ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΠΑΝΟΥΔΗ, Αρ. Ποινικής Υπόθεσης: 8570/2021, 25/4/2023

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΠΑΝΟΥΔΗ, Αρ. Ποινικής Υπόθεσης: 8570/2021, 25/4/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2023:B27 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. ΣΑΒΒΙΔΗ, Προσ. Ε. Δ Αρ. Ποινικής Υπόθεσης: 8570/2021 ΜΕΤΑΞΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑ ΑΡΧΗ και ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΠΑΝΟΥΔΗ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ Ημερομηνία: 25 Απριλίου 2023 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Χρ. Θεμιστοκλέους Για τον Κατηγορούμενο: κα Πηλείδου Κατηγορούμενος παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Η κατ' ισχυρισμόν χρησιμοποίηση, κατά την οδήγηση, τηλεφώνου με το χέρι, από τον κατηγορούμενο, στις 12.01.2021 στη Λεωφ. Διγενή Ακρίτα, στη Λευκωσία, οδήγησε στην καταχώρηση της παρούσας ποινικής υπόθεσης, εναντίον του. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος, ενώ οδηγούσε, το επίδικο όχημα, δεν έλαβε τα αναγκαία μέτρα, ώστε τα χέρια του πέραν από το ασφαλές κράτημα του τιμονιού να είναι ελεύθερα, σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή, για άμεσο, πλήρη και ασφαλή έλεγχο του οχήματος του, δηλαδή χρησιμοποιούσε τηλέφωνο με το χέρι[1]. Με την άρνηση της κατηγορίας, η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Η Κατηγορούσα Αρχή, προς απόδειξη της υπόθεσης της, παρουσίασε, ως μάρτυρα κατηγορίας, την πρώην Αστ. 0575 Ανθή Χαραλάμπους [ΜΚ1] ενώ από την πλευρά της υπεράσπισης, αφότου το Δικαστήριο έκρινε ότι αποδείχτηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου, ο τελευταίος επέλεξε να καταθέσει ενόρκως, χωρίς να παρουσιάσει άλλους μάρτυρες υπεράσπισης. Συνολικά, στη διαδικασία, κατατέθηκαν 3 Τεκμήρια. Δεν θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω με λεπτομέρεια την ενώπιον μου μαρτυρία. Σκοπός της παρούσας απόφασης, δεν είναι η λεπτομερής παράθεση του συνόλου της μαρτυρίας που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Κάτι τέτοιο, θεωρώ, ότι δεν θα εξυπηρετούσε οποιοδήποτε πρακτικό σκοπό, αφού, όπως θα διαφανεί πιο κάτω, τα γεγονότα που συνιστούν κοινό και αδιαμφισβήτητο έδαφος μεταξύ των μερών, καθιστούν τη παράθεση και αξιολόγηση όλης ανεξαιρέτως της τεθείσας ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας αχρείαστη, ιδιαίτερα λαμβανομένης υπόψη και της φύσης του αδικήματος ως αυτό περιέχεται στο σχετικό άρθρο[2] του οικείου κανονισμού. Αναφορά στη μαρτυρία θα γίνει όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο. Για σκοπούς περιορισμού των επίδικων ζητημάτων, η συνήγορος του κατηγορούμενου προέβη σε παραδεκτά γεγονότα, τα οποία εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο. Συγκεκριμένα: Α. ότι ο κατηγορούμενος κατά τον επίδικο τόπο και χρόνο ήταν ο οδηγός του επίδικου οχήματος, του οποίου οι αριθμοί εγγραφής εμφαίνονται στις λεπτομέρειες του αδικήματος, και Β. ότι εκδόθηκε εξώδικο πρόστιμο, από την ΜΚ1, προς τον κατηγορούμενο για το αδίκημα της χρήση κινητού τηλεφώνου με το χέρι, κατά την οδήγηση. Κατά συνέπεια τα ανωτέρω, καθίστανται πλέον ευρήματα Δικαστηρίου. Και προχωρώ. Η υπό σύγκρουση εκδοχές των μερών είναι οι εξής: Σύμφωνα με την ΜΚ1, κατά την επίδικη ημέρα και ώρα, διενεργούσε στατικό τροχονομικό έλεγχο, μαζί με άλλον αστυφύλακα, σε σημείο επί της Λεωφ. Διγενή Ακρίτα. Στο σημείο αυτό, ήταν που εντόπισε τον κατηγορούμενο, να κρατά, με το αριστερό του χέρι, κατά την οδήγηση του πιο πάνω αναφερόμενου οχήματος, το κινητό του τηλέφωνο. Προέβη σε σήμα, προς τον κατηγορούμενο, με σκοπό να ανακόψει την πορεία του, και έπειτα, αφού του επέστηκε τη προσοχή του στο Νόμο, προχώρησε με την έκδοση του πιο πάνω, αναφερόμενου, εξωδίκου προστίμου. Διαφορετική δε ήταν η θέση της υπεράσπισης ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης και συγκεκριμένα ότι, την επίδικη ημέρα, ο κατηγορούμενος ανεκόπη από άντρα αστυφύλακα, ο οποίος βρισκόταν, με την ΜΚ1, στο σημείο και όχι από την τελευταία, η οποία εμφανίστηκε στη σκηνή, για σκοπούς έκδοσης του αναφερόμενου πιο πάνω εξωδίκου, μετά που της ζητήθηκε από τον εν λόγω αστυφύλακα, αφότου προηγήθηκε έντονη συζήτηση του τελευταίου με τον κατηγορούμενο. Την στιγμή της ανακοπής του κατηγορούμενου από τον αστυφύλακα, η ΜΚ1 διενεργούσε έλεγχο σε άλλο όχημα. Περαιτέρω, θέση του κατηγορούμενου ήταν ότι, ναι μεν μιλούσε σε ανοικτή ακρόαση, από το κινητό του τηλέφωνο, αλλά χωρίς να το κρατά, αφού ήταν στερεωμένο σε βάση - μαγνήτη στο αριστερό μέρος του ταμπλό του οχήματος του. Η πιο πάνω αναφερόμενη, ναι μεν, συνοπτική αλλά πλήρως περιεκτική εκδοχή των δύο μερών, καλύπτει και τις βασικές θέσεις των μαρτύρων για το επίδικο υπό αμφισβήτηση ζήτημα της παρούσας υπόθεσης. Επομένως, ζητούμενο στην υπό εξέταση υπόθεση είναι ο τρόπος δράσης του κατηγορούμενου, κατά τον επίδικο χρόνο, ήτοι εάν όντως χρησιμοποιούσε, κατά την οδήγηση, το κινητό του τηλέφωνο με το χέρι. Και προχωρώ ευθύς αμέσως στην αξιολόγηση της μαρτυρίας Εξαρχής, λοιπόν, σημειώνω ότι η μαρτυρία της ΜΚ1, επί αυτού του εντελώς περιορισμένου ζητήματος του τρόπου δράσης του κατηγορούμενου, κατά την επίδικη ημέρα, παρουσιάζει αδυναμίες, αντιφάσεις και γενικότερα αναφορές που την καθιστούν ακροσφαλές υπόβαθρο για εξαγωγή οποιονδήποτε ασφαλών, σχετικών, ευρημάτων, Και εξηγώ. Η κύρια θέση της υπερασπιστικής γραμμής ήταν ότι ο κατηγορούμενος, την επίδικη ημέρα και ώρα, ανεκόπη από άλλον αστυφύλακα, σε χρόνο που η ΜΚ1 δεν είχε οπτική επαφή μαζί του αφού ήταν απασχολημένη με έλεγχο άλλου οχήματος. Δηλαδή, ότι η ΜΚ1, δεν είχε αντίληψη των πεπραγμένων, εκείνης της ημέρας, που οδήγησαν στην ανακοπή του οχήματος του κατηγορουμένου. Από την άλλη, η βασική θέση της κατηγορούσας αρχής, μέσω πάντα της ΜΚ1 [τη μόνη μάρτυρα που κάλεσε η Κ.Α[3]], ήταν ότι, είναι η ΜΚ1 που σταμάτησε τον κατηγορούμενο και ακολούθως τον κατήγγειλε, αφού προηγουμένως είχε η ίδια αντιληφθεί τούτον, να προβαίνει σε χρήση τηλεφώνου με το χέρι. Παρά ταύτα σε δύο περιπτώσεις, που της δόθηκε η ευκαιρία να αναφερθεί στα γεγονότα εκείνης της ημέρας και ειδικότερα στις συνθήκες υπό τις οποίες την οδήγησαν να καταγγείλει τον κατηγορούμενο, στην μια περίπτωση χαρακτηρίζει τις πιο πάνω εκδοχές της ως «άποψη» και στην άλλη περίπτωση, εδράζει την ορθότητα τούτων (των εκδοχών της), όχι στη βάση της όποιας σχετικής αντίληψης της, αλλά στο ότι ο κατηγορούμενος της ανέφερε ότι κρατούσε τηλέφωνο με το χέρι του. Ακολουθούν αυτούσιες οι περικοπές από τα πρακτικά της διαδικασίας: « . εγώ θα εμμένω στην άποψη μου[4] ότι εγώ έκανα σήμα να σταματήσει του κατηγορούμενου και είδα με τα μάτια μου τη διάπραξη του αδικήματος» και έπειτα αναφέρει « Δεν θα μπορούσα να ξέρω τις λεπτομέρειες που ο ίδιος μου ανέφερε, δεν θα μπορούσα να ξέρω ότι ο αδελφός του έχει γάγγραινα κατά τον ισχυρισμό του, αν δεν τον σταματούσα και αν δεν μου λαλούσε ότι κρατούσε κινητό τηλέφωνο». Σημειώνω, στο σημείο αυτό, ότι, παρά την χρήση της λέξης «λαλούσε»[5] από την ΜΚ1, κατά τη δια ζώσης μαρτυρία της, ουδέποτε η τελευταία προώθησε θέση ότι ο κατηγορούμενος της παραδέχθηκε τη διάπραξη του υπό κρίση αδικήματος, σε οποιοδήποτε προηγούμενο στάδιο. Όπως και να έχει το πράγμα, με δεδομένο το εντελώς περιορισμένο της διαφωνίας των μερών, ως αυτό προσδιορίστηκε ανωτέρω, το να θεωρεί η ΜΚ1 κατά την μια ότι η εν προκειμένω εκδοχή της είναι <άποψη» και όχι θέση επί των πεπραγμένων, αλλά και να στηρίζει τούτην [την εν προκειμένω εκδοχή της] στο τι κατ' ισχυρισμό της ανέφερε ο κατηγορούμενος και όχι στο τι η ίδια αντιλήφθηκε, δημιουργεί στο Δικαστήριο, τουλάχιστον, υποβόσκουσα αμφιβολία ως προς τα όσα η ΜΚ1 ισχυρίστηκε ότι συνέβησαν εκείνη την ημέρα, όντως συνέβησαν. Επομένως, η μαρτυρία της ΜΚ1, δεν μπορεί να αποτελέσει την βάση για την εξαγωγή, ασφαλών, σχετικών, με τα υπό αμφισβήτηση γεγονότα, ευρημάτων. Όσον αφορά τώρα τον Κατηγορούμενο σημειώνω ότι, σε μια ποινική υπόθεση, ένας Κατηγορούμενος δεν υπέχει οποιασδήποτε υποχρέωσης να αποδείξει την αθωότητα του[6]. Έχοντας δε υπόψη την πιο πάνω μαρτυρία της ΜΚ1, που επ' αυτής βασίστηκαν και οι οποιεσδήποτε ελπίδες της Κατηγορούσα Αρχή για καταδίκη του Κατηγορούμενου, αυτό που στην πραγματικότητα μένει να εξεταστεί, είναι το κατά πόσο, ο Κατηγορούμενος προώθησε, είτε με τη δια ζώσης μαρτυρία του, είτε με την κατάθεση του, οποιουσδήποτε ενοχοποιητικούς ή έστω εναντίον των συμφερόντων του, ισχυρισμούς, ώστε τούτοι, είτε μεμονωμένα, είτε σε συνδυασμό με τη λοιπή ενώπιον μου αποδεκτή μαρτυρία, να μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για την εξαγωγή ευρήματος ή συμπεράσματος ενοχής του στην κατηγορία που αντιμετωπίζει στη παρούσα υπόθεση. Για σκοπούς, λοιπόν, πληρότητας και μόνον, σημειώνω ότι όπως και να ιδωθεί η μαρτυρία του κατηγορούμενου είτε μεμονωμένα είτε σε συνδυασμό με τη λοιπή ενώπιον μου αποδεκτή μαρτυρία, τούτη δεν θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για κρίση περί ενοχής του στο αδίκημα που αντιμετωπίζει. Για όλους του πιο πάνω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την ενοχή του κατηγορούμενου στο υπό κρίση αδίκημα. Ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από την κατηγορία. Τα έξοδα που δημιουργήθηκαν στην διαδικασία να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ.) Π. Σαββίδης, Προσ. Ε. Δ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Κανονισμός 58