ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Α.Α. κ.α., Υπόθεση Αρ.: 11/2021, 3/5/2022

(4)(β) και 15

(4)του περί Πρόληψης και Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Ν.91(Ι)/2014, Κατηγορίες 1 και 2, αντίστοιχα. Τα γεγονότα της υπόθεσης εκτίθενται στην καταδικαστική μας απόφαση ημερομηνίας 6.4.

1. Δεν χρειάζεται να καταγραφούν στην ίδια έκταση αυτά, τα οποία αποτελούν μέρος της απόφασης της ποινής. Για σκοπούς επιβολής ποινής αναφέρονται τα πιο κάτω. Η παραπονούμενη μαζί με την Μ.Κ.10 και την Μ.Υ., από τη Λευκωσία, περί τα μεσάνυχτα της 8ης Αυγούστου 2020, μετέβηκαν για διασκέδαση στο club Igloo στην Αγία Νάπα, όπου και θα διανυκτέρευαν. Στο club, όπου είχαν κάνει κράτηση από προηγουμένως, συναντήθηκαν με άλλα νεαρά πρόσωπα, τα οποία λίγο ή πολύ ήταν γνωστά μεταξύ τους και κάθισαν γύρω από δύο τραπεζάκια. Ο συνολικός αριθμός ήταν περί τα 12-15 άτομα. Μεταξύ αυτών ήταν και οι κατηγορούμενοι 1 και
2. Κατανάλωσαν δύο

(2)μπουκάλια βότκα και κάποιοι εξ αυτών, μεταξύ των οποίων και η παραπονούμενη, κατανάλωσαν και σφηνάκια (τεκίλα). Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, και αφού ήδη είχαν καταναλώσει τα δύο

(2)μπουκάλια βότκα και η παραπονούμενη είχε καταναλώσει και σφηνάκια και έτσι όλοι είχαν καταναλώσει αρκετό αλκοόλ και δη η παραπονούμενη, ο κατηγορούμενος 1 πλησίασε την παραπονούμενη και αφού της επισήμανε ότι το ποτήρι της ήταν άδειο και αυτή του ανέφερε ότι δεν θα έπινε άλλο εκείνη την ώρα και ότι θα πήγαινε να πάρει μόνη της από το μπαρ, πήγε και της έφερε ένα ποτήρι βότκα και μπροστά της έβαλε shark στο ποτήρι. Η παραπονούμενη, η οποία έπινε συχνά αλκοόλ και μεθούσε, από την ώρα που κατανάλωσε το ποτήρι με τη βότκα και το shark και στη συνέχεια όταν βγήκαν από το club περί ώρα 04:00 στις 9.8.2020, ήταν μεθυσμένη και είχε επηρεαστεί από το αλκοόλ η μνήμη της και η αντίληψη της, όχι όμως σε τέτοιο βαθμό που να μην τα θυμάται όλα ή να μην αντιλαμβάνεται οτιδήποτε ή να μην μπορεί να μιλήσει ή να επικοινωνήσει με κάποιο άλλο πρόσωπο, ανεξαρτήτως του βαθμού και της ποιότητας τούτων, όπως της αντίληψης της γύρω κατάστασης και της επικοινωνίας της με άλλους, κατάσταση, όμως, η οποία την κατέστησε ανίκανη να ενθυμηθεί όσα έγιναν εντός και εκτός του club, αλλά παρά μόνο είχε σκόρπιες και θολές εικόνες. Στη συνέχεια, αφού είχε βγει από το club και βρισκόταν σε κατάσταση μέθης, δεν ήταν ήρεμη, ήταν συγχυσμένη και δεν ήταν καλά, οι κατηγορούμενοι 1 και 2 την πολιόρκησαν και αφού της υπενθύμισαν την παλαιά τους φιλία τραβώντας την, όχι βίαια, από το χέρι, την παρέσυραν να πάει μαζί τους. Έτσι, αφού σιγουρεύτηκαν ότι η παραπονούμενη θα πήγαινε μαζί τους, ο κατηγορούμενος 1, έχοντας μαζί του την παραπονούμενη, επί σκοπώ, αγόρασε μια μπουκάλα βότκα από παρακείμενο περίπτερο και αφού εισήλθαν στο όχημα που οδηγούσε ο κατηγορούμενος 2 και μετέβησαν στο σπίτι φίλου τους όπου θα διέμεναν οι κατηγορούμενοι 1 και 2 και πήραν τα πράγματα τους μετέβηκαν στο ξενοδοχείο L' EROS στην Αγία Νάπα. Εκεί, η παραπονούμενη, καθ΄ υπόδειξη και προτροπή των κατηγορουμένων και δη του κατηγορουμένου 2, πήρε το κλειδί του δωματίου 202, το οποίο ήταν το μοναδικό στον πίνακα στο χώρο της ρεσεψιόν. Αφού το πήρε το έδωσε στον κατηγορούμενο

1. Όταν βρήκαν το δωμάτιο 202 το άνοιξαν και εισήλθαν εντός αυτού. Κάθισαν και οι τρεις στο κρεβάτι και αφού έβαλαν χαμηλή μουσική και άνοιξαν το μπουκάλι με τη βότκα, οι κατηγορούμενοι, και δη ο κατηγορούμενος 2, όπως ήταν και ο σκοπός τους, την πότιζαν βότκα μέχρι που η παραπονούμενη δεν μπορούσε να θυμηθεί σχεδόν οτιδήποτε, παρά μόνο σποραδικές στιγμές και να βρίσκεται σε κατάσταση που δεν είχε την ικανότητα και συνείδηση να λαμβάνει αποφάσεις. Στη συνέχεια, από τα λίγα που θυμόταν, πήγε στο μπάνιο. Κατά το χρόνο που έκανε μπάνιο εισήλθαν σε αυτό και οι δύο κατηγορούμενοι. Τότε τους φώναξε δυνατά και πάρα πολλές φορές να βγουν έξω από το μπάνιο. Αυτοί βγήκαν, αλλά στη συνέχεια ξαναμπήκαν, όπου και ο κατηγορούμενος 1 βίασε την παραπονούμενη. Η παραπονούμενη ενώ ήταν στο μπάνιο έπεσε και έσπασε το καπάκι της τουαλέτας, ενώ άφησε και το ντους ανοικτό. Αφού βοηθήθηκε και σηκώθηκε, όταν έπεσε, από τρίτο άτομο που βρισκόταν στο δωμάτιο και ξάπλωσε στο κρεβάτι ο κατηγορούμενος 2 τη βίασε στο κρεβάτι. Το πρωί αφού ο Μ.Κ.3, ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου, ειδοποιήθηκε από κάποιον υπάλληλο του ότι κάποιο άτομο που δήλωσε ένοικος του δωματίου 202 πήγε για πρόγευμα, ενώ κανονικά το δωμάτιο έπρεπε να ήταν άδειο, μετέβη στο δωμάτιο 202 με τη συνοδεία της καμαριέρας. Αφού φώναξε για να βγουν έξω από το δωμάτιο 202 αυτοί που βρίσκονταν μέσα και δεν το έπραξαν, άνοιξε το δωμάτιο 202 με το master key, οπότε αντίκρυσε τους κατηγορούμενους, τους είπε να πάρουν τα πράγματα τους και να κατεβούν κάτω στη ρεσεψιόν όπου πήγε αυτός και τους περίμενε. Αντί όμως να πάνε στη ρεσεψιόν έτρεξαν να φύγουν. Ο Μ.Κ.3, που τους ακολούθησε, τους πρόλαβε έξω από το αυτοκίνητο του κατηγορουμένου 2 και όλοι μαζί μετέβηκαν στη ρεσεψιόν. Ταυτόχρονα όμως, η καμαριέρα της οποίας ο Μ.Κ.3 έδωσε οδηγίες όπως ψάξει για ζημιές, αφού βρήκε σπασμένο το καπάκι της τουαλέτας, εντόπισε την παραπονούμενη να κοιμάται. Αφού την ξύπνησε κατέβηκε κάτω στη ρεσεψιόν όπου ανέφερε τη ζημιά που υπήρχε στο καπάκι της τουαλέτας. Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 τότε, αφού τους ζητήθηκε από τον Μ.Κ.3, πλήρωσαν τόσο τη διαμονή όσο και τη ζημιά. Ακολούθως, αφού η παραπονούμενη ντύθηκε, φορώντας ένα σορτσάκι και μια φανελίτσα χωρίς να βάλει εσώρουχο και βρεγμένη ως ήταν και χωρίς να έχει επανέλθει πλήρως, προσπάθησε να βρει την έξοδο. Την συνάντησε ο Μ.Κ.3 στο κλιμακοστάσιο, ο οποίος της υπέδειξε από που θα έβρισκε την έξοδο. Αφού βγήκε από το ξενοδοχείο την παρέλαβαν οι κατηγορούμενοι με το τρίτο πρόσωπο που ήταν μαζί τους και την μετέφεραν στο σπίτι της φίλης της Μ.Κ.10 όπου διανυκτέρευσε αυτή και η Μ.Υ. και όπου θα διανυκτέρευε και η παραπονούμενη. Στις ερωτήσεις που της υπέβαλλαν η Μ.Κ.10 και η Μ.Υ. απαντούσε ακαταλαβίστικα. Αφού της είπαν να κοιμηθεί και το έπραξε, όταν ξύπνησε άρχισε να θυμάται κάποια πράγματα και έτσι σιγά-σιγά μαζί με την Μ.Κ.10 και την Μ.Υ. έμαθαν ότι η παραπονούμενη ήταν με τους κατηγορούμενους 1 και
2. Διευθετήθηκε συνάντηση και πραγματοποιήθηκε περί ώρα 08:30 στις 10.8.2020 σε σχολείο στη Λευκωσία όπου έλαβαν μέρος η παραπονούμενη, οι Μ.Κ.10 και 11, η Μ.Υ. και οι κατηγορούμενοι. Κατά την συνάντηση η παραπονούμενη ζητούσε επίμονα από τους κατηγορούμενους να μάθει τι έγινε, οπότε ο κατηγορούμενος 1 βούρκωσε και της ζήτησε συγνώμη, ενώ ο κατηγορούμενος 2 μετά την έξαλλη κατάσταση στην οποία βρισκόταν η παραπονούμενη και την επιμονή της να της ζητήσει και αυτός συγνώμη το έπραξε, αλλά όχι πηγαία. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος 1, αλλά και η μητέρα του, προσπαθούσε να την πείσει, πράγμα που κατάφερε, ότι οτιδήποτε έγινε μεταξύ τους ήταν με τη θέληση της και γι΄ αυτό είχαν επικοινωνία και επαφή μεταξύ τους, μέχρι που ο Μ.Κ.4 στις 21.8.2020 της αποκάλυψε ότι από τις πληροφορίες που έλαβε, και δη από το τρίτο πρόσωπο που βρισκόταν στο δωμάτιο, το οποίο ζήτησε συγνώμη από τον Μ.Κ.4, οτιδήποτε έγινε δεν ήταν με τη θέληση της. Έτσι διέκοψε τις επαφές της με τον κατηγορούμενο
3. Να σημειωθεί ότι όταν επέστρεψε πίσω από την Αγία Νάπα στις 10.8.2020 δεν είπε οτιδήποτε στους γονείς της ή στην αδελφή της. Ανέφερε όμως στις 11.8.2020, γενικά, οτιδήποτε γνώριζε ή πίστευε μέχρι εκείνη τη στιγμή στον Μ.Κ.13, με τον οποίο είχε δεσμό και με τον οποίο λίγες ημέρες προηγουμένως είχε ολοκληρωμένη σεξουαλική επαφή. Για πρώτη φορά ανέφερε τι της συνέβη στην σχολική σύμβουλο, Μ.Κ.1, τον Οκτώβριο του 2020, η οποία αν και μίλησε τηλεφωνικά με τη μητέρα της παραπονούμενης δεν της ανέφερε οτιδήποτε κατόπιν επιθυμίας της παραπονούμενης, η οποία θα της το έλεγε η ίδια, πράγμα που δεν έκανε και έτσι η Μ.Κ.1 απέστειλε σχετική αναφορά στο αρμόδιο τμήμα της Αστυνομίας, το οποίο ανέλαβε τη διερεύνηση της καταγγελίας η οποία οδήγησε τελικά στην καταχώριση της παρούσας υπόθεσης. Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 είναι λευκού ποινικού μητρώου. Ο συνήγορος των κατηγορουμένων 1 και 2 στην αγόρευση του για μετριασμό της ποινής, αφού υιοθέτησε τις εκθέσεις του Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας που ετοιμάστηκαν για τους Κατηγορουμένους 1 και 2, ανέφερε ότι και οι δύο κατηγορούμενοι είναι λευκού ποινικού μητρώου, πολύ νεαρά σε ηλικία πρόσωπα, ήτοι 20 ετών σήμερα ο κατηγορούμενος 2 (γεννήθηκε στις 9.3.2002) και όταν επεσυνέβηκε το περιστατικό ήταν ηλικίας 18 ετών και 5 μηνών και ο κατηγορούμενος 1, 21 ετών και 7 μηνών (γεννήθηκε στις 29.9.2000) και όταν έγινε το συμβάν ήταν ηλικίας 20 ετών. Ο κατηγορούμενος 1 σήμερα είναι φοιτητής στο δεύτερο έτος στο [ ] και ο κατηγορούμενος 2 υπηρετεί στην Εθνική Φρουρά. Ο κατηγορούμενος 1 διαμένει με τους γονείς του, ηλικίας και οι δύο 50 ετών και την αδελφή του 13 χρονών, με τους οποίους έχει πολύ καλή σχέση, σε ιδιόκτητη κατοικία. Ο πατέρας του εργάζεται σε ιδιωτική εταιρεία και η μητέρα του εργάζεται στην [Τράπεζα]. Υποβλήθηκε σε εξετάσεις για διάγνωση της κατάστασης των λεμφαδένων, ως καταδεικνύεται από την ιατρική βεβαίωση, χωρίς να ανευρεθεί οτιδήποτε, κατάσταση όμως που χρειάζεται παρακολούθηση. Είναι ιδιοκτήτης ενός αυτοκινήτου αξίας €2500 ‑ €3000 και από την μερική απασχόληση του ως σερβιτόρος σε ταβέρνα στη Λευκωσία λάμβανε €900 μηνιαίως, ως ανέφερε ο συνήγορος του και όχι €400 ‑ €500, ως αναφέρεται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, τα οποία αποταμίευε σε λογαριασμό που διατηρεί σε τράπεζα. Δεν έχει ακίνητη περιουσία, ούτε χρέη. Ο κατηγορούμενος 2 είναι παιδί διαζευγμένων γονέων, από το 2005, διαμένει με τη μητέρα του σε ιδιόκτητη κατοικία και έχει ένα ετεροθαλή αδελφό ηλικίας 12 ετών. Λαμβάνει €170 μηνιαίως από την Εθνική Φρουρά και έχει €250 σε λογαριασμό του σε τράπεζα, ενώ δεν έχει άλλη κινητή ή ακίνητη ιδιοκτησία, ούτε χρέη. Αποφοίτησε από την Τεχνική Σχολή [ ] στον Κλάδο Γενικής Ηλεκτρολογίας, ψυκτικός μηχανικός, στη Λευκωσία και σκοπεύει όταν ολοκληρώσει την θητεία του στην Εθνική Φρουρά να σπουδάσει. Επίσης, ανέφερε ότι το Δικαστήριο πρέπει, στο πλαίσιο καθορισμού της ποινής, να λάβει ιδιαίτερα υπόψη τις συνέπειες από την καταδίκη των κατηγορουμένων 1 και
4. Το μητρώο τους έχει αμαυρωθεί και, ένεκα της φύσης των αδικημάτων, θα τους ακολουθεί για το υπόλοιπο της ζωής τους. Τέλος, παρέπεμψε το Δικαστήριο σε δύο αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ήτοι στην Trussler v. Δημοκρατίας,

(2013)2 Α.Α.Δ. 38 και στην Λ.Λ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Εφεση 27/2017, ημερομηνίας 21.11.2017, στις οποίες επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Το ύψος της προβλεπόμενης ποινής προδιαγράφει και την σοβαρότητα που θέλησε ο νομοθέτης να προσδώσει στο κάθε συγκεκριμένο έγκλημα και από την άλλη τον βαθμό προστασίας του έννομου αγαθού που προστατεύεται, στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής, βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248. Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ανώτερη προβλεπόμενη ποινή, λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της, βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν. Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 ΑΑΔ 575, 580. Η επιβολή της ποινής αποτελεί πολύ λεπτό έργο του Δικαστηρίου. Απαιτείται εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής στα πλαίσια του συγκεκριμένου παραβάτη από την άλλη. Πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προστασία της κοινωνίας, το οποίο επιτυγχάνεται μόνο με την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου. Η νομοθεσία προστατεύει τα αγαθά του πολίτη μέσω των Δικαστηρίων που αποτελούν τους φυσικούς φύλακες τούτων. Στην υπόθεση Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 342, λέχθηκαν τα εξής: «Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, .. και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους». Τα αδικήματα που διέπραξαν οι κατηγορούμενοι είναι εξαιρετικά σοβαρά γεγονός που αντανακλάται στις προβλεπόμενες από το Νόμο ποινές, οι οποίες συνίστανται σε ποινή φυλάκισης διά βίου. Στην υπόθεση Λοΐζου κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2009)2 ΑΑΔ 469, τονίζεται και καταδεικνύεται η σοβαρότητα των σεξουαλικών αδικημάτων και ότι αυτά πρέπει να αντιμετωπίζονται με αυστηρότητα, όπως εξάγεται από την ακόλουθη περικοπή. «Το ύψος της ποινής είναι ενδεικτικό της σοβαρότητας με την οποία ο νομοθέτης το αντιμετωπίζει. Όπως έχει, κατ΄ επανάληψη, τονιστεί, σε σεξουαλικά αδικήματα πρέπει να επιβάλλεται αποτρεπτική ποινή, σε μια προσπάθεια καταστολής τους. Πρόκειται για εγκλήματα ιδιαίτερης σοβαρότητας, τα οποία δε στρέφονται μόνο κατά των ηθών, αλλά προσβάλλουν, ταυτόχρονα, την προσωπικότητα του θύματος - (βλ. Σοφοκλέους ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 259).» Στην υπόθεση Ivarsson v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 159/15, ημ. 29.11.16, αναφέρθηκαν τα εξής: «Ο βιασμός αποτελεί τη χείριστη μορφή εξευτελισμού και κακοποίησης που μπορεί να υποστεί ένας άνθρωπος. Το σώμα εκάστου αποτελεί μέρος του είναι του [sic], και δικαιούται να το χρησιμοποιεί όπως ο ίδιος επιθυμεί. Η επέμβαση στο αναφαίρετο αυτό δικαίωμα, ιδιαιτέρως όταν επέρχεται με την άσκηση βίας, επιτάσσει την αυστηρή τιμωρία του παραβάτη.» Στην υπόθεση Zulfigar Ali Rana κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 489, δύο νεαροί φοιτητές ηλικίας 23 ετών από το Πακιστάν βίασαν νεαρή τουρίστρια μετά από γλέντι σε νυκτερινά κέντρα. Έκαναν χρήση βίας και απειλών προκειμένου να την αναγκάσουν να συγκατανεύσει στις ορέξεις τους. Είχαν λευκό ποινικό μητρώο και υπήρξε έλλειψη προσχεδιασμού. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης επτά ετών η οποία επικυρώθηκε κατ' έφεση. Στην υπόθεση Trussler (ανωτέρω), την οποία επικαλέστηκε ο συνήγορος των κατηγορουμένων, ο κατηγορούμενος και η παραπονούμενη κατάγονταν από την Αγγλία. Ο κατηγορούμενος υπηρετούσε στον Βρετανικό στρατό, ενώ η παραπονούμενη ήταν φοιτήτρια. Γνωρίστηκαν στο κλαμπ Aqua στην Αγία Νάπα στις 31.05.2011. Μετά τη διασκέδαση τους, γύρω στις 06:30 της 1/6/2011 ο κατηγορούμενος προθυμοποιήθηκε να συνοδεύσει την παραπονούμενη στο διαμέρισμα όπου διέμενε. Ήταν η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, η οποία έγινε δεκτή από το Κακουργιοδικείο, ότι, καθοδόν προς το διαμέρισμα και συγκεκριμένα στην αυλή της οικίας στην οδό Ιπποκράτους Αγίας Νάπας, αφού αρχικά προσπάθησε να τη φιλήσει και αυτή αρνήθηκε, την άρπαξε από το λαιμό και την τράβηξε στην παρακείμενη αυλή και αφού την κτύπησε ώστε να μην στριγγλίζει, την έριξε ανάσκελα στο έδαφος. Ακολούθως έπεσε από πάνω της και προσπάθησε να τη βιάσει. Επειδή στρίγγλιζε την κτύπησε ξανά. Στη συνέχεια η παραπονούμενη, φοβούμενη ότι θα την στραγγάλιζε, παρέμεινε σιωπηλή και έλαβε χώρα η διάπραξη του αδικήματος του βιασμού. Επειδή ένιωθε πόνο, του είπε να σταματήσει και στρίγγλισε ακόμα μια φορά. Κατόπιν ακρόασης, βρέθηκε ένοχος για το αδίκημα του βιασμού. Το Πρωτόδικο Δικαστήριο του επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 ετών, την οποία επικύρωσε το Ανώτατο Δικαστήριο. Ο Εφεσείοντας ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Στην υπόθεση Λ.Λ. (ανωτέρω) η παραπονούμενη, 16 ετών, ήταν φίλη του κατηγορούμενου ο οποίος ήταν ηλικίας 20 ετών. Την βίασε μετά που του ανέφερε ότι σταματούσε την μεταξύ τους σχέση. Το Κακουργιοδικείο κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας έκρινε ένοχο τον κατηγορούμενο και του επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου εφεσίβαλε την ποινή εισηγούμενος μάλιστα ότι η ποινή φυλάκισης δεν ήταν καν η ενδεδειγμένη, ενώ από την άλλη η δικηγόρος που παρουσιάστηκε για τον Γενικό Εισαγγελέα εισηγήθηκε ότι ήταν επιεικής αλλά σε καμία περίπτωση έκδηλα υπερβολική. Ο κατηγορούμενος, ο οποίος ως αναφέραμε ήταν νεαρό πρόσωπο, είχε έντονα ψυχολογικά προβλήματα. Το Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο αν και βρήκε ότι η ποινή ήταν επιεικής και την επικύρωσε, ανέφερε και τα ακόλουθα: «Είναι προφανές ότι το Κακουργιοδικείο δεν τήρησε επ΄ακριβώς - για λόγο που αφορούσε κυρίως τις προσωπικές περιστάσεις του δράστη και την ηλικία του - την κλίμακα διαβάθμισης σοβαρότητας του αδικήματος του βιασμού κατά την οποία σε μια υπόθεση που δεν υπάρχουν ιδιαίτερα επιβαρυντικοί ή ελαφρυντικοί παράγοντες και έγινε ακρόαση, αφετηρία είναι η ποινή των 5 ετών, αφού εν τοις πράγμασι οδηγήθηκε σε χαμηλότερη ποινή από την πιο πάνω αφετηρία. (Βλ. ποιν. εφ. 73/2012 Στυλιανού ν. Δημοκρατίας, 13.10.2015, όπου επαναλαμβάνεται η καθοδήγηση που παρέχει ως προς τη συγκριτική τοποθέτηση του αδικήματος του βιασμού η Billam & others

(1986)3 Crim. Appl.Rep. (S)48). Η ποινή λοιπόν των 4 ετών που επιβλήθηκε απ΄όλες τις απόψεις δεν μπορεί να κριθεί έκδηλα υπερβολική για αδίκημα βιασμού, αδίκημα που βρίσκεται, ως εκ των υποθέσεων που καταχωρούνται, σε έξαρση, αλλά ούτε η μικρότερη φυλάκιση στις λοιπές κατηγορίες.» Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2003)2 AAΔ 123, αναφέρθηκαν τα εξής: «Οι προηγούμενες υποθέσεις δεν παρέχουν πάντοτε ασφαλή καθοδήγηση. Ο λόγος γιαυτό είναι ότι, παρόλο που μπορεί να παρουσιάζουν ένα ή περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά εντούτοις, συχνά, δεν υπάρχει η ταυτοσημία στο βαθμό που θα ήταν σωστό να προοϊνίζεται η ίδια ποινή για κατοπινές υποθέσεις. Η μεγαλύτερη ίσως χρησιμότητα του δικαστικού προηγούμενου στον τομέα αυτό έγκειται στον εντοπισμό των περιστάσεων που θεωρήθηκαν ως ελαφρυντικές ή επιβαρυντικές. Στη Βρετανία επικράτησε η πρακτική να παρέχονται από καιρού εις καιρόν κατευθυντήριες γραμμές σε συμπυκνωμένη μορφή σχετικά με τη φύση και το εύρος των ποινών. Τα σεξουαλικά αδικήματα δεν αποτελούν εξαίρεση: βλ. π.χ. R. ν. Billam [1986] 1 All E.R. 985.» Ο βιασμός, όπως και η συνουσία μέσω κατάχρησης ευάλωτης θέσης, χωρίς αμφιβολία είναι από τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα. Όμως το Δικαστήριο κατά την επιβολή της ποινής πρέπει να λάβει υπόψη την συμπεριφορά του δράστη, όπως και το βαθμό της βλάβης και τα δυσμενή επακόλουθα που επέφερε στο θύμα, βλ. Γιάγκου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ

1. Τέλος, πρέπει να εξετάσει κατά πόσο ο κατηγορούμενος είναι επικίνδυνο άτομο για την κοινωνία γενικά, R v. Millgery (CA) [2003] 1 WLR
2. Πάντοτε κατά την επιμέτρηση της ποινής, όσο σοβαρές και αν είναι οι κατηγορίες τις οποίες αντιμετωπίζει ένας κατηγορούμενος, τα Δικαστήρια έχουν καθήκον να προβαίνουν στη διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής, ούτως ώστε, η ποινή που θα επιβληθεί να είναι ανάλογη με τη σοβαρότητα των αδικημάτων αυτών, καθώς επίσης και με τις προσωπικές περιστάσεις του ίδιου του κατηγορούμενου, βλ. Θεολόγου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 82/2014 ημερομηνίας 30.1.
3. Όμως από την άλλη, η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δεν μπορεί να οδηγεί σε εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας των αδικημάτων ούτε του στοιχείου της αποτροπής, όταν συντρέχουν λόγοι απόδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα, βλ. Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224 και Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 224. Λαμβάνουμε υπόψη, ως μέρος των προσωπικών περιστάσεων των κατηγορουμένων 1 και 2, βλέπε Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224, όσα καταγράφονται πιο πάνω στις εκθέσεις του Τμήματος Κοινωνικής ευημερίας και δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε και προσδίδουμε τη δέουσα βαρύτητα σε αυτά στα πλαίσια επιμέτρησης της ποινής. Λαμβάνουμε επίσης υπόψη, το λευκό ποινικό μητρώο, το πολύ νεαρό της ηλικίας τους, καθώς και ότι και αυτοί είχαν καταναλώσει αλκοόλ. Λαμβάνουμε ακόμη υπόψη, οτιδήποτε έχει αναφέρει ο συνήγορος των κατηγορουμένων 1 και 2 στην αγόρευση του, μεταξύ των οποίων είναι και οι επιπτώσεις που θα έχει ποινή φυλάκισης, στο πρόσωπο τους και στο μέλλον τους, αφού ο κατηγορούμενος 1 φοιτά στο δεύτερο έτος στο [ ] και ο κατηγορούμενος 2 με την ολοκλήρωση της θητείας του στην Εθνική Φρουρά σκοπεύει να σπουδάσει. Είναι δίκαιο και ορθό όμως να αναφερθεί, και το λαμβάνουμε υπόψη ως ελαφρυντικό παράγοντα, ότι δεν χρησιμοποίησαν βία. Σημειώνουμε ότι ένεκα της μη παραδοχής των κατηγορουμένων, χρειάστηκε για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης να δώσει μαρτυρία η παραπονούμενη με εμφανή τη ψυχική της αναστάτωση και φόρτιση. Σημειώνουμε όμως την πολύ ευγενική και προσεκτική αντεξέταση που προέβη ο ευπαίδευτος συνήγορος των κατηγορουμένων 1 και 2, στάση η οποία τον τιμά. Περαιτέρω, σημειώνουμε την άσχημη ψυχολογική κατάσταση στην οποία περιήλθε μετά το συμβάν που οδήγησε στην παρακολούθηση της από ψυχολόγο. Επιπλέον, δεν μπορούμε να μην λάβουμε υπόψη ότι το θύμα, η ανήλικη, υπέστη διπλό βιασμό, δηλαδή και από τους δύο κατηγορούμενους. Ακόμη δεν μπορούμε να μην τονίσουμε και να μην λάβουμε υπόψη μας ότι σεξουαλικά αδικήματα, όπως είναι ο βιασμός και η συνουσία μέσω κατάχρησης ευάλωτης θέσης, δυστυχώς και με λύπη μας διαπιστώνουμε ότι βρίσκονται σε μεγάλη έξαρση στον τόπο μας, θέμα για το οποίο λαμβάνουμε δικαστική γνώση [Βλ. Καρανίκκη ν. Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 118] από τον μεγάλο αριθμό υποθέσεων σεξουαλικών αδικημάτων που τίθενται ενώπιον μας και συγκεκριμένα το 1/2 των υποθέσεων στο ημερολόγιο μας αφορούν σεξουαλικά αδικήματα και από αυτές σχεδόν όλες αφορούν αδικήματα βιασμού. Η έξαρση που παρατηρείται και οι δυσμενείς συνέπειες που επιφέρουν, τόσο στο θύμα, όσο και στην κοινωνία, καθιστούν αναγκαία την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Έχουμε υπόψη μας όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Hunganu, Ποινική Έφεση Αρ. 130/2020, ημερομηνίας 20.7.2021, για τις κατευθυντήριες αρχές αναφορικά με την επιβολή ποινών σε υποθέσεις βιασμού, όπως τέθηκαν από την νομολογία μας στην οποία έγινε αναφορά, καθώς και την υπόθεση Δ. Α. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 57/2020, ημερομηνίας 6.10.2021, περί του ιδίου θέματος, η οποία παραθέτει το ακόλουθο απόσπασμα από τη Hunganu: «Καθ' όσον αφορά την Κατηγορία του βιασμού θα πρέπει εξ' αρχής να υπομνηστεί ότι η φυλάκιση δια βίου που προβλέπεται ως η μέγιστη ποινή αντικατοπτρίζει τη σοβαρότητα που προσδίδεται στο συγκεκριμένο έγκλημα από το Νόμο και αντανακλά τις κοινωνικά ζημιογόνες επιπτώσεις του (xxx xxx Rana κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 489, 500). Χωρίς αμφιβολία το αδίκημα αυτό συνιστά μια από τις χειρότερες μορφές καταπάτησης και εξευτελισμού της προσωπικότητας μιας γυναίκας. Και τούτο γιατί παραβιάζει το αναφαίρετο της δικαίωμα να έρχεται σε σεξουαλική επαφή μόνο εφόσον η ίδια δίδει τη συγκατάθεση και αποδοχή της. Η επέμβαση στο αναφαίρετο αυτό δικαίωμα, ιδιαιτέρως όταν επέρχεται με την άσκηση βίας μεγαλύτερης από εκείνη που είναι συνυφασμένη με την διάπραξη του αδικήματος, επιτάσσει την αυστηρή τιμωρία του παραβάτη. Σε σεξουαλικά αδικήματα πρέπει να επιβάλλεται αποτρεπτική ποινή για την καταστολή τους, ενόψει της ιδιαίτερης σοβαρότητας τους ως εγκλημάτων τα οποία όχι μόνο στρέφονται κατά των ηθών, αλλά και γιατί προσβάλλουν την προσωπικότητα του θύματος (Σοφοκλέους ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 259, Δημοκρατία v. Κυριάκου

(2008)2 Α.Α.Δ. 562 και Fowokan v. Δημοκρατίας

(2014)2 Α.Α.Δ. 36). Ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, η ποινή μπορεί να είναι ιδιαίτερα αυστηρή και πολυετής (Γιάγκου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 67). Σε σειρά αποφάσεων του, το Ανώτατο Δικαστήριο επανέλαβε την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε τέτοιου είδους αδικήματα (Rana (ανωτέρω) και Σοφοκλέους (ανωτέρω)). Κατευθυντήριες αρχές αναφορικά με την επιβολή ποινών σε υποθέσεις βιασμού τέθηκαν από τη νομολογία μας μέσα από μια σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Χριστοφή ν. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 323 έγινε αναφορά στις κατευθυντήριες οδηγίες οι οποίες έχουν καθιερωθεί στην αγγλική υπόθεση R. v. Billam

(1986)8 Cr. App. R.(s) 48 σε περιπτώσεις βιασμού, στην οποία αναφέρθηκε και το Κακουργιοδικείο, οι οποίες - όπως τονίσθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο - αν και δεν έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα, μπορεί να χρησιμοποιηθούν καθοδηγητικά από τα Κυπριακά Δικαστήρια. Παρόμοιες κατευθυντήριες οδηγίες περιλαμβάνονται στο Sexual Offences Definitive Guideline του Συμβουλίου Επιβολής Ποινών του Ηνωμένου Βασιλείου (Sentencing Council) του 2014, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Απριλίου του 2014 και στο οποίο έκανε αναφορά η ευπαίδευτη συνήγορος για την Εφεσείουσα. Σύμφωνα με το σκεπτικό της πιο πάνω αγγλικής απόφασης, η εγκληματική συμπεριφορά που καλύπτει κατηγορία βιασμού προσλαμβάνει ακόμη σοβαρότερη μορφή όταν συντρέχουν παράγοντες όπως υπερβολική βία, χρησιμοποίηση όπλου για εκφοβισμό ή βλάβη στο θύμα, προσεκτικού σχεδιασμού προς υλοποίηση του άνομου σκοπού, επαναλαμβανόμενοι βιασμοί, σεξουαλικός εξευτελισμός του θύματος, καθώς επίσης και επιπτώσεις, ψυχικές ή σωματικές στο θύμα. Πέραν τούτων, η ηλικία του θύματος, ήτοι όταν το θύμα είναι είτε πολύ νεαρό είτε πολύ ηλικιωμένο, αλλά και τυχόν προηγούμενες καταδίκες του δράστη, είναι στοιχεία που δικαιολογούν επιβολή ακόμα πιο αυστηρών ποινών (xxx Στυλιανού v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 73/2012, ημερ. 13/10/2015, xxx Tarita και xxx Viorel v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 106/2014 και 114/2014, ημερ. 8/7/2016 και Selmani v. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 235/2013 και 236/2013, ημερ. 5/10/2016)» Στην Δημοκρατία ν. Κυριάκου

(2008)2 ΑΑΔ 562 λέχθηκε: «. Αδικήματα σεξουαλικής φύσης τιμωρούνται από τα δικαστήρια με αποτρεπτικές ποινές σε μια προσπάθεια καταστολής τους, τόσο γιατί στρέφονται και προσβάλλουν τα ήθη γενικά, όσο και γιατί προσβάλλουν και συνθλίβουν την προσωπικότητα των θυμάτων.» Συνυπολογίζοντας, εξισορροπώντας και σταθμίζοντας όλα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω και όλους τους σχετικούς παράγοντες για μετριασμό της ποινής επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές: Στον Κατηγορούμενο 1: Στην Κατηγορία 1 φυλάκιση 5 ετών. Στην Κατηγορία 2 φυλάκιση 5 ετών. Οι ποινές να συντρέχουν. Στον Κατηγορούμενο 2: Στην Κατηγορία 1 φυλάκιση 5 ετών. Στην Κατηγορία 2 φυλάκιση 5 ετών. Οι ποινές να συντρέχουν. Σύμφωνα με το άρθρο 117

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, ΚΕΦ.155, η ποινή φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που οι κατηγορούμενοι βρίσκονται σε προφυλάκιση, ήτοι από τις 6.4.2022. Τα έξοδα εκ €300 να καταβληθούν από την Κυπριακή Δημοκρατία. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .......... Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Ν.Α.Π. Γεωργιάδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο