ΔΗΜΟΣ ΕΓΚΩΜΗΣ ν. ΜΑΡΙΟΣ ΘΕΟΦΑΝΗ κ.α., Αρ. Yπόθεσης: 3432/22, 27/3/2023

(7)κατηγορίες έκαστος οι οποίες βασίζονται στα άρθρα 2, 3

(1)(β), 9, 10 και 20 του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96, στα άρθρα 83 και 103 του περί Δήμων Νόμου (Ν. 111/1985) και στο άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. Η κατηγορούμενη 9 αντιμετωπίζει ακόμα δύο κατηγορίες, ήτοι τις κατηγορίες 7 και 9 στη βάση των ίδιων άρθρων. Όπως προκύπτει από την έκθεση και λεπτομέρειες αδικήματος έκαστης κατηγορίες οι κατηγορούμενοι 4, 5 και 9 κατηγορούνται ότι προέβηκαν, επέτρεψαν ή ανέχτηκαν να γίνουν διάφορες προσθήκες και μετατροπές ως αυτές εξειδικεύονται στις λεπτομέρειες αδικήματος έκαστης κατηγορίας χωρίς να ληφθεί προηγουμένως άδεια από την αρμόδια αρχή, ήτοι τον Δήμο Έγκωμης και/ή άδεια οικοδομής. Σε ότι αφορά την 9η κατηγορία με αυτή αποδίδεται στους κατηγορούμενους ότι κατέχουν και χρησιμοποιούν την οικοδομή οι λεπτομέρειες της οποίας εμφαίνονται στο κατηγορητήριο χωρίς να έχει ληφθεί πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή. Πριν την απάντηση στο κατηγορητήριο, οι συνήγοροι των κατηγορουμένων 4, 5 και 9 ήγειραν ζήτημα πολλαπλότητας του κατηγορητηρίου. Ειδικότερα, σύμφωνα με την εισήγηση του συνηγόρου των Κατηγορουμένων σε κάθε κατηγορία αποδίδονται στους Κατηγορούμενους δύο αδικήματα, ήτοι ότι προέβηκαν σε προσθήκες και μετατροπές και ότι έκαναν προσθήκες και μετατροπές χωρίς την άδεια της αρμόδιας αρχής. Η ένσταση ουσιαστικά αφορά τις κατηγορίες 1-
2. Αμφότεροι οι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Έχω θέσει ενώπιον μου τα όσα ανέφεραν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις αγορεύσεις τους. Νοείται ότι θα εξετάσω τις θέσεις και τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς στο βαθμό που απαιτείται για τις ανάγκες του ζητήματος που εγέρθηκε έχοντας πάντα κατά νου ότι δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αιτιολόγησης δικαστικής απόφασης ειδική αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται.[1] Επισημαίνω, ωστόσο, ότι τα επιχειρήματα αμφότερων των πλευρών υπήρξαν, σε όλη τους την εμβέλεια, αντικείμενο σκέψης και προβληματισμού από το Δικαστήριο χωρίς να υπάρχει ανάγκη ειδικής επίκλησης τους.[2] Κάθε κατηγορία ενός κατηγορητηρίου πρέπει να περιέχει ένα μόνο αδίκημα και όχι συνδυασμό αδικημάτων. Σε περίπτωση που στην ίδια κατηγορία εντοπίζονται δύο ή περισσότερα αδικήματα τότε το κατηγορητήριο πάσχει από πολλαπλότητα. Όταν διαπιστώνεται πολλαπλότητα το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο ο κατηγορούμενος ενδέχεται να υποστεί παραπλάνηση ή σύγχυση ώστε να καταστεί ανίκανος να υπερασπίσει τον εαυτό του.[3] Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Araouzos and Son v. Police

(1980)2 CLR 131: "A count is bad for duplicity if by means of it an accused person is being charged with having committed two or more separate offences (see Archbold)." Ο εν λόγω κανόνας, ο οποίος αποτελεί μία από τις εκφάνσεις της έννοιας της δίκαιης δίκης, αποσκοπεί στο να διασφαλίσει ότι το κατηγορούμενο πρόσωπο δεν θα έλθει αντιμέτωπο με κατηγορίες που δεν του γνωστοποιήθηκαν δεόντως έτσι ώστε να μην γνωρίζει τι ακριβώς θα αντιμετωπίσει στη δίκη και να στερηθεί επομένως της δυνατότητας να υπερασπίσει κατάλληλα τον εαυτό του. Στην υπόθεση Ανδρονίκου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ 486, στην οποία εξετάστηκε ζήτημα πολλαπλότητας, ειπώθηκαν χαρακτηριστικά τα ακόλουθα: «Επί της ουσίας του θέματος, το ζήτημα της πολλαπλότητας, όπως έχει αποφασισθεί και στην Ακκελίδου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 249, σελ. 265-266, συναρτάται με την εκ μέρους του κατηγορουμένου σαφή γνώση των κατηγοριών που έχει να αντιμετωπίσει, αλλά και τη διαπίστωση της εκ των υστέρων διακρίβωσης των πιθανών απαντήσεων autrefois convict και autrefois acquit. Περαιτέρω, στην Παπαδόπουλος ν. Δημοκρατίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 111, σελ. 116, αποφασίστηκε ότι η τυχόν πολλαπλότητα πρέπει να συνεξεταστεί με τη δυνατότητα εξ αυτής να επέρχεται ακυρότητα στην κατηγορία.» Αντίθετα, το να προβάλλονται διάφοροι τρόποι διάπραξης του ίδιου αδικήματος δεν θεωρείται πολλαπλότητα έστω και αν οι τρόποι αυτοί προβάλλονται διαζευκτικά.[4] Ένσταση επί πολλαπλότητας μπορεί να εγερθεί σε οποιοδήποτε στάδιο, όμως σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να καταδειχτεί ο δυσμενής επηρεασμός στα δικαιώματα του κατηγορούμενου προσώπου.[5] Για να διακριβωθεί κατά πόσο μία κατηγορία πάσχει από πολλαπλότητα, κατά κανόνα, δεν χρειάζεται το Δικαστήριο να ανατρέξει σε οτιδήποτε άλλο πέραν του κατηγορητηρίου. Στην υπόθεση Σ.Π. ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 207/2013, 25/6/2014 στην οποία εξετάστηκε ζήτημα πολλαπλότητας της κατηγορίας που αντιμετώπιζε ο εφεσείων λέχθηκαν τα εξής σχετικά: «Η πολλαπλότητα είναι ζήτημα τύπου και όχι μαρτυρίας, (R. v. Greenfield 57 Cr. App. R. 849) και κατά κανόνα δεν χρειάζεται να αναζητηθεί οτιδήποτε πέραν του λεκτικού της ίδιας της κατηγορίας».[6] Το άρθρο 3

(1)(β) του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου (ΚΕΦ.96) με τίτλο «Χάραξη κλπ. οδών και ανέγερση κλπ. οικοδομών απαγορεύεται χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής» διαλαμβάνει, στο βαθμό που εδώ ενδιαφέρει, τα ακόλουθα: «3.-

(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται- (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή ή να κατεδαφίζει ή να ανοικοδομεί ή να προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια κατεδάφιση ή ανοικοδόμηση ή οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο

(2)ή, όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 14, από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως: Νοείται ότι, άδεια δυνάμει του παρόντος άρθρου είναι δυνατό να αφορά αποκλειστικά συγκεκριμένο τμήμα οικοδομής ή οποιαδήποτε προσαρτήματα σε αυτή και αυτή η άδεια δε θα αποτελεί άδεια για άλλα τμήματα της οικοδομής για τα οποία δεν έχει εκδοθεί άδεια μετά την εξέταση σχετικής αίτησης.» (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Από μελέτη του περιεχομένου του κατηγορητηρίου παρατηρώ ότι στο κείμενο κάθε κατηγορίας περιλαμβάνεται όχι πέραν του ενός αδικήματος, το οποίο προσδιορίζεται ξεχωριστά σε κάθε μια από αυτές. Η εισήγηση του συνήγορου των Κατηγορουμένων 4, 5 και 9 δεν βρίσκει έρεισμα στο λεκτικό του πιο πάνω άρθρου σε συνάρτηση με το περιεχόμενο των κατηγοριών που αποδίδονται στους Κατηγορούμενους 4, 5 και

1. Διαπράττει αδίκημα με βάση το εν λόγω άρθρο, οποιοδήποτε πρόσωπο προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή ανέχεται ή επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή. Και αυτό ακριβώς είναι το μοναδικό αδίκημα που αποδίδεται σε έκαστη κατηγορία 1-8 στους Κατηγορούμενους 4, 5 και
2. Στην προκείμενη περίπτωση, δεν διαπιστώνεται πολλαπλότητα, αφού, στις λεπτομέρειες αδικήματος, δεν παρατίθενται ισχυρισμοί, οι οποίοι να συνιστούν πέραν του ενός αδικήματος, που αποτελεί κριτήριο για τη διαπίστωση πολλαπλότητας.[7] Περαιτέρω, δεν διαβλέπεται η ύπαρξη πιθανότητας οι κατηγορούμενοι 4, 5 και 9 να υποστούν παραπλάνηση ή σύγχυση ώστε να καταστούν ανίκανοι να υπερασπίσουν τον εαυτό τους, ούτε διαβλέπεται οποιοδήποτε θέμα δυσμενούς επηρεασμού των συμφερόντων και δικαιωμάτων των κατηγορουμένων ως εκ της διατύπωσης των κατηγοριών. Κατά συνέπεια, η θέση της υπεράσπισης για πολλαπλότητα κατηγορητηρίου κρίνεται ανεδαφική και απορρίπτεται. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης, οι Κατηγορούμενοι 4, 5 και 9 καλούνται όπως απαντήσουν στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. (Υπ.)...................................... Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Θεμιστοκλέους ν. Δημοκρατίας ECLI:CY:AD:2019:B4, Ποιν. Έφ. Αρ. 176/2018, ημερομηνίας 11.01.2019, ECLI:CY:AD:2019:B4 και Οδυσσέα ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 490. [2] BITONIC LTD v. BΑNK OF MOSCOW-BANK JOINT STOCK COMPANY ΠΡΩΗΝ JOINT STOCK COMMERCIAL BANK "BANK OF MOSCOW" (OPEN JOINT-STOCK COMPANY), Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 117/2018, 16/3/2022 [3] Panteli v. District Labour Officer Famagusta

(1985)2 C.L.R. 205, Karasamanis v. The Police

(1986)2 C.L.R. 229, Ξυδιάς και άλλος v. Αστυνομία

(1993)2 Α.Α.Δ. 174, Χατζηφοράδος v. Δήμου Λάρνακας

(1995)2 Α.Α.Δ. 167, Ακκελίδου v. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 249 και Παπαδόπουλος v. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 111. [4] Araouzos and Son v. Police

(1980)2 CLR 131, Ακκελίδου ν. Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 249 και Ανδρονίκου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ 486. [5] Σ.Π. ν. Αστυνομίας ECLI:CY:AD:2014:B426, Ποιν.Εφ. 207/2013, 25/6/2014) [6] Βλ. επίσης σύγγραμμα 'Ποινική Δικονομία στην Κύπρο' του Γ. Πική, 2η αναθεωρημένη έκδοση, σελίδα 109, Kyriacou, Frangiscos v. The Welfare Officer

(1961)2 C.L.R. 227. [7] βλ. επίσης Panteli v. Distr. Labour Officer F'sta

(1985)2 C.L.R. 205, σελίδα 209 και Karasamanis v. Police

(1986)2 C.L.R. 229). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο