ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. CHR. P. MITSIDES & CO LLC, Αρ. Ποινικής Υπόθεσης: 15537/2022, 10/4/2023

(9)(στ) των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών ΚΔΠ 66/84, όπως τροποποιήθηκε προνοείται ότι «Πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο, οφείλει να μη σταθμεύει το όχημα ούτε εγκαταλείπει αυτό - . (στ) πάνω σε πεζοδρόμιο ή πεζόδρομο.» Επομένως, από τα πιο πάνω, προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία που πρέπει να αποδείξει η Κατηγορούσα Αρχή, στην πιο πάνω υπόθεση είναι τα ακόλουθα (α) ότι ο Κατηγορούμενος οδηγούσε ή είχε την ευθύνη ή τον έλεγχο του οχήματος και (β) ότι στάθμευσε το όχημα ή εγκατέλειψε αυτό πάνω σε πεζοδρόμιο ή πεζόδρομο. Στις περιπτώσεις, λοιπόν, που ο Νομοθέτης έχει δημιουργήσει αδίκημα αυστηρής ευθύνης, η συγκεκριμένη ενέργεια ή παράλειψη αποτελεί το αδίκημα χωρίς να καθίσταται αναγκαία η νοητική κατάσταση του αδικοπραγούντα κατά την τέλεση της ενέργειας ή παράλειψης. Το κατά πόσο δημιουργείται τέτοιας φύσεως αδίκημα πρέπει να προκύπτει ξεκάθαρα από το λεκτικό της σχετικής νομοθετικής διάταξης, χωρίς να παραμένει οποιοδήποτε περιθώριο αμφιβολίας σε σχέση με το ποια ενέργεια ή παράλειψη συνιστά το αδίκημα [βλ. Yiannakis Shistris v. Cyprus Tourism Organization,

(1982)2 C.L.R. Criminal Appeal 4307, Sewage Board v. Anastasia Demosthenous

(1982)2 C.L.R. 252]. Από τον κανονισμό 58

(9)(στ) αυτό που, σαφώς, προκύπτει είναι ότι το αδίκημα συνίσταται στην ενέργεια της στάθμευσης πάνω σε πεζοδρόμιο, χωρίς επομένως να παραμένει οποιοδήποτε περιθώριο αμφιβολίας, ότι τούτο δημιουργεί αδίκημα αυστηρής ευθύνης. Όταν λοιπόν αποδειχθεί ότι ο παραβάτης έχει σταθμεύσει πάνω σε πεζοδρόμιο, δεν αποτελεί υπεράσπιση το γεγονός ότι ο παραβάτης είχε διαφορετική αντίληψη σε σχέση με το αν το συγκεκριμένο σημείο αποτελούσε όντως πεζοδρόμιο εν τη έννοια του νόμου. Έχει όμως αποδειχτεί στην παρούσα περίπτωση η ύπαρξη πεζοδρομίου στο σημείο όπου η Κατηγορούμενη είχε σταθμεύσει το όχημα της; Με βάση το ερμηνευτικό άρθρο 2 της Κ.Δ.Π 66/1984 ορίζεται ως ««πεζοδρόμιο» το υπερυψωμένο ή με άλλο τρόπο διαχωρισμένο τμήμα δρόμου που προορίζεται για διακίνηση πεζών.» Εκείνο, λοιπόν, που προκύπτει αβίαστα από την ερμηνεία που δίδει, ο εν λόγω κανονισμός ως έννοια για το «πεζοδρόμιο» είναι ότι, τα εν λόγω τμήματα του δρόμου θα πρέπει να είναι διαχωρισμένα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από το λοιπό μέρος του δρόμου και να προορίζεται για τη διακίνηση πεζών. Όσον αφορά το σήμα τροχαίας με την ένδειξη «Ρ» (parking) αν και θεωρώ ότι είναι εκ του περισσού να παραθέσω την ερμηνεία που δίδει ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας, σημειώνεται ότι αποτελεί ένα εκ των πληροφοριακών σημάτων που επιτρέπει την χρήση του εκάστοτε σημείου, που ορίζει, ως χώρο στάθμευσης οχημάτων και ως τέτοιος, σύμφωνα με τον περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμος του 1972 (86/1972) - «σημαίνει οιονδήποτε χώρον, εν ω δύνανται να παραμένωσιν εσταθμευμένα μηχανοκίνητα οχήματα, είτε υπό επιτήρησιν, είτε όχι». Τώρα, θα προχωρήσω, ευθύς αμέσως στην αξιολόγηση της μαρτυρίας. Εξαρχής, λοιπόν, σημειώνω ότι αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΚ1 σε αντιδιαστολή με αυτή του ΜΥ1, για τους λόγους που θα εξηγήσω κατωτέρω. Σε ότι αφορά τη μαρτυρία του ΜΚ1, τούτη ήταν σαφής, αταλάντευτη, χωρίς υπεκφυγές και δεν κλονίστηκε σε κανένα σημείο της αντεξέτασης του από την υπεράσπιση. Παρέμεινε σταθερός στην αρχική του θέση, ως προς το σημείο που βρισκόταν σταθμευμένο το όχημα της κατηγορούμενης και συγκεκριμένα ανέφερε ότι «το πεζοδρόμιο δεν ήταν υπό κατασκευή,[2] διότι το πεζοδρόμιο παίρνει γωνία Μεθώνης και Αρχ. Μακαρίου ΙΙΙ και ήταν σταθμευμένο πάνω στη ράμπα του πεζοδρομίου, δηλαδή οποιοσδήποτε πεζός ήταν με καροτσάκι ή με αμαξούι ή οποιοδήποτε αμαξίδιο, δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη ράμπα για να ανεβεί στο πεζοδρόμιο της πολυσύχναστης Λεωφ. Μακαρίου. Ναι στη γωνία Μεθώνης - Μακαρίου, μπορεί να γίνονταν εργασίες, όμως οι εργασίες δεν αφορούσαν καθόλου το πεζοδρόμιο». Ο μάρτυρας παρέμεινε σταθερός, στις πιο πάνω θέσεις του, ακόμα και όταν του υπεβλήθη ότι, το επίδικο πεζοδρόμιο, δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως τέτοιο αφού του έλειπαν τούβλα. Έντονη επίσης ήταν και η προσπάθεια της υπεράσπισης να θέσει στον ΜΚ1 ότι, ενόψει ύπαρξης της πινακίδας με την ένδειξη «Ρ», στην οδό Μεθώνης, επιτρεπόταν η στάθμευση στο επίδικο σημείο είτε τούτο ήταν πεζοδρόμιο είτε όχι. Ο μάρτυρας ήταν ξεκάθαρος, άμεσος και σταθερός επί τούτου και συγκεκριμένα ότι το όχημα της κατηγορούμενης εταιρείας ήταν σταθμευμένο πάνω στη ράμπα του πεζοδρομίου, γωνίας Μεθώνης - Αρχ. Μακαρίου ΙΙΙ, σημείο στο οποίο δεν υπήρχε σήμανση που να επιτρέπει την στάθμευση σε πεζοδρόμιο με την ένδειξη «Ρ». Επομένως η μαρτυρία του ΜΚ1 γίνεται αποδεκτή, στο σύνολο της. Στην αντίπερα όχθη, η μαρτυρία του ΜΥ1, για τους λόγους που θα εξηγήσω κατωτέρω, κρίνω ότι παρουσιάζει αδυναμίες και αντιφάσεις και επομένως δεν μπορώ να της προσδώσω οποιαδήποτε βαρύτητα, ως προς τα αμφισβητούμενα γεγονότα, ενόψει και του περιορισμένου αυτών. Και αυτό γιατί, επί αυτής της εντελώς περιορισμένης πτυχής της μαρτυρίας του και δη του σημείου που ήταν σταθμευμένο το επίδικο όχημα, την ρηθείσα ημέρα, η μαρτυρία του ΜΥ1 δεν συμβαδίζει με τη λογική και κοινώς αποδεκτή συνέχεια των πραγμάτων. Πιο συγκεκριμένα, μέσω της υπεράσπισης αλλά και της μαρτυρίας του ΜΥ1, προωθήθηκαν διαφορετικές θέσεις, οι οποίες, εκ των πραγμάτων αναιρούν ή μια την άλλη. Και εξηγώ. Ενώ η βασική θέση που προωθήθηκε από πλευράς της κατηγορούμενης, μέσω της μαρτυρίας του ΜΥ1, ήταν ότι στο σημείο που ήταν σταθμευμένο το όχημα της κατηγορούμενης, επιτρεπόταν η στάθμευση, τόσο γιατί το σημείο δεν αποτελούσε πεζοδρόμιο, εν τη έννοια του νόμου, όσον και επειδή υπήρχε ταμπέλα με την ένδειξη «Ρ» [parking], μέσα από το Τεκμήριο 2, φαίνεται ότι ακριβώς μετά την έκδοση του εξωδίκου, ο ΜΥ1, μέσω των σχετικών επιστολών [βλ. Τεκμήριο 2 - email 21.03.2022 , επιστολή 30.03.22 και απαντητικό email 30.03.22] που απέστειλε προς τον Δήμο Λευκωσίας, ζητούσε, ουσιαστικά, τη διαγραφή του εξωδίκου, επικαλούμενος, ότι η μετακίνηση του οχήματος της κατηγορούμενης, στο σημείο που εντοπίστηκε από τον ΜΚ1 επήλθε για σκοπούς διευκόλυνσης των έργων που εκτελούσε ο Δήμος Λευκωσίας στην οδό Μεθώνης και έπειτα, παραθέτοντας, σειρά φωτογραφιών που απεικόνιζαν οχήματα σταθμευμένα επί ράμπας πεζοδρομίου, ακριβώς απέναντι από το σημείο όπου είχε σταθμεύσει το όχημα της κατηγορούμενης, στην ουσία, κατ' αντιστοιχία της δίκης του καταγγελίας, ισχυριζόταν, μεροληπτική στάση και κακόβουλη δίωξη του από τον Δήμο Λευκωσίας[βλ. email 21.03.22 και 30.03.22]. Τίποτα σχετικό στις εν λόγω επιστολές, δεν προωθήθηκε, από την κατηγορούμενη, ότι στο σημείο που ήταν σταθμευμένο το όχημα της, δεν επρόκειτο για πεζοδρόμιο ή ότι βάση της ισχυριζόμενης πινακίδας με την ένδειξη «Ρ», επιτρεπόταν, εν πάση περιπτώσει, η στάθμευση. Παρενθετικά, να σημειώσω ότι, τα όσα αναφέρονται στις εν λόγω επιστολές, εν σχέσει με την επίδικη πινακίδα, αφορούν στην αρχική θέση του οχήματος της κατηγορούμενης ήτοι ότι ήταν ακριβώς κάτω από την εν λόγω πινακίδα [βλ. Τεκμήριο 2 email 30.03.22] και έπειτα, ότι το εν λόγω όχημα μετακινήθηκε σε άλλο σημείο, για τους λόγους που προέκυψαν, ως ανωτέρω αναφέρονται, γεγονός που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη δια ζώσης μαρτυρία του ΜΥ1, ο οποίος ανέφερε ότι η θέση όπου στάθμευσε το όχημα της κατηγορούμενης και του εκδόθηκε το εξώδικο ήταν ακριβώς κάτω από την εν λόγω ταμπέλα[3]. Ενόψει των ανωτέρω, είμαι της γνώμης, λοιπόν, ότι εάν όντως τα πραγματικά γεγονότα, ήταν ως αυτά προωθήθηκαν δια ζώσης, ενώπιον Δικαστηρίου, θα αποτελούσαν και μέρος των σχετικών επιστολών της κατηγορούμενης προς τον Δήμο Λευκωσίας, ως πρώτη αντίδραση στην επίδικη καταγγελία. Επομένως, δεν έχω καμία αμφιβολία, ότι στη βάση των πιο πάνω δεδομένων, η υπερασπιστική γραμμή ότι στο σημείο που ήταν σταθμευμένο το όχημα της κατηγορούμενης, υπήρχε πινακίδα με την ένδειξη «Ρ», η οποία επέτρεπε την στάθμευση οχημάτων ή ότι το επίδικο σημείο δεν ήταν πεζοδρόμιο, εν τη έννοια του νόμου, επειδή έλειπαν τούβλα ή γίνονταν εργασίες, είναι αποτέλεσμα δεύτερων σκέψεων και επομένως για τους πιο πάνω λόγους, η μαρτυρία του ΜΥ1 δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από το Δικαστήριο. Έχοντας λοιπόν υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, θα προχωρήσω, τώρα, να εξετάσω, εάν σύμφωνα με τη μαρτυρία η οποία έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο και στη βάση των όσων αναφέρθηκαν εν σχέσει με το επίδικο σημείο που ανευρέθη το επίδικο όχημα, αυτό αποτελεί εν τη έννοια του νόμου πεζοδρόμιο. Σημειώνω ότι σύμφωνα με την ερμηνεία που δίδεται από τον εν λόγω κανονισμό για το πεζοδρόμιο, θεωρώ ότι, αυτό που απαιτείται για να χαρακτηριστεί κάποιο μέρος του δρόμου ως τέτοιο δεν είναι τίποτα περισσότερο από το να είναι υπερυψωμένο ή με άλλο τρόπο διαχωρισμένο, από τον λοιπό δρόμο, έτσι ώστε να προορίζεται και για τη διακίνηση των πεζών. Το σε ποια κατάσταση βρίσκεται ένα πεζοδρόμιο ήτοι εάν απουσιάζουν τούβλα, φαίνεται να είναι αδιάφορο, κάτι για το οποίο, εν πάση περιπτώσει, σύμφωνα με την αποδεκτή ενώπιον μου μαρτυρία δεν προκύπτει να εκτελούνταν οποιεσδήποτε εργασίες στο σημείο και δεν έλειπαν οποιαδήποτε τούβλα. Περαιτέρω, στη βάση της ενώπιον μου αποδεκτής μαρτυρίας, το όχημα της κατηγορούμενης ήταν επί της ράμπας του επίδικου πεζοδρομίου, κατά τέτοιο τρόπο που εμπόδιζε οποιονδήποτε από το να ανέβει τη ράμπα με το αμαξίδιο. Με δεδομένο, λοιπόν, ότι πρόκειται για ράμπα και το σημείο διαχωρίζεται υψομετρικά από τον λοιπό δρόμο, κρίνω το σημείο που ήταν σταθμευμένο το όχημα της κατηγορούμενης αποτελεί πεζοδρόμιο εν τη έννοια του νόμου. Αν και δεν αμφισβητήθηκε, για σκοπούς πληρότητας και μόνον, θεωρώ ότι η κεκλιμένη δίοδος (ράμπα) αποτελεί μέρος του πεζοδρομίου, αφού οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία θα καταστρατηγούσε τον επιδιωκόμενο από τον νομοθέτη σκοπό, που δεν είναι άλλος - όπως φαίνεται και από το λεκτικό της πιο πάνω διάταξης - από το να παραμένουν ελεύθεροι οι χώροι που προορίζονται για διακίνηση πεζών. Το πιο πάνω συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα χωρίς να χρειάζεται να προσφύγει το Δικαστήριο σε τελεολογική ερμηνεία του όρου πεζοδρόμιο. Η κεκλιμένη δίοδος (ράμπα) σαφέστατα αποτελεί «με άλλο τρόπο διαχωρισμένο τμήμα δρόμου που προορίζεται για διακίνηση πεζών». Αρκεί το γεγονός ότι είναι διαχωρισμένο τμήμα δρόμου και προορίζεται για διακίνηση πεζών. Έχοντας, λοιπόν, καταλήξει σε ευρήματα, για την προκειμένη περίπτωση, τόσο στη βάση των κοινώς αδιαμφισβήτητων γεγονότων όσο και στη βάση της λοιπής ενώπιον μου αποδεκτής μαρτυρίας, ως αυτή προέκυψε κατά την πιο πάνω αξιολόγηση, καταλήγω στο επιπρόσθετο εύρημα ότι το όχημα της κατηγορούμενης εταιρείας ήταν σταθμευμένο πάνω σε πεζοδρόμιο της οδού Μεθώνης. Για όλους του πιο πάνω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και συνεπώς την κατηγορία εναντίον της κατηγορούμενης πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η κατηγορούμενη εταιρεία κρίνεται ένοχη στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. [Υπ.].............. Π. Σαββίδης, Προσ. Ε. Δ ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Βλ. σχ. Ανδρονίκου ν. Δημοκρατίας [2008] 2 ΑΑΔ 486, 534-535, Ιωάννου ν. Αληφαντή Π.Ε 163/17, ημερ. 07.10.2019, Οδυσσέα ν. Αστυνοµίας

(1999)2 ΑΑΔ 490 και Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για Απόλυση του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέως δια ανάρμοστη συμπεριφορά, Αίτηση 1/15 ημερ. 24/9/2015, σελ. 27, 28. [2] Υπογράμμιση δική μου, καθώς και όσες άλλες ακολουθούν. [3] Πρακτικά ημερ. 22.03.2023, σελ. 8 « . Α. Το αυτοκίνητο ήταν σταθμευμένο εκεί που σας είπα, κάτω από την ταμπέλα και η ράμπα αναπήρων ή το πεζοδρόμιο, εν πάση περιπτώσει οι εργασίες ήταν ημιτελείς, δεν είχαν τελειώσει. .». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο