ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ν. J & L PELEKANOS LTD, Αρ. Yπόθεσης: 2919/2019, 16/5/2023

(3)κατηγορίες που αφορούν παραβάσεις του του περί Ασφαλείας και Υγείας στην Εργασία Νόμoυ τoυ 1996 (Ν. 89(I)/1996), των Περί Διαχείρισης Θεμάτων Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Κανονισμών του 2002, ΚΔΠ 173/2002 και του περί Υποχρεωτικής Ασφάλισης της Ευθύνης των Εργοδοτών Νόμου του 1989, Ν.174/1989. Για σκοπούς πληρότητας, σημειώνεται ότι η 1η κατηγορία στην οποία κρίθηκε ένοχη η κατηγορούμενη αφορά την παράλειψη της να παρέχει και να διατηρεί μέθοδο εργασίας η οποία να είναι ασφαλής και χωρίς κινδύνους για την υγεία κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 13

(2)(α), 13

(12)και 53

(1)του περί Ασφαλείας και Υγείας στην Εργασία Νόμoυ τoυ 1996 (Ν. 89(I)/1996). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 1ης κατηγορίας, η Κατηγορούμενη εταιρεία στις 4/6/2019 ενώ ήταν εργοδότης και διέθετε υποστατικό κοπής και τοποθέτησης υαλοπινάκων, ανέθεσε στον εργοδοτούμενο της Γ.Π. τη μεταφορά τεμαχίων υαλοπινάκων από τον χώρο στοίβαξης τους σε ημιφορτηγό όχημα, παραλείποντας να του καθορίσει ασφαλή και χωρίς κινδύνους μέθοδο εργασίας, με αποτέλεσμα κατά την προσπάθεια του να συλλέξει τους υαλοπίνακες από τον σωρό που ήταν στοιβαγμένοι, να τραυματιστεί στο αριστερό πόδι από υαλοπίνακες που κατέρρευσαν. Η 2η κατηγορία στην οποία κρίθηκε ένοχη η κατηγορούμενη αφορά την παράλειψη διάθεσης γραπτής εκτίμησης των υφιστάμενων κατά την εργασία κινδύνων για την ασφάλεια και υγεία των εργοδοτουμένων, κατά παράβαση των κανονισμών 2, 3, 4

(1)και 4

(2)(α) των Περί Διαχείρισης Θεμάτων Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Κανονισμών του 2002, ΚΔΠ 173/2002 και των άρθρων 2, 3, 13, 38, 53

(1)και 53

(4)του περί Ασφαλείας και Υγείας στην Εργασία Νόμoυ τoυ 1996 (Ν. 89(I)/1996). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 2ης κατηγορίας, η Κατηγορούμενη εταιρεία από άγνωστη στην Κατηγορούσα Αρχή ημερομηνία μέχρι και τις 4/6/2019 στον ίδιο τόπο όπως αναφέρεται στην 1η κατηγορία, ενώ ήταν εργοδότης, παρέλειψε να έχει στην κατοχή της γραπτή εκτίμηση των κινδύνων που δημιουργούνται κατά την κοπή και μεταφορά υαλοπινάκων με βάση την οποία να καθορίζονται τα προληπτικά και προστατευτικά μέτρα αντιμετώπισης των κινδύνων, με αποτέλεσμα τα πρόσωπα που εργοδοτούνταν από αυτήν να εκτίθενται σε κίνδυνο. Η 3η κατηγορία στην οποία κρίθηκε ένοχη η Κατηγορούμενη αφορά την παράλειψη ασφάλισης ευθύνης για ατύχημα ή επαγγελματική ασθένεια σε κάθε εργοδοτούμενο κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4

(1)και 21 του περί Υποχρεωτικής Ασφάλισης της Ευθύνης των Εργοδοτών Νόμου του 1989, Ν.174/1989. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 3ης κατηγορίας, η Κατηγορούμενη εταιρεία από άγνωστη στην Κατηγορούσα Αρχή ημερομηνία μέχρι και τις 4/6/2019 στον ίδιο τόπο όπως αναφέρεται στην 1η κατηγορία, ενώ ήταν εργοδότης και ασχολείτο με την κοπή και τοποθέτηση υαλοπινάκων, παρέλειψε να ασφαλίσει την ευθύνη της έναντι ατυχήματος ή επαγγελματικής ασθένειας σε κάθε αργοδοτούμενο της. Τα γεγονότα επί των οποίων κρίθηκε ένοχη η κατηγορούμενη εμφαίνονται στα ευρήματα της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 2/5/2023 και δεν κρίνω σκόπιμο να τα επαναλάβω. Έχω λάβει υπόψη μου τα όσα ανέφερε η ευπαίδευτη συνήγορος της Κατηγορούμενης προς μετριασμό της ποινής της. Κάλεσε το Δικαστήριο να προσμετρήσει προς όφελος της κατηγορούμενης το λευκό της ποινικό μητρώο καθώς και ότι κατά την περίοδο της απουσίας του εργοδοτούμενου της του κατέβαλλε τους μισθούς του. Κάλεσε επίσης το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του ότι η Κατηγορούμενη κατέβαλλε τα έξοδα σε σχέση με τις φυσιοθεραπείες του εργοδοτούμενου της πλην όμως αυτό δεν προκύπτει από την ενώπιον του Δικαστηρίου αποδεκτή μαρτυρία. Ειδικότερα, το ζήτημα της καταβολής των εξόδων φυσιοθεραπείας τέθηκε στον ΜΚ2 κατά την αντεξέταση του και δεν το αποδέχτηκε. Τα αδικήματα για τα οποία κρίθηκε ένοχη η Κατηγορούμενη είναι, αναμφιβόλως σοβαρά. Η σοβαρότητα τους αντικατοπτρίζεται από την προβλεπόμενη από τον περί Ασφαλείας και Υγείας στην Εργασία Νόμoυ (Ν. 89(I)/1996), ποινή η οποία δύναται να είναι ποινή φυλάκισης μη υπερβαίνουσα τα 4 έτη ή ποινή προστίμου μη υπερβαίνουσα τις €80.000 ή/και οι δύο αυτές ποινές.[1] Πρόκειται για Νομοθεσία, που στόχο έχει την διαφύλαξη και προστασία της ασφάλειας και υγείας τόσο των εργοδοτουμένων όσο και του κοινού γενικότερα. Στην υπόθεση Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν. Χρυσόστομου κ.α.

(2002)2 ΑΑΔ 575 έγινε επισκόπηση της Νομολογίας που σχετίζεται με την πρέπουσα ποινή για αδικήματα αυτής της φύσεως και τονίστηκε η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση τους.[2] Στην υπόθεση Επαρχιακός Λειτουργός Εργασίας Λεμεσού ν. Sedora Enterprises Ltd

(1992)2 Α.Α.Δ. 332, τονίστηκε ότι αποτρεπτικές ποινές μπορεί και πρέπει να επιβάλλονται για αδικήματα που δυνατό να επηρεάσουν ή αποτελούν κίνδυνο στην άνεση και την υγεία του κοινού τονίζοντας ότι τα δικαστήρια έχουν καθήκον να προσεγγίζουν τα θέματα αυτά, ανάλογα βέβαια με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, με τη δέουσα σοβαρότητα χάριν της επίτευξης των σκοπών του Νόμου.[3] Η ανάγκη όπως επιδεικνύεται αυξανόμενη ευαισθησία για αδικήματα που άπτονται της ασφάλειας των εργοδοτουμένων τονίστηκε και στην Peppis Company Ltd κ.ά. ν. Επαρχιακού Λειτουργού Εργασίας

(1999)2 ΑΑΔ 272. Πολύ πρόσφατα το Ανώτατο Δικαστήριο στην ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ v. ΜΑΡΙΟΣ & ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΥΛΟΥ ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Ποινική Έφεση Αρ. 183/2021, 25/1/2023 επανέλαβε τις πιο πάνω αρχές επισημαίνοντας με παραπομπή στην Επαρχιακός Λειτουργός Επαρχίας Λεμεσού ν. Εργοληπτικών Επιχειρήσεων Π. Γιατρός Λτδ

(1996)2 ΑΑΔ 7 ότι η απουσία τραυματισμού δεν αποτελεί μετριαστικό παράγοντα. Στόχος του Νόμου όπως επεσήμανε χαρακτηριστικά το Ανώτατο Δικαστήριο είναι η δημιουργία συνθηκών ασφαλείας, έτσι ώστε να αποφεύγονται τα ατυχήματα στο χώρο εργασίας και το γεγονός ότι από ευτυχείς συγκυρίες δεν έχει επέλθει οποιοσδήποτε τραυματισμός, όπως υπέδειξε το Ανώτατο Δικαστήριο, δεν αποτελεί μετριαστικό παράγοντα. Στην ΜΑΡΙΟΣ & ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΥΛΟΥ ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ (ανωτέρω) η κατηγορούμενη είχε κριθεί ένοχη κατόπιν παραδοχής σε πέντε κατηγορίες που αφορούσαν παράλειψη λήψης μέτρων, σύμφωνα με τις ελάχιστες προδιαγραφές ασφάλειας και υγείας για τα εργοτάξια, για τη διαφύλαξη της ασφάλειας και υγείας στα εργοτάξια, κατά παράβαση των σχετικών Κανονισμών των περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία (Ελάχιστες Προδιαγραφές και Προσωρινά ή Κινητά Εργοτάξια) Κανονισμών του 2015 και των σχετικών Άρθρων του περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμου του 1996, Ν.89(Ι)/1996 και πρωτόδικα επιβλήθηκαν ποινές προστίμου €150 στην κάθε κατηγορία. Το Ανώτατο Δικαστήριο παραμέρισε τις ποινές που επιβλήθηκαν πρωτόδικα τις οποίες έκρινε ανεπαρκείς και αντικατέστησε αυτές με ποινές προστίμου ύψους €1.500 στην κάθε κατηγορία. Περαιτέρω, σε ότι αφορά το αδίκημα της παράλειψης ασφάλισης έναντι ευθύνης για ατύχημα, η σοβαρότητα του αντικατοπτρίζεται από την προβλεπόμενη από τον περί Υποχρεωτικής Ασφάλισης της Ευθύνης των Εργοδοτών Νόμο του 1989 (Ν.174/1989) ποινή, η οποία δύναται να είναι ποινή φυλάκισης μη υπερβαίνουσα τους δώδεκα μήνες ή χρηματική ποινή μη υπερβαίνουσα τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000,00) ή και οι δύο αυτές ποινές. Αποτελεί καλά εμπεδωμένη νομολογιακή αρχή ότι η ποινή πρέπει να ικανοποιεί τους σκοπούς του Νόμου, να ενεργεί αποτρεπτικά και να προστατεύει το κοινό.[4] Η σοβαρότητα που προσδίδεται στο αδίκημα από το νομοθέτη, όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής συνιστά ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν την σοβαρότητα του αδικήματος. Το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασής της.[5] Όπως τέθηκε στην Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632 «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Στο έργο εξατομίκευσης της ποινής είναι καθήκον του Δικαστηρίου να λαμβάνει υπόψη του όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που έχουν παρουσιαστεί από την υπεράσπιση, περιλαμβανομένων των ατομικών συνθηκών του παραβάτη καθώς και εκείνα που πηγάζουν από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης έτσι ώστε η ποινή να μη συνιστά απλώς τιμωρία αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη.[6] Ο στόχος του δικαστηρίου στο πλαίσιο εξατομίκευσης της ποινής είναι η επιβολή δίκαιης ποινής, η οποία να αρμόζει τόσο στο έγκλημα όσο και στο δράστη.[7] Από την άλλη όμως δεν παραγνωρίζω ότι η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής η οποία επιτυγχάνεται μέσα και όχι έξω από το πλαίσιο των αρχών που διέπουν τον καθορισμό της ποινής δεν πρέπει να συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή.[8] Στην παρούσα υπόθεση λαμβάνω υπόψη μου τη σοβαρότητα των αδικημάτων και την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών όπως αυτή αναφύεται μέσα από την προαναφερθείσα νομολογία. Λαμβάνω επίσης υπόψη μου το γεγονός ότι οι παραλείψεις της Κατηγορούμενης είχαν ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό του εργοδοτούμενου της Κατηγορούμενης ο οποίος τραυματίστηκε στο αριστερό πόδι από τους υαλοπίνακες που κατέρρευσαν και πιο συγκεκριμένα υπέστη κάταγμα κνήμης και πτέρνας για τα υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο πλαίσιο της οποίας τοποθετήθηκαν πλατίνες. Ακολούθως χρειάστηκε να υποβληθεί εκ νέου σε επέμβαση για να αφαιρέσει τις πλατίνες. Προς όφελος της Κατηγορούμενης για σκοπούς μετριασμού της ποινής στην παρούσα υπόθεση λαμβάνω υπόψη μου το λευκό της ποινικό μητρώο και τον χρόνο που έχει παρέλθει από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι και σήμερα που καλείται το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή.[9] Λαμβάνω επίσης υπόψη μου τα όσα ανέφερε η ευπαίδευτη συνήγορος της προς μετριασμό της ποινής της. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω και έχοντας περαιτέρω κατά νου την αρχή της συνολικότητας και αναλογικότητας της ποινής κρίνω ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές τις οποίες και επιβάλλω στην Κατηγορούμενη: στην 1η Κατηγορία χρηματικό πρόστιμο €4.000 στην 2η Κατηγορία χρηματικό πρόστιμο €2.000 στην 3η Κατηγορία χρηματικό πρόστιμο €2.000 (Υπ.)...................................... Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] άρθρο 53

(1)του Ν.89(Ι)/1996 [2] Επαρχιακός Λειτουργός Εργασίας ν. Βάσου Μαρκίδη Εστέϊτς κ.ά.

(1992)2 Α.Α.Δ. 340, Επαρχιακός Λειτουργός Εργασίας ν. Γενεθλής Λτδ

(1992)2 Α.Α.Δ. 373, Επαρχιακός Λειτουργός Εργασίας ν. Μ.Γ. Μακροσέλλης Λτδ

(1992)2 Α.Α.Δ. 328, Επαρχιακός Λειτουργός Εργασίας Λεμεσού ν. Sedora Enterprises Ltd κ.ά.

(1992)2 Α.Α.Δ. 332, Επαρχιακός Λειτουργός Εργασίας Λεμεσού ν. Εργοληπτικών Επιχειρήσεων Π. Γιατρός Λτδ

(1996)2 Α.Α.Δ. 7, Επαρχιακός Λειτουργός Εργασίας Πάφου ν. Aristo Developers Ltd κ.ά.

(1996)2 Α.Α.Δ. 63, Μεταλλικά Ηρακλής Μιχαηλίδη Λτδ κ.ά. ν. Επαρχιακού Λειτουργού Εργασίας

(1995)3 Α.Α.Δ. 119, Επαρχιακός Λειτουργός Εργασίας Πάφου ν. Κώστα Κυριάκου & Υιοί Λτδ κ.ά.

(1995)2 Α.Α.Δ. 290). Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. P. Pastellis Engineering Works Ltd κ.ά.

(2001)2 Α.Α.Δ. 90, Petros Kimonas & Nicos Kofteros Construction Ltd v. Επαρχιακού Λειτουργού Εργασίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 310, [3] Πισκόπου v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342 [4] Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Λατομεία Φαρμακάς Λτδ

(2004)2 Α.Α.Δ. 573 [5] Βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου κ.ά.

(1990)2 Α.Α.Δ. 264, 270 - Βλ. και Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πέτρου

(1993)2 Α.Α.Δ. 9, Λαζάρου ν. Δημοκρατίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 129. [6] Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224), [7] Σακαρίδης Κυριάκος και Άλλος ν. Αστυνομίας,

(2011)2 Α.Α.Δ, 272 [8] Μιχάλης Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 557, Γενικός Εισαγγελέας v. Ζακατζιώτη

(2001)2 Α.Α.Δ. 85 Κωνσταντίνου ν Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224, Φιλίππου ν Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 245, Antoniades v. Police

(1986)2 CLR 21 και Κάττου και Άλλον ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ 498 [9] Wellfit Engineering v. Χαπίδη

(2004)2 ΑΑΔ 271. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο