Α.Χ. ν. Μ.Μ., Αρ. Yπόθεσης: 4490/2019, 30/5/2023

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, η Κατηγορούμενη επέλεξε να τηρήσει το δικαίωμα της σιωπής. Δεν θα προβώ σε εκτενή και λεπτομερή παράθεση των όσων κατέθεσε η μάρτυρας στο Δικαστήριο αφού το σύνολο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της διαδικασίας και το έχω κατά νου. Για σκοπούς πληρότητας θα περιοριστώ σε μια συνοπτική αναφορά στα ουσιώδη σημεία της μαρτυρίας.[1] Η Παραπονούμενη στην κυρίως εξέτασή της ανέφερε ότι είναι γειτόνισσες με την Κατηγορούμενη και η σχέση της με αυτήν ήταν πολύ καλή, ήταν σαν τη μητέρα της και τη βοηθούσε. Ανέφερε ότι οι σχέσεις τους έγιναν ανάστατες από τον καιρό που η Κατηγορούμενη παντρευόταν και χώριζε με τους συζύγους της και η Κατηγορούμενη έθεσε, όπως είπε η Παραπονούμενη, το γεγονός ότι για να χωρίσει με τους συζύγους της αυτό οφειλόταν ότι την έβλεπε την Παραπονούμενη και τη μακαρίτισσα τη γιαγιά της ξημέρωμα, όπως είπε χαρακτηριστικά, και γι' αυτό, όπως είπε η Παραπονούμενη, άρχισε και ήταν επιθετική μαζί της επειδή έφυγαν και την άφησαν οι δύο άντρες της και ακολούθως και ο τρίτος με αποτέλεσμα να πάθει ψυχολογικά και να τους κάνει πολλές επιθέσεις, να έχουν πολλές προστριβές, ερχόταν στα κάγκελά τους και της επιτέθηκε πολλές φορές, τους απειλούσε ότι θα έρθει από τα παράθυρα και έβαλε και σίδερα στα παράθυρα και μετά άρχισαν οι απειλές, οι ξυλοδαρμοί από το 2016 που χώρισε με τον τελευταίο της άνθρωπο. Στη συνέχεια της κυρίως εξέτασής της ανέφερε ότι με την πάροδο του χρόνου η Αστυνομία δεν ενδιαφερόταν και οφείλεται στην Αστυνομία το πως εξελίχθηκαν τα πράγματα αφού η Αστυνομία, σύμφωνα πάντα με την Παραπονούμενη, τρία χρόνια δεν έκανε τίποτα και αν έκανε από το 2016 και ηρεμούσε την Κατηγορούμενη δεν θα εξελίσσονταν έτσι τα πράγματα. Πρόσθεσε ότι πήγαινε στην Αστυνομία και η Αστυνομία δεν έκανε τίποτα και ότι έχει επιστολές και πως θα καλέσει όλους τους αστυνομικούς στο Δικαστήριο. Στη συνέχεια, ανέφερε ότι η γιαγιά της πέθανε στις 22/10/2018 και από εκείνον τον καιρό επειδή έβλεπε η Κατηγορούμενη ότι ήταν μόνη της στο σπίτι η Παραπονούμενη της έκανε επιθέσεις και στις 19/07/2019 η ώρα 20:00 ήταν πάνω στη βεράντα και σφουγγάριζε και ήρθε εκεί στα κάγκελά της και άρχισε τις φωνές και επιθέσεις και κρατούσε και ένα μπαστούνι το οποίο έβαλε μέσα στην αναμεσιά του κάγκελου και τη χτύπησε στο χέρι. Τότε αυτή έκλαιγε, πονούσε, πήγε περπατητή να βρει κάποιο αυτοκίνητο και μετά πήγε στον καφενέ και βρήκε ένα αυτοκίνητο και τον παρακάλεσε να την πάρει στην Κοκκινοτριμιθιά. Σύμφωνα με την ίδια, ο αστυνομικός εκεί της έδωσε ένα έντυπο και πήγε στον γιατρό και ο γιατρός που την εξέτασε επειδή όπως ανέφερε δεν φαινόταν τίποτα, έγραψε ότι είχε πλατίνες μέσα στο χέρι αλλά το χέρι δεν έπαθε τίποτα όμως πονούσε και της έβγαλε και ακτινογραφία η οποία έδειξε ότι δεν ήταν τίποτα και ακολούθως πήγε και στον ορθοπεδικό της γιατρό που της είχε κάνει στο παρελθόν εγχείρηση στο χέρι, τον Δρ. Αθάνατο ο οποίος έγραψε ότι είχε ενοχλήσεις με τον δεξί βραχίονα και αντιβραχίονα και πως της έκανε θεραπεία γιατί πονούσε το χέρι της. Ακολούθως, ανέφερε ότι έχει συνέχεια επιθέσεις, ότι κάθεται στη βεράντα της και την απειλά λέγοντας της: «Α πουτάνα έμεινες μόνη σου, είσαι πουτάνα, ρα πουτάνα και πάεις με τους γέρους » και συνέχισε και η θεία της η Μαρούλλα η νοσοκόμα λέγοντας της ότι: «Ξέρω ότι πάεις και με τους γέρους». Τότε, πήγε στην Αστυνομία και έκανε παράπονο και η Αστυνομία δεν πήρε την υπόθεση γιατί της είπε ότι αφού η Μαρούλλα η νοσοκόμα έβαλλε ένεση της γιαγιάς της θα ήταν κρίμα να βρει τον μπελά της και μετά άρχισε και την απειλούσε και οι απειλές της προκάλεσαν τρόμο και φόβο από το 2016 και της είπε: «Θα σου κόψω τα πόδια σου και την κεφαλή σου και να μην σε αφήνω να κάθεσαι πάνω στη βεράντα». Αντεξεταζόμενη, συμφώνησε ότι έχει πολλές υποθέσεις με την Κατηγορούμενη τις οποίες χειρίζεται η Εισαγγελία και είπε πως η Εισαγγελία κάνει συνεννόηση με τον συνήγορο της Κατηγορούμενης με αποτέλεσμα μέχρι σήμερα να μην δει «χαΐρι». Στη συνέχεια της αντεξέτασής της δεν αρνήθηκε ότι αντιμετωπίζει δύο υποθέσεις εναντίον της για ψευδείς καταγγελίες εναντίον της Κατηγορούμενης και η θέση της ήταν ότι αυτές οι υποθέσεις έγιναν εκδικητικά και πως η Αστυνομία τα έκαμε εναντίον της για να γλιτώσει το τομάρι της, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. Σε σχετική ερώτηση ως προς το πόσες υποθέσεις της απέρριψαν μέχρι σήμερα τα Δικαστήρια με Κατηγορούμενη την Κατηγορούμενη στην υπό κρίση υπόθεση, αρχικά ανέφερε ότι τα Δικαστήρια απέρριψαν τις υποθέσεις επειδή δεν την άφησε ο δικηγόρος να πει τα παλιά για να εξηγήσει ότι έχει μία ροπή η Κατηγορούμενη στη διάπραξη των αδικημάτων και ακολούθως, ανέφερε ότι απορρίφθηκαν τρεις υποθέσεις επειδή, κατά την ίδια, η Αστυνομία τα έκανε πλακάκια. Σε άλλο σημείο της αντεξέτασής της ανέφερε ότι από το χτύπημα με το μπαστούνι το χέρι της κοκκίνισε και πονούσε πολύ και σε άλλο σημείο ανέφερε ότι ήταν κόκκινο όπως είπε και ο γιατρός των Πρώτων Βοηθειών. Όταν της υποδείχθηκαν τα ιατρικά πιστοποιητικά που η ίδια κατέθεσε και στα οποία δεν γίνεται αναφορά σε οποιεσδήποτε εξωτερικές κακώσεις και όταν της υποβλήθηκε ότι η ίδια παίζει θέατρο και ψεύδεται ανέφερε, ότι επηρεάστηκε το κόκαλο του χεριού της που χτύπησε. Σε άλλο σημείο ανέφερε ότι δεν έκαμε οποιανδήποτε αγωγή για σωματικές βλάβες γιατί αποφάσισε να κάνει ποινική δίωξη λέγοντας ότι κάνει ότι της κάνει η ίδια. Στη συνέχεια της αντεξέτασής της ανέφερε ότι μετά την κατ' ισχυρισμό επίθεση που δέχτηκε μόλις κατέβηκε κάτω ένας γείτονας την πήρε αυτόματα στην Αστυνομία και σε άλλο σημείο της αντεξέτασής της ανέφερε ότι στην Αστυνομία την πήρε μία κοπέλα που ήταν εκεί πιο κάτω από το σπίτι της. Όταν της υποβλήθηκε ότι ψεύδεται και ότι η Κατηγορούμενη εδώ και χρόνια βρίσκεται πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι ανέφερε ότι η Κατηγορούμενη είχε πάθει εγκεφαλικό και ότι ήταν για λίγο καιρό στο νοσοκομείο και όταν επέστρεψε περπατούσε με το μπαστούνι και ότι είναι μία χαρά και δεν έχει τίποτα. Σε άλλο σημείο όταν της υποβλήθηκε ότι η ίδια έχει μανία καταδίωξης και έμμονη ιδέα με την Κατηγορούμενη ανέφερε ότι είναι η Κατηγορούμενη που έχει έμμονη ιδέα επειδή την έβλεπε αυτήν ξημέρωμα και πρόσθεσε ότι πετάχτηκε τα κάγκελά της που ήταν ένα μέτρο και τα ψήλωσε τα έκαμε δύο μέτρα βάζοντας συναγερμό, κάμερες και σίδερα στα παράθυρά της. Μέσα στα πλαίσια της ζωντανής ατμόσφαιρας της δίκης είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με προσοχή την Παραπονούμενη που κατέθεσε ενώπιον μου. Παρακολούθησα τις αντιδράσεις της, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που απαντούσε, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά της ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωνε, παράγοντες που, σύμφωνα με τη νομολογία, ενέχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας.[2] Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα, αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του.[3] Αξιολόγησα τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου λαμβάνοντας υπόψη το περιεχόμενο, την ποιότητα και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία και έχω λάβει καθοδήγηση από σειρά παραγόντων όπως, μεταξύ άλλων, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων της μάρτυρος, τη λογικοφάνεια και αληθοφάνεια της εκδοχής της, την ύπαρξη ή μη υπερβολών ή ουσιωδών αντιφάσεων όπως επίσης και την ύπαρξη οποιουδήποτε προσωπικού συμφέροντος ή προκατάληψης. Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς, ενώ δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα.[4] Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν έχει περιοριστεί μόνο στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα ξεχωριστά αλλά την έχω συσχετίσει, αντιπαραβάλει και διερευνήσει με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων, υποβάλλοντας τη στη βάσανο της συνεκτίμησης στο πλαίσιο του συνόλου της μαρτυρίας και υποβάλλοντας επίσης το περιεχόμενο της μαρτυρίας έκαστου μάρτυρα στη βάσανο της λογικής και της ανθρώπινης πείρας με βάση την προσέγγιση που η Νομολογία επιτάσσει στο θέμα αυτό.[5] Η Παραπονούμενη μου έκαμε αρνητική εντύπωση. Εξετάζοντας τη μαρτυρία της συνολικά διαπιστώνω ότι αυτή χαρακτηρίζεται από γενικότητα, ασάφεια, έλλειψη αυθορμητισμού και έλλειψη ειλικρίνειας. Η ίδια δεν ήταν σταθερή στις απαντήσεις της, υπέπεσε σε αντιφάσεις και αναιρούσε τα λεγόμενα της. Η μαρτυρία της δεν παρουσιάζει την αναγκαία σταθερότητα, πειστικότητα και συνοχή ώστε να μπορεί να γίνει δεκτή. Παρακολουθώντας την να καταθέτει στο Δικαστήριο, ήταν φανερή η αντιπάθεια της προς το πρόσωπο της Κατηγορούμενης και γειτόνισσας της η οποία φαίνεται να χρονολογείται με την Παραπονούμενη να προβαίνει σε συνεχή παράπονα και καταγγελίες στην Αστυνομία. Εξετάζοντας τη μαρτυρία της συνολικά και έχοντας κατά νου τη συμπεριφορά της και τις αντιδράσεις της στο εδώλιο του μάρτυρα κατέστη σαφές και ξεκάθαρο ότι αυτή διακατέχεται από έντονα αρνητικά αισθήματα προς το πρόσωπο της κατηγορούμενης. Η στάση και η συμπεριφορά της Παραπονούμενης στο εδώλιο του μάρτυρα με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η αντιπάθεια της και τα αρνητικά της συναισθήματα προς την κατηγορούμενη ήταν τόσο έντονα που κρίνω ορατό τον κίνδυνο να υπερίσχυσαν του καθήκοντός της να καταθέσει την αλήθεια στο Δικαστήριο. Ως αποτέλεσμα, θεωρώ ότι υπήρχε πραγματικός κίνδυνος η Παραπονούμενη να κατέθεσε όχι με πρόθεση να διαφωτίσει σε σχέση με τα πραγματικά γεγονότα αλλά με πρόθεση να παρουσιάσει μια εικόνα που θα προκαλούσε όσο το δυνατό - κατά την άποψη της - αρνητική εντύπωση για την Κατηγορούμενη. Παραθέτω στη συνέχεια κάποια ενδεικτικά και μόνο παραδείγματα των ασταθών αναφορών της και του τρόπου με τον οποίο απαντούσε σε διάφορες ερωτήσεις που της τέθηκαν. Ενώ αρχικά ανέφερε ότι όταν την χτύπησε η κατηγορούμενη και πήγε στο γιατρό για εξέταση και δεν φαινόταν οτιδήποτε στο χέρι της στη συνέχεια αντεξεταζόμενη και σε πλήρη αντίφαση με αυτή της την τοποθέτηση ισχυρίστηκε ότι το χέρι της ήταν κόκκινο και πονούσε πολύ και πως αυτό μάλιστα το διαπίστωσε και ο γιατρός των πρώτων βοηθειών που την εξέτασε. Ανατρέχοντας στο περιεχόμενο του ιατρικού πιστοποιητικού που η ίδια κατέθεσε (Τεκμήριο 1) καθίσταται σαφές ότι αυτές οι αναφορές της διαψεύδονται με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο αφού ευθαρσώς αναφέρεται στο ρηθέν πιστοποιητικό ότι δεν υπήρχαν οποιεσδήποτε εξωτερικές κακώσεις. Έφτασε μάλιστα μέχρι το σημείο να ισχυριστεί ότι επηρεάστηκε το κόκκαλο του χεριού της και σε άλλο σημείο ότι με το να της χτυπήσει με το μπαστούνι παρουσιάστηκε κάταγμα τη στιγμή που τα πιστοποιητικά που η ίδια κατέθεσε όχι μόνο δεν υποστηρίζουν τις αναφορές της αλλά τις διαψεύδουν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο αφού η ίδια φαίνεται από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1 να είχε υποβληθεί και σε ακτινογραφία η οποία δεν κατέδειξε οποιαδήποτε εικόνα κατάγματος. Περαιτέρω, έδωσε τρεις διαφορετικές εκδοχές σε σχέση με το τι ακολούθησε την κατ' ισχυρισμό επίθεση. Υπενθυμίζω ότι αρχικά ανέφερε ότι εκεί στην περιοχή που μένουν έχουν πολλούς γείτονες αλλά κανένας δεν ενδιαφέρεται για τον γείτονα του. Ακολούθως, σε ένα σημείο είπε ότι όταν έλαβε χώρα η κατ' ισχυρισμό επίθεση η ίδια κατέβηκε κάτω και ένας γείτονας την πήρε αυτόματα στην Αστυνομία, σε άλλο σημείο είπε ότι πήγε περπατητή να βρει κάποιο αυτοκίνητο και μετά πήγε στον καφενέ και βρήκε ένα αυτοκίνητο και τον παρακάλεσε να την πάρει στον αστυνομικό σταθμό της Κοκκινοτριμιθιάς και σε άλλο σημείο ότι στην Αστυνομία την πήρε μία κοπέλα που ήταν εκεί πιο κάτω από το σπίτι της. Αρνητική εντύπωση προκάλεσαν και οι αναφορές της σε σχέση με το τι είναι αυτό που κατά την ίδια έκανε την κατηγορούμενη να είναι επιθετική μαζί της, οι οποίες υπήρξαν ασαφείς, συγκεχυμένες και ουδόλως έπεισαν. Ισχυρίστηκε ότι η Κατηγορούμενη πίστευε ότι ευθυνόταν η Παραπονούμενη που χώριζε ανά διαστήματα με τους εκάστοτε συντρόφους της επειδή την έβλεπαν «ξημέρωμα» χωρίς να εξειδικεύσει αυτές τις ασαφείς και καθόλου πειστικές αναφορές της σε συνάρτηση και με τον χρόνο της κατ' ισχυρισμό επίθεσης. Περαιτέρω, δεν έπεισαν ούτε οι αναφορές της ότι η ίδια πήγαινε στην Αστυνομία και η Αστυνομία δεν έκανε τίποτα λέγοντας μάλιστα ότι έχει και επιστολές προς τούτο τις οποίες όμως δεν παρουσίασε στο Δικαστήριο, ούτε έδωσε οποιαδήποτε εξήγηση ως προς το για ποιον λόγο δεν τις παρουσίασε ενώ ταυτόχρονα ισχυρίστηκε πως θα καλέσει όλους τους αστυνομικούς στο Δικαστήριο, τους οποίους όμως δεν παρουσίασε. Ασταθείς ήταν και οι αναφορές της τόσο σε σχέση με την ώρα που διαμείφθηκαν τα όσα ισχυρίστηκε όσο και με την ημέρα που αυτά διαμείφθηκαν. Ενώ στις λεπτομέρειες αδικήματος η κατ' ισχυρισμό επίθεση έλαβε χώρα στις 24/7/2019 κατά την κυρίως εξέταση της ανέφερε ότι η κατ' ισχυρισμό επίθεση έλαβε χώρα στις 19/7/2019. Περαιτέρω, ενώ ισχυρίστηκε ότι είχε πάει στον γιατρό 20:20 όταν της υποδείχθηκε ότι στον γιατρό η ίδια φαίνεται να πήγε στις 23:25, αιφνιδιάστηκε προσπαθώντας να δικαιολογήσει την απόκλιση στο ότι η καθυστέρηση παρατηρήθηκε μέχρι να φτάσει η σειρά της. Ενδεικτικές των αρνητικών συναισθημάτων της προς το πρόσωπο της Κατηγορούμενης ήταν και οι αναφορές της σε σχετικές ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν ότι η Κατηγορούμενη είναι μία χαρά τη στιγμή που η ίδια δέχθηκε ότι η Κατηγορούμενη υπέστη εγκεφαλικό ως αποτέλεσμα του οποίου νοσηλεύτηκε για κάποιο διάστημα και απέκτησε κάποια κινητικά προβλήματα. Εξετάζοντας λοιπόν τη μαρτυρία της Παραπονούμενης στο σύνολο της και έχοντας δώσει πιο πάνω κάποια ενδεικτικά και μόνο παραδείγματα του όλου τρόπου που απαντούσε και της έκδηλης αδυναμίας της να δώσει σταθερές, σαφείς και πειστικές απαντήσεις σε απλές ερωτήσεις που της τέθηκαν, καταλήγω ότι η μαρτυρία της δεν ήταν ειλικρινής και την απορρίπτω στο σύνολο της. Τα πιο πάνω τρωτά σημεία στη μαρτυρία της Παραπονούμενης και οι πιο πάνω διαπιστώσεις του Δικαστηρίου κλονίζουν το υπόβαθρο της αξιοπιστίας της σε βαθμό που η απόδοση οποιασδήποτε βαρύτητας στη μαρτυρία της να καθίσταται ακροσφαλής. Τόσο η Παραπονούμενη όσο και ο συνήγορος της Κατηγορούμενης αγόρευσαν υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις και εισηγήσεις τους. Έχω θέσει ενώπιον μου τα όσα ανέφεραν αμφότερες οι πλευρές με τις αγορεύσεις τους. Νοείται ότι θα εξετάσω τις θέσεις και τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς στο βαθμό που απαιτείται για τις ανάγκες της υπόθεσης έχοντας πάντα κατά νου ότι δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αιτιολόγησης δικαστικής απόφασης ειδική αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται.[6] Επισημαίνω, ωστόσο, ότι τα επιχειρήματα αμφότερων των πλευρών υπήρξαν, σε όλη τους την εμβέλεια, αντικείμενο σκέψης και προβληματισμού από το Δικαστήριο χωρίς να υπάρχει ανάγκη ειδικής επίκλησης τους.[7] Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη εδράζονται στα άρθρα 243, 99 και 91 (Α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Το άρθρο 243 με τίτλο «Επιθέσεις που προκαλούν πραγματική σωματική βλάβη» διαλαμβάνει ότι: «Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων» Το άρθρο 99 με τίτλο «Δημόσια εξύβριση» διαλαμβάνει ότι: «Όποιος, σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, εξυβρίζει άλλο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός μήνα ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εβδομήντα πέντε λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές.» Το άρθρο 91Α με τίτλο «Απειλή» διαλαμβάνει ότι: «Πρόσωπο το οποίο προκαλεί σε άλλον τρόμο ή ανησυχία απειλώντας τον με βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη, διαπράττει αδίκημα και, σε περίπτωση καταδίκης, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα τρία

(3)έτη.» Το βάρος απόδειξης της σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων των αδικημάτων που προσάπτονται στην Κατηγορούμενη το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.[8] Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας χωρίς να επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι.[9] Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής.[10] Στην Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 επισημαίνεται ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Περαιτέρω, στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246 επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής.» Εν προκειμένω, με δεδομένη την απόρριψη της μαρτυρίας που δόθηκε για την πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω, η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό τις κατηγορίες που έχουν προσαφθεί στην Κατηγορούμενη. Συνακόλουθα, η κατηγορούμενη αθωώνεται και απαλλάσσεται από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Δεδομένης της πιο πάνω κατάληξης, τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ της Κατηγορούμενης και εναντίον της Παραπονούμενης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)...................................... Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Καννάουρου κ.ά ν. Σταδιώτη κ.ά.

(1990)1 Α.Α.Δ. 35. [2] C & A Pelecanos Associates Ltd v. Ανδρέα Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273, Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506. [3] Νικολάου Νίκος ν. Aντώνη Παπαϊωάνου

(2011)1 Α.Α.Δ. 1797. [4] Kadis v. Nicolaou

(1986)1 C.L.R 212, 216, Ιωάννου ν. Κουννίδη

(1998)1 Α.Α.Δ. 1215, Χρίστου ν. Khoreva

(2002)1 ΑΑΔ 454. [5] Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056, Scott Graham Brierley v. Αστυνομίας,

(2012)2 ΑΑΔ 476, ημερ. 19/7/12, Χριστοφίνης ν. Φραντζή Πολ. Έφεση328/11, ημερομηνίας 31.5.

1. Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Π.Ε 185/2012, ημερομηνίας 19.4.2018, ECLI:CY:AD:2018:A
2. [6] Θεμιστοκλέους ν. Δημοκρατίας ECLI:CY:AD:2019:B4, Ποιν. Έφ. Αρ. 176/2018, ημερομηνίας 11.01.2019, ECLI:CY:AD:2019:B4 και Οδυσσέα ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ.

1. [7] BITONIC LTD v. BΑNK OF MOSCOW-BANK JOINT STOCK COMPANY ΠΡΩΗΝ JOINT STOCK COMMERCIAL BANK "BANK OF MOSCOW" (OPEN JOINT-STOCK COMPANY), Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 117/2018, 16/3/
2. [8] Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 CLR 40, Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462. [9] Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). [10] Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο