← Κύπρος

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ ν. ΣΤ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 17808 / 2020, 29/11/2023

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ ν. ΣΤ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 17808 / 2020, 29/11/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. ΣΑΤΣΙΑ ΠΡΟΣ. Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 17808 / 2020 ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ Κατηγορούσα Αρχή και

  1. ΣΤ
  2. ΣΔ Κατηγορούμενοι Ημερομηνία: 29 Νοεμβρίου 2023 Για την Κατηγορούσα Αρχή: Σ. Χριστοδούλου Για τον Κατηγορούμενο 1: Β. Ακάμας Για την Κατηγορούμενη 2: Α. Κωνσταντίνου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (επί αιτήματος για τροποποίηση του κατηγορητηρίου) Α. Εισαγωγή
  3. Οι Κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν τρεις κατηγορίες οι οποίες αφορούν τη μετατροπή εγκεκριμένης χρήσης οικοδομής άνευ αδείας της Αρμόδιας Αρχής, κατά παράβαση του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ.
  5. Ο Κατηγορούμενος 1, ως κάτοχος του καταστήματος, αντιμετωπίζει τρεις κατηγορίες, δηλαδή ότι προέβη στη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης χωρίς την εξασφάλιση σχετικών αδειών, ότι επέτρεψε τη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης και ότι ανέχθηκε τη μετατροπή της χρήσης. Η Κατηγορούμενη 2 αντιμετωπίζει τις κατηγορίες 2 και 3 ως ιδιοκτήτρια του επίδικου ακινήτου, δηλαδή ότι επέτρεψε και ανέχθηκε τη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης της οικοδομής χωρίς την πρότερη λήψη σχετικής άδειας.
  6. Στις 20.10.2023 όταν η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής υπέβαλε αίτηση για τροποποίηση του Κατηγορητηρίου δια της προσθήκης τριών κατηγοριών οι οποίες αφορούν τη χρήση της μετατραπείσας οικοδομής, το επιτρέπειν τη χρήση και την ανοχή στη χρήση της μετατραπείσας οικοδομής από τους Κατηγορούμενους. Το προσχέδιο του κειμένου το οποίο επιδιώκεται να προστεθεί που περιλαμβάνει τις κατηγορίες και τις λεπτομέρειες αυτών κατατέθηκε ως Έγγραφο Α στις 20.10.
  8. Οι συνήγοροι των Κατηγορούμενων ζήτησαν χρόνο για να τοποθετηθούν επί της σκοπούμενης τροποποίησης και συγκεκριμένα για να διατυπώσουν τις ενστάσεις τους. Στις 03.11.2023 οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Κατηγορούμενων ήγειραν ένσταση σε σχέση με την τροποποίηση του κατηγορητηρίου. Επιπρόσθετα, εγέρθηκε ζήτημα πολλαπλότητας σε σχέση με τις κατηγορίες 1 μέχρι 3 καθώς και κατάχρησης της διαδικασίας. Β. Οι αγορεύσεις των συνηγόρων
  9. Όσον αφορά την πολλαπλότητα ο κ. Ακάμας ανέφερε ότι υπάρχει τέτοιο ζήτημα σε σχέση με τις κατηγορίες 2 και 3 επειδή (παρατίθεται σχετικό απόσπασμα από τα πρακτικά): «Ο κατηγορούμενος κατηγορείται στην 1η κατηγορία για μετατροπή οικοδομής σύμφωνα με το κατηγορητήριο και τις λεπτομέρειες. Στην 2η κατηγορία, κατηγορείται και πάλι ο κατηγορούμενος 1 μαζί με την κατηγορούμενη 2 ότι επιτρέπει τη μετατροπή της συγκεκριμένης χρήσης. Συνεπώς, σύμφωνα και με τις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου τα γεγονότα είναι τα ίδια στις δύο κατηγορίες, περιέχεται ο κίνδυνος σε περίπτωση που θα καταδικαστεί ο κατηγορούμενος να καταδικαστεί ουσιαστικά δύο φορές, για ίδιο αδίκημα. Περαιτέρω, στην κατηγορία 2, όπου κατηγορείται ότι επιτρέπει τη χρήση, επιτρέπει ποιου τη χρήση; Σε ποιο πρόσωπο; Αφού κατηγορείται ο ίδιος στην κατηγορία 1 ότι το χρησιμοποιεί. Παρομοίως είναι και η 3η κατηγορία του κατηγορητηρίου, όπου και πάλι κατηγορούνται από κοινού με την κατηγορούμενη 2, για ανοχή μετατροπής χρήσης οικοδομής ότι δηλαδή ανέχονται.»
  10. Στη συνέχεια πρόσθεσε ότι θεωρεί πως τίθεται και ζήτημα κατάχρησης διότι οι διαζευκτικοί τρόποι διάπραξης του αδικήματος περιέχονται σε ξεχωριστές κατηγορίες.
  11. Όσον αφορά το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής για προσθήκη κατηγοριών η ένσταση των Κατηγορούμενων εδράζεται στο ότι «πουθενά δεν προκύπτουν οποιαδήποτε γεγονότα ή μαρτυρία από το μαρτυρικό υλικό της υπόθεσης, που να υποστηρίζουν ή να φανερώνουν, έστω τη διάπραξη των αδικημάτων για τα οποία κατηγορούνται οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 στις κατηγορίες 4, 5 και
  12. [ήτοι οι κατηγορίες των οποίων επιδιώκεται η προσθήκη] Πώς θα προβάλλουν υπεράσπιση αυτοί οι Κατηγορούμενοι, χωρίς να έχουν μαρτυρικό υλικό;»
  13. Οι κατηγορίες των οποίων επιχειρείται η προσθήκη, σύμφωνα με το συνήγορο του Κατηγορούμενου 1, είναι εκτός των περιστατικών της υπόθεσης. Ο κ. Ακάμας περαιτέρω ανέφερε ότι είναι τόσο πολύπλοκες οι κατηγορίες στην παρούσα φάση που είναι σχεδόν αδύνατο να προωθήσουν υπεράσπιση οι Κατηγορούμενοι, με αυτά τα περιστατικά και με αυτό το μαρτυρικό υλικό. Δεν υπάρχει μαρτυρικό υλικό πρόσθεσε.
  14. Υπέβαλε τη θέση ότι δεν μπορεί σε αυτό το στάδιο και με το μαρτυρικό υλικό που έχει δοθεί στους Κατηγορούμενους να ασκήσει το Δικαστήριο τη διακριτική του ευχέρεια, για να επιτρέψει την προσθήκη των προτεινόμενων κατηγοριών 4, 5 και 6, καθότι δεν προκύπτουν από το μαρτυρικό υλικό το οποίο έχει δοθεί. Παρέπεμψε προς επίρρωση της θέσης του στο σύγγραμμα Ποινική Δικονομία στην Κύπρο του Γ.Μ. Πική (δεύτερη έκδοση), σελίδες 125 και
  15. Ανέφερε ότι η παρούσα περίπτωση δεν εμπίπτει σε καμία από τις τρεις περιπτώσεις στις οποίες επιτρέπεται η τροποποίηση και σαφώς επηρεάζεται η υπεράσπιση των κατηγορουμένων από τη στιγμή που δεν γνωρίζουν, τι υπόθεση έχουν να αντιμετωπίσουν. Ανέφερε, περαιτέρω, ότι οι νέες τρεις κατηγορίες αφορούν εντελώς διαφορετικά αδικήματα από τη μετατροπή επειδή αφορούν τη χρήση της οικοδομής.
  16. Ο συνήγορος της Κατηγορούμενης 2 υιοθέτησε τα όσα ανέφερε ο κ. Ακάμας και επιπρόσθετα ανέφερε ότι ξεκάθαρα υπάρχει δυσμενής επηρεασμός των Κατηγορουμένων, επειδή οι Κατηγορούμενοι θα βρεθούν προ εκπλήξεως, καθότι δεν μπορούσαν να προβλέψουν εύλογα τις νέες κατηγορίες. Πρόσθεσε ότι αν κατά την ακρόαση προκύψουν γεγονότα τα οποία δικαιολογούν την προσθήκη κατηγοριών αυτό θα είναι άλλο θέμα.
  17. Ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής κατέθεσε στο Δικαστήριο εμπεριστατωμένη γραπτή αγόρευση προς υποστήριξη του αιτήματος του για τροποποίηση του κατηγορητηρίου αλλά και απάντηση στα όσα εγέρθηκαν από μέρους των Κατηγορούμενων για πολλαπλότητα. Παρέπεμψε και προσκόμισε στο Δικαστήριο αντίγραφα σχετικής νομολογίας επί των ζητημάτων της τροποποίησης του κατηγορητηρίου και της πολλαπλότητας. Η θέση του είναι ότι η τροποποίηση του κατηγορητηρίου πριν την ακρόαση ουδόλως επηρεάζει κατά τρόπο δυσμενή τα δικαιώματα των Κατηγορούμενων. Επίσης, ανέφερε ότι δεν τίθεται ζήτημα πολλαπλότητας. Γ. Επί της ένστασης για ισχυριζόμενη πολλαπλότητα
  18. Στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ακκελίδου v. Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 249, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με το ζήτημα της πολλαπλότητας (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου): «Η πολλαπλότητα ορίζεται ως η συμπερίληψη στην ίδια κατηγορία πέραν του ενός αδικήματος. Είναι αυστηρός ο κανόνας ότι η κατηγορία δεν πρέπει να περιέχει περισσότερο από ένα αδίκημα. Για να γνωρίζει η υπεράσπιση επακριβώς τι είναι που αντιμετωπίζει. Αλλιώς ενδέχεται να επηρεαστεί δυσμενώς. Και για να παρέχεται η δυνατότητα διακρίβωσης προηγούμενης καταδίκης ή αθώωσης autrefois convict ή acquit για το ίδιο αδίκημα σε περίπτωση μεταγενέστερης κατηγορίας: βλ. π.χ. The Police v. Economides & Others [1951] XX (Part II) C.L.R. 11. Το κατά πόσο η ποινική διάταξη αποβλέπει στη δημιουργία μόνο ενός αδικήματος ή περισσοτέρων, είναι ζήτημα ερμηνείας, με πρακτική μάλλον παρά με αναλυτική διάθεση, υπό το φως της κοινής λογικής και του τι είναι δίκαιο υπό τις περιστάσεις: βλ. D.P.P. v. Merriman [1973] AC 584 (ιδιαίτερα στις σελ. 593 Α-Ε και 607 C) και Wilson [1979] 69 Cr App. R. 83 (ιδιαίτερα στις σελ. 85-87 και 88). Χωριστά αδικήματα στην ίδια διάταξη έχουμε όταν προβλέπεται για το καθένα διαφορετική, από τη φύση της, πράξη: βλ. Frangiskos Kyriacou v. The Welfare Office
(1961)C.L.R. 227, Mallon and another v. Allon [1963] 3 All E.R. 843. Όταν όμως η πράξη είναι βασικά του ίδιου είδους αλλά διαφέρει στη μορφή της δεν έχουμε παρά μόνο ένα αδίκημα: βλ. A.G. v. HjiConstanti
(1969)2 C.L.R. 5, Police v. Economides & Others (ανωτέρω). Το μόνο ένα αδίκημα μπορεί να διαπράττεται με περισσότερο από ένα τρόπο, είτε ως προς την αντικειμενική υπόσταση είτε ως προς την υποκειμενική. Σε τέτοια περίπτωση επιτρέπονται στην ίδια κατηγορία οι διαζεύξεις. Αυτό συνέβηκε και στην προκείμενη περίπτωση.»
  1. Εν προκειμένω, μετά από εξέταση των τριών κατηγοριών στο κατηγορητήριο, προκύπτει ότι δεν τίθεται ζήτημα πολλαπλότητας καθότι δεν συμπεριλαμβάνονται στην ίδια κατηγορία πέραν του ενός αδικήματος. Τουναντίον, η ένσταση των Κατηγηρούμενων εδράζεται στο ότι υπάρχουν τρεις διαφορετικές κατηγορίες για το (κατά την θέση τους) ίδιο αδίκημα.
  2. Ο κ. Ακάμας διευκρίνισε μετά από ερώτηση του Δικαστηρίου ότι χρησιμοποιώντας τον όρο πολλαπλότητα εννοεί ότι ο Κατηγορούμενος 1, σε περίπτωση κατά την οποία καταδικαστεί θα καταδικαστεί, δις, ή τρεις φορές για το ίδιο αδίκημα. Η πολλαπλότητα ορίζεται ως η συμπερίληψη στην ίδια κατηγορία πέραν του ενός αδικήματος, είναι δε αυστηρός ο κανόνας ότι η κατηγορία δεν πρέπει να περιέχει περισσότερο από ένα αδίκημα, για να γνωρίζει η υπεράσπιση επακριβώς τι είναι αυτό το οποίο αντιμετωπίζει∙ αλλιώς ενδέχεται να επηρεαστεί δυσμενώς.
  3. Εν προκειμένω, το παράπονο του Κατηγορούμενου δεν είναι ότι περιλήφθηκαν στην ίδια κατηγορία περισσότερα από ένα ποινικά αδικήματα αλλά το ότι κατηγορείται με τρεις ξεχωριστές κατηγορίες για το ίδιο, κατ' ισχυρισμό, αδίκημα. Κατά συνέπεια δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω το ζήτημα της πολλαπλότητας και θα προχωρήσω με το κατά πόσον από αυτό το γεγονός προκύπτει ζήτημα κατάχρησης της διαδικασίας. Δ. Επί του ισχυρισμού περί κατάχρησης
  4. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Ηλιάδη κ.α., Ποινικές Εφέσεις 348/2018 και 349/2018, ημερομηνίας 31/05/2019, επιβεβαιώθηκε η διαχρονική βασική αρχή της νομολογίας ότι τα Δικαστήρια έχουν τη διακριτική ευχέρεια να αναστείλουν ή να απορρίψουν μια υπόθεση όταν αυτή αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας: «Αποτελεί αξίωμα του Δικαίου ότι υπέρτατο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προώθηση της Δικαιοσύνης και η παρεμπόδιση πρόκλησης αδικίας. Στο πλαίσιο του προαναφερθέντος καθήκοντος έχει αναγνωριστεί, με πάγια νομολογία, ότι το Δικαστήριο έχει σύμφυτη εξουσία αναστολής ή απόρριψης υπόθεσης για κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας όταν αυτή απολήγει σε καταπίεση ή δυσμενή επηρεασμό του αντιδίκου. Υπό την προϋπόθεση όμως ότι, επειδή η υπό αναφορά εξουσία συνιστά κατ' εξαίρεση δικαιοδοσία, η άσκηση της πρέπει να γίνεται με περίσκεψη και φειδώ και μόνο στις περιπτώσεις που διαπιστώνεται ότι η συνέχιση της διαδικασίας θα προκαλέσει έκδηλη αδικία στο πρόσωπο που επικαλείται την κατάχρηση, το οποίο έχει και το βάρος απόδειξης της κατάχρησης βάσει του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Σχετική επί του θέματος είναι η απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου
(2002)2 Α.Α.Δ. 522 όπου γίνεται ευρεία επισκόπηση της μέχρι τότε κυπριακής και αγγλικής νομολογίας και η οποία - μαζί με την απόφαση στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Περέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217 - θεωρείται σταθμός για το ζήτημα.» 17. Στην υπόθεση Δημοκρατία v Zoλώτας κ.α., Ποινική Έφεση Αρ. 144/2019, 11/12/2020 αναφέρθηκε επίσης τα ακόλουθα από το Ανώτατο Δικαστήριο: «Η εξουσία του δικαστηρίου για διακοπή ή αναστολή της διαδικασίας ενεργοποιείται σε περιπτώσεις που διαπιστώνεται ότι είναι αδύνατο ο κατηγορούμενος να τύχει δίκαιης δίκης ή υπό περιστάσεις που προσβάλλουν το περί δικαίου αίσθημα του δικαστηρίου (R. ν. Maxwell [2011] Cr Αpp R 31) ώστε να δημιουργείται η ανάγκη για προστασία του κύρους και της ακεραιότητας της απονομής της δικαιοσύνης και της ποινικής διαδικασίας. Όταν προβάλλεται τέτοιο ζήτημα θα πρέπει να εξετάζεται το κατά πόσο οι διωκτικές αρχές έχουν ενεργήσει κακόπιστα (Δημοκρατία v. Ηλιάδη, ECLI:CY:AD:2019:B207, Ποιν. Έφ. Αρ. 348/18, 31.5.2019, ECLI:CY:AD:2019:B207, ECLI:CY:AD:2019:B207). Στην υπόθεση Regina ν. Norman (Robert) [2016] EWCA Crim 1564, [2017] 4 W.L.R. 16, όπου προβλήθηκε ο ισχυρισμός για ανεπίτρεπτη συμπεριφορά της αστυνομίας και της κατηγορούσας αρχής, προκειμένου να προσάξουν τον κατηγορούμενο ενώπιον του δικαστηρίου το θέμα εξετάστηκε σε δύο επίπεδα: «This involves a two-stage approach. First it must be determined whether and in what respects the prosecutorial authorities have been guilty of misconduct. Secondly it must be determined whether such misconduct justifies staying the proceedings as an abuse. This second stage requires an evaluation which weighs in the balance the public interest in ensuring that those charged with crimes should be tried against the competing public interest in maintaining confidence in the criminal justice system and not giving the impression that the end will always be treated as justifying any means. How the discretion will be exercised will depend upon the particular circumstances of each case, including such factors as the seriousness of the violation of the accused's rights; whether the police have acted in bad faith or maliciously; whether the misconduct was committed in circumstances of urgency, emergency or necessity; the availability of a sanction against the person(s) responsible for the misconduct; and the seriousness of the offence with which the accused is charged. These are merely examples of factors which may be relevant...» Όταν δε τίθεται ζήτημα κατάχρησης δικαστικής διαδικασίας, το Δικαστήριο πρέπει να βεβαιώνεται ότι η περίπτωση είναι ξεκάθαρα καταχρηστικής φύσης (Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου
(2002)2 Α.Α.Δ 522). Όπως έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Εμπεδοκλή κ.α. (Αρ. 3)
(2009)1 Α.Α.Δ 529: «η κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου μπορεί να προσλάβει διάφορες μορφές και δεν υπάρχουν εκ προοιμίου συμπεριφορές που μπορούν να καταταχθούν ως καταχρηστικές. Το όλο ζήτημα εξετάζεται πάντοτε υπό το φως των συγκεκριμένων γεγονότων.»
  1. Στη Σπύρου ν. Ξενή, ECLI:CY:AD:2015:B742, Ποιν. Εφ. 223/2014, 11/11/2015, έγινε αναφορά στην υπόθεση Hui Chi-Ming v. R. [1992] 1 AC 34 P.C. και επισημάνθηκαν τα ακόλουθα: «Στη Hui Chi Ming v. R., η κατάχρηση της διαδικασίας καθορίστηκε ως "something so unfair and wrong that the court should not allow a prosecutor to proceed with what is in all other respects a regular proceeding."»
  2. Το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους αυτού που επικαλείται την κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας να αποδείξει στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για αναστολή / τερματισμό της διαδικασίας (ίδετε Blackstone's Criminal Practice 2015, D3.76, σελ. 1326 Ex parte Badhan [1991] 2 Q.B. 78). Κατά κανόνα, θα πρέπει να αποδείξει όχι μόνο ότι υπήρξε κατάχρηση αλλά και ότι επηρεάζεται δυσμενώς, συνεπεία αυτής (βλ. Attorney Generals Reference (No. 2 of 2001) [2004] 2 A.C. 72 HL).
  3. Στην παρούσα περίπτωση υπάρχει ισχυρισμός ότι επειδή οι Κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν τρεις κατηγορίες, ήτοι, μια για μετατροπή της οικοδομής χωρίς άδεια, για ανοχή σε μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης οικοδομής χωρίς άδεια και για το ότι επέτρεψαν τη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης χωρίς άδεια, υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας.
  4. Το άρθρο 3
(1)του Κεφ. 96 προνοεί ως ακολούθως: «3.-
(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται: (α) να διανοίγει ή κατασκευάζει οδό (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή ή να κατεδαφίζει ή να ανοικοδομεί ή να προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια κατεδάφιση ή ανοικοδόμηση ή οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή [.] χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο
(2)ή, όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου
(2)του άρθρου 14, από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως.» 22. Αυτό που προκύπτει από το λεκτικό του άρθρου 3
(1)(β) του Κεφ. 96 είναι ότι η διάταξη φαίνεται να δημιουργεί διαφορετικά αδικήματα. Χωριστά αδικήματα στην ίδια διάταξη έχουμε όταν προβλέπεται για τ κάθε ένα διαφορετική από τη φύση της πράξη (ίδετε Ακκελίδου, ανωτέρω). 23. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Μάριος Ανδρέα Σωφρονίου Λτδ v. Δήμου Στροβόλου
(1991)2 Α.Α.Δ. 369 αναφέρθηκε ότι για να θεωρηθεί ότι κάποιος ανέχεται κάτι θα πρέπει να γνωρίζει την ύπαρξη του ή να εθελοτυφλεί ή να κλείνει τα μάτια του μπροστά στην πραγματικότητα (Somerset v. Wade [1894] 1 QB 574). Επίσης, λέχθηκε ότι η ύπαρξη δυνατότητας, φυσικής ή νομικής, για την παρεμπόδιση μιας απαγορευμένης ενέργειας είναι εγγενές στοιχείο του όρου «ανέχομαι». Το σκεπτικό της πιο πάνω υπόθεσης υιοθετήθηκε και στην μεταγενέστερη και πιο πρόσφατη υπόθεση Έπαρχος Πάφου v TREMETOUSHIOTIS DEVELOPERS LTD κ.α., Ποιν. Έφ. 153/2018 ημερ. 27.3.
  2. Το δε ρήμα «επιτρέπω» οδηγεί στην εκδήλωση ενέργειας ή ηθελημένης παράλειψης από ένα πρόσωπο υποβοηθώντας έτσι με το δικό του τρόπο στην δημιουργία και εδραίωση της παρανομίας. Ουσιαστικά οι δυο έννοιες επάλληλες αλλά οι πράξεις είναι διαφορετικές από τη φύση τους.
  3. Οι συνήγοροι των Κατηγορούμενων δεν παρουσίασαν στο Δικαστήριο οποιαδήποτε νομολογία επί της οποίας να στηρίζεται η θέση τους ότι η μετατροπή χρήσης χωρίς άδεια, η ανοχή και το επιτρέπειν είναι στην ουσία ίδιο αδίκημα και αν καταδικαστούν οι πελάτες τους θα καταδικαστούν δις ή τρεις φορές για το ίδιο αδίκημα. Ούτε και επεξήγησαν γιατί θεωρούν ότι πρόκειται περί των ίδιων πράξεων με διαφορετική μορφή.
  4. Αντιθέτως αυτό που προκύπτει είναι ότι δεν πρόκειται περί του ιδίου αδικήματος το οποίο να οδηγεί στην διατύπωση τριών κατηγοριών. Εάν οι κατηγορούμενοι αντιμετώπιζαν μια κατηγορία με διαζεύξεις (ήτοι προέβη σε μετατροπή και/ή ανέχθηκαν και/ή επέτρεψαν) τότε ενδεχόμενα να ετίθετο ζήτημα πολλαπλότητας και να μην ήταν σε θέση οι Κατηγορούμενοι να γνωρίζουν επακριβώς τη φύση της κατηγορίας που αντιμετωπίζουν με συνακόλουθο δυσμενή επηρεασμό της υπεράσπισης τους. Δεν είναι αυτό όμως το θέμα εν προκειμένω
  5. Κατά συνέπεια, δεν θεωρώ ότι ισχύει το ότι σε περίπτωση κατά την οποία καταδικαστούν οι Κατηγορούμενοι θα καταδικαστούν τρεις φορές για το ίδιο αδίκημα. Οι κατηγορούμενοι έθεσαν το ζήτημα αυτό ως ζήτημα πολλαπλότητας και κατάχρησης και όχι στη βάση του non bis in idem• σε κάθε περίπτωση θα ήταν πρόωρο να τεθεί τέτοιο ζήτημα σε αυτό το στάδιο καθότι δεν έχουν καταδικαστεί οι κατηγορούμενοι. Σε αυτό το στάδιο δεν έχει καν ξεκινήσει η ακρόαση της υπόθεσης.
  6. Εν πάση περιπτώσει, δεν θεωρώ ότι αποδείχθηκε εν προκειμένω ότι οι Κατηγορούμενοι θα είναι αδύνατον να έχουν μια δίκαιη δίκη ή ότι υπήρξε κακή διαγωγή από μέρους της Κατηγορούσας Αρχής σε βαθμό που να ανάγεται σε κατάχρηση της διαδικασίας.
  7. Υπενθυμίζω ότι με βάση την προπαρατεθείσα νομολογία η σύμφυτη εξουσία αναστολής ή απόρριψης υπόθεσης για κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας αποτελεί κατ' εξαίρεση δικαιοδοσία, η άσκηση της οποίας πρέπει να γίνεται με περίσκεψη και φειδώ και μόνο στις περιπτώσεις που διαπιστώνεται ότι η συνέχιση της διαδικασίας θα προκαλέσει έκδηλη αδικία στο πρόσωπο που επικαλείται την κατάχρηση.
  8. Εν προκειμένω, δεν αποδείχθηκε δυσμενής επηρεασμός των δικαιωμάτων υπεράσπισης των Κατηγορούμενων. Ούτε και πρόκειται περί πολύπλοκων κατηγοριών ως ισχυρίστηκε ο κ. Ακάμας σε σημείο που δεν μπορούν οι Κατηγορούμενοι να έχουν δίκαιη δίκη. Οι ισχυρισμοί των Κατηγορούμενων σε σχέση με κατάχρηση παρέμειναν ατεκμηρίωτοι και αόριστοι και συνεπώς απορρίπτονται. Δ. Επί του αιτήματος για τροποποίηση του Κατηγορητηρίου
  9. Το άρθρο 83
(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική ευχέρεια να τροποποιεί, μεταβάλλει ή προσθέτει κατηγορίες. Όταν το κατηγορητήριο σε οποιοδήποτε στάδιο φαίνεται να είναι ελαττωματικό, είτε ουσιαστικά είτε τυπικά, το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει διάταγμα για τη μεταβολή του είτε με τροποποίηση του ή με υποκατάσταση του ή με προσθήκη σε αυτό νέας κατηγορίας ως το Δικαστήριο κρίνει αναγκαίο ώστε να ανταποκρίνεται στα περιστατικά της υπόθεσης. Οι εξουσίες αυτές είναι απαραίτητες για να απονέμεται πραγματική δικαιοσύνη.
  1. Το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει διάταγμα για τη μεταβολή του κατηγορητηρίου είτε κατόπιν αίτησης εκ μέρους ενός από τους διαδίκους, είτε αυτεπάγγελτα. Η ανάγκη για τροποποίηση μπορεί να προκύψει για διάφορους λόγους, παραδείγματος χάριν: (α) για να θεραπεύσει μια σύγκρουση που υπάρχει μεταξύ των λεπτομερειών μιας κατηγορίας και της μαρτυρίας που έχει ήδη προσαχθεί. (β) για να παράσχει περαιτέρω ή πιο ακριβείς λεπτομέρειες ώστε να υποβοηθήσει τον κατηγορούμενο να ετοιμάσει την υπεράσπιση του με βεβαιότητα. (γ) για να προσθέσει μια κατηγορία ούτως ώστε να συμπεριληφθεί αδίκημα το οποίο αποκαλύπτεται από τη μαρτυρία.
  2. Στο σύγγραμμα των Λοΐζου και Πική, "Criminal Procedure in Cyprus" στη σελίδα 71, επισημαίνονται τα ακόλουθα σε σχέση με την ευρεία εξουσία του Δικαστηρίου σε αιτήματα τροποποίησης του κατηγορητηρίου: "The Criminal Procedure Law, Cap.155 confers wide powers on the court to amend a defective charge during the trial, where the charge or information is defective in substance or in form by the alteration of the charge i.e. by amending either the description of the offence, or the particulars thereto or both, or by substitution or addition of a new count, as the court thinks necessary to meet the circumstances of the case."
  3. Τροποποίηση κατηγορητηρίου μπορεί να γίνει όταν διαπιστωθεί ότι αυτό είναι ελαττωματικό. Το κατά πόσο ένα κατηγορητήριο είναι ή όχι ελαττωματικό αποτελεί ζήτημα το οποίο δεν συναρτάται μόνο με τα εξωτερικά γνωρίσματα του κατηγορητηρίου και ειδικότερα με την διατύπωση των κατηγοριών αλλά και με το πώς η κατηγορούσα αρχή αντικρίζει τις κατηγορίες έχοντας ως κριτήριο της το αποδεικτικό υλικό το οποίο έχει στη διάθεση της ή τη μαρτυρία όπως παρουσιάζεται κατά την εξέλιξη της δίκης. Ουσιαστικής σημασίας είναι κατά πόσο το κατηγορητήριο ανταποκρίνεται στα περιστατικά της υπόθεσης (Pouris v The Republic
(1983)2 C.L.R. 148). 35. Μεταβολή κατηγορητηρίου, περιλαμβάνει διόρθωση μιας υφιστάμενης κατηγορίας αλλά και προσθήκη κατηγοριών (Lanitis Bros Ltd v. Iατρικών Yπηρεσιών & Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας
(1995)2 Α.Α.Δ. 266). Τυπικό ελάττωμα σε κατηγορητήριο μπορεί, μεταξύ άλλων να αποτελέσει ένα λάθος σε ημερομηνία ή ποσό. Ουσιαστικό ελάττωμα μπορεί να θεωρηθεί η περίπτωση στην οποία παρέχονται ανεπαρκείς λεπτομέρειες, όταν η μαρτυρία που προσκομίζεται από την κατηγορούσα αρχή δεν συνάδει με το αναφερθέν αδίκημα και με τις λεπτομέρειες του, είτε μερικώς είτε στο σύνολο τους, ή όταν οι λεπτομέρειες αδικήματος δεν αποκαλύπτουν διάπραξη του κατ' ισχυρισμό αδικήματος.
  1. Η έννοια του όρου «ελαττωματικό» έχει ερμηνευθεί στην υπόθεση Pouris (ανωτέρω). Το Ανώτατο Δικαστήριο στην εν λόγω απόφαση αναφέρθηκε στην αγγλική νομολογία, υιοθετώντας την ερμηνεία η οποία είχε αποδοθεί στον όρο αυτό. Στην υπόθεση R v. Smith and Others 34 Cr App. R. 168, το επιχείρημα ότι για να είναι το κατηγορητήριο ελαττωματικό πρέπει να είναι τέτοιο που νομικά να μην αποκαλύπτει την ύπαρξη αδικήματος, απορρίφθηκε από το Δικαστήριο, που τόνισε ότι μπορεί να γίνει οποιαδήποτε μεταβολή του κατηγορητηρίου σε θέματα όπως την περιγραφή και πιθανώς και πολλά άλλα, ούτως ώστε να ανταποκρίνεται στη διαθέσιμη μαρτυρία, πάντοτε υπό την προϋπόθεση ότι η τροποποίηση δεν προκαλεί αδικία στον κατηγορούμενο (ίδετε επίσης Pople [1951] 1 KB 53)
  2. Οι πιο πάνω αναφερόμενες αρχές επιβεβαιώθηκαν και στην υπόθεση Κλεοβούλου ν. Αστυνομίας
(2008)2 ΑΑΔ 65, στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια, σε οποιοδήποτε στάδιο της δίκης, να προχωρήσει στην τροποποίηση του κατηγορητηρίου, εκδίδοντας σχετικό διάταγμα ως κρίνει αναγκαίο, ώστε αυτό να ανταποκρίνεται στα περιστατικά της υπόθεσης, νοουμένου, πάντοτε, ότι, με την τροποποίηση, δεν επηρεάζονται δυσμενώς τα δικαιώματα του κατηγορουμένου.» 38. Καθοριστικής σημασίας στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου να επιτρέψει ή όχι την τροποποίηση του κατηγορητηρίου είναι εάν συνεπεία της τροποποίησης θα επηρεαστεί δυσμενώς ο κατηγορούμενος ή η υπεράσπιση του. Η τάση που προκύπτει από τη νομολογία είναι η τροποποίηση να επιτρέπεται πιο εύκολα στα αρχικά στάδια της διαδικασίας και με περισσότερη φειδώ όσο αυτή εξελίσσεται (Συμβούλιο Βελτιώσεως Ξυλοφάγου v Γιαννάκη Κούμα
(1997)2 Α.Α.Δ. 99).
  1. Ο λόγος είναι εμφανής και συνάδει με την κοινή λογική καθότι όσο πιο νωρίς υποβάλλεται το αίτημα για τροποποίηση, τόσο μικρότερη η πιθανότητα δυσμενούς επηρεασμού του κατηγορούμενου και της υπεράσπισης του. Στο σύγγραμμα των Λοΐζου και Πική "Criminal Procedure in Cyprus" στις σελίδες 71 και 72 αναφέρεται ότι πιθανός επηρεασμός του κατηγορουμένου μπορεί να προκύψει αν ένα εντελώς νέο αδίκημα εμφανίζεται που λογικά δεν αναμενόταν αλλά ταυτόχρονα επισημαίνεται ότι στην πράξη η τροποποίηση επιτρέπεται με σχετική ευκολία στα πρωταρχικά στάδια της δίκης, με την προϋπόθεση ότι η τροποποίηση σχετίζεται θεματικά με τα αδικήματα που ήδη εμπεριέχονται στο κατηγορητήριο. Υπαγωγή των γεγονότων της υπόθεσης στις εφαρμοστέες νομικές αρχές
  2. Στην προκειμένη περίπτωση η τροποποίηση δια προσθήκης επιζητείται πριν την έναρξη της ακρόασης και συνεπώς δεν θεωρώ ότι εύλογα μπορεί να τεθεί ζήτημα καθυστέρησης.
  3. Οι δε κατηγορίες των οποίων επιζητείται η προσθήκη σχετίζονται θεματικά με τα αδικήματα τα οποία ήδη εμπεριέχονται στο κατηγορητήριο. Στην ουσία πρόκειται για τη «συνέχεια» των αδικημάτων που ήδη περιέχονται στο κατηγορητήριο. Αρχικώς, ισχυρίζεται η Κατηγορούσα Αρχή, έγινε η μετατροπή της οικοδομής χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή (αυτό αφορούν οι υφιστάμενες κατηγορίες) και τώρα επιδιώκεται η προσθήκη κατηγοριών που αφορούν τη χρήση της οικοδομής ως καφετέρια (προηγουμένως ισχυρίζεται η Κατηγορούσα Αρχή πως ήταν κατάστημα) χωρίς την έκδοση πιστοποιητικού έγκρισης από την αρμόδια αρχή.
  4. Το άρθρο 10 του Κεφ. 96 προνοεί τα ακόλουθα: 10.-
(1)Ουδέν πρόσωπο κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής, μέχρις ότου εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή σε σχέση με την εν λόγω οικοδομή ή τμήματος αυτής, ανεξάρτητα αν χορηγήθηκε άδεια για την οικοδομή ή τμήμα της, με βάση το άρθρο 3 του παρόντος Νόμου.
  1. Δεν θεωρώ ότι αλλάζει η φύση του κατηγορητηρίου με την προσθήκη των υπό εξέταση κατηγοριών. Σημειώνεται επίσης πως δεν πρόκειται περί αδικημάτων τα οποία τιμωρούνται με αυστηρότερη ποινή. Η ποινή για όλα τα αδικήματα, τόσο τα υφιστάμενα όσο και αυτά τα οποία αφορά η αίτηση για προσθήκη τους είναι η ίδια και προνοείται στο άρθρο 20 του Κεφ.
  3. Αυτό το οποίο με προβλημάτισε είναι το κατά πόσον μπορούν να προστεθούν κατηγορίες οι οποίες αφορούν γεγονότα τα οποία προέκυψαν μετά από την καταχώριση του κατηγορητηρίου.
  4. Άντλησα καθοδήγηση από το σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice 2015, παράγραφος D11.105, σελ. 1606 υπό τον τίτλο «The Evidential Basis for the New Count». Παραθέτω πιο κάτω το σχετικό απόσπασμα και θεωρώ πως σε αυτό δίδονται και απαντήσεις στην ένσταση των Κατηγορούμενων ότι οι νέες κατηγορίες δεν υποστηρίζονται από το μαρτυρικό υλικό: «A further question arises as to whether it is necessary for the amendment to be founded on the material disclosed under the regulations for the service of the prosecution case after the accused has been sent for trial. According to the Court of Appeal in Osieh [1996] 1 WLR 1260, a case decided in the context of committal proceedings, it is not necessary. [.] The position has now been resolved in Thompson [2012] 4 All ER
  5. The Court of Appeal approved and adopted the position in Osieh. The power to amend under section 5 was held not to be limited by the evidence served at committal, and the question to be assessed before permission to amend is granted is whether or not the accused will be unfairly prejudiced by the amendment. The fact that an amendment raises for the first time something not foreshadowed in the in the documents may be a ground for not permitting the amendment, or permitting it only together with an adjournment (see Professor J.C. Smith, 'Adding Counts to An Indictment [1996] Crim LR 889.»
  6. Κρίνω σκόπιμο επίσης να παραθέσω και ορισμένα αποσπάσματα από την απόφαση του Court of Appeal την οποία έδωσε ο Lord Justice Thomas στην απόφαση στην R v Thompson [2011] EWCA Crim 102 στην οποία παρέπεμψα πιο πάνω: "The sole issue on which leave to appeal was granted is, as we shall explain, whether an indictment can be amended to add counts in respect of matters which have arisen after the date of the committal proceedings [.] [.] Although it was faintly suggested that the seizure on 27 December 2009 might be referable to the subsequent matters discovered on 7 July 2009 as the type of toy with the counterfeit mark was the same, it is clear in our view that this case raises for decision the question as to whether matters that have truly arisen after the committal can be added to an indictment by way of amendment. In our judgment the court has power under s.5 of the Indictments Act 1915 to do so. First we consider that the analysis of Buxton LJ in Mehmet was correct and that the decision in Osieh was part of the ratio decidendi of the case and was not obiter. We have also considered again the analysis of Schiemann LJ and consider that analysis to be correct. [.] Although, in our judgment, there is the power to amend the indictment to add matters subsequent to the committal, we agree with the observations of Sir Igor Judge (as he then was) that circumstances in which it might be done are likely to be rare; it should be obvious at the PCMH if there are other matters and the issue then addressed. This is, however, one of those rare cases which has arisen in the circumstances which we have explained. [.]"
  7. Σημειώνω επίσης ότι το άρθρο 5 του Indictments Act 1915 βάσει του οποίου το Court of Appeal θεώρησε ότι παρέχεται εξουσία για να προσθέσει κατηγορίες για αδικήματα που έγιναν μετά από την καταχώριση του κατηγορητηρίου, είναι παρόμοιο με το άρθρο 83 του Κεφ. 155.[1]
  8. Κατά συνέπεια, το να έχουν προκύψει κάποια γεγονότα μετά την καταχώριση του κατηγορητηρίου μπορεί να αποτελέσει βάση για νέα κατηγορία η οποία να προστεθεί δια τροποποίησης του κατηγορητηρίου. Εάν η τροποποίηση εγείρει κάτι το οποίο δεν μπορούσε να προβλεφθεί αυτό μπορεί να αποτελέσει βάση για απόρριψη της προσθήκης νέων κατηγοριών ή για προσθήκη και αναβολή της ακρόασης.
  9. Εν προκειμένω, δεν μπορεί να υποστηριχθεί βάσιμα ότι οι κατηγορίες 4,5 και 6 των οποίων επιδιώκεται η προσθήκη αφορούν κάτι το απρόβλεπτο. Όπως προαναφέρθηκε υπάρχει συνάφεια μεταξύ των κατηγοριών αυτών και των υφιστάμενων κατηγοριών, ήτοι μετατροπή σε καφετέρια και τώρα χρήση ως καφετέρια χωρίς άδεια και πιστοποιητικό έγκρισης από την Αρμόδια Αρχή. Εν ολίγοις, η υπό προσθήκη κατηγορίες σχετίζονται θεματικά με τα αδικήματα που ήδη εμπεριέχονται στο κατηγορητήριο
  10. Δεν μπορώ να αντιληφθώ το πως θα επηρεαστούν δυσμενώς τα δικαιώματα υπεράσπισης των Κατηγορούμενων με τις υπό εξέταση τροποποιήσεις. Με όλο το σεβασμό, οι θέσεις οι οποίες προβάλλονται από τους Κατηγορούμενους είναι αντιφατικές. Αφενός, αναφέρθηκε πως υπάρχει δυσμενής επηρεασμός του δικαιώματος υπεράσπισης επειδή οι Κατηγορούμενοι τίθενται προ εκπλήξεως και αφετέρου αναφέρθηκε ότι δεν προκύπτει η υπό προσθήκη κατηγορία από το μαρτυρικό υλικό και αυτές θα πρέπει να προστεθούν κατά την ακρόαση εάν και εφόσον αποκαλυφθούν από τη μαρτυρία.
  11. Σε κάθε περίπτωση ακόμη και αν όντως οι Κατηγορούμενοι αιφνιδιάζονταν με την προσθήκη κατηγοριών για χρήση οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης μπορεί να δοθεί αναβολή της ακρόασης και επαρκής χρόνος για να προετοιμάσουν την υπεράσπιση τους. Εάν τίθεται ζήτημα πρόσβασης σε έγγραφα και μαρτυρικό υλικό της Κατηγορούσας Αρχής υπάρχει η διαδικασία του άρθρου 7Α του Κεφ.
  13. Επιπρόσθετα, αναφέρεται ότι οι κατηγορίες 4,5 και 6 δεν είναι πολύπλοκες κατά τρόπο που να φέρουν τους Κατηγορούμενους σε αμηχανία. Αντιθέτως, θεωρώ πως πρόκειται περί σχετικά απλών κατηγοριών.
  14. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Κατηγορούμενων με παρέπεμψαν σε δύο πρωτόδικες αποφάσεις οι οποίες θεωρώ δεν έχουν άμεση σχέση με τα εν προκειμένω ζητήματα και συνεπώς θεωρώ πως δεν βοηθούν την ένσταση των Κατηγορούμενων. Παρά ταύτα, σχολιάζω τις δύο αποφάσεις πιο κάτω:
  15. Στην ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της υπόθεσης Ρένος Σχίζας ν. Βασίλη Αριστείδου, Υπόθεση Αρ. 9656/12, 31/1/2018 το Δικαστήριο απέρριψε αίτημα για προσθήκη κατηγοριών για απάτη και μιας κατηγορίας για «απόσπαση χρημάτων παρέχοντας βοήθεια σε άλλο πρόσωπο με σκοπό καταδολίευσης και υποκίνησης άλλου στην έκδοση και πλαστογράφηση αξιογράφου με σκοπό αποσπάσεως ανταλλάγματος ως επίσης ψευδής παραστάσεις που παριστάνει την πραγματικότητα ενώ γνωρίζει ότι δεν είναι αληθής», επειδή, μεταξύ άλλων, κρίθηκε πως η τροποποίηση επιδιώχθηκε με μεγάλη καθυστέρηση (5 έτη), οι προς προσθήκη κατηγορίες δεν είχαν καμία σχέση με τα ζητήματα στις υφιστάμενες κατηγορίες (ακάλυπτη επιταγή) και επειδή οι προς προσθήκη κατηγορίες προδήλως έπασχαν από πολλαπλότητα κατά τρόπο που θα περιέπλεκαν τα γεγονότα σε μεγάλο βαθμό και θα έθεταν τον κατηγορούμενο σε αμηχανία. Σαφώς, τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής ως έχουν εκτεθεί προηγουμένως, διακρίνονται από αυτά της παρούσας περίπτωσης.
  16. Στη δε απόφαση της υπόθεσης ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ ν. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΙΧΑΗΛ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 17229/12, 29/1/2016 το Δικαστήριο επέκρινε τη στάση της Κατηγορούσας Αρχής να συντάξει κατηγορητήριο αποτελούμενο από τόσες πολλές κατηγορίες, πολλές από τις οποίες δεν στοιχειοθετούν αδίκημα, θεωρώντας ότι προκαλούν αχρείαστη σπατάλη χρόνου και ταλαιπωρία. Ούτε και αυτή η υπόθεση ενισχύει τις θέσεις των Κατηγορούμενων ή να τεκμηριώνει τις ενστάσεις τους. Δεν υπάρχει ισχυρισμός από μέρους των Κατηγορούμενων πως είναι πολλές οι κατηγορίες στο παρόν κατηγορητήριο η για το λεγόμενο «overloading of the indictment».
  17. Περαιτέρω, αναφέρεται ότι οι συνήγοροι των Κατηγορούμενων δεν προσκόμισαν στο Δικαστήριο οποιαδήποτε νομολογία η οποία να υποστηρίζει τις ενστάσεις τους στην τροποποίηση του Κατηγορητηρίου.
  18. Ενόψει των όσων προαναφέρθηκαν, δεν διαβλέπω δυσμενή επηρεασμό στα δικαιώματα υπεράσπισης των Κατηγορούμενων με το να προστεθούν οι κατηγορίες 4,5 και 6 σε αυτό το στάδιο. Το ότι τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζονται οι κατηγορίες 4,5 και 6 προέκυψαν μετά την καταχώριση του κατηγορητηρίου δεν αποτελεί άνευ εταίρου λόγο για απόρριψη του αιτήματος.
  19. Παρά ταύτα, εξετάζοντας προσεκτικά τις υπό προσθήκη κατηγορίες θεωρώ ότι προκύπτει ένα άλλο ζήτημα. Το άρθρο 10 του Κεφ. 96 προνοεί ότι «[ο]υδέν πρόσωπο κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής, μέχρις ότου εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή σε σχέση με την εν λόγω οικοδομή ή τμήματος αυτής..»
  20. Το άρθρο 10 του Κεφ. 96 δεν καθορίζει ούτε καθιστά αδίκημα το επιτρέπειν ή ανέχεσθαι τη χρήση ή κατοχή οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης, αλλά σαφέστατα το αδίκημα συντελείται είτε με την κατοχή, είτε με τη χρήση οικοδομής ή τμήματος αυτής χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης, είτε με ενέργεια ώστε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή χρησιμοποιεί οικοδομή ή τμήμα αυτής χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης.
  21. Οι κατηγορίες 5 και 6 που επιθυμεί η Κατηγορούσα Αρχή να προσθέσει αφορούν, η μεν κατηγορία 5 το επιτρέπειν την χρήση μετατραπείσας οικοδομής χωρίς την εξασφάλιση πιστοποιητικού έγκρισης, η δε κατηγορία 6 την ανοχή της χρήσης της μετατραπείσας οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης.
  22. Δεδομένου ότι με βάση το άρθρο 10 του Κεφ. 96 δεν φαίνεται να καθίσταται ποινικό αδίκημα η ανοχή ή το επιτρέπειν τη χρήση της οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης, αλλά μόνο η ενέργεια έτσι ώστε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οικοδομή χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης, ασκώ τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της απόρριψης της προσθήκης στο κατηγορητήριο των κατηγοριών με αριθμούς 5 και
  23. Ε. Συμπέρασμα
  24. Συνακόλουθα, το αίτημα για τροποποίηση του κατηγορητηρίου εγκρίνεται μερικώς και δίδεται άδεια για την προσθήκη μόνο της κατηγορίας αρ. 4 στο Έγγραφο Α (20.10.2023).
  25. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ της Κατηγορούσας Αρχής και εναντίον των Κατηγορούμενων, καθότι οι ενστάσεις οι οποίες προβλήθηκαν από την Υπεράσπιση έχουν απορριφθεί, μειωμένα όμως κατά το ένα τρίτο, καθότι πέτυχε μόνο μερικώς το αίτημα για τροποποίηση κατηγορητηρίου, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. Υπ. _________________ Χ. Σατσιάς Προσ. Ε.Δ. ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ [1] 5
(1)Where, before trial, or at any stage of a trial, it appears to the court that the indictment is defective, the court shall make such order for the amendment of the indictment as the court thinks necessary to meet the circumstances of the case, unless, having regard to the merits of the case, the required amendments cannot be made without injustice. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.