούμε όμως, ούτως ή άλλως, ότι ο ισχυρισμός είναι άνευ ουσιαστικής σημασίας, γιατί, στο κάτω-κάτω δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο λόγος προώθησης των ναρκωτικών. Είτε τα ναρκωτικά προωθούνται με σκοπό το άμεσο χρηματικό κέρδος, είτε για οποιοδήποτε άμεσο ή έμμεσο όφελος η κατάληξη παραμένει η ίδια. Η διάδοση των ναρκωτικών σε άλλα πρόσωπα.» Σε κάθε περίπτωση, τέτοιου είδους κατακριτέες και απορριπτέες κοινωνικές συμπεριφορές είναι απαράδεκτο να λαμβάνουν χώρα κατ΄ επίκληση οικονομικών προβλημάτων, όπως εύστοχα τόνισε το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Jovanovic ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 635. Ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης περαιτέρω ισχυρίστηκε ότι τα αδικήματα διαπράχτηκαν ενώ ο κατηγορούμενος τελούσε υπό το καθεστώς εξάρτησης από τα ναρκωτικά και κάλεσε το Δικαστήριο να το εκλάβει ως μετριαστικό παράγοντα όσο αφορά τουλάχιστον τα τροχαία αδικήματα, όπως συμβαίνει με κάποιο που διαπράττει αδίκημα ενώ βρίσκεται σε κατάσταση μέθης. Η αρχική του αντίδραση, δηλαδή να προσπαθήσει να διαφύγει, έγινε διότι δεν ήταν νηφάλιος αφού ήταν κάτω από την επήρεια ναρκωτικών. Παρά τη σοβαρότητα των αδικημάτων τα οποία διέπραξε ο κατηγορούμενος , το καθήκον του Δικαστηρίου προς εξατομίκευση της ποινής δεν ατονεί, χωρίς να εξουδετερώνεται η σοβαρότητα των αδικημάτων αλλά και η ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικής ποινής. Προς όφελος του κατηγορουμένου για σκοπούς μετριασμού της ποινής στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνω υπόψη μου τα εξής: (α) Την παραδοχή του στο Δικαστήριο με την οποίαν εξοικονομήθηκε πολύτιμος δικαστικός χρόνος που αχρείαστα θα αναλωνόταν για την εκδίκαση κάθε μίας περίπτωσης. Αυτή η στάση με βάση τη νομολογία πρέπει να αμείβεται επειδή αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης (Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατία

(2002)2 Α.Α.Δ. 28 και Βασιλείου v. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση Αρ. 110/2014 ημερ. 15.06.15). Έχοντας υπόψη την άμεση παραδοχή του κατηγορουμένου ενώπιον του Δικαστηρίου, αναγνωρίζω ότι η παραδοχή ενοχής πρέπει να ανταμείβεται με έκπτωση στην ποινή καθότι αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης και είναι απτό στοιχείο της ειλικρινούς μεταμέλειας του. Στην υπόθεση Ανδρέας Ανδρέου ν Δημοκρατίας Π.Ε. 163/2015, ημερομηνίας 11.7.2016 το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε ότι «η παραδοχή είναι ο μόνος απτός τρόπος για να «μεταφερθεί» στο Δικαστήριο η μεταμέλεια ενός κατηγορουμένου και γι΄ αυτό το λόγο έχει δεσπόζουσα σημασία στην επιμέτρηση της ποινής». Περαιτέρω, στην υπόθεση Δημήτρης Βασιλείου ν Δημοκρατίας (ανωτέρο) τονίστηκε για άλλη μια φορά ότι η παραδοχή έχει τη σημασία της, ακόμα και στην περίπτωση που κάποιος συλλαμβάνεται επ' αυτοφώρω να διαπράττει αδίκημα που αφορά σε ναρκωτικές ουσίες, δεν μπορούμε να την παραγνωρίσουμε. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται: «. Αφετέρου όμως δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε το πάντοτε ευπρόσδεκτο μιας παραδοχής ως απτού στοιχείου μεταμέλειας αλλά και τη σημασία της.» (β) Τη συνεργασία του με τις Αρχές στο βαθμό που μπορεί αυτή να ληφθεί υπόψη αφού δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός ότι, μετά την ανακοπή του οχήματός του, ο κατηγορούμενος προσπάθησε να διαφύγει με αυτό και παραδέχθηκε μέρος των κατηγοριών που αντιμετώπισε. Σημειώνω ωστόσο την αναφορά του στην κατάθεση του που έδωσε στην Αστυνομία, τεκμήριο 3, ότι ουσιαστικά αναγνώρισε ότι η σύλληψη του έγινε για το καλό του για να σταματήσει να κάνει χρήση ναρκωτικών και να παρακολουθήσει πρόγραμμα απεξάρτησης, πράγμα το οποίο δείχνει και την μεταμέλεια του. (γ) Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, όπως αυτές εκτέθηκαν μέσα από την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας (Τεκμήριο 2) αλλά και αναφέρθηκαν από τη συνήγορο υπεράσπισης στον βαθμό που αυτές λαμβάνονται υπόψη σε υποθέσεις ναρκωτικών αφού σύμφωνα με τη νομολογία υπερισχύει το σκεπτικό ότι προέχει η διαφύλαξη της κοινωνίας από τη μάστιγα των ναρκωτικών και δεν θα πρέπει να εξουδετερώνεται ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της ποινής (Marius v. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 155/2014 ημερ. 27.05.15, Ναζίπ v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 6/2014 ημερ. 21.11.14 και Γενικός Εισαγγελέας v. Παπαχαραλάμπους

(2007)2 Α.Α.Δ. 11). Ειδικότερα λαμβάνω υπόψη ότι: · Ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 27 ετών, χωρίς να παραγνωρίζω το σκεπτικό στην υπόθεση Marius v. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 155/2014 ημερ. 27.05.15 όπου λέχθηκε ότι ειδικά σε ότι αφορά τον τομέα των ναρκωτικών οι νεαροί παραβάτες θα πρέπει να αναπτύξουν ιδιαίτερες αντιστάσεις, σκεπτόμενοι ότι αυτά προορίζονται κυρίως για συνομήλικους τους, στην εξαθλίωση των οποίων συμβάλλουν με την εμπλοκή στη διακίνηση τους. Η νεαρή ηλικία παρέχει δυνατότητες και ελπίδες για αναμόρφωση. Η νεότητα αποτελεί καθοριστικό μετριαστικό παράγοντα, αφού η αναμόρφωση ενός νεαρού παραβάτη αποτελεί σημαντικό κριτήριο για την επιλογή της ποινής. Η επιλογή ποινής φυλάκισης αποτελεί ύστατο μέτρο, και όπου επιλέγεται χρειάζεται στάθμιση πολλών παραγόντων ως προς την επιλογή του εύρους αυτής. Η ελπίδα για αναμόρφωση νεαρών παραβατών είναι μεγάλη, ιδιαίτερα όταν δεν βαρύνονται με προηγούμενες καταδίκες. Ως πολύ εύστοχα επισημάνθηκε στην υπόθεση Azzeh v. Republic

(1989)2 C.L.R. 14 είναι κοινωνικά επιζήμια η διαγραφή ή υποτίμηση της προσδοκίας για την αναμόρφωση. Ωστόσο τα προλεγόμενα είναι και συνυφασμένα με τη σοβαρότητα των διαπραχθέντων αδικημάτων και την ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου, στοιχείο που στην παρούσα υπόθεση είναι δεδομένο. · Ο κατηγορούμενος έχει πρόσφατα παντρευτεί και είναι πατέρας 2 ανήλικων παιδιών για τα οποία προφανώς έχει υποχρεώσεις απέναντι τους ενώ αναμένει ταυτόχρονα την γέννηση του τρίτου του παιδιού. · Στο στάδιο αυτό βρίσκεται υπόδικος στις Κεντρικές Φυλακές και έτσι δεν διαθέτει εισοδήματα για να στηρίξει οικονομικά την οικογένεια του. · Ο κατηγορούμενος προέρχεται από συγκροτημένη η οικογένεια η οποία τον στηρίζει. · Ο κατηγορούμενος εγκατέλειψε το σχολείο για δεύτερη φορά μετά το χωρισμό του με την πρώτη συμβία του και υπηρέτησε μειωμένη θητεία στην Εθνική Φρουρά λόγω της απόκτησης του πρώτου του παιδιού. · Ο κατηγορούμενος ξεκίνησε να προβαίνει σε χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών από το Λύκειο. (δ) Λαμβάνω επίσης υπόψη μου ότι δεν συντρέχει οποιοσδήποτε επιβαρυντικός παράγοντας του άρθρου 30

(4)(α) του Νόμου 29/77, αλλά και όσα στο σύνολο ανέφερε η ευπαίδευτη συνήγορος τα οποία μπορούν να αποτελέσουν μετριαστικούς παράγοντες. (ε) Παράλληλα είναι η θέση της υπεράσπισης ότι ο κατηγορούμενος που είναι εθισμένος στα ναρκωτικά εκφράζει την επιθυμία του και την πρόθεση του να απεξαρτηθεί, μέσω προγράμματος απεξάρτησης των φυλακών. Δεν αμφισβητώ τη θέση αυτή την οποίαν και δεν αγνοώ. (Ιωάννου v. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 513, Καρακάννας v. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 463 και Τσιάκκα κ.α. v. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 282). (ζ) Μετριαστικά για τον κατηγορούμενο συνυπολογίζω και το γεγονός ότι διέπραξε τα αδικήματα της αμελούς οδήγησης, ως η θέση της υπεράσπισης (κατηγορία 13), σε χρόνο που τελούσε υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών, χωρίς, ωστόσο, να μου διαφεύγει ότι, ως χρόνιος χρήστης, έπρεπε να γνωρίζει ότι, βασική επίπτωση της χρήσης ναρκωτικών είναι και η μείωση των αναστολών και των αντιστάσεων, οι οποίες, υπό διαύγεια πνεύματος, ενδεχομένως να αποτελούσαν τροχοπέδη στη διάπραξη του εν λόγω αδικήματος. Πλην όμως η κατάσταση αυτή του κατηγορουμένου δεν μπορεί να υποβιβάσει τη σοβαρότητα των εγκλημάτων και την αναγκαιότητα για αυστηρή μεταχείριση του. (η) Επίσης κατανοώ και αντιλαμβάνομαι ότι τα ανήλικα τέκνα του θα επηρεαστούν αρνητικά από την απουσία του πατέρα τους, όπως και το ότι γενικά θα υπάρξουν επιπτώσεις και στην οικογένεια του. Στην προκειμένη περίπτωση επαναλαβάνω όμως ότι όλες οι προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, όπως αυτές έχουν εκτεθεί αναλυτικά πιο πάνω, έχουν ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο, πλην όμως στον περιορισμένο βαθμό βαρύτητας που τους αποδίδεται για το λόγο που έχει ήδη εξηγηθεί. (θ) Το λευκό του ποινικό μητρώο σε συνδυασμό με την ηλικία του, η οποία τον καθιστά νεαρό πρόσωπο, παράγοντας, που στην προκειμένη περίπτωση επιτρέπει επιεικέστερη αντιμετώπιση. (ι) Το άγχος και την αγωνία του για την έκβαση της υπόθεσης Συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω περιλαμβανομένων των δεδομένων που αφορούν την παρούσα υπόθεση και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλουν τη διάπραξη αλλά και τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων με δεδομένο το στοιχείο της αποτροπής, χωρίς παράλληλα να παραγνωρίζονται οι προαναφερόμενοι ελαφρυντικοί παράγοντες, κρίνω ότι η μόνη αρμόζουσα, υπό τις περιστάσεις, ποινή που θα πρέπει να επιβληθεί στον κατηγορούμενο είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Ειδικότερα, η σοβαρότητα των αδικημάτων όπως αυτή πηγάζει μέσα από τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής και τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, καθιστά αναπόφευκτη την επιβολή στον κατηγορούμενο ποινή στερητικής της ελευθερίας του. Πρέπει να λεχθεί ότι παρόλο που όλοι οι πιο πάνω ελαφρυντικοί παράγοντες λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς μετριασμού της ποινής, εντούτοις δεν είναι τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου, λόγω της σοβαρότητας διάπραξης των αδικημάτων όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω και των περιστατικών της υπόθεσης αυτής, για αποφυγή επιβολής της αρμόζουσας ποινής. Μπορούν να επηρεάσουν το ύψος αλλά όχι όμως και το είδος της ποινής. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, επιβάλλονται στον κατηγορούμενο οι ακόλουθες ποινές: 1η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 2 ετών 2η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 3,5 ετών 3η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 6 μηνών 4η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 4 μηνών 5η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 10 μηνών 6η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 3 μηνών 7η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 2 μηνών 8η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 2,5 ετών 9η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 2 μηνών 10η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 2 μηνών 11η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 1 μήνα 12η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 1 μήνα 13η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 1 μήνα 14η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 2 μηνών - Δεν θα επιβάλω στέρηση της άδειας οδήγησης αφού κάτι τέτοιο δεν θα εξυπηρετούσε ένεκα της έκτασης των πιο πάνω επιβαλλόμενων ποινών φυλάκισης. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Τα τεκμήρια της υπόθεσης να κατασχεθούν και να καταστραφούν εκτός του χρηματικού ποσού των €3.395= το οποίο να κατασχεθεί και να δοθεί στο Κέντρο Απεξάρτησης Τόλμη στην Πάφο. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου θα εξετάσω τώρα εάν η ποινή που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο στην παρούσα υπόθεση θα πρέπει να οδηγήσει στην άμεση φυλάκιση του ή δύναται να ανασταλεί δυνάμει των διατάξεων του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72. Με το Νόμο 186(Ι)/2003, ο οποίος τροποποίησε την πιο πάνω νομοθεσία, η διακριτική ευχέρεια αναστολής μιας ποινής φυλάκισης έχει πλέον διευρυνθεί, καθώς όπως προνοείται μέσα από το άρθρο 3

(2)το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου (βλέπε επίσης Στεφάνου v. Αστυνομίας

(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161 τέθηκαν τα κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση αυτή είναι χαρακτηριστικό και ομιλεί από μόνο του: "Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν.41(Ι)/97 (που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing in Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.α.

(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου

(1996)2 Α.Α.Δ. 303)." Κατόπιν προσεκτικής μελέτης των περιστάσεων της υπόθεσης καθώς και των προσωπικών συνθηκών του κατηγορουμένου, κρίνω ότι δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ή παράγοντας που να δικαιολογεί την έκδοση διαταγής για αναστολή της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Η ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου, όπως αυτή αναδύεται από το βαθμό και έκταση της ποικιλόμορφης συστηματικής και ταυτόχρονα επαναλαμβανόμενης παράνομης δράσης του κατηγορουμένου μέσα από τη διάπραξη επικίνδυνων αδικημάτων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας, επιτάσσει την επιβολή άμεσης ποινής φυλάκισης χωρίς έτσι να παρέχεται περιθώριο στο Δικαστήριο για κάτι διαφορετικό. Τυχόν αναστολή των ποινών φυλάκισης δεν θα αντικατόπτριζε την αντικειμενική σοβαρότητα των αδικημάτων και θα εξέπεμπε στην κοινωνία λανθασμένα μηνύματα κατά παράβαση της νομολογίας και παραγνωρίζοντας τις ανάγκες και τους σκοπούς της νομοθεσίας. Ωστόσο όλοι οι ελαφρυντικοί παράγοντες λήφθηκαν υπόψη για τη δραστική μείωση της ποινής που του επιβλήθηκε (βλέπε άρθρο 3

(2)του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72, Στεφάνου v. Αστυνομίας

(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09, Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161 και Λεωνίδου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 663). Νοείται ότι στην έκτιση της ποινής που επιβλήθηκε στην παρούσα ποινική υπόθεση λαμβάνεται υπόψη η περίοδος που ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση, ήτοι από τις 08/09/2022. (Υπ.) ...................................... Χρ. Μ. Παπαλλάς, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο