ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Α.Α., Υπόθεση Αρ.: 2335/2021, 31/5/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDAMM:2022:6 ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ-ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟΥ: Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. Σ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Π.Ε.Δ. Ν.Α.Π. Γεωργιάδης, Α.Ε.Δ. Υπόθεση Αρ.: 2335/2021 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν Α.Α. Κατηγορουμένου ___________________________________________________________ Ημερομηνία: 31 Μαΐου,
- Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: Ο κ. Α. Αντωνίου για τον Γενικό Εισαγγελέα. Για τον Κατηγορούμενο: Η κα Α. Πασή. Κατηγορούμενος παρών. Π Ο Ι Ν Η Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΔΙΕΞΑΓΕΤΑΙ ΚΕΚΛΕΙΣΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΘΥΡΩΝ Ο κατηγορούμενος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, κρίθηκε ένοχος στην κατηγορία του βιασμού, κατά παράβαση του άρθρου 144 του Ποινικού Κώδικα, ΚΕΦ. 154, ως τροποποιήθηκε. Τα γεγονότα της υπόθεσης εκτίθενται στην καταδικαστική μας απόφαση ημερομηνίας 19.5.
- Δεν χρειάζεται να καταγραφούν στην ίδια έκταση αυτά. Για σκοπούς επιβολής ποινής αναφέρονται τα πιο κάτω. Η παραπονούμενη, η οποία κατάγεται από την Λευκωσία, όπου και διαμένει μαζί με τους γονείς της, στις 6.6.2021, με το αυτοκίνητο της, μαζί με ένα φίλο της και την φιλενάδα του, μετέβησαν από την Λευκωσία στην παραλία Nissi Beach στην Αγία Νάπα. Περί ώρα 17:36:59 πήγε στο μπαρ Nissi Bay Beach, όπου εντός δύο λεπτών ήπιε τρία σφηνάκια, ήτοι μεταξύ των ωρών 17:39:11-17:41:
- Αφού μίλησε με κάποιον που νόμιζε ότι ήταν γνωστός της, αλλά τελικά δεν ήταν, έφυγε από το μπαρ και επέστρεψε στην παρέα της. Στη συνέχεια περί ώρα 17:57:02 πήγε ξανά στο μπαρ. Περί ώρα 17:59:38 στο μπαρ πήγε κάποιος άντρας τον οποίο γνώριζε από παιδί. Η παραπονούμενη μίλησε, χόρεψε και αγκαλιάστηκε με αυτόν, όπως περιγράφεται στην απόφαση μας, και ήπιε άλλα τρία σφηνάκια, μέχρι η ώρα 18:22:47 που έφυγαν από το μπαρ, οπότε η παραπονούμενη πήγε στα ψηλά τραπεζάκια του μπαρ όπου βρίσκονταν οι φίλοι της. Ακολούθως έφυγε από εκεί και πήγε στην «πίστα», όπου περί ώρα 18:30:11, από το Τεκμήριο 2, δηλαδή από το βίντεο του κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης, φαίνεται να την κρατά ο κατηγορούμενος και να χορεύουν. Ακολούθως φαίνεται ο κατηγορούμενος να την κρατά σφιχταγκαλιασμένη και εμφανώς φαίνεται ότι η παραπονούμενη ήταν υπό την επήρεια ποτού και δεν μπορούσε να ελέγξει το σώμα και τα άκρα της, όπως περιγράφουμε στη σελίδα 36 της απόφασης, τις κινήσεις της, ενώ όταν ο κατηγορούμενος στις 18:30:58 την αφήνει και δεν την κρατά πλέον από την πλάτη, η παραπονούμενη, η οποία έχασε τις αισθήσεις της, έγειρε προς τα πίσω. Ο κατηγορούμενος όμως πρόλαβε και την έπιασε από την πλάτη και τις γάμπες και στη συνέχεια την εκτίναξε προς τα πάνω για να την πιάσει καλά, ενώ τα χέρια της παραπονούμενης βρίσκονται χαλαρά γύρω από το λαιμό του κατηγορούμενου, ο οποίος κρατώντας την φεύγει από το μπαρ και αφού κατεβαίνει από τη ράμπα, η οποία υπάρχει στο χώρο του μπαρ, εισέρχεται τρέχοντας στο διάδρομο που οδηγεί στη θάλασσα, ενώ το αριστερό πόδι της παραπονούμενης κρέμεται και σχεδόν αγγίζει κάτω και το δεξί πόδι της το οποίο κρατά ο κατηγορούμενος επίσης κρέμεται, ενώ το αριστερό χέρι της επίσης κρέμεται στη δεξιά πλευρά του κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος, για να μην του πέσει η παραπονούμενη την σηκώνει με δύναμη ψηλά και βάζει τα χέρια του κάτω από τα οπίσθια της για να την κρατήσει καλά, επειδή η παραπονούμενη δεν συγκρατείται από το λαιμό του κατηγορούμενου και ούτε έχει κλειδώσει τα πόδια της γύρω από τη μέση του κατηγορούμενου, ενώ τα χέρια της είναι πίσω από τους ώμους του κατηγορούμενου χαλαρά. Ακολούθως αφού μετέφερε την παραπονούμενη στη θάλασσα, στην κατάσταση η οποία συνοπτικά καταγράφεται ανωτέρω και με λεπτομέρεια καταγράφεται στην απόφαση μας ημερομηνίας 19.5.2022, ο κατηγορούμενος στη θάλασσα ήλθε σε συνουσία με την παραπονούμενη η οποία ένεκα της μέθης δεν ήταν σε θέση να συναινέσει στην συνουσία. Στη συνέχεια περί ώρα 18:51:33 επέστρεψαν από την θάλασσα, όπου, στο βίντεο, Τεκμήριο 2, φαίνεται να την κρατά από τον ώμο και η παραπονούμενη με το αριστερό της χέρι κρατιέται από το δεξί χέρι του κατηγορούμενου. Μετά αφού την πιάνει και την βάζει και κάθεται σε ψηλό σκαμπό, όπου έχει και ψηλό τραπεζάκι, ενώ αυτή δεν θέλει, ακολούθως στην προσπάθεια της να σηκωθεί, αυτός την πιέζει να καθίσει και δεν την αφήνει να σηκωθεί. Όταν καταφέρνει να σηκωθεί, αυτή περπατά τρικλίζοντας, μια από τη μια και μια από την άλλη, χωρίς να ξέρει πού να κατευθυνθεί. Η κατάσταση της αυτή, δηλαδή να μην μπορεί να περπατήσει ίσια, αλλά να περπατά τρικλίζοντας και να μην μπορεί να σταθεί σταθερά σε ένα σημείο συνεχίστηκε μέχρι και την ώρα που ο Μ.Κ.2 την βοήθησε και την πήρε στο αυτοκίνητο του, με το οποίο την μετέφερε στο σπίτι της στην Λευκωσία. Η συνήγορος υπεράσπισης στην αγόρευση της, αφού υιοθέτησε την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και πρόσθεσε και άλλες πτυχές των προσωπικών περιστάσεων του κατηγορουμένου και αναγνώρισε τη σοβαρότητα του αδικήματος, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στις περιστάσεις διάπραξης του αδικήματος, στο νεαρό της ηλικίας του κατηγορουμένου, στο λευκό ποινικό μητρώο του, τον καλό χαρακτήρα του, ότι πρώτη φορά έκανε σεξ, ότι και αυτός είχε καταναλώσει ποτό, την πολύ δύσκολη παιδική ηλικία του, το χαμηλό μορφωτικό του επίπεδο και τον προγενέστερο έντιμο βίο του, ο οποίος επιβεβαιώνεται και από δήλωση του εργοδότη του. Περαιτέρω αναφέρθηκε στις επιπτώσεις που θα έχει η ποινή σε αυτόν και την οικογένεια του, σημειώνοντας ότι ο πατέρας του απεβίωσε πριν 6 μήνες επειδή δεν άντεξε όταν πληροφορήθηκε για την κατηγορία που αντιμετωπίζει ο γιος του. Επίσης ανέφερε ότι το περιστατικό έγινε χωρίς να ασκηθεί βία. Ενόψει όλων όσων αναφέρονται πιο πάνω, ζήτησε όπως το Δικαστήριο επιδείξει κάθε δυνατή επιείκεια. Το ύψος της προβλεπόμενης ποινής προδιαγράφει και την σοβαρότητα που θέλησε ο νομοθέτης να προσδώσει στο κάθε συγκεκριμένο έγκλημα και από την άλλη τον βαθμό προστασίας του έννομου αγαθού που προστατεύεται, στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής, βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 248. Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ανώτερη προβλεπόμενη ποινή, λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν. Χρυσοστόμου κ.α.
(2002)2 ΑΑΔ 575, 580). Η επιβολή της ποινής αποτελεί πολύ λεπτό έργο του Δικαστηρίου. Απαιτείται εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής στα πλαίσια του συγκεκριμένου παραβάτη από την άλλη. Πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προστασία της κοινωνίας, το οποίο επιτυγχάνεται μόνο με την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου. Η νομοθεσία προστατεύει τα αγαθά του πολίτη μέσω των Δικαστηρίων που αποτελούν τους φυσικούς φύλακες τούτων. Στην υπόθεση Πισκόπου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 ΑΑΔ 342, λέχθηκαν τα εξής: «Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, .. και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους». Το αδίκημα που διέπραξε ο κατηγορούμενος είναι εξαιρετικά σοβαρό γεγονός που αντανακλάται στην προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή, η οποία συνίστανται σε ποινή φυλάκισης διά βίου. Στην υπόθεση Λοΐζου κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2009)2 ΑΑΔ 469, τονίζεται και καταδεικνύεται η σοβαρότητα των σεξουαλικών αδικημάτων και ότι αυτά πρέπει να αντιμετωπίζονται με αυστηρότητα, όπως εξάγεται από την ακόλουθη περικοπή. «Το ύψος της ποινής είναι ενδεικτικό της σοβαρότητας με την οποία ο νομοθέτης το αντιμετωπίζει. Όπως έχει, κατ΄ επανάληψη, τονιστεί, σε σεξουαλικά αδικήματα πρέπει να επιβάλλεται αποτρεπτική ποινή, σε μια προσπάθεια καταστολής τους. Πρόκειται για εγκλήματα ιδιαίτερης σοβαρότητας, τα οποία δε στρέφονται μόνο κατά των ηθών, αλλά προσβάλλουν, ταυτόχρονα, την προσωπικότητα του θύματος - (βλ. Σοφοκλέους ν. Δημοκρατίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 259).» Στην υπόθεση Ivarsson v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 159/15, ημ. 29.11.16, αναφέρθηκαν τα εξής: «Ο βιασμός αποτελεί τη χείριστη μορφή εξευτελισμού και κακοποίησης που μπορεί να υποστεί ένας άνθρωπος. Το σώμα εκάστου αποτελεί μέρος του είναι του [sic], και δικαιούται να το χρησιμοποιεί όπως ο ίδιος επιθυμεί. Η επέμβαση στο αναφαίρετο αυτό δικαίωμα, ιδιαιτέρως όταν επέρχεται με την άσκηση βίας, επιτάσσει την αυστηρή τιμωρία του παραβάτη.» Από τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου για αδικήματα βιασμού ενήλικης γυναίκας, που δυστυχώς είναι πολλές, γεγονός που προκαλεί ανησυχία, καταδεικνύεται ότι επιβάλλονται πολυετείς ποινές φυλάκισης, οι οποίες κυμαίνονται μεταξύ 5 (σε ελάχιστες περιπτώσεις 4 ετών) και 15 ετών (σε κάποιες περιπτώσεις 20 και 25 ετών). Σχετικές είναι οι υποθέσεις Σοφοκλέους ν. Δημοκρατίας
(1998)2 ΑΑΔ 259, Rana κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2004)2 ΑΑΔ 489, Δ.Γ. ν. Γενικού Εισαγγελέως
(2005)2 ΑΑΔ 485, Β.Ε.Κ. ν. Δημοκρατίας
(2006)2 ΑΑΔ 228, Hamieh v. Γενικού Εισαγγελέα
(2006)2 ΑΑΔ 259, Οικονομίδης ν. Δημοκρατίας
(2007)2 ΑΑΔ 100, Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας
(2007)2 ΑΑΔ 229, Φιλίππου ν. Δημοκρατίας
(2007)2 ΑΑΔ 341, Akil ν. Αστυνομίας
(2009)2 ΑΑΔ 148, Χριστοφή ν. Δημοκρατίας
(2009)2 ΑΑΔ 323, Λοΐζου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω), Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας
(2012)2 ΑΑΔ 53, Meterin v. Δημοκρατίας
(2012)2 ΑΑΔ 120, Neica v. Δημοκρατίας
(2012)2 ΑΑΔ 527, Νικολάου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 23/13, ημ. 22.5.14, Trussler v. Δημοκρατίας
(2013)2 ΑΑΔ 38, Tarita κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 106 και 114/14, ημ. 8.7.16, Λ.Λ. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 27/2017, ημερομηνίας 21.11.2017 και Ivarsson (ανωτέρω) και Κυπριανού ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 137/17, ημ. 26.4.18. Στην υπόθεση Rana κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2004)2 ΑΑΔ 489, δύο νεαροί φοιτητές ηλικίας 23 ετών από το Πακιστάν βίασαν νεαρή τουρίστρια μετά από γλέντι σε νυκτερινά κέντρα. Έκαναν χρήση βίας και απειλών προκειμένου να την αναγκάσουν να συγκατανεύσει στις ορέξεις τους. Είχαν λευκό ποινικό μητρώο και υπήρξε έλλειψη προσχεδιασμού. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης επτά ετών η οποία επικυρώθηκε κατ' έφεση. Στην υπόθεση Trussler (ανωτέρω), την οποία επικαλέστηκε η συνήγορος του κατηγορουμένου, ο κατηγορούμενος και η παραπονούμενη κατάγονταν από την Αγγλία. Ο κατηγορούμενος υπηρετούσε στον Βρετανικό στρατό, ενώ η παραπονούμενη ήταν φοιτήτρια. Γνωρίστηκαν στο κλαμπ Aqua στην Αγία Νάπα στις 31.05.2011. Μετά τη διασκέδαση τους, γύρω στις 06:30 της 1/6/2011 ο κατηγορούμενος προθυμοποιήθηκε να συνοδεύσει την παραπονούμενη στο διαμέρισμα όπου διέμενε. Ήταν η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, η οποία έγινε δεκτή από το Κακουργιοδικείο, ότι, καθοδόν προς το διαμέρισμα και συγκεκριμένα στην αυλή οικίας στην οδό Ιπποκράτους στην Αγία Νάπα, αφού αρχικά προσπάθησε να τη φιλήσει και αυτή αρνήθηκε, την άρπαξε από το λαιμό και την τράβηξε στην παρακείμενη αυλή και αφού την κτύπησε ώστε να μην στριγγλίζει, την έριξε ανάσκελα στο έδαφος. Ακολούθως έπεσε από πάνω της και προσπάθησε να τη βιάσει. Επειδή στρίγγλιζε την κτύπησε ξανά. Στη συνέχεια η παραπονούμενη, φοβούμενη ότι θα την στραγγάλιζε, παρέμεινε σιωπηλή και έλαβε χώρα η διάπραξη του αδικήματος του βιασμού. Επειδή ένιωθε πόνο, του είπε να σταματήσει και στρίγγλισε ακόμα μια φορά. Κατόπιν ακρόασης, βρέθηκε ένοχος για το αδίκημα του βιασμού. Το Πρωτόδικο Δικαστήριο του επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 ετών, την οποία επικύρωσε το Ανώτατο Δικαστήριο. Ο Εφεσείοντας ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Στην υπόθεση Λ.Λ. (ανωτέρω) η παραπονούμενη, 16 ετών, ήταν φίλη του κατηγορούμενου ο οποίος ήταν ηλικίας 20 ετών. Την βίασε μετά που του ανέφερε ότι σταματούσε την μεταξύ τους σχέση. Το Κακουργιοδικείο κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας έκρινε ένοχο τον κατηγορούμενο και του επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου εφεσίβαλε την ποινή εισηγούμενος μάλιστα ότι η ποινή φυλάκισης δεν ήταν καν η ενδεδειγμένη, ενώ από την άλλη η δικηγόρος που παρουσιάστηκε για τον Γενικό Εισαγγελέα εισηγήθηκε ότι ήταν επιεικής αλλά σε καμία περίπτωση έκδηλα υπερβολική. Ο κατηγορούμενος, ο οποίος ως αναφέραμε ήταν νεαρό πρόσωπο, είχε έντονα ψυχολογικά προβλήματα. Το Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο αν και βρήκε ότι η ποινή ήταν επιεικής και την επικύρωσε, ανέφερε και τα ακόλουθα: «Είναι προφανές ότι το Κακουργιοδικείο δεν τήρησε επ΄ακριβώς - για λόγο που αφορούσε κυρίως τις προσωπικές περιστάσεις του δράστη και την ηλικία του - την κλίμακα διαβάθμισης σοβαρότητας του αδικήματος του βιασμού κατά την οποία σε μια υπόθεση που δεν υπάρχουν ιδιαίτερα επιβαρυντικοί ή ελαφρυντικοί παράγοντες και έγινε ακρόαση, αφετηρία είναι η ποινή των 5 ετών, αφού εν τοις πράγμασι οδηγήθηκε σε χαμηλότερη ποινή από την πιο πάνω αφετηρία. (Βλ. ποιν. εφ. 73/2012 Στυλιανού ν. Δημοκρατίας, 13.10.2015, όπου επαναλαμβάνεται η καθοδήγηση που παρέχει ως προς τη συγκριτική τοποθέτηση του αδικήματος του βιασμού η Billam & others
(1986)3 Crim. Appl.Rep. (S)48). Η ποινή λοιπόν των 4 ετών που επιβλήθηκε απ΄όλες τις απόψεις δεν μπορεί να κριθεί έκδηλα υπερβολική για αδίκημα βιασμού, αδίκημα που βρίσκεται, ως εκ των υποθέσεων που καταχωρούνται, σε έξαρση, αλλά ούτε η μικρότερη φυλάκιση στις λοιπές κατηγορίες.» Στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας
(2007)2 ΑΑΔ 229, ο εφεσείων ήταν ηλικίας 35 ετών, έγγαμος με δύο παιδιά, βίασε γυναίκα από τη Σρι Λάνκα ηλικίας 47 ετών μέσα στο αυτοκίνητο του. Έλλειψη προσχεδιασμού. Παραδοχή. Λευκό ποινικό μητρώο. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 6 ετών. Χαρακτηρίστηκε αυστηρή αλλά όχι σε βαθμό που να δικαιολογείται η επέμβαση του Εφετείου για μείωση της. Στην υπόθεση Λοΐζου ν. Δημοκρατίας
(2009)2 ΑΑΔ 469, οι εφεσείοντες βίασαν την παραπονούμενη ασκώντας πραγματική και ψυχολογική βία εναντίον της. Σχεδιασμός. Απουσία προηγούμενων καταδικών για ίδιας φύσης αδίκημα. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 6 ετών, η οποία επικυρώθηκε κατ' έφεση. Στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας
(2012)2 ΑΑΔ 53, οι βιασμοί έγιναν από τον εφεσείοντα με τη χορήγηση χαπιών στα ποτά των θυμάτων. Μειώθηκε η οκταετής ποινή φυλάκισης σε έξι έτη. Εκρίθη ότι έπρεπε να διαφοροποιηθεί η περίπτωση από εκείνη της χρήσης βίας, έστω και αν ο τρόπος λειτουργίας του εφεσείοντα, είχε το ίδιο αποτέλεσμα της εξουδετέρωσης αντίστασης. Προσμέτρηση του παράγοντα ότι επρόκειτο για δράστη ψυχικά ασθενή. Στην υπόθεση Trussler v. Δημοκρατίας
(2013)2 ΑΑΔ 38, ειπώθηκαν τα κατωτέρω: «η κάθε υπόθεση κρίνεται στα δικά της ιδιαίτερα περιστατικά και ανάλογη με αυτά είναι και η ποινή (βλ. Γιάγκου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 67)». Οι περιστάσεις λοιπόν της κάθε υπόθεσης είναι που οδηγούν το Δικαστήριο στην καταλληλότερη ποινή. Στην υπόθεση Selmani ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 235/2013 και 236/2013, ημ. 5.10.2016, ECLI:CY:AD:2016:B469, αναφέρθηκαν τα εξής: «Ακολούθως, επικαλέστηκε προηγούμενη νομολογιακή προσέγγιση, προκειμένου να στρέψει την προσοχή του στον εντοπισμό ελαφρυντικών ή επιβαρυντικών λόγων, αλλά και να καθορίσει το γενικότερο πλαίσιο της ποινής. Επικροτούμε αυτή την τακτική και δεν είναι χωρίς σημασία να τονίσουμε, σε πλήρη ταύτιση με τα λεχθέντα στην Μαυρολούκα ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 212/2013, ημερ. 5.2.2015, ECLI:CY:AD:2015:B73, ότι η παραπομπή πρωτοδίκως σε δικαστικό προηγούμενο, ιδίως στις περιπτώσεις που επιβάλλεται ποινή στερητική της ελευθερίας και μάλιστα μακροχρόνια, θωρακίζει τη δικαστική κρίση με την απαραίτητη πειστικότητα και εξαλείφει την οποιαδήποτε υπόνοια για αυθαιρεσία ή τυχόν αίσθημα αδικίας του καταδικασθέντα». Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας
(2003)2 AAΔ 123, στην οποία ο κατηγορούμενος ηλικίας 57 ετών ήταν λευκού ποινικού μητρώου και παραδέχθηκε ενοχή μεταξύ άλλων κατηγοριών και σε κατηγορίες άσεμνων επιθέσεων εναντίον κοριτσιών και του επιβλήθηκαν γι΄ αυτά τα αδικήματα ποινές μεταξύ 1 μηνός και 15 μηνών, αναφέρθηκαν τα εξής: «Οι προηγούμενες υποθέσεις δεν παρέχουν πάντοτε ασφαλή καθοδήγηση. Ο λόγος γιαυτό είναι ότι, παρόλο που μπορεί να παρουσιάζουν ένα ή περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά εντούτοις, συχνά, δεν υπάρχει η ταυτοσημία στο βαθμό που θα ήταν σωστό να προοϊνίζεται η ίδια ποινή για κατοπινές υποθέσεις. Η μεγαλύτερη ίσως χρησιμότητα του δικαστικού προηγούμενου στον τομέα αυτό έγκειται στον εντοπισμό των περιστάσεων που θεωρήθηκαν ως ελαφρυντικές ή επιβαρυντικές. Στη Βρετανία επικράτησε η πρακτική να παρέχονται από καιρού εις καιρόν κατευθυντήριες γραμμές σε συμπυκνωμένη μορφή σχετικά με τη φύση και το εύρος των ποινών. Τα σεξουαλικά αδικήματα δεν αποτελούν εξαίρεση: βλ. π.χ. R. ν. Billam [1986] 1 All E.R. 985.» Ο βιασμός χωρίς αμφιβολία είναι ένα από τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα. Όμως το Δικαστήριο κατά την επιβολή της ποινής πρέπει να λάβει υπόψη την συμπεριφορά του δράστη, όπως και το βαθμό της βλάβης και τα δυσμενή επακόλουθα που επέφερε στο θύμα, βλ. Γιάγκου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 ΑΑΔ
- Τέλος, πρέπει να εξετάσει κατά πόσο ο κατηγορούμενος είναι επικίνδυνο άτομο για την κοινωνία γενικά, R v. Millgery (CA) [2003] 1 WLR
- Πάντοτε κατά την επιμέτρηση της ποινής, όσο σοβαρές και αν είναι οι κατηγορίες τις οποίες αντιμετωπίζει ένας κατηγορούμενος, τα Δικαστήρια έχουν καθήκον να προβαίνουν στη διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής, ούτως ώστε, η ποινή που θα επιβληθεί να είναι ανάλογη με τη σοβαρότητα των αδικημάτων αυτών, καθώς επίσης και με τις προσωπικές περιστάσεις του ίδιου του κατηγορούμενου, βλ. Θεολόγου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 82/2014 ημερομηνίας 30.1.
- Όμως από την άλλη, η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δεν μπορεί να οδηγεί σε εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας των αδικημάτων ούτε του στοιχείου της αποτροπής, όταν συντρέχουν λόγοι απόδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα, βλ. Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(1989)2 ΑΑΔ 224 και Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1996)2 ΑΑΔ
- Λαμβάνουμε υπόψη την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας σύμφωνα με την οποία ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 23 ετών, άγαμος και γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αίγυπτο και όσα ανέφερε η συνήγορος του κατηγορουμένου για τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου όπως τις καταγράψαμε ανωτέρω. Ο πατέρας του λόγω ατυχήματος ήταν ανίκανος να εργασθεί, ενώ απεβίωσε πριν 6 μήνες επειδή δεν άντεξε στην πληροφόρηση ότι ο γιος του αντιμετωπίζει τέτοιο σοβαρό αδίκημα και η μητέρα του οικοκυρά. Οι μεταξύ τους σχέσεις είναι καλές. Φοίτησε για 10 χρόνια σε σχολείο στην Αίγυπτο και στη συνέχεια ασχολήθηκε με την καλλιέργεια γης που διατηρεί η οικογένεια του. Στην Κύπρο ήρθε με άδεια εργασίας και απασχολείτο σε θερμοκήπιο μέχρι πριν την σύλληψη του. Δεν αναφέρονται χρέη και δεν έχει κινητή ή ακίνητη ιδιοκτησία ή αποταμιεύσεις και λάμβανε από την εργασία του €
- Φιλοξενείτο δε από τον εργοδότη του, ο οποίος με δήλωση του τον περιγράφει ως ήρεμο, ευγενικό, τίμιο, εργατικό και άτομο που σεβόταν τους γύρω του και τους προϊστάμενους του, ενώ σε περίπτωση εντάσεων μεταξύ άλλων προσώπων ισορροπούσε αυτές. Λαμβάνουμε υπόψη, ως μέρος των προσωπικών περιστάσεων του κατηγορουμένου, βλέπε Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(1989)2 ΑΑΔ 224, όσα καταγράφονται πιο πάνω και προσδίδουμε τη δέουσα βαρύτητα σε αυτά στα πλαίσια επιμέτρησης της ποινής. Λαμβάνουμε επίσης υπόψη, το λευκό ποινικό μητρώο, το πολύ νεαρό της ηλικίας του, ότι και αυτός είχε καταναλώσει αλκοόλ, το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο του το οποίο συνέτεινε να ενεργήσει ως ενήργησε και τον πρότερο έντιμο βίο του, ο οποίος επιβεβαιώνεται και από τον εργοδότη του. Λαμβάνουμε υπόψη οτιδήποτε έχει αναφέρει η συνήγορος του κατηγορουμένου στην αγόρευση της. Είναι δίκαιο και ορθό όμως να αναφερθεί, και το λαμβάνουμε υπόψη ως ελαφρυντικό παράγοντα, ότι ο κατηγορούμενος δεν χρησιμοποίησε βία σε βάρος της παραπονούμενης. Σημειώνουμε ότι ένεκα της μη παραδοχής του κατηγορούμενου, χρειάστηκε για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης να δώσει μαρτυρία η παραπονούμενη με εμφανή τη ψυχική της αναστάτωση και φόρτιση. Σημειώνουμε όμως την πολύ ευγενική και προσεκτική αντεξέταση που προέβη η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου, στάση η οποία την τιμά. Περαιτέρω, σημειώνουμε την άσχημη ψυχολογική κατάσταση στην οποία περιήλθε μετά το συμβάν. Έχουμε υπόψη μας όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Hunganu, Ποινική Έφεση Αρ. 130/2020, ημερομηνίας 20.7.2021, για τις κατευθυντήριες αρχές αναφορικά με την επιβολή ποινών σε υποθέσεις βιασμού, όπως τέθηκαν από την νομολογία μας στην οποία έγινε αναφορά, καθώς και την υπόθεση Δ. Α. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 57/2020, ημερομηνίας 6.10.2021, περί του ιδίου θέματος, η οποία παραθέτει το ακόλουθο απόσπασμα από τη Hunganu: «Καθ' όσον αφορά την Κατηγορία του βιασμού θα πρέπει εξ' αρχής να υπομνηστεί ότι η φυλάκιση δια βίου που προβλέπεται ως η μέγιστη ποινή αντικατοπτρίζει τη σοβαρότητα που προσδίδεται στο συγκεκριμένο έγκλημα από το Νόμο και αντανακλά τις κοινωνικά ζημιογόνες επιπτώσεις του (xxx xxx Rana κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2004)2 Α.Α.Δ.489, 500)). Χωρίς αμφιβολία το αδίκημα αυτό συνιστά μια από τις χειρότερες μορφές καταπάτησης και εξευτελισμού της προσωπικότητας μιας γυναίκας. Και τούτο γιατί παραβιάζει το αναφαίρετο της δικαίωμα να έρχεται σε σεξουαλική επαφή μόνο εφόσον η ίδια δίδει τη συγκατάθεση και αποδοχή της. Η επέμβαση στο αναφαίρετο αυτό δικαίωμα, ιδιαιτέρως όταν επέρχεται με την άσκηση βίας μεγαλύτερης από εκείνη που είναι συνυφασμένη με την διάπραξη του αδικήματος, επιτάσσει την αυστηρή τιμωρία του παραβάτη. Σε σεξουαλικά αδικήματα πρέπει να επιβάλλεται αποτρεπτική ποινή για την καταστολή τους, ενόψει της ιδιαίτερης σοβαρότητας τους ως εγκλημάτων τα οποία όχι μόνο στρέφονται κατά των ηθών, αλλά και γιατί προσβάλλουν την προσωπικότητα του θύματος (Σοφοκλέους ν. Δημοκρατίας
(1998)2 Α.Α.Δ.259, Δημοκρατία v. Κυριάκου
(2008)2 Α.Α.Δ.562 και Fowokan v. Δημοκρατίας
(2014)2 Α.Α.Δ. 36). Ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, η ποινή μπορεί να είναι ιδιαίτερα αυστηρή και πολυετής (Γιάγκου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ.67). Σε σειρά αποφάσεων του, το Ανώτατο Δικαστήριο επανέλαβε την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε τέτοιου είδους αδικήματα (Rana (ανωτέρω) και Σοφοκλέους (ανωτέρω)). Κατευθυντήριες αρχές αναφορικά με την επιβολή ποινών σε υποθέσεις βιασμού τέθηκαν από τη νομολογία μας μέσα από μια σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Χριστοφή ν. Δημοκρατίας
(2009)2 Α.Α.Δ.323 έγινε αναφορά στις κατευθυντήριες οδηγίες οι οποίες έχουν καθιερωθεί στην αγγλική υπόθεση R. v. Billam
(1986)8 Cr. App. R.(s) 48 σε περιπτώσεις βιασμού, στην οποία αναφέρθηκε και το Κακουργιοδικείο, οι οποίες - όπως τονίσθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο - αν και δεν έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα, μπορεί να χρησιμοποιηθούν καθοδηγητικά από τα Κυπριακά Δικαστήρια. Παρόμοιες κατευθυντήριες οδηγίες περιλαμβάνονται στο Sexual Offences Definitive Guideline του Συμβουλίου Επιβολής Ποινών του Ηνωμένου Βασιλείου (Sentencing Council) του 2014, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Απριλίου του 2014 και στο οποίο έκανε αναφορά η ευπαίδευτη συνήγορος για την Εφεσείουσα. Σύμφωνα με το σκεπτικό της πιο πάνω αγγλικής απόφασης, η εγκληματική συμπεριφορά που καλύπτει κατηγορία βιασμού προσλαμβάνει ακόμη σοβαρότερη μορφή όταν συντρέχουν παράγοντες όπως υπερβολική βία, χρησιμοποίηση όπλου για εκφοβισμό ή βλάβη στο θύμα, προσεκτικού σχεδιασμού προς υλοποίηση του άνομου σκοπού, επαναλαμβανόμενοι βιασμοί, σεξουαλικός εξευτελισμός του θύματος, καθώς επίσης και επιπτώσεις, ψυχικές ή σωματικές στο θύμα. Πέραν τούτων, η ηλικία του θύματος, ήτοι όταν το θύμα είναι είτε πολύ νεαρό είτε πολύ ηλικιωμένο, αλλά και τυχόν προηγούμενες καταδίκες του δράστη, είναι στοιχεία που δικαιολογούν επιβολή ακόμα πιο αυστηρών ποινών (xxx Στυλιανού v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 73/2012, ημερ. 13/10/2015, xxx Tarita και xxx Viorel v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 106/2014 και 114/2014, ημερ. 8/7/2016 και Selmani v. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 235/2013 και 236/2013, ημερ. 5/10/2016)» Στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Κυριάκου
(2008)2 ΑΑΔ 562 λέχθηκε: «. Αδικήματα σεξουαλικής φύσης τιμωρούνται από τα δικαστήρια με αποτρεπτικές ποινές σε μια προσπάθεια καταστολής τους, τόσο γιατί στρέφονται και προσβάλλουν τα ήθη γενικά, όσο και γιατί προσβάλλουν και συνθλίβουν την προσωπικότητα των θυμάτων.» Συνυπολογίζοντας και σταθμίζοντας όλα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω και όλους τους σχετικούς παράγοντες για μετριασμό της ποινής, επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 4 ετών. Σύμφωνα με το άρθρο 117
(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, ΚΕΦ.155, η ποινή φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος βρίσκεται σε προφυλάκιση. Τα έξοδα εκ €130 να καταβληθούν από την Κυπριακή Δημοκρατία. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .......... Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Ν.Α.Π. Γεωργιάδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο