Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Dimitru Mariniuc, Αρ. Υπόθεσης: 6697/2

Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Dimitru Mariniuc, Αρ. Υπόθεσης: 6697/2022, 30/9/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2022:B64 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον Χρ. Μ. Παπαλλά, Ε.Δ Αρ. Υποθ.: 6697/2022 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Dimitru Mariniuc Κατηγορουμένου ------------------------------------ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 30 Σεπτεμβρίου 2022 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Περγαντή Για τον Κατηγορούμενο: κα Μ. Σαββίδου Κατηγορούμενος παρών ------------------------------------ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Έχω ακούσει τα όσα έχουν αναφερθεί στα πλαίσια της υποβολής αιτήματος από την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής για την κράτηση του κατηγορούμενου μέχρι την ημερομηνία της δίκης του. Όπως έχω αντιληφθεί, η κυρία Περγαντή έχει βασίσει το αίτημα της σε δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ο κίνδυνος φυγοδικίας και ο δεύτερος λόγος είναι το ενδεχόμενο διάπραξης άλλων αδικημάτων από τον κατηγορούμενο στο διάστημα το οποίο μεσολαβεί. Όπως είναι πολύ καλά γνωστό από την πάγια νομολογία μας, η στέρηση της ελευθερίας κατηγορούμενου σε μια υπόθεση, προτού δικαστεί, συνιστά μέτρο κατ' εξαίρεση[1]. Κάθε κατηγορούμενος τεκμαίρεται αθώος και ως θέμα γενικής αρχής πρέπει να παραμείνει ελεύθερος, εκτός εάν διαπιστωθούν σοβαροί λόγοι οι οποίοι συνηγορούν υπέρ της κράτησης του, οπότε σε μια τέτοια περίπτωση δικαιολογείται εξαίρεση από τον κανόνα. Όπως προκύπτει από τη νομολογία μας, το κατά πόσο το Δικαστήριο θα αποφασίσει να κρατήσει τον κατηγορούμενο ή να τον αφήσει ελεύθερο με όρους θα βασιστεί βεβαίως πάνω στα γεγονότα της υπόθεσης που βρίσκεται ενώπιον του και στη βάση καθιερωμένων από τη νομολογία κριτηρίων. Βασικά το θέμα αυτό εξετάζεται με αναφορά στους εξής τρεις λόγους: Τον κίνδυνο μη προσέλευσης, δηλαδή τον κίνδυνο φυγοδικίας, την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων και την πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων[2]. Θα με απασχολήσουν όμως οι πρώτοι δύο λόγοι, οι οποίοι ήταν και η βάση του αιτήματος της Κατηγορούσας Αρχής. Σε ό,τι αφορά στον κίνδυνο φυγοδικίας, λαμβάνονται υπόψη η σοβαρότητα του αδικήματος ή των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, η πιθανότητα καταδίκης, όπως εκτιμάται στη βάση των καταθέσεων που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και η αυστηρότητα της ποινής η οποία πιθανόν να επιβληθεί[3]. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως έχει επισημάνει και η κυρία Περγαντή, ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει σοβαρές κατηγορίες. Ειδικότερα η πρώτη κατηγορία, της διάρρηξης κατοικίας, προβλέπει κατά μέγιστο όριο την ποινή φυλάκισης των 10 ετών, η δεύτερη κατηγορία, της κλοπής από κατοικία προβλέπει κατά το μέγιστο ποινή φυλάκισης των 5 ετών και η τρίτη κατηγορία, της παράνομης κατοχής περιουσίας, προβλέπει κατά μέγιστο όριο ποινή φυλάκισης 6 μηνών. Σε ό,τι αφορά την πιθανότητα καταδίκης, έχει τεθεί ενώπιον μου μια σειρά καταθέσεων και άλλου μαρτυρικού υλικού το οποίο έχει σημειωθεί ως Τεκμήριο Α. Λαμβάνω υπόψη μου την κατάθεση του Αστ. 739 Θ. Κωνσταντινίδη ο οποίος ουσιαστικά αναφέρει ότι έχει αναγνωρίσει τον κατηγορούμενο σε πλάνα από κλειστό κύκλωμα ο οποίος βρισκόταν στο χώρο όπου διαπράχθηκαν τα αδικήματα, την κατάθεση του Αστ. 2814 Μ. Μενελάου, ο οποίος αναφέρει ότι μετά από έρευνα , ο κατηγορούμενος φορούσε φανέλα χρώματος γκρίζου με τα σήματα συγκεκριμένης ποδοσφαιρικής ομάδας η οποία αναγνωρίστηκε από τον παραπονούμενο ως δική του η οποία κλάπηκε κατά τον επίδικο χρόνο από την κατοικία του. Ταυτόχρονα ο παραπονούμενος και η παραπονούμενη αναγνώρισαν σύμφωνα με την κατάθεση του και άλλα αντικείμενα τα οποία κλάπηκαν τη συγκεκριμένη ημέρα και τα οποία βρέθηκαν στην κατοχή του Κατηγορουμένου. Θεωρώ ότι η πιθανότητα καταδίκης του κατηγορούμενου είναι υπαρκτή. Και το λέω αυτό υπογραμμίζοντας ιδιαίτερα ότι αυτή η διαπίστωση γίνεται χωρίς οποιαδήποτε αξιολόγηση της ενώπιον μου μαρτυρίας και σίγουρα σε καμιά περίπτωση την εξαγωγή οποιωνδήποτε ευρημάτων σε σχέση με τις επίδικες κατηγορίες, έργο το οποίο επιτελείται στο στάδιο εκδίκασης της υπόθεσης. Τονίζω, με άλλα λόγια, ότι το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μου έχει εκτιμηθεί μόνο στην όψη του και χωρίς οποιοδήποτε συμπέρασμα οριστικό, με ένα μοναδικό σκοπό, να διαπιστώσω κατά πόσο πιθανολογείται στη βάση αυτών των μαρτυριών καταδίκη και χωρίς βεβαίως να υπεισέρχομαι σε θέματα αποδεκτότητας της μαρτυρίας, αξιοπιστίας της μαρτυρίας, αντιφάσεων κτλ, ζητήματα τα οποία θα εξεταστούν και ανάγονται στο πεδίο εξέτασης από το Δικαστήριο στο στάδιο της εκδίκασης της υπόθεσης[4]. Επαναλαμβάνω λοιπόν, ότι στη βάση αυτού του υλικού θεωρώ ότι η μαρτυρία που εμπλέκει τον κατηγορούμενο στις επίδικες κατηγορίες είναι επαρκής για να πιθανολογήσει καταδίκη5]. Σε περίπτωση καταδίκης, με βάση τα περιστατικά διάπραξης των αδικημάτων και ανάλογα βεβαίως με τις ιδιαίτερες συνθήκες του κατηγορούμενου, αναμένεται η επιβολή πολυετών ποινών φυλάκισης. Επομένως συντρέχει και αυτός ο παράγοντας που προσδιορίζει τον κίνδυνο της φυγοδικίας. Έχοντας αναφερθεί σε αυτά τα κριτήρια, το ζήτημα δεν τελειώνει εδώ, διότι με βάση την πάγια νομολογία μας υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη για να μπορέσει το Δικαστήριο να εκτιμήσει τον κίνδυνο ,να μην εμφανιστεί ο κατηγορούμενος κατά τη δίκη του. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λαμβάνω υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου, τους δεσμούς του που έχει με τη Δημοκρατία λόγω καταγωγής, λόγω οικογένειας, όπως έχουν τεθεί ενώπιον μου [6]. Αυτοί οι δεσμοί μπορεί να είναι δυνατοί ή χαλαροί, ανάλογα με τις ιδιαίτερες συνθήκες. Η σημασία βεβαίως της ύπαρξης δεσμών με τη χώρα στην οποία κάποιος διώκεται, έγκειται στο ότι μπορεί αυτό το δεδομένο να λειτουργήσει αποτρεπτικά στο ενδεχόμενο διαφυγής του κατηγορούμενου στο εξωτερικό και να μην εμφανιστεί στη δίκη[7]. Όμως θέλω να τονίσω, με αυτή την ευκαιρία, ότι οι δεσμοί αυτοί από μόνοι τους δεν επενεργούν ως ασπίδα για τον κατηγορούμενο ώστε να υπερφαλαγγιστεί η σοβαρότητα του αδικήματος στο οποίο εμπλέκεται[8]. Ό,τι εξετάζεται είναι πάντοτε η επίπτωση που δυνατό να έχουν οι προσωπικές αυτές συνθήκες επί του κριτηρίου του κινδύνου μη προσέλευσης του κατηγορούμενου στο Δικαστήριο για να αντιμετωπίσει τη δίκη του. Στην παρούσα περίπτωση ο Κατηγορούμενος δεν φαίνεται να διατηρεί τους όποιους δεσμούς με τη Δημοκρατία αφού δεν εργάζεται επί μόνιμης βάσης σε αυτή αλλά και η ίδια η οικογένεια του όπως αναφέρθηκε δεν βρίσκεται στην Κύπρο. Στην υπόθεση MINGXIA HUA v Αστυνομίας Ποιν.Έφεση 65/2011 2ΑΑΔ 152 η εφεσείουσα η οποία αντιμετώπιζε πολύ σοβαρές κατηγορίες ήταν Κινέζα, παντρεμένη με Κύπριο η οποία διάμενε στην Κυπριακή Δημοκρατία από το 2002 δηλαδή για 8 συνεχή έτη και είχε δραστηριοποιηθεί σε επιχειρηματική δραστηριότητα και είχε μια κόρη 18 ετών που φοιτούσε σε ιδιωτικό κολλέγιο στη Λευκωσία. Στην υπόθεση αυτή αποφασίστηκε κατ' έφεση ότι τα πιο πάνω δεν συνηγορούσαν ότι η Κατηγορούμενη είχε δεσμούς με την Κυπριακή Δημοκρατία, πόσο μάλλον στην παρούσα περίπτωση, που δεν υπάρχει οτιδήποτε που να συνηγορεί στο ότι ο Κατηγορούμενος έχει οποιουσδήποτε δεσμούς με την Κυπριακή Δημοκρατία πέραν της διαμονής του. Έτσι, όπως έχει αναφερθεί και στην υπόθεση Κρίνος Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας

(2002), 2 Α.Α.Δ. 48, είναι τελικά ο συνυπολογισμός όλων των σχετικών δεδομένων που πρέπει να αποτιμηθούν στην εκτίμηση της πιθανότητας να διαφύγει ο κατηγορούμενος τη δίκη του. Και μέσα σε αυτά λοιπόν τα πλαίσια, έχω συνυπολογίσει όλα όσα έχουν τεθεί και αφορούσαν τους λεγόμενους υποκειμενικούς παράγοντες που έχουν να κάνουν με το χαρακτήρα, την εργασία, τις προσωπικές συνθήκες και τους δεσμούς που έχει με την Κυπριακή Δημοκρατία. Συνυπολογίζοντας λοιπόν όλα τα πιο πάνω, θεωρώ ότι ο κίνδυνος φυγοδικίας είναι υπαρκτός. Κατά συνέπεια ο πρώτος λόγος ο οποίος έχει τεθεί για σκοπούς έκδοσης διατάγματος κράτησης, κατά την εκτίμηση μου ευσταθεί. Προχωρώ τώρα να εξετάσω το δεύτερο λόγο. Ο δεύτερος λόγος είναι ο κίνδυνος εάν αφεθεί ελεύθερος ο κατηγορούμενος να διαπράξει άλλα αδικήματα. Σε σχέση με αυτό το ζήτημα σχετική και πολύ καθοδηγητική είναι βεβαίως η υπόθεση Σιακαλλής ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 130, στην οποία έχει εξεταστεί ακριβώς ο τρόπος που θα πρέπει να εκτιμάται και να διαγιγνώσκεται η ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος. Επισημαίνεται ότι δεν απαιτείται για ένα τέτοιο ζήτημα ύπαρξη ακριβούς μαρτυρίας. Κάτι το οποίο βεβαίως δεν είναι ούτε εφικτό να γίνει. Αρκεί εάν με βάση όλα τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δημιουργείται ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα. Όπως έχει επισημανθεί στη Σιακαλλής, (ανωτέρω) πλήρης απόδειξη της πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος δεν είναι εξάλλου ούτε και θεωρητικά δυνατή. Όμως το Δικαστήριο όπως έχει τονιστεί και στην πιο πάνω απόφαση, τηρώντας πάντοτε ορισμένους κανόνες μπορεί να καταλήξει σε συμπέρασμα ως προς την πιθανότητα διάπραξης αδικήματος, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να αναμένεται στα πλαίσια αυτού του εγχειρήματος να μπορεί να αποδειχθεί η διάπραξη αδικήματος στο μέλλον με την αυστηρή έννοια του όρου. Επομένως ομιλούμε περί πιθανολόγησης η οποία, όπως είναι λογικό και αυτονόητο, αναφέρεται σε τάση για συγκεκριμένη συμπεριφορά του κατηγορούμενου στο μέλλον, για την οποία το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα, βασιζόμενο, μεταξύ άλλων, στο ιστορικό του ή σε διάφορες άλλες περιστάσεις. Στην πρόσφατη υπόθεση xxxxxx Ιωάννου v. Αστυνομίας Π.Έφεση 25/22 4/2/22 , το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση του σημείωσε ότι για να καταδειχθεί η ύπαρξη ροπής ενός Κατηγορουμένου στο έγκλημα θα πρέπει τα στοιχεία που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου να δημιουργούν ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Στην παρούσα περίπτωση έχει τεθεί μαρτυρία αναφορικά με εκκρεμείς υποθέσεις οι οποίες έχουν καταχωρηθεί και ως επί το πλείστο αφορούν αδικήματα κλοπών, διαρρήξεων, και κατοχής διαρρηκτικών εργαλείων επιθέσεων με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης τα οποία σύμφωνα με τα κατηγορητήρια που φαίνονται στο Τεκμήριο Α, τα οποία έγιναν σε διαφορετικούς χρόνους από το 2018 μέχρι το 2022. Επίσης έχει τεθεί και μια προηγούμενη καταδίκη ενώπιον μου, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου για τα αδικήματα της κατοχής και κυκλοφορίας παραχαραγμένου νομίσματος, της εξασφάλισης αγαθών με ψευδής παραστάσεις για τα οποία είχαν επιβληθεί ποινές φυλάκισης. Έχοντας υπόψη αυτά και λαμβάνοντας υπόψη και την σχετική νομολογία, ειδικότερα αναφερόμενοι και στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου

(2001)2 Α.Α.Δ. 373, θεωρώ ότι η εκκρεμότητα υποθέσεων εναντίον του κατηγορούμενου αποτελεί παράγοντα ο οποίος λαμβάνεται υπόψη σε αιτήματα για κράτηση, όπως επίσης και οι προηγούμενες καταδίκες και προς τούτο μπορεί να σταθμιστούν αυτά τα δεδομένα σε συνάρτηση προς τα υπόλοιπα[9]. Βεβαίως, η καταδίκη του Κατηγορούμενου εξακολουθεί να είναι υπαρκτή αφού για τα αδικήματα για τα οποία καταδικάστηκε δεν έχει αποκατασταθεί, αφού σύμφωνα με το μητρώο του αυτό θα γίνει την 26/02/2024. Στην υπόθεση ΙΩΣΗΦ ΙΩΣΗΦ v AΣΤΥΝΟΜΙΑΣ Ποιν. Έφεση 73/2017 ημερ.20/03/17 ο εφεσείοντας βαρύνετο με δύο προηγούμενες καταδίκες. Στην μία εξ αυτών είχαν ήδη διαρρεύσει 13 χρόνια ενώ στην άλλη 6 από την ημερομηνία της καταδίκης μέχρι και την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης από το πρωτόδικο Δικαστήριο. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία διατάχθηκε η κράτηση του Εφεσείοντα μέχρι τη δίκη του αφού έκρινε ότι το ιστορικό του, με βάση μεταξύ άλλων την ύπαρξη των δύο προηγούμενων καταδικών καθώς και των κατηγοριών που αντιμετώπιζε στην προκείμενη περίπτωση ήταν ικανό να αποκαλύψει την τάση του εφεσείοντα στο να επιδίδεται σε εγκληματική δράση. Κρίθηκε μάλιστα ότι ο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων εκτιμάται από το όλο ιστορικό και την όλη συμπεριφορά που αποδίδεται σε κάποιο πρόσωπο αφού συνυπολογιστούν ορθά όλοι οι σχετικοί παράγοντες. Στην Ποινική Έφεση Νικόλας Νικολάου v Αστυνομίας 2ΑΑΔ 840 (217/2012) λέχθηκε ότι η ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλων αδικημάτων στον ενδιάμεσο χρόνο μέχρι τη δίκη μπορεί να στοιχειοθετηθεί είτε από στοιχεία που αφορούν σε προηγούμενη καταδίκη ή προηγούμενες καταδίκες, είτε και από το γεγονός ότι εναντίον του κατηγορούμενου εκκρεμούν προς εκδίκαση ή καταχώρηση άλλες υποθέσεις σε σχέση με διάπραξη άλλων παρόμοιων αδικημάτων. [Βλπ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου κ.ά.

(2001)2 Α.Α.Δ., 373, Σιακαλλής ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 130]. Άλλωστε όπως λέχθηκε και στην Σιακαλλή (ανωτέρω) η πιθανότητα διάπραξης άλλου αδικήματος δεν περιορίζεται κατ' ανάγκη σε παρόμοιο με το υπό εκδίκαση αδίκημα. Έχοντας λοιπόν υπόψη όλα αυτά και σημειώνοντας ότι κατ' ουσία αυτός ο λόγος, ο κίνδυνος δηλαδή διάπραξης άλλων αδικημάτων στο μεσοδιάστημα σχετίζεται άμεσα με την ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου από πιθανές πράξεις παράνομες του κατηγορούμενου, θεωρώ ότι στην παρούσα υπόθεση τα δεδομένα τα οποία έχουν τεθεί ενώπιον μου είναι τέτοια που ικανοποιούν και αυτό τον παράγοντα. Θεωρώ δηλαδή ότι δημιουργείται στη βάση των δεδομένων που έχω μπροστά μου η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων από τον κατηγορούμενο, σε περίπτωση που αυτός παραμείνει ελεύθερος. Κατά συνέπεια, συνυπολογίζοντας όλα τα δεδομένα, όλα τα γεγονότα και όσα έχω αναφέρει πιο πάνω, θεωρώ ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις. Συνεπώς ο κατηγορούμενος να παραμείνει υπό κράτηση μέχρι την ημερομηνία 08/11/2022 και ώρα 11:00 το πρωί. .......... (Υπ.) Χρ. Μ. Παπαλλάς ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Δέστε Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 130. [2] Δέστε Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 109. [3] Δέστε Καραγιώργη κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 92, Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 109 και Τσιάκκας κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 164. [4]Δέστε Στέλλα Μαλά ν. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 135 και Ευριπίδου κ.α. ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 337. [5] Δέστε, επίσης, Κουννάς ν. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 423. [6] Δέστε Νικήτα ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 54. [7] Δέστε, μεταξύ άλλων, Mingxia Hua ν. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 152. [8] Δέστε Νικολάου ν. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ.

[9] Δέστε, επίσης, Νικολάου ν. Αστυνομίας Ποιν. Εφ. 217/12, ημερ. 7.12.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.