ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΔΑΣΩΝ ν. Σ.Κ.Κ. - Π., Αρ. Yπόθεσης: 2815/2019, 7/8/2023

(1)(α) και (β) και

(2)(β) του Νόμου. Τα γεγονότα επί των οποίων κρίθηκε ένοχη η κατηγορούμενη εμφαίνονται στα ευρήματα της καταδικαστικής απόφασης του Δικαστηρίου η οποία απαγγέλθηκε νωρίτερα σήμερα και δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω στην πλήρη τους έκταση. Συνοπτικά, με γνωστοποίηση αριθμό 481 η οποία δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Κυβέρνησης η γη που περιγράφεται στη γνωστοποίηση κηρύχθηκε σε Κύριο Κρατικό Δάσος «Αθαλάσσα» (Τεκμήριο 1). Ακολούθως, με απόφαση ημερομηνίας 6/6/1985 του Υπουργικού Συμβουλίου κηρύχθηκε το μέρος του Κύριου Κρατικού Δάσους Αθαλάσσας σε Εθνικό Δασικό Πάρκο (Τεκμήριο 2) και με την κανονιστική διοικητική πράξη με αριθμό 186/985 πραγματοποιήθηκε η κήρυξη του μέρους του Κύριου Κρατικού Δάσους Αθαλάσσας έκτασης 2.670 σκαλών σε Εθνικό Δασικό Πάρκο - Τεκμήριο

1. Η κατηγορούμενη είναι ιδιοκτήτρια του τεμαχίου με αριθμό [ ] το οποίο εφάπτεται με το Εθνικό Δασικό Πάρκο Αθαλάσσας και κατέχει υποστατικό έκτασης 30m2 το οποίο επεμβαίνει εντός του Εθνικού Δασικού Πάρκου Αθαλάσσας όπως αποτυπώθηκε και υπολογίστηκε από το Τμήμα Δασών. Σχετικό σχεδιάγραμμα στο οποίο σημειώνεται η επέμβαση της κατηγορουμένης εντός του Εθνικού Δασικού Πάρκου Αθαλάσσας κατατέθηκε ως τεκμήριο
2. Η κατηγορούμενη το 1994 υπέβαλε αίτηση στο Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας για επίλυση συνοριακής διαφοράς μεταξύ του τεμαχίου της και του Εθνικού Δασικού Πάρκου Αθαλάσσας και στις 25/11/1994 το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας απέστειλε ειδοποίηση στην κατηγορούμενη με την οποία την ενημέρωσε για την απόφασή του σε σχέση με την διαφορά/ σύνορο. Με την απόφαση του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ημερομηνίας 25/11/1994, αποφασίστηκε ότι 30 τετραγωνικά μέτρα των υποστατικών της κατηγορούμενης επενέβαιναν εντός του Εθνικού Δασικού Πάρκου Αθαλάσσας (τεκμήριο 5) την απόφαση του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας. Στις 27/10/1995 δόθηκε ετήσια άδεια χρήσης κρατικής δασικής γης στην Κατηγορούμενη (Τεκμήριο 7) με τον όρο ότι το επίδικο υποστατικό θα χρησιμοποιείτο αποκλειστικά ως κατοικία από τους γονείς της κατηγορουμένης ενόσω βρίσκονταν εν ζωή και μετά τον θάνατο των γονέων της θα κατεδάφιζε και απομάκρυνε την επέμβαση. Η κατηγορούμενη υπέγραψε μάλιστα υπεύθυνη δήλωση με την οποία αποδέχθηκε τον πιο πάνω όρο. Στις 12/4/2016 μετά την ανανέωση της άδειας χρήσεως για το 2016 οι παραπονούμενοι κατόπιν έρευνας που διεξήγαγαν διαπίστωσαν ότι οι γονείς της κατηγορουμένης είχαν αποβιώσει. Ενόψει τούτου, οι παραπονούμενοι απέστειλαν στις 12/04/2016 επιστολή στην κατηγορουμένη με την οποία την καλούσαν να συμμορφωθεί με το περιεχόμενο της δήλωσης της ημερομηνίας 27/10/1995 και να απομακρύνει τα παράνομα υποστατικά (τεκμήριο 6) την άδεια χρήσης κρατικής δασικής γης που εκδόθηκε στην κατηγορουμένη. Η κατηγορούμενη παράνομα από την 1/1/2017 μέχρι σήμερα κατέχει και χρησιμοποιεί το επίδικο υποστατικό έκτασης 30 τετραγωνικών μέτρων το οποίο εμπίπτει στο Εθνικό Δασικό Πάρκο Αθαλάσσας χωρίς την εξασφάλιση άδειας από τον Διευθυντή του Τμήματος Δασών και/ή ανανεωμένης άδειας χρήσης κρατικής γης από τον Διευθυντή του Τμήματος Δασών. Η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ανέφερε ότι η κατηγορούμενη δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες και περαιτέρω ζήτησε από το Δικαστήριο την έκδοση σχετικού διατάγματος κατεδάφισης σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 42 του Νόμου. Το αδίκημα της παράνομης επέμβασης, κατοχής και χρήσης κρατικού δάσους στο οποίο κρίθηκε ένοχη η Κατηγορούμενη το οποίο κωδικοποιείται στο άρθρο 37 του Περί Δασών Νόμου του 2012 (Ν. 25(I)/2012) διαλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: «
3. Οποιοδήποτε πρόσωπο, που δεν είναι εξουσιοδοτημένο δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει αυτού εκδιδόμενων Κανονισμών και που ενεργεί χωρίς άδεια που εκδόθηκε από τον Διευθυντή και το οποίο σε κρατικό δάσος - . (δ) κατέχει ή χρησιμοποιεί, για οποιοδήποτε σκοπό, γη ή δασικό κτίριο που βρίσκεται σε κρατικό δάσος∙ ή . είναι ένοχο αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει το ένα

(1)έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000,00) ή και στις δύο

(2)αυτές ποινές. Περαιτέρω, το άρθρο 42

(2)του Περί Δασών Νόμου του 2012 (Ν. 25(I)/2012) διαλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: «.

(2)Επιπρόσθετα οποιασδήποτε ποινής που επιβλήθηκε για τα αδικήματα που αναφέρονται στο παρόν άρθρο, το εκδικάζον Δικαστήριο δύναται να διατάξει - (α) την εντός καθορισμένου χρονικού διαστήματος καταστροφή δια εκριζώσεως ή με άλλο τρόπο οποιασδήποτε φυτείας ή σποράς που σχετίζεται με το εν λόγω αδίκημα και τον τερματισμό της διαπραχθείσας παράνομης επέμβασης∙ ή (β) την εντός καθορισμένου χρονικού διαστήματος κατεδάφιση οποιουδήποτε παραπήγματος ή κατασκευάσματος που σχετίζεται με το εν λόγω αδίκημα, την απομάκρυνση οποιωνδήποτε σωλήνων ή υλικών, την επίχωση οποιασδήποτε διάτρησης ή πηγαδιού ή αυλακιού και τον τερματισμό της διαπραχθείσας παράνομης επέμβασης.» Η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και των συνθηκών του παραβάτη.[1] Αποτελεί καλά εμπεδωμένη νομολογιακή αρχή ότι η ποινή πρέπει να ικανοποιεί τους σκοπούς του Νόμου, να ενεργεί αποτρεπτικά και να προστατεύει το κοινό.[2] Η σοβαρότητα που προσδίδεται στο αδίκημα από το νομοθέτη, όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής συνιστά ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν την σοβαρότητα του αδικήματος. Το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασής της.[3] Όπως τέθηκε στην Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632 «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Δεν πρέπει δε να λησμονείται ότι οι συνθήκες τέλεσης ενός αδικήματος συνιστούν το βασικότερο παράγοντα προσδιορισμού της σοβαρότητας του αδικήματος με ανάλογες επιπτώσεις στην επιμέτρηση της ποινής.[4] Στην υπόθεση Καττής κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 262 επισημάνθηκε ότι στην κατάλληλη περίπτωση είναι δυνατό το Δικαστήριο να επιβάλει ακόμη και την ανώτατη ποινή που προβλέπει ο Νόμος. Στο έργο εξατομίκευσης της ποινής είναι καθήκον του Δικαστηρίου να λαμβάνει υπόψη του όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που έχουν παρουσιαστεί από την υπεράσπιση, περιλαμβανομένων των ατομικών συνθηκών του παραβάτη καθώς και εκείνα που πηγάζουν από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης έτσι ώστε η ποινή να μη συνιστά απλώς τιμωρία αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη.[5] Ο στόχος του δικαστηρίου στο πλαίσιο εξατομίκευσης της ποινής είναι η επιβολή δίκαιης ποινής, η οποία να αρμόζει τόσο στο έγκλημα όσο και στο δράστη.[6] Από την άλλη όμως δεν παραγνωρίζω ότι η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής η οποία επιτυγχάνεται μέσα και όχι έξω από το πλαίσιο των αρχών που διέπουν τον καθορισμό της ποινής δεν πρέπει να συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή.[7] Στην παρούσα υπόθεση λαμβάνω υπόψη μου τη σοβαρότητα των αδικημάτων όπως αυτή αντικατοπτρίζεται από τις προβλεπόμενες από τον Νόμο ποινές. Προς όφελος της Κατηγορούμενης για σκοπούς μετριασμού της ποινής στην παρούσα υπόθεση λαμβάνω υπόψη μου το λευκό της ποινικό μητρώο. Λαμβάνω επίσης υπόψη μου προς όφελος της Κατηγορούμενης τον χρόνο που έχει παρέλθει από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι και σήμερα που καλείται το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή.[8] Το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή για αδικήματα που διαπράχθηκαν πριν από έξι

(6)χρόνια. Λαμβάνω επίσης υπόψη μου τα όσα ανέφερε ο ευπαίδευτος συνήγορος της κατηγορουμένης σε σχέση με τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις της κατηγορουμένης. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω και έχοντας περαιτέρω κατά νου την αρχή της αναλογικότητας της ποινής επιβάλλω στην Κατηγορούμενη χρηματική ποινή €500. Περαιτέρω, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 42

(2)(β) του Περί Δασών Νόμου του 2012 (Ν. 25(I)/2012) εκδίδεται εναντίον της Κατηγορούμενης διάταγμα κατεδάφισης του υποστατικού έκτασης 30m2 το οποίο βρίσκεται εντός του τεμαχίου με αριθμό [ ] Φύλλο/Σχέδιο [ ] [ ] Σύμπλεγμα [ ] και το οποίο επεμβαίνει εντός του Εθνικού Δασικού Πάρκου Αθαλάσσας όπως η επέμβαση αποτυπώνεται στο σχεδιάγραμμα τεκμήριο 4 εντός εξήντα

(60)ημερών από την επίδοση του διατάγματος. Σε ότι αφορά τα έξοδα αυτά επιδικάζονται υπέρ της κατηγορούσας αρχής και εναντίον της κατηγορουμένης ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)...................................... Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] (Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1 και Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123). [2] Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Λατομεία Φαρμακάς Λτδ

(2004)2 Α.Α.Δ. 573 [3] Βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου κ.ά.

(1990)2 Α.Α.Δ. 264, 270 - Βλ. και Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πέτρου

(1993)2 Α.Α.Δ. 9, Λαζάρου ν. Δημοκρατίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 129. [4] ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 161/2020, 11/5/2022, ECLI:CY:AD:2022:B182 [5] Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224), [6] Σακαρίδης Κυριάκος και Άλλος ν. Αστυνομίας,

(2011)2 Α.Α.Δ, 272 [7] Μιχάλης Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 557, Γενικός Εισαγγελέας v. Ζακατζιώτη

(2001)2 Α.Α.Δ. 85 Κωνσταντίνου ν Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224, Φιλίππου ν Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 245, Antoniades v. Police

(1986)2 CLR 21 και Κάττου και Άλλον ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ 498 [8] Wellfit Engineering v. Χαπίδη

(2004)2 ΑΑΔ 271, Γενικός Εισαγγελέας ν. Καραολή, Ποινικές Εφέσεις αρ. 230/2019 και 231/2019, αποφάσεις ημερομηνίας 27 Απριλίου 2021, Sure Food Ltd v. Μιχαήλ, Ποιν. Έφ. Αρ. 46/2015, ημερ. 20.11.2018, Τ.S.A. Property Finance Ltd v. Δημητρίου, Ποιν. Έφ. Αρ. 17/2018, ημερ. 19.3.2019 και PA Charalambous Trading Co Ltd v. Παναγή, Ποιν. Έφ. Αρ. 212/2014, ημερ. 11.2.2020). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο