ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. Γ.Κ, Αρ. Yπόθεσης: 600/2020, 13/1/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2023:B2 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ EΝΩΠΙΟΝ: M.Iεροκηπιώτου, Ε.Δ. Αρ. Yπόθεσης: 600/2020 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Κατηγορούσα Αρχή ν Γ.Κ Κατηγορούμενος Ημερομηνία : 13/1/2023 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα αρχή: κα.Στ. Ναθαναήλ Για Κατηγορούμενο : κ. Α.Παπάμιχαηλ Κατηγορούμενος: παρών ΠΟΙΝΗ ( Εx tempore) Οι κατηγορίες παρακοής στις οποίες βρέθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος φαίνονται στην καταδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 9/1/2023 όπως και οι περιστάσεις τέλεσης. H σημαντικότητα της υποχρέωσης συμμόρφωσης με τις αποφάσεις των Δικαστηρίων προκύπτει από το απόσπασμα στην υπόθεση CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. v. Ελισάβετ Θεοφάνους
(2010)2 ΑΑΔ 288 στο οποίο αναφέρθηκε ότι: «Οι έννοιες Κράτος Δικαίου και Έννομη Τάξη είναι άρρηκτα συνυφασμένες. Η επικράτηση τους στηρίζεται, μεταξύ άλλων, και στο καθήκον σεβασμού και υπακοής των δικαστικών διαταγών και διαταγμάτων. Η απείθεια σε διαταγή δικαστηρίου ενέχει το στοιχείο της καταφρόνησης του δικαστηρίου. Πρόκειται για σοβαρό αδίκημα η τέλεση του οποίου πλήττει ευθέως την απονομή της δικαιοσύνης και κλονίζει την εμπιστοσύνη του κοινού στην αξιοπιστία του συστήματος για αποτελεσματική εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων και την εμπέδωση του νόμου και της τάξης. Τέτοιου είδους συμπεριφορά ποτέ δεν έγινε ανεκτή. Οι παραβάτες όταν είναι φυσικά πρόσωπα κατά κανόνα τιμωρούνται με φυλάκιση. Η χρηματική ποινή μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις πρέπει να επιβάλλεται. Βλ. Kay ν. Municipality of Larnaca
(1982)2 Α.Α.Δ.
- Οι πολίτες σε όποια κοινωνική τάξη θεωρούν ότι ανήκουν ή σε όποια θέση βρίσκονται, υπέχουν αυστηρή υποχρέωση υπακοής στα δικαστικά διατάγματα που τους αφορούν. Αυτό επιβάλλει η αρχή της ισονομίας. Οι δικαστές προσηλωμένοι στην αποστολή τους με πλήρη διαφάνεια και αυξημένο αίσθημα ευθύνης εκτελούν το καθήκον τους. Συμπεριφορές οι οποίες υπονομεύουν το έργο τους δεν μπορούν να γίνονται ανεκτές. Όσον αφορά τη σημασία της άσκησης του δικαιώματος επικοινωνίας των γονέων με τα παιδιά τους πολύ διαφωτιστικό είναι το απόσπασμα από την Έφεση Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου με Αρ. 1/22 υπο Γ.Δ ν Α.Β ημερομηνίας 7/7/22 όπου λέχθηκε ότι: «Το συμφέρον του κάθε παιδιού για επικοινωνία με τον γονέα του είναι πολύ ουσιαστικό. Το παιδί έχει πολλά να κερδίσει από την επικοινωνία μαζί του και στην απουσία της πολλά να χάσει. Τόσα έτσι ώστε μόνο πολύ ιδιαίτερες, ακραίες θα λέγαμε, περιστάσεις θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τον αποκλεισμό τέτοιας επικοινωνίας, η οποία πρέπει να αποκαθίσταται χωρίς χρονοτριβή, ώστε να μην δημιουργούνται συνθήκες αποξένωσης ή να επιτείνεται υφιστάμενη αποξένωση του παιδιού από τον γονέα του.» Σύμφωνα με το άρθρο 137 του Ποινικού Κώδικα η προβλεπόμενη ποινή είναι ποινή φυλάκισης μέχρι 2 έτη. Το γεγονός ότι στο Νόμο χαρακτηρίζεται αυτό ως πλημμέλημα δεν εξουδετερώνει τη σοβαρότητα των αδικημάτων στα οποία έχει βρεθεί ένοχος ο κατηγορούμενος. Προς όφελος του κατηγορούμενου λαμβάνω υπόψη τις προσωπικές του περιστάσεις όπως τούτες τέθηκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορό του αλλά και όπως φαίνονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, κυρίως τις επιπτώσεις που θα είχε και θα έχει η τυχόν επιβολή ποινής φυλάκισης στα τέκνα του. Πλήν όμως τούτο θα έπρεπε πρωτίστως να απασχολήσει τον κατηγορούμενο, να προβεί στις δέουσες ενέργειες ώστε η κατάσταση να μην φθάσει στο σημείο που σήμερα βρίσκεται. Επίσης, λαμβάνεται υπόψη ότι έχει παρέλθει αρκετό χρονικό διάστημα από τον χρόνο που κάποια απο τα αδικήματα διαπράχθηκαν μέχρι και σήμερα που επιβάλλεται ποινή. Στους επιβαρυντικούς παράγοντες λαμβάνεται υπόψη το μεγάλο χρονικό διάστημα που αφορούν οι παρακοές δηλαδή απο τον Ιούλιο του 2018 μέχρι και 22/11/2019 καθώς και το γεγονός ότι απο το Μάρτιο του 2019 τα ανήλικα τέκνα ουδέποτε διανυκτέρευσαν με τη μητέρα τους παρα τις περί αντιθέτου πρόνοιες των διαταγμάτων. Επίσης λαμβάνεται υπόψη ότι τα διατάγματα , Τεκμήρια 1 και 2 εκδόθηκαν με τη σύμφωνη γνώμη του πατέρα, που ενώ εδείκνυε αρχικώς τη συγκατάθεση του ουδέν ουσιαστικό και ενεργητικό έπραξε προς το σκοπό υλοποίησης των συμφωνηθέντων. Περαιτέρω δίδεται ιδιαίτερη σημασία στη σοβαρότητα της 1ης κατηγορίας η οποία αφορά την παραβίαση του Διατάγματος φύλαξης και φροντίδας των ανήλικων , η οποία είχε ανατεθεί στη μητέρα. Δηλαδή το εν λόγω διάταγμα έδιδε ένα πολύ ουσιαστικό δικαίωμα στη μητέρα το οποίο στην πράξη δεν ασκήθηκε εξ υπαιτιότητας του πατέρα. Περαιτέρω κρίνεται ιδιαίτερα επιβαρυντικός παράγοντας στην παρούσα περίπτωση το ότι ακόμη και μετα την έκδοση καταδικαστικής απόφασης δόθηκε χρόνος στον πατέρα για ενεργητική και ουσιαστική συμμόρφωση με το διάταγμα του Δικαστηρίου, αλλά ουδέν έχει γίνει προς αυτήν την κατεύθυνση. Αναφορικά με τη σοβαρότητα των αδικημάτων και τις ποινές που πρέπει να επιβάλλονται σε σοβαρές περιπτώσεις παραβίασης διαταγμάτων επικοινωνίας σχετικό είναι το απόσπασμα απο τις αποφάσεις Α. Κ. v. Κ.Κ., Έφεση Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου με Αρ 11/22,ημερομηνίας 6/4/2022: «O ευπαίδευτος συνήγορος της Εφεσείουσας πλήττει την ποινή ως έκδηλα υπερβολική, κυρίως σε συσχετισμό με υιοθέτηση γεγονότων που δεν ήσαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Συμφωνούμε, όπως ήδη αναφέραμε, ότι ως προς το θέμα της συμμόρφωσης θα έπρεπε να ακούσει μαρτυρία ή τουλάχιστον, υπό εξαιρετικές συνθήκες, να υιοθετήσει την ευνοϊκότερη για την Εφεσείουσα εκδοχή ως καταδεικνύεται από τη Vryoni ανωτέρω. Εκτός όμως από αυτό το στοιχείο, η ποινή στην κρινόμενη περίπτωση δεν ήταν εκτός πλαισίων αφενός διότι η παρακοή ήταν μακρά και συστηματική και αφετέρου διότι οδήγησε τον πατέρα στη στέρηση ενός θεμελιώδους δικαιώματος, να έχει επικοινωνία με το παιδί. Γι΄αυτό δεν θεωρούμε την επιλογή ποινής φυλάκισης ως λανθασμένη επιλογή...». Στην έφεση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου με Αρ 8/2021 ημερομηνίας 13/5/2021 υπο Γ. Κ. V. Ε. Ζ., το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε πολύ χαρακτηριστικά τα εξής τα οποία θεωρώ ότι βρίσκουν εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση: « Η ποινή φυλάκισης για τους λόγους στους οποίους αναφέρθηκε το πρωτόδικο δικαστήριο ήταν αναπόφευκτη. Δεν τίθεται μόνο ζήτημα νομιμότητας, αλλά και προσπάθειας να εφαρμοστεί ένα διάταγμα δικαστηρίου το οποίο προϋποθέτει, κατά την έκδοση του, ότι το συμφέρον των παιδιών ήταν η φύλαξη και η φροντίδα τους να βρίσκεται στη μητέρα τους. Εάν ο πατέρας διατηρεί διαφορετική άποψη θα έπρεπε να επιχειρήσει τη διαφοροποίηση της νόμιμης αυτής κατάστασης δια νομίμων μέσων. Αντ' αυτού, έλαβε τον νόμο στα χέρια του, παραβίασε το διάταγμα και δημιούργησε μια απαράδεκτη κατάσταση. Η θέση ότι προσπάθησε και προσπαθεί προς την αντίθετη κατεύθυνση δεν έπεισε το πρωτόδικο δικαστήριο. Το γεγονός δε, ότι κατέστη «ο μόνος γονέας» των παιδιών τους δεν μπορεί να το επικαλείται ως λόγο για να μην του είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης. Τούτο ακριβώς ήταν το αποτέλεσμα των δικών του ενεργειών και της πλήρους αποξένωσης των παιδιών από τη μητέρα τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το δικαστήριο επιβάλλοντας ποινή άμεσης φυλάκισης είχε επίγνωση της δυσμενούς επίπτωσης στα παιδιά. Όμως όσο δύσκολο και αν ήταν για τα ίδια τα παιδιά, θα έπρεπε πλέον να εξευρεθεί και να επιβληθεί εκείνος ο τρόπος που θα έπειθε τον πατέρα τους να προσπαθήσει πραγματικά ώστε το διάταγμα να εφαρμοστεί με τη δική τους συναντίληψη και συμφωνία. Οι προτροπές και οι συστάσεις ακόμα και δια στόματος Ανωτάτου Δικαστηρίου δεν είχαν φέρει αποτέλεσμα. Αναφερόμαστε στην προτροπή και σύσταση, στην οποία δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του πατέρα, που έγινε από την αδελφή δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου στα πλαίσια της Πολιτικής Αίτησης Αρ. 2/20, Αίτηση (Γ) εκ μέρους και ως μητέρας των ανηλίκων (Α) και (Β), ημερ. 11.2.2020, με την οποία η μητέρα είχε ζητήσει την έκδοση εντάλματος habeas corpus ώστε να εξασφαλίσει την παράδοση των παιδιών στην ίδια σύμφωνα με το διάταγμα. Το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση, προέβη όμως στην ακόλουθη σύσταση: «Εκείνο που χρειάζεται να γίνει, και όχι σε επίπεδο αυστηρά νομικό, είναι οι γονείς να προσπαθήσουν να βελτιώσουν τη μεταξύ τους σχέση ώστε να μπορέσουν να λειτουργήσουν υποστηρικτικά για τα παιδιά τους και με τη βοήθεια ειδικών να οικοδομήσουν σωστή επικοινωνία μη απορρίπτοντας ο ένας τον άλλο. Το τελευταίο, ας λειτουργήσει ως σύσταση και προτροπή του Δικαστηρίου προς τους διάδικους για το καλό των παιδιών τους.» (η έμφαση στην απόφαση) Η σύσταση αυτή αποτελούσε σαφή προειδοποίηση, ειδικά προς τον πατέρα ο οποίος, επαναλαμβάνουμε χάριν τονισμού, έχει τον απόλυτο έλεγχο των παιδιών. Όμως δεν αξιοποιήθηκε». Θα πρέπει να σχολιαστεί πριν την κατάληξη του Δικαστηρίου η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου για τον κατηγορούμενο πως αν του επιβληθεί ποινή στην 1η κατηγορία θα είναι σαν να του επιβάλλεται ποινή εκ δευτέρου εφόσον ήδη του επιβλήθηκε ποινή απο το Οικογενειακό Δικαστήριο. Η 1η Κατηγορία αφορά το Διάταγμα ημερομηνίας 25/10/2019 και το διάστημα από 31/10/2019 μέχρι 22/11/
- Η απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου με την οποία επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 45 ημερών όπως προκύπτει από τα Τεκμήρια 49 και 50 αφορά το συμπληρωματικό διάταγμα ημερομηνίας 5/6/2020 και μεταγενέστερη της έκδοσης του ημερομηνία παρακοής ως εκ τούτου δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός του. Λεχθέντων τούτων, κρίνω ότι η ενδεδειγμένη ποινή είναι η ποινή φυλάκισης και επιβάλλω στον κατηγορούμενο ως εξής: Στην 1η Κατηγορία 1 χρόνο ποινή φυλάκισης. Στις Κατηγορίες 3-18 και 20-37 , 3 μήνες ποινή φυλάκισης. Στις Κατηγορίες 39 ‑ 52, 3 μήνες ποινή φυλάκισης. Στις Κατηγορίες 54-57, 59 και 61, 3 μήνες ποινή φυλάκισης. Οι ποινές μεταξύ τους θα πρέπει να συντρέχουν επειδή οι παρακοές αφορούν Διατάγματα που εκδόθηκαν στα πλαίσια της Αίτησης με Αρ 342/2018 και αφορούν ουσιαστικά μια ενιαία συμπεριφορά. Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο δικαιολογείται η αναστολή της ποινής φυλάκισης με βάση το Νόμο και τη Νομολογία. Κρίνω πως ούτε οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου ούτε οι περιστάσεις τέλεσης δικαιολογούν την αναστολή των ποινών φυλάκισης που επιβλήθηκαν. Σχετικό είναι το απόσπασμα απο την απόφαση Γ.Κ ν. Ε.Ζ , ανωτέρω το οποίο βρίσκει πλήρη εφαρμογή στα γεγονότα της παρούσας περίπτωσης. Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στο γεγονός ότι ακόμα και στην υστάτη, μετά από τις παραινέσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου αλλά και μετά απο την καταδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου, καμία ουσιαστική και ενεργητική συμμόρφωση δεν έχει γίνει αναφορικά με το Διάταγμα. Όλοι οι ελαφρυντικοί παράγοντες και οι προσωπικές περιστάσεις έχουν ληφθεί υπόψη πλήν όμως δεν μπορούν να επηρεάσουν την κρίση του Δικαστηρίου. Οι ποινές να εκτελεστούν άμεσα. (Υπ)........................................ Μ.Ιεροκηπιώτου, Ε.Δ Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο