ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΑΝΔΡΕΑ ΝΑΠΟΛΕΩΝ, Αρ. Ποινικής Υπόθεσης: 15551/2021, 11/9/2023

(2)κατηγορίες ως τούτες, με λεπτομέρεια, περιγράφηκαν στη σχετική ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου. Για τους λόγους που αναφέρθηκαν, στην εν λόγω απόφαση, το Δικαστήριο αποφάσισε όπως καλέσει σε απολογία τον κατηγορούμενο στην 1η κατηγορία και να τον απαλλάξει στην 2η κατηγορία, με την κρίση του Δικαστηρίου, προς τούτο, να καταγράφεται στην εν λόγω, αναφερόμενη, πιο πάνω, ενδιάμεση απόφαση. Επομένως, ο κατηγορούμενος, παρέμεινε, να αντιμετωπίζει μία κατηγορία και συγκεκριμένα αυτήν της άρνησης παροχής δείγματος εκπνοής για τελική εξέταση, κατά παράβαση των άρθρων 2, 7

(1),

(4)και 11 του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου 174/86, όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 89

(1)/2012 και τις ΚΔΠ 51/90 και 312/07 και το άρθρο 20Α του Ν.86/72, όπως τροποποιήθηκε από το Ν. 80(Ι)/2000 [1η κατηγορία]. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος, την 01.08.2021, ενώ οδηγούσε το όχημα του στον αυτοκινητόδρομο Λεμεσού - Λευκωσίας, πάρα την έξοδο Αλάμπρας, ανεκόπη από τον ΜΚ1, και όταν του ζητήθηκε, από τον τελευταίο, να δώσει δείγμα εκπνοής για σκοπούς τελικής εξέτασης, αυτός, άνευ ευλόγου αιτίας, αρνήθηκε να παράσχει τέτοιο δείγμα, ώστε να διαπιστωθεί κατά πόσο βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλης. Η κατηγορούσα αρχή για να αποδείξει την υπόθεσης της, παρουσίασε, συνολικά, έξι

(6)μάρτυρες κατηγορίας, όλοι τους μέλη της Αστυνομίας Κύπρου, Συγκεκριμένα, παρουσίασε τον Αστ.2882 Παναγιώτη Νεοφύτου [ΜΚ1], τον Αστ.2945 Γεώργιο Παρασκευά [ΜΚ2], την Αστ.3574 Βαρβάρα Σουροπέτση [ΜΚ3], τον Λοχ.2437 Ανδρέα Αγαπίου [ΜΚ4], τον Αστ.4127 Κωνσταντίνο Γιαννιό [ΜΚ5] και τέλος τον Αστ.2329 Νικόλα Πολυκάρπου [ΜΚ6]. Από την πλευρά της υπεράσπισης, αφότου το Δικαστήριο έκρινε ότι αποδείχτηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου, για την 1η κατηγορία, ο τελευταίος, κατέθεσε ενόρκως, παρουσιάζοντας και τον Λευτέρη Λειβαδιώτη [ΜΥ1], ως μάρτυρα υπεράσπισης. Στη διαδικασία κατατέθηκαν συνολικά 9 ΤΕΚΜΗΡΙΑ. Β. ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΘΕΣΕΙΣ ΜΕΡΩΝ Οι συνήγοροι των μερών, αγόρευσαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Εξέτασα με προσοχή τα όσα ανέφεραν στις αγορεύσεις τους, έχοντας συνεχώς κατά νου ότι πρόκειται για ποινική υπόθεση και το βάρος απόδειξης το φέρει η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την ενοχή του κατηγορούμενου στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Θέση της υπεράσπισης είναι ότι (α) δεν έχει αποδειχθεί το συστατικό στοιχείο της άρνησης, αφού πρόθεση του κατηγορούμενου ήταν να δώσει το σχετικό δείγμα εκπνοής για σκοπούς τελικού ελέγχου [αλκοτέστ], εφόσον, του έδιναν, προ του τελικού ελέγχου, να καταναλώσει νερό, (β) ενόψει της άρνησης της αστυνομίας να του δώσουν να πιει νερό, παραβιάστηκε συνταγματικό δικαίωμα του κατηγορούμενου και δη το άρθρο 8 του Συντάγματος, όπως και το, αντίστοιχο, άρθρο 3 της ΕΣΔΑ, στο οποίο προβλέπεται ότι «Ουδείς υποβάλλεται εις βασανιστήρια ή εις απάνθρωπον ή ταπεινωτικήν τιμωρίαν ή μεταχείρισιν», καθώς επίσης και οι πρόνοιες της Σύμβασης κατά των Βασανιστηρίων και Άλλων Μορφών Σκληρής, Απάνθρωπης ή Εξευτελιστικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας (Κυρωτικός) Νόμος του 1990 [Ν.235/2990], (γ) δεν έχει αποδειχθεί η ταυτότητα της συσκευής προκαταρκτικής εξέτασης που χρησιμοποιήθηκε από τον ΜΚ1, κατά τη διενέργεια της προκαταρκτικής εξέτασης ελέγχου εκπνοής του κατηγορούμενου και τέλος (δ) η συσκευή προκαταρκτικής εξέτασης που χρησιμοποιήθηκε δεν λειτουργούσε ορθά για σκοπούς δειγματοληψίας, θέτοντας έτσι εν αμφιβόλω, εάν το αποτέλεσμα των 58μg%, ήταν το αποτέλεσμα του δείγματος του κατηγορούμενου ή άλλου προσώπου, το οποίο ανακλήθηκε από τη μνήμη της συσκευής. Από την άλλη, θέση της κατηγορούσας αρχής, επιχειρηματολογώντας σχετικώς, ήταν ότι έχει αποδειχθεί η κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, στον απαιτούμενο βαθμό, παραθέτοντας, τη σχετική, επί του θέματος, νομολογία. Γ. ΚΟΙΝΩΣ ΑΠΟΔΕΚΤΑ ΚΑΙ ΜΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Στη βάση των κοινώς αποδεκτών γεγονότων που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, είτε αυτά εγκρίθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα είτε προκύπτουν από αναντίλεκτη, ενώπιον του Δικαστηρίου, μαρτυρία, είτε, τέλος, από κοινές τοποθετήσεις των μαρτύρων των μερών, την επίδικη ημέρα και ώρα, οι ΜΚ1 και ΜΚ5, διενεργούσαν περιπολία επί του αυτοκινητόδρομου Λεμεσού - Λευκωσίας. Στο σημείο αυτό, σημειώνω ότι ο ΜΚ1, τον επίδικο χρόνο, υπηρετούσε στο Τμήμα Τροχαίας περισσότερα από 10 συναπτά έτη, ήταν εξουσιοδοτημένος χειριστής συσκευών προκαταρκτικής και τελικής εξέτασης αλκοόλης και έχει διενεργήσει δεκάδες σχετικούς ελέγχους. Κατά τον ίδιο χρόνο, ο κατηγορούμενος ήταν ο οδηγός του οχήματος [[1]], που καταγράφεται στις λεπτομέρειές αδικήματος της 1ης κατηγορίας. Ενώ λοιπόν οδηγούσε το ως άνω όχημα, πάρα την έξοδο Αλάμπρας, ανεκόπη για έλεγχο από περιπολικό όχημα, στο οποίο επέβαιναν οι ΜΚ1 και ΜΚ

1. Ο ΜΚ1 ζήτησε από τον κατηγορούμενο, όπως δώσει δείγμα εκπνοής για σκοπούς προκαταρκτικής εξέτασης. Η συσκευή προκαταρκτικής εξέτασης αλκοόλης, με αύξων αριθμό 212456, πληρούσε το πρότυπο της παραγράφου (γ) του Πίνακα του Υπουργικού Διατάγματος με αριθμό Κ.Δ.Π 305/2006, λαμβάνοντας αριθμό πιστοποίησης 24/99/Π/428 (βλ. Τεκμήριο 5) [Το εάν ήταν, όντως, η εν λόγω συσκευή, αυτή που χρησιμοποιήθηκε, για σκοπούς προκαταρκτικού ελέγχου στον κατηγορούμενο, αποτελεί διαφιλονικούμενο ζήτημα και θα εξεταστεί κατωτέρω]. Ο κατηγορούμενος κατέβηκε από το όχημα του, για σκοπούς παροχής του εν λόγω δείγματος. Ο συνοδηγός του (ΜΥ1) παρέμεινε εντός του οχήματος. Κατόπιν ολοκλήρωσης της διαδικασίας του προκαταρκτικού ελέγχου, ο κατηγορούμενος, μαζί με τον συνοδηγό του, μεταφέρθηκαν, ξεχωριστά, στο Αστυνομικό Σταθμό Πέρα Χωρίου, για σκοπούς διενέργειας τελικής εξέτασης εκπνοής του πρώτου. Ο κατηγορούμενος ζήτησε, αρχικά, από τον ΜΚ1 και έπειτα από τον ΜΚ5, όπως του δώσουν να πιει νερό, προτού προχωρήσει με την παροχή δείγματος τελικής εξέτασης. Αποτέλεσμα της τελικής εξέτασης αλκοτέστ, με την μηχανή εξέτασης τύπου lion intixilyzer 9000 - serial number 90-002865, ήταν η ένδειξη NO ATTEMPT MADE [Βλ. Τεκμήριο 3], το οποίο ο κατηγορούμενος, αρνήθηκε να υπογράψει. Ο κατηγορούμενος παρέλαβε τα δικαιώματα συλληφθέντα, χωρίς να υπογράψει την παραλαβή τους [βλ. Τεκμήριο 4]. Μεταξύ των ωρών 07:15 και 07:25, ο ΜΚ2 κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο για τα αδικήματα που αντιμετώπιζε, με τον τελευταίο να απαντά «Δεν παραδέχομαι. Φύσησα πέντε φορές στον αυτοκινητόδρομο. Έχει γράψει μηδέν και στο σταθμό τους είπα να μου δώσουν νερό για να μπορώ να φυσήξω αλλά δεν μου έδωσαν και δεν μπορούσα να φυσήξω, δεν ήπια αλκοόλ» [βλ. Τεκμήριο 8]. Τα πιο πάνω μη αμφισβητηθέντα και κοινώς αποδεκτά γεγονότα, αποτελούν, πλέον ευρήματα Δικαστηρίου. Δ. ΠΡΟΣΚΟΜΙΣΘΕΙΣΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ Η πλήρης έκταση της μαρτυρίας που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου βρίσκεται καταγραμμένη στα πρακτικά, λαμβάνεται σοβαρότατα υπόψη από το Δικαστήριο και κρίνω ότι δεν είναι αναγκαία η λεπτομερής παράθεση της. Ειδική αναφορά σε αυτή θα γίνει, κατωτέρω, όπου αυτό κριθεί αναγκαίο. [ΜΚ1] Ο ΜΚ1, κατά την επίδικη ημέρα, αφού ανέκοψε το όχημα που οδηγούσε ο κατηγορούμενος, ισχυρίστηκε ότι, κατά τη συνομιλία που είχε με τον τελευταίο, διαπίστωσε ότι μύριζε αλκοόλ και είχε ερεθισμένα (κόκκινα) μάτια. Του ζήτησε να δώσει δείγμα προκαταρκτικού ελέγχου εκπνοής [αλκοτέστ], εφιστώντας του την προσοχή του στο νόμο και δη ότι τυχόν άρνηση ή αποφυγή να δώσει ικανοποιητικό δείγμα εκπνοής για προκαταρκτική εξέταση, συνιστά ποινικό αδίκημα και σε τέτοια περίπτωση, υπόκειται σε σύλληψη, με τον κατηγορούμενο να του απαντά «Ήμουν δουλειά ήπια λίγο». Ως ισχυρίστηκε η προκαταρκτική εξέταση διενεργήθηκε περί ώρα 05:46, με την συσκευή με α/αριθμό
2. Αποτέλεσμα του προκαταρκτικού ελέγχου ήταν η ένδειξη 58μg% [βλ. Τεκμήριο 2 Έντυπο Αστ. 94 - ΜΕΡΟΣ Ι]. Αφού ο ΜΚ1 γνωστοποίησε το αποτέλεσμα της προκαταρκτικής εξέτασης στον κατηγορούμενο, τον ενημέρωσε ότι θα πρέπει να προχωρήσουν με τη διενέργεια τελικής εξέτασης εκπνοής, πληροφορώντας τον, περαιτέρω, ότι τυχόν άρνηση ή αποφυγή να πράξει τούτο, συνιστά, επίσης, ποινικό αδίκημα. Αφού του επέστησε τη προσοχή του στο νόμο, ο κατηγορούμενος απάντησε «Είμαι καλά άφησμε να πάω σιγά σπίτι μου εν δαμέ Λατσιά που μένω». Μετά πάροδο 43 λεπτών και αφού μεταφέρθηκε στον Αστ. Σταθμό Πέρα Χωρίου, χωρίς να καταναλώσει οτιδήποτε, ο ΜΚ1 τον υπέβαλε σε τελική εξέταση, με τον κατηγορούμενο να αρνείται να δώσει δείγμα εκπνοής λέγοντας του « Εγώ δεν θα σου φυσήσω. Θέλω να πιώ τρία λίτρα νερό πρώτα αλλιώς δεν σου φυσώ και να πάμε δικαστήριο να του πεις του δικαστή ότι δεν με άφηνες να πιώ νερό». Αφού του γνωστοποίησε το αποτέλεσμα της τελικής εξέτασης, τον πληροφόρησε για το αδίκημα που διέπραξε και εφιστώντας του τη προσοχή του στο νόμο, αυτός απάντησε «εν να πάμε δικαστήριο και θα δεις τι μπορώ να σου κάμω». Ισχυρίστηκε, επίσης, ότι μετά την τελική εξέταση, όπου η ένδειξη ήταν «μη ικανοποιητικό δείγμα» [βλ. Τεκμήριο 2], ο κατηγορούμενος εξακολουθούσε να έχει τα ίδια συμπτώματα δηλαδή τα μάτια του ήταν κόκκινα και η αναπνοή του μύριζε έντονα αλκοόλ. Στη συνέχεια ο ΜΚ1, τον πληροφόρησε για τα αδικήματα που διέπραξε[2] και αφού του επέστησε τη προσοχή του στο Νόμο, αυτός απάντησε «θα κάμω παράπονο εναντίον σου». Έπειτα, ο ΜΚ1, τον συνέλαβε και αφού του εξήγησε τους λόγους της σύλληψης του, του επέστησε τη προσοχή του στο νόμο και αυτός απάντησε «Είπα σου θα σε καταγγείλω εγώ». Ο ΜΚ1, στη συνέχεια, παρέδωσε τον κατηγορούμενο στον Α/Αστ.
3. Κατά τη δια ζώσης μαρτυρία του, στο στάδιο της κυρίως εξέταση του, ο ΜΚ1, πρόσθεσε ότι η άρνηση του κατηγορούμενου να δώσει τελικό δείγμα, ήταν κατόπιν προτροπής του πατέρα του κατηγορούμενου, ο οποίος ήταν αστυνομικός, και με τον οποίο μίλησε τηλεφωνικώς, στο μεσοδιάστημα, ο τελευταίος, Κατά την αντεξέταση του, ο ΜΚ1 συμφώνησε με την υπεράσπιση, ότι, τόσον κατά τη διενέργεια της ανακοπής του οχήματος του κατηγορούμενου όσον και κατά τη διενέργεια του προκαταρκτικού ελέγχου εκπνοής του τελευταίου, παρών ήταν και έτερος αστυνομικός, χωρίς, όμως, να μπορεί να θυμηθεί το όνομα ή τα στοιχεία αυτού. Σε ερώτηση της υπεράσπισης, εάν, ο ΜΚ1, ήταν το πρόσωπο που διενέργησε όλες τις προκαταρκτικές εξετάσεις στον κατηγορούμενο, ο ΜΚ1 απάντησε «Μια προκαταρκτική εξέταση ήταν», με την υπεράσπιση να του υποβάλλει ότι, τούτες, ήταν, στο σύνολο, πέντε

(5), και τον τελευταίο να απαντά «Μάλιστα». Στη συνέχεια, σε κατοπινό στάδιο, σε διευκρινιστική επί του θέματος ερώτηση του Δικαστηρίου, ο μάρτυρας ανέφερε «Μπορεί να έγιναν και έξι, ακριβώς δεν μπορώ να ξέρω, δεν θυμούμαι.». Επέμενε ότι ο λόγος των πολλών προκαταρκτικών εξετάσεων ήταν ενόψει του ότι ο κατηγορούμενος δεν έδινε ικανοποιητικό δείγμα και όχι ότι η συσκευή έδειχνε ένδειξη «0» ή ότι ήταν ανενεργή (σε κάποιο στάδιο κατά την δειγματοληψία του κατηγορούμενου), ως η θέση της υπεράσπισης. Έπειτα, η υπεράσπιση, αφού αμφισβήτησε τη θέση του ΜΚ1 ότι η μηχανή προκαταρκτικού ελέγχου που χρησιμοποίησε ήταν, όντως, αυτή που κατ' ισχυρισμόν ανέφερε ότι χρεώθηκε την επίδικη ημέρα, ρωτήθηκε, περαιτέρω, κατά πόσον, τούτο, θα μπορούσε να επιβεβαιωθεί με οιονδήποτε τρόπο, με τον τελευταίο να αναφέρει «Συνήθως άμα βγαίνουμε περιπολίες γράφουμε τα υλικά όλα που παίρνουμε μαζί μας, άρα μέσα στο βιβλίο καθηκόντων της Τροχαίας Αρχηγείου υπάρχει καταγεγραμμένο», χωρίς να παρουσιάζει οτιδήποτε σχετικό προς τούτο. Επίσης, ο ΜΚ1 συμφώνησε με την υπεράσπιση ότι εύκολα κάποιος αστυνομικός μπορεί να ανακαλέσει το τελευταίο αποτέλεσμα - δείγμα εκπνοής - που έλαβε από προηγούμενη εξέταση κάποιου προσώπου, χωρίς να καταγράφεται η ένδειξη της ώρας, υποβάλλοντας του, έτσι, ότι, στη παρούσα υπόθεση, η ένδειξη των 58μg%, αφορούσε αποτέλεσμα προκαταρκτικού ελέγχου άλλου προσώπου, με τον ΜΚ1 να αρνείται τη σχετική θέση της υπεράσπισης. Επιπρόσθετα, ο ΜΚ1, ρωτήθηκε κατά πόσον η αναφερόμενη συσκευή προκαταρκτικού ελέγχου εκπνοής ήταν σε καλή κατάσταση, με τον τελευταίο αρχικά, να απαντά «Δεν γνωρίζω» και έπειτα, σε ερώτηση κατά πόσον μπορεί και να μην ήταν, ανέφερε «Δεν μπορώ να το απαντήσω αυτό». Δεν γνώριζε πότε διενεργήθηκε τελευταία φορά βαθμονόμηση στη υπό αναφορά προκαταρκτική συσκευή, πάρα μόνον ότι υπήρχε η πιστοποίηση του Τεκμηρίου 5, από το Υπουργικό Συμβούλιο. Διαφώνησε ότι ο κατηγορούμενος του ανέφερε ότι «Ήμουν δουλειά, δεν ήπια τίποτε», λέγοντας «Ό' τι μου απάντησε το έγραψα κάτω». Συμφώνησε με τη θέση της υπεράσπισης ότι δεν επέτρεψε στον κατηγορούμενο να καταναλώσει νερό, πριν τη διενέργεια του τελικού ελέγχου, αναφέροντας ότι τούτο απαγορεύεται από το νόμο, χωρίς να διευκρινίζει το νόμο, στον οποίο αναφέρεται. Ως προς το εάν πήρε από τα χέρια του κατηγορούμενο το μπουκαλάκι με το νερό, το οποίο αγόρασε ο τελευταίος από αυτόματο πωλητή στον Σταθμό, ο ΜΚ1 ανέφερε ότι δεν θυμάται, αλλά αν αγόρασε σίγουρα του το είχε πάρει. [ΜΚ2] Ο ΜΚ2, υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης [βλ. Τεκμήριο 7], στο οποίο αναφέρεται στις ενέργειες στις οποίες προέβη για τη παρούσα υπόθεση και ειδικότερα ότι την επίδικη ημερά το μόνο που έπραξε ήταν να κατηγορήσει γραπτώς τον κατηγορούμενο [βλ. Τεκμήριο 8] Κατά την αντεξέταση του, επικαλούμενος τον χρόνο που διέρρευσε, από το πιο πάνω γεγονός, ανέφερε ότι δεν θυμόταν το εν λόγω περιστατικό και επομένως δεν μπορούσε να τοποθετηθεί για την φυσική κατάσταση του κατηγορούμενου, τη στιγμή που τον κατηγόρησε για τα αδικήματα που αντιμετώπιζε με τον παρόν κατηγορητήριο. [ΜΚ3] Η εν λόγω μάρτυρας, υπηρετεί στο Τμήμα Τροχαίας Αρχηγείου της Αστυνομίας. Παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο με σκοπό να καταθέσει το ημερήσιο έντυπο αναφοράς καθηκόντων της υπηρεσίας 31.07.2021 - 01.08.2021 του Τμήματος Τροχαίας Αρχηγείου [βλ. Τεκμήριο 9]. Ανέφερε, ότι περί το έτος 2021, ήταν το πρόσωπο το οποίο αρχειοθετούσε τα εν λόγω έντυπα. Δεν προέβη σε οποιαδήποτε προσθήκη ή διόρθωση, επί του εν λόγω εντύπου, πάρα μόνο το φωτοτύπησε για σκοπούς κατάθεσης του στο Δικαστήριο. Δεν μπορούσε να τοποθετηθεί εν προκειμένω, σε σχέσει με το σημείο που ήταν επικαλυμμένο με «highlighter» στο Τεκμήριο

1. Τέλος, ανέφερε ότι, από το εν λόγω έντυπο, προκύπτει, μεταξύ άλλων, ότι στον Τομέα 1 [Κ.Κ. Καλαμών - Κοφίνου] ήταν περιπολία οι Αστ.2882 [ΜΚ1] και Αστ. 4127 [ΜΚ5]. Η αντεξέταση της ήταν σύντομη. Η μάρτυρας, διευκρίνισε ότι για τα όσα καταγράφονται στο Τεκμήριο 9, δεν έχει ιδίαν γνώση, αφού το μόνο που έπραττε τον επίδικο χρόνο ήταν να φυλάσσει τα εν λόγω έντυπα στο αρχείο. [ΜΚ4] Ο ΜΚ4, ήταν το πρόσωπο το οποίο ετοίμασε το Τεκμήριο
2. Πέραν των όσων κατέγραψε στο εν λόγω έντυπο, ήτοι για τις ώρες ανάληψης καθήκοντος της υπηρεσίας της
3. 07.2021 μέχρι 01.08.2021, τους αστυφύλακες που ανέλαβαν περίπολο, τους τομείς που θα διενεργούντο οι έλεγχοι από τα περίπολα αλλά και τις καταγγελίες που έγιναν από αυτούς, κατά την πιο πάνω υπηρεσία τους, Δεν είχε οποιαδήποτε εμπλοκή στο επίδικο συμβάν και επομένως, η καταγραφή των καταγγελιών του το κάθε περίπολο διενέργησε, ήταν κατόπιν της αναφοράς των τελευταίων προς αυτόν. Σε ερώτηση της συνηγόρου υπεράσπισης, για το κατά πόσον στο ημερολόγιο καθηκόντων, καταγράφεται και ο εξοπλισμός που χρεώνονται οι αστυνομικοί οι οποίοι βρίσκονται υπηρεσία, ο μάρτυρας απάντησε θετικά, χωρίς όμως να παρουσιάζει οτιδήποτε σχετικό, επί του προκειμένου. [ΜΚ5] Ο ΜΚ5, κατά τον επίδικο χρόνο, ήταν, μαζί με τον ΜΚ1, περιπολία στον αυτοκινητόδρομο Λεμεσού - Λευκωσίας. Ήταν παρών στη διαδικασία προκαταρκτικού ελέγχου εκπνοής του κατηγορούμενου καθώς επίσης και στον Αστ. Σταθμό Πέρα Χωριού, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του τελικού ελέγχου του τελευταίου. Θυμόταν τον κατηγορούμενο και ως προς το τι συνίστατο η άρνηση του, για παροχή τελικού δείγματος εκπνοής, ανέφερε ότι ο τελευταίος, αρνήθηκε να προβεί στην εν λόγω εξέταση. Κατά την αντεξέταση του, συμφώνησε με την υπεράσπιση ότι ήταν παρών και κατά την ανακοπή του οχήματος του κατηγορούμενου, χωρίς όμως να θυμάται λεπτομέρειες λόγω του χρόνου που διέρρευσε. Ως ισχυρίστηκε δεν ήξερε τον λόγο που δεν έδωσε κατάθεση για τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Δεν αμφισβήτησε ότι δόθηκαν από τον κατηγορούμενο 5 προκαταρκτικά δείγματα εκπνοής, αλλά διαφώνησε ότι η ένδειξη της συσκευής προκαταρκτικού ελέγχου ήταν «0», αναφέροντας ότι « Έδειχνε ότι... έχει μια ένδειξη στη συσκευή, αν δεν φυσήξει σωστά ο παραβάτης βγάζει ότι πρέπει να ξαναπροσπαθήσει.». Στη συνέχεια, σε υποβολή της συνηγόρου, ότι η εν λόγω μηχανή στους ελέγχους που διενήργησαν στον κατηγορούμενο, δεν έδειχνε οποιαδήποτε ένδειξη, ο ΜΚ5 ανέφερε «Δεν την έβλεπα εκείνη τη στιγμή τη μηχανή, υποθέτω πως ναι». Δεν θυμόταν εάν η επίδικη προκαταρκτική μηχανή καταγράφηκε στο σχετικό έντυπο εξοπλισμού είτε από τον ίδιο είτε από τον ΜΚ1, κατά την ανάληψη της υπηρεσίας τους την επίδικη ημέρα. Συμφώνησε με την υπεράσπιση ότι όταν βρίσκονταν στο Αστ. Σταθμό, ο κατηγορούμενος του ζήτησε να πιει νερό αλλά διαφώνησε με τη θέση της υπεράσπισης ότι δεν του έδωσε, λέγοντας « Ήπιε πάνω από 2 μπουκαλάκια νερό του 0,5 λίτρου, αυτό το θυμάμαι». Επίσης, συμφώνησε ότι ο ΜΚ1 αρνήθηκε να δώσει νερό στον κατηγορούμενο, αλλά επέμενε ότι ο ίδιος του έδωσε και ήπιε νερό, με την υπεράσπιση να του υποβάλει « Του πήρατε ένα πλαστικό ποτηράκι και σας είπε ότι δεν θέλει να πιει από αυτό, θέλει να πιει από το μπουκαλάκι που είχε αγοράσει και του το πήρατε, δεν ήπιε νερό κύριε μάρτυρα. Του αρνηθήκατε» με τον ΜΚ5 να αναφέρει «Εγώ δεν του αρνήθηκα να πιει νερό». Τέλος κατά την επανεξέταση η κατήγορος, ζήτησε από τον μάρτυρα, όπως διευκρινίσει τι εννοούσε με το «[.] υποθέτω πως ναι» όταν απαντούσε στην ερώτηση της υπεράσπιση, ότι η προκαταρκτική συσκευή δεν έδειχνε κάποια ένδειξη, κατά τον προκαταρκτικό έλεγχο του κατηγορουμένου, με τον μάρτυρα να ισχυρίζεται ότι εννοούσε την ένδειξη περί μη ικανοποιητικού δείγματος. [ΜΚ6] Ο ΜΚ6, υπηρετεί στον Κλάδο Τηλεπικοινωνιών του Αρχηγείου Αστυνομίας, με τα κύρια καθήκοντα του να αφορούν την επιδιόρθωση, συντήρηση και έλεγχο των συσκευών προκαταρκτικού και τελικού ελέγχου ανίχνευσης αλκοόλης. Ο μάρτυρας, αναφέρθηκε στη διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται, ούτως ώστε, ένας αστυφύλακας, να μπορεί να ζητήσει δείγμα εκπνοής για σκοπούς τελικού ελέγχου, από κάποιο πρόσωπο. Περαιτέρω, εξήγησε στο Δικαστήριο τον τρόπο λειτουργίας τόσον της προκαταρκτικής όσον και της τελικής συσκευής ανίχνευσης αλκοόλης. Ειδικότερα, εν σχέσει με την ορθή λειτουργικότητα μιας προκαταρκτικής συσκευής ανέφερε ότι «στην οθόνη αναγράφεται η λέξη ready, δηλαδή η συσκευή είναι έτοιμη. Στη φάση αυτή ζητείται από το άτομο να πάρει μια μεγάλη εκπνοή και να δώσει και το δείγμα στη συσκευή που λαμβάνει αυτόματα». Ήταν η θέση του ότι από την στιγμή που μια συσκευή δώσει ένδειξη ενός αποτελέσματος (αριθμό), σημαίνει ότι λειτουργεί ορθά. Ως προς τις περιπτώσεις που μια προκαταρκτική συσκευή μπορεί να μην λειτουργεί ορθά, ανέφερε ότι « Η πιο συχνή ένδειξη που συμβαίνει στην προκαταρκτική είναι ή να μην έχει αρκετή ενέργεια η μπαταρία για το δείγμα ή οι θερμοκρασίες να μην είναι μέσα στα όρια λειτουργίας». Κατά την αντεξέταση του, αρχικά, εξήγησε το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 5 [πιστοποίηση προκαταρκτικής συσκευής] και ειδικότερα ότι, η προκαταρκτική συσκευή ανίχνευσης αλκοόλης, της οποίας ο αριθμός καταγράφεται στο Τεκμήριο 2, πληροί τα πρότυπα NHTSA. Δεν γνώριζε εάν η προκαταρκτική συσκευή με α/αριθμό 212456 ήταν, όντως, αυτή που χρησιμοποιήθηκε κατά την υπηρεσία των ΜΚ1 και ΜΚ5, εξηγώντας ότι η όποια αναφορά του σε αυτήν, γίνεται με βάση το Τεκμήριο
4. Σε ερώτηση της υπεράσπισης για το τι μπορεί να συμβεί σε μια συσκευή όταν χρησιμοποιηθεί για 4 ή 5 φορές και δεν δείχνει κάποια ένδειξη, ως αποτέλεσμα, ο μάρτυρας ανέφερε «Υπάρχουν αρκετοί παράμετροι, οι οποίοι μπορούν να μην δώσει ένδειξη η συσκευή. Μπορεί να μην έλαβε ικανοποιητικό δείγμα, ώστε να μην μπορέσει να το αναλύσει. Όπως ανέφερα και πριν, να υπάρχει λειτουργικό πρόβλημα στη συσκευή ή να παρουσίασε κάποια όπως είπα και πριν, μπορεί οι μπαταρίες της συσκευής να μην, δεν γνωρίζω.». Συμφώνησε ότι στην προκαταρκτική συσκευή ανίχνευσης αλκοόλης, μπορεί να γίνει ανάκληση προηγούμενου αποτελέσματος. Τέλος, ανέφερε ότι στις προκαταρκτικές συσκευές γίνεται έλεγχος κάθε τρεις μήνες και εάν προκύψει κάποιο λειτουργικό πρόβλημα, οι συσκευές μεταφέρονται στο εργαστήριο για επιδιόρθωση. Ως προς το εάν η προκαταρκτική συσκευή με α/αριθμό 212456 παραλήφθηκε για επιδιόρθωση, ο μάρτυρας απάντησε αρνητικά, αναφέροντας « Όχι, δεν έχω κάποιο μητρώο ότι ήρθε». [ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ] Ο κατηγορούμενος αναφέρθηκε τόσον στα γεγονότα που οδήγησαν στην ανακοπή του οχήματος του από το επίδικο περιπολικό όσον και στα όσα συνέβησαν, κατ' ισχυρισμό, κατά τη διαδικασία υποβολής του στον έλεγχο προκαταρκτικής και τελικής εξέτασης ανίχνευσης αλκοόλης. Ειδικότερα, ανέφερε ότι υπεβλήθη σε 5 προκαταρκτικούς ελέγχους με ενδείξεις «0» και μια χωρίς ένδειξη, ενώ για το αποτέλεσμα των 58μg%, τούτο του γνωστοποιήθηκε προφορικά από τον ΜΚ1, χωρίς να του υποδειχθεί, και αφού ο τελευταίος πρώτα, κινήθηκε προς το περιπολικό, κάτι έκανε με την συσκευή και έπειτα επέστρεψε και του ανακοίνωσε το αποτέλεσμα. Ανέφερε ότι ο λόγος, ουσιαστικά, που δεν έδωσε, δείγμα εκπνοής για τελική εξέταση ήταν λόγω της άρνησης των ΜΚ1 και ΜΚ5 να του δώσουν νερό, για να πιει, προτού, προχωρήσει με την εν λόγω διαδικασία. Κατά την αντεξέταση του, ο κατηγορούμενος, αφού ερωτήθηκε σχετικώς, ανέφερε ότι την επίδικη νύχτα είχε αναλάβει μαζί με τον ΜΥ1 να τραγουδήσουν και να παίξουν μουσική σε αρραβώνες στη Λεμεσό. Δεν κατανάλωσε αλκοόλη, ούτε κατά τη διάρκεια των αρραβώνων ούτε μετά το τέλος του μουσικού προγράμματος που ανέλαβαν. Επέμενε στις αρχικές του τοποθετήσεις εν σχέσει τόσο με τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν τόσο κατά τη διαδικασία της προκαταρκτικής εξέτασης, στον αυτοκινητόδρομο, όσον και κατά την τελική εξέταση, στον Αστυνομικό Σταθμό. Του ζητήθηκε να διευκρινίσει πώς γνώριζε ότι η συσκευή του προκαταρκτικού ελέγχου έδειχνε αρχικά «0» και έπειτα ότι ήταν ανενεργή - δεν έδειχνε κάτι στην οθόνη- με τον κατηγορούμενο να απαντά «Ήμουν τζιαμέ δίπλα τους, μετά έφυγεν για 5 λεπτά, κάτι έκαμε της μηχανής, άλλαξε μπαταρίες, δεν ξέρω τι έκαμε, τζιαί ήρτεν τζιαί είπε μου ότι φύσησες ένα λεπτό λαλεί μου τζιαί φύσησες 58, έτσι μου είπε, τζιαί λαλεί μου θα πάεις στον σταθμό να κάμεις την τελική. Εγώ είπα, εγώ το θέμα ήταν το νερό, δεν ήταν το θέμα, δεν ξέρω τι τώρα, ήταν χαλασμένη η μηχανή τους; [.]». Ως προς τη θέση της κατηγορούσας αρχής ότι του δόθηκε νερό για να πιει από τον ΜΚ5, ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι «Τούτα ούλλα τα 2 χρόνια που έρχουμαι εδώ είναι γιατί δεν μου εδώσαν νερό, εννοώ τούτο ένει, ήθελα ένα νερό, αλλά δεν μου έδωσε ποτέ, με τίποτε, δεν ξέρω γιατί το είπε τούντο πράγμα. Αν μου διούσε νερό, ήταν να έπιανα που τον αυτόματο πωλητή να μου το τραβήσει που το χέρι; Δεν μου έδωκε.». Διευκρίνισε ότι ενόψει της φύσης της εργασίας του (τραγουδιστής) και ότι το πρόγραμμα στο οποίο τραγουδούσε ήταν από η ώρα 11:00 μέχρις τις 03:00-03:30 τα ξημερώματα καθώς και ότι για περίπου 20 λεπτά φυσούσε για σκοπούς της προκαταρκτικής εξέτασης στον αυτοκινητόδρομο, είχε στεγνώσει ο λαιμός του και δεν μπορούσε να φυσήσει για να δώσει δείγμα και για την τελική εξέταση, εξού και ζητούσε να πιει νερό. [ΜΥ1] Ο ΜΥ1 ανέφερε ότι την επίδικη νύχτα επέστρεφαν, μαζί με τον κατηγορούμενο, από αρραβώνες στους οποίους είχαν αναλάβει το μουσικό πρόγραμμα. Αναφέρθηκε στα όσα συζήτησαν με τον κατηγορούμενο, μετά που ο τελευταίος, ενημερώθηκε ότι θα πρέπει να μεταφερθούν σε Αστυνομικό Σταθμό για σκοπούς τελικής εξέτασης αλκοόλης. Ο ίδιος δεν είχε γνώση το τί όντως συνέβη, πάρα μόνον τα όσα του ανέφερε ο κατηγορούμενος και δη ότι έδωσε πέντε προκαταρκτικά δείγματα εκπνοής και ότι η συσκευή δεν λειτουργούσε. Ως προς τον χρόνο που διήρκησε τούτη η διαδικασία ανέφερε ότι ήταν περίπου 20 λεπτά. Ως προς το εάν κατανάλωσαν αλκοόλη, κατά την παραμονή τους στους αρραβώνες, ήταν αρνητικός, δίνοντας, επί τούτου τις δικές του εξηγήσεις. Εν σχέσει με το εάν ο κατηγορούμενος, εντέλει, κατανάλωσε νερό κατά την παραμονή του στον Αστυνομικό Σταθμό, επέμενε ότι τούτος δεν κατανάλωσε νερό, αφού, όταν επιχείρησε να πιει νερό από μπουκαλάκι που αγόρασε από αυτόματο πωλητή στον σταθμό, του το άρπαξαν από το χέρι, λέγοντας του ότι δεν δικαιούται να πιει. Τα γεγονότα στον σταθμό, διαδραματίστηκαν στην υποδοχή αυτού, ενώ η συσκευή τελικού ελέγχου ήταν σε ένα δωμάτιο. Δεν πρόσεξε εάν ο κατηγορούμενος μίλησε με οποιοδήποτε στο τηλέφωνο καθώς επίσης ούτε εάν όντως μπήκε στο δωμάτιο για να δώσει δείγμα.. Δ. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Στις ποινικές υποθέσεις αποτελεί πάγια αρχή ότι το βάρος απόδειξης των συστατικών στοιχείων της κάθε κατηγορίας το φέρει η Κατηγορούσα αρχή και η ενοχή πρέπει να αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας [Woolmington v D.P.P. 25 Cr. App. R. 72, Charitonos and Others v. The Republic

(1971)2 CLR 40]. Η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που την συνιστά, βαρύνει εξ' ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα, αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη [Γεν. Eισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Aνδρέα Σάζου

(2001)2 ΑΑΔ 18, Λοΐζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Γεν. Εισαγγελέας ν. Σπύρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 71]. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη, αλλά και σαφής [βλ. Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401]. Εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας [βλ. Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110]. Στην υπό κρίση υπόθεση, θα απασχολήσουν το Δικαστήριο τα εδάφια

(2)και

(3)του Άρθρου 6 του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου του 1986, Ν. 174/86, [στο εξής ο «Νόμος»], όπου καταγράφονται οι περιπτώσεις στις οποίες ένας αστυνομικός δύναται να ζητήσει από πρόσωπο να παράσχει δείγμα εκπνοής για προκαταρκτική εξέταση, δηλαδή την εξέταση δείγματος εκπνοής προσώπου με συσκευή προκαταρκτικής εξέτασης με σκοπό την παροχή ενδεικτικής μέτρησης της ποσότητας ή του ποσοστού αλκοόλης που περιέχεται στην εκπνοή του εν λόγω προσώπου. Νοείται ότι η συσκευή προκαταρκτικής εξέτασης θα πρέπει να πληροί ένα από τα πρότυπα, τα οποία εγκρίνονται με διάταγμα του αρμόδιου Υπουργού. Για σκοπούς διερεύνησης του κατά πόσον οποιοδήποτε πρόσωπο, στο δείγμα εκπνοής του οποίου έγινε προκαταρκτική εξέταση, έχει διαπράξει αδίκημα κατά παράβαση του Άρθρου 5 του Νόμου, δηλαδή αυτό της οδήγησης οχήματος καθ'ον χρόνο η αναλογία αλκοόλης στην εκπνοή υπερβαίνει το καθορισθέν όριο, ήτοι τα 22 εκατομμυριοστά του γραμμαρίου αλκοόλης σε 100 χιλιοστά του λίτρου εκπνοής, το Άρθρο 7

(1)του Νόμου δίδει εξουσία σε οποιοδήποτε αστυνομικό, τηρουμένων των διατάξεων των Άρθρων 7 και 9 του Νόμου (το Άρθρο 9 προνοεί για την προστασία προσώπων που βρίσκονται σε νοσοκομείο για περίθαλψη), να ζητήσει από το εν λόγω πρόσωπο να παράσχει δύο δείγματα εκπνοής για τελική εξέταση μετά παρέλευση δέκα τουλάχιστον λεπτών από την χρονική στιγμή, κατά την οποία είχε παρασχεθεί το δείγμα εκπνοής για την προκαταρκτική εξέταση. Σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις του Άρθρου 2 του Νόμου «δείγμα εκπνοής» σημαίνει τοιαύτην ποσότηταν εκπνοής, η οποία θα εκρίνετο ικανοποιητική προς διενέργειαν προκαταρκτικής ή τελικής εξετάσεως». Επίσης, ο όρος «εκπνοή» ερμηνεύεται να σημαίνει «τον εκπνεόμενο αέρα κατά την φυσική λειτουργίαν της αναπνοής.». Περαιτέρω, ο όρος «τελική εξέταση» σημαίνει «την εξέταση δείγματος εκπνοής προσώπου με συσκευή τελικής εξέτασης.» Η δε «συσκευή τελικής εξέτασης» σημαίνει «κάθε συσκευή που προσδιορίζει την ποσότητα ή το ποσοστό αλκοόλης που περιέχεται στην εκπνοή προσώπου, πληροί ένα από τα πρότυπα τα οποία εγκρίνονται με διάταγμα του Υπουργού που δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και παρέχει έντυπο αποτέλεσμα.». Σημειώνεται ότι σύμφωνα με το Άρθρο 7

(2)του Νόμου, η τελική εξέταση πρέπει να γίνεται στον πλησιέστερο χώρο που υπάρχει ο αναγκαίος προς τούτο τεχνικός εξοπλισμός. Το δε αρθρο 7

(4)του Νόμου, λοιπόν, διαλαμβάνει τα εξής: «7

(4)Πας όστις, άνευ ευλόγου αιτίας, αρνείται ή αποφεύγει όπως μεταβή εις τον χώρον όπου υπάρχει ο αναγκαίος τεχνικός εξοπλισμός προς διενέργειαν τελικής εξετάσεως ή αρνείται ή αποφεύγει δι' οιουδήποτε τρόπου να παράσχη δείγμα εκπνοής όταν τούτο ζητηθή παρ' αυτού δυνάμει του παρόντος άρθρου, είναι ένοχο αδικήματος.». Επομένως, καθίσταται αντιληπτό ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού είναι (α) Ο κατηγορούμενος χωρίς εύλογη αιτία αρνείται ή αποφεύγει να παρέχει δείγμα τελικής εξέτασης, (β) όταν του ζητηθεί. Στο δε αρθρο 7

(5)του Νόμου προνοεί ότι ο αστυνομικός, ο οποίος ζητά από οποιοδήποτε πρόσωπο να παράσχει δείγμα εκπνοής για τελική εξέταση δυνάμει των διατάξεων του Άρθρου 7, υποχρεούται όπως επιστήσει την προσοχή του εν λόγω προσώπου ότι η άρνηση ή αποφυγή παραχώρησης του ζητηθέντος δείγματος δυνατόν να συνιστά ποινικό αδίκημα. Επίσης, ως ανέκυψε, μέσα από την υπερασπιστική γραμμή του κατηγορούμενου, κατέστη επίδικο θέμα, μεταξύ άλλων, και το κατά πόσον η συσκευή προκαταρκτικής εξέτασης αλκοόλης, λειτουργούσε ορθά και περαιτέρω, εάν το αποτέλεσμα αυτής που γνωστοποιήθηκε στον κατηγορούμενο ήταν όντως του δικού του δείγματος ή ανακλήθηκε από τη μνήμη της προκαταρκτικής συσκευής, από προηγούμενο αποτέλεσμα άλλου προσώπου. Σχετικά με τη σημασία της προκαταρκτικής εξέτασης, παραπέμπω στην υπόθεση Βίκτωρας Τιμοθέου ν. Αστυνομίας

(2012)2ΑΑΔ 671, στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «[.] Το αποτέλεσμα της προκαταρκτικής εξέτασης, είναι βοηθητικό για να επιβεβαιώσει ο αστυνομικός την εύλογη υποψία του, προτού προχωρήσει σε διερεύνηση, με τελική εξέταση, κατά πόσο το πρόσωπο έχει διαπράξει αδίκημα, δυνάμει του Άρθρου 5. Η προκαταρκτική εξέταση δεν μπορεί να αποτελεί επίδικο θέμα σε κατηγορία δυνάμει του Άρθρου 5 του Νόμου 174/86, εφόσον αυτή καθ' εαυτή η εξέταση δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Μπορεί όμως να καταστεί επίδικο θέμα είτε από την υπεράσπιση, είτε από την Κατηγορούσα Αρχή, αν κριθεί ότι θα βοηθήσει στην ορθή απονομή δικαιοσύνης.[.] Κάτι τέτοιο όμως δεν υποβλήθηκε, ούτε στον Μ.Κ.4, ούτε στον Μ.Κ.10 που κατάθεσε για τις συσκευές που χρησιμοποιούνταν από την Αστυνομία για τους ελέγχους που γίνονταν μηνιαίως για να διαπιστωθεί η ακρίβεια των συσκευών. Βέβαια, στην προκειμένη περίπτωση η αποδειχτική αξία των αποτελεσμάτων της προκαταρκτικής εξέτασης σε σχέση με το επίδικο θέμα των αποτελεσμάτων της τελικής εξέτασης, είναι αμφίβολη, αφού δεν συνδέθηκε με τα επίδικα θέματα. Με τα πιο πάνω, δεν εννοούμε ότι η προκαταρκτική εξέταση είναι πάντοτε άνευ σημασίας. Έχει τη δική της σημασία και προς τούτο δόθηκε προφορική μαρτυρία. Όμως το γεγονός ότι δεν προσκομίστηκε μαρτυρία για τον καθορισμό προτύπου από τον Υπουργό και σχετική πιστοποίηση ότι η συγκεκριμένη συσκευή για την προκαταρκτική εξέταση ήταν σύμφωνη με τα πρότυπα, ουδόλως επηρεάζει στην παρούσα περίπτωση το αποτέλεσμα της τελικής εξέτασης. Από τη στιγμή που τα αποτελέσματα της προκαταρκτικής εξέτασης δεν κατέστησαν επίδικο θέμα (fact in issue[3]), τα παρεμφερή θέματα που ήγειρε ο δικηγόρος του Εφεσείοντος (σε σχέση με το διάταγμα και τα πιστοποιητικά), κατά την κρίση μας καλύπτονται από το τεκμήριο ότι όλα έγιναν σωστά και νομότυπα («omnia praesumuntur rite et solemniter esse acta») (σχετικές είναι οι υποθέσεις Re Aeroporos and others

(1988)1 C.L.R. 302, Castle v. Cross [1985] 1 All E.R. 87 και Tingle Jacobs & Co v. Kennedy [1964] 1 All E.R. 888). Στην προκειμένη περίπτωση όχι μόνο δεν τέθηκε από την υπεράσπιση κατά τη δίκη ένα τέτοιο θέμα, αλλά αντίθετα έγινε δεχτή χωρίς ένσταση και χωρίς αντεξέταση, η μαρτυρία, τόσο για τη διαδικασία, όσο και για το αποτέλεσμα της «προκαταρκτικής εξέτασης». Νοείται ότι όσα έχουμε εκφράσει, περιορίζονται στο θέμα της προκαταρκτικής εξέτασης και όχι στην τελική εξέταση ως προς την οποία δεν χρειάζεται να αποφανθούμε.» Ε. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της περιστατικά και βέβαια υπό το φως των κριτηρίων που η νομολογία έθεσε, των οποίων κυρίαρχο είναι το κατά πόσο διαπιστώνεται η προσήλωση του μάρτυρα στην αλήθεια. Η αξιολόγηση δεν είναι έργο μηχανικό, ούτε γίνεται με σύγκριση των λεπτομερειών της μιας υπόθεσης με την άλλη. Είναι η άμεση και ζωντανή εικόνα του μάρτυρα που κατά πρώτο λόγο καθορίζει τα πράγματα. Βέβαια, η αξιολόγηση δεν περιορίζεται μόνο στην ατομική κρίση και στην πειστικότητα που μεταδίδει το ύφος και ο τρόπος που αρθρώνει τη μαρτυρία του ο μάρτυρας, αλλά βασίζεται και στο περιεχόμενο της συγκρινόμενο με το υπόλοιπο αποδεικτικό υλικό.[4] Αξιολογώντας τη μαρτυρία δεν περιορίστηκα μόνο στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα [Rana και Άλλου ν. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 489, 500], αλλά την παράβαλα και διερεύνησα στο σύνολο της υπόλοιπης μαρτυρίας, είτε αυτή προερχόταν από την κατηγορούσα αρχή είτε από την υπεράσπιση [βλ. κατ' αναλογία, Βασιλείου ν Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 254, 260 και Φώτσιου ν. Ηροδότου

(2010)1(Β) Α.Α.Δ. 1172, 1175]. Δεν είναι βέβαια η κάθε αντίφαση που έχει σημασία. Οι αντιφάσεις που καθιστούν μια μαρτυρία αναξιόπιστη πρέπει να είναι ουσιαστικής μορφής σε σημείο που να πλήττουν καίρια την αξιοπιστία του μάρτυρα ή να φανερώνουν την διάθεση του να πει ψέματα. Αντιφάσεις σε λεπτομέρειες ή επουσιώδους σημασίας δεν αποδυναμώνουν μια μαρτυρία η οποία είναι γενικά πειστική. Το Δικαστήριο ασφαλώς διατηρεί πάντα τη δυνατότητα να αποδεχθεί μέρος μιας μαρτυρίας και να απορρίψει άλλη. Δεν υπάρχει κανόνας ότι μια μαρτυρία θα πρέπει να γίνει αποδεκτή ή να απορριφθεί στην ολότητα της [βλ. Γεώργιος Σάββα ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391 και Αντώνης Σωτηρίου ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 301]. Στα πλαίσια, λοιπόν, της ζωντανής ατμόσφαιρας της δίκης, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή όλους τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια που κατέθεταν ενώπιον μου. Αξιολογώντας τη μαρτυρία τους [με πλήρη πάντα επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αποσυναρτημένα επιπέδου απόδειξης], έθεσα ως δείκτη, ανάμεσα σε άλλα, την πηγή και εμβέλεια των γνώσεων των μαρτύρων, στο βαθμό που τούτες αφορούσαν εκείνα περί των οποίων κατέθεταν, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος ή προκατάληψης στην υπόθεση, τις ευκαιρίες που είχαν να αντιληφθούν τα διαδραματισθέντα, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά περί των οποίων κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους, την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών ανακολουθιών και αντιφάσεων [σε συγκριτική εξέταση με τις μικροαντιφάσεις], την ύπαρξη προηγούμενων γραπτών ή προφορικών ασυνεπών ή αντιφατικών δηλώσεων, την ειλικρίνεια και τρόπο αφήγησης των γεγονότων, το φυσικό ή αφύσικο των αντιδράσεων τους στο εδώλιο του μάρτυρα, την ύπαρξη νευρικότητας ή επιφυλακτικότητας, και τη γενικότερη ιδιοσυγκρασία που εκδήλωναν ενώ έδιναν μαρτυρία [βλ. Τυμπιώτης ν. Δημοκρατίας

(2004)2Α Α.Α.Δ. 612 και στις εκεί αναφερόμενες αυθεντίες). Επισημαίνω ότι ένταξα και ανέλυσα όλα τα παραδεκτά γεγονότα, στο σύνολο της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον μου, θεωρώντας τα ως δεδομένα (βλ. κατ' αναλογία, Αντρέα κ.ά. ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 498, 501) και κρίνοντάς τα, ως περιέχοντα παραδεκτή μαρτυρία (βλ. κατ' αναλογία, Χριστοδούλου άλλως Ρόπας κ.ά. ν. Δημοκρατίας (αρ. 2)

(2000)2 Α.Α.Δ. 628, 640. Τονίζεται ότι κάθε αποδεκτή μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας, όπως και το περιεχόμενο των κατατεθέντων τεκμηρίων και των παραδεκτών γεγονότων, αξιολογήθηκαν πλήρως και στον επιτρεπτό βαθμό, έστω και αν δεν διατυπώνονται γλωσσικώς στο σκεπτικό μου. Όπως δε έχει υποδειχθεί στην πρόσφατη απόφαση Guruli v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 263/17, ημερ. 22.5.2020, ECLI:CY:AD:2020:B160, ένα Δικαστήριο οφείλει να εξετάζει τις μαρτυρίες στην ολότητά τους και να τις αξιολογεί με λογική προσέγγιση και στα πλαίσια της κοινής, ανθρώπινης εμπειρίας. Δεν ασχολείται με απομακρυσμένες πιθανότητες, ούτε με θεωρίες που ευφάνταστα μπορεί να προωθήσει η υπεράσπιση σε μια υπόθεση. Έχω ήδη εκθέσει με προσοχή τη μαρτυρία που περιβάλλει τα καίρια σημεία της παρούσας υπόθεσης και δεν χρήζει επανάληψης, παρά μόνο, θα αναφερθώ, σ' αυτήν όπου κρίνεται αναγκαίο για σκοπούς αξιολόγησης και εξαγωγής των απαραίτητων συμπερασμάτων. [ΜΚ1] Η εικόνα που αποκόμισα από τον ΜΚ1, καθόλη τη διάρκεια που κατέθετε, ήταν ότι δεν ήρθε στο Δικαστήριο με σκοπό να διαφωτίσει ειλικρινώς για τα όσα εκτυλίχθηκαν την επίδικη ημέρα. Ως προς τα αμφισβητούμενα γεγονότα, η μαρτυρία του παρουσιάζει αδυναμίες, ασάφειες, αντιφάσεις και δεν συμβαδίζει με τη λογική και κοινώς αποδεκτή συνέχεια των πραγμάτων. Και εξηγώ. Ο μάρτυρας ενώ είχε περισσότερα από 10 έτη εμπειρίας, στην Τροχαία Αρχηγείου, καθώς επίσης και ότι ήταν εξουσιοδοτημένος χειριστής συσκευών προκαταρκτικού και τελικού ελέγχου, ανίχνευσης αλκοόλης, για λόγους οι οποίοι παρέμειναν άγνωστοι προς το Δικαστήριο, δεν μπορούσε να δώσει οποιαδήποτε θετική μαρτυρία για το κατά πόσον, τον επίδικο χρόνο, η εν προκειμένω προκαταρκτική συσκευή, που χρησιμοποίησε, λειτουργούσε ορθά. Επίσης, δεν έδωσε οποιαδήποτε πειστική εξήγηση γιατί ενώ τόσο στη γραπτή του κατάθεση, όσο και σε αρχική του απάντηση, κατά τη δια ζώσης μαρτυρία του, αναφέρθηκε σε διενέργεια μιας

(1)προκαταρκτικής εξέτασης στον κατηγορούμενο, εντέλει, καταρρίπτοντας την ίδια του την θέση του, ανέφερε ότι μπορεί να διενέργησε και έξι

(6)ελέγχους. Ούτε η εξήγηση που έδωσε, με σκοπό να αιτιολογήσει τη διενέργεια τέτοιου αριθμού προκαταρκτικών ελέγχων στον κατηγορούμενο, θεωρώ ότι είναι πειστική. Και τούτο γιατί ο ίδιος ο μάρτυρας, ανέφερε ότι πριν προχωρήσει ο κατηγορούμενος με την παροχή δείγματος για προκαταρκτική εξέταση, του επέστησε τη προσοχή του στο νόμο και του ανέφερε ότι τυχόν αποφυγή ή άρνηση παροχής ικανοποιητικού δείγματος εκπνοής, συνιστά ποινικό αδίκημα. Πώς είναι δυνατόν, να ισχυρίζεται για τουλάχιστον 4 ή 5 ελέγχους ότι ο κατηγορούμενος δεν έδωσε ικανοποιητικό δείγμα εκπνοής και ο ΜΚ1, να συνεχίζει να ζητά από τον κατηγορούμενο να του παρασχεθεί δείγμα εκπνοής, ενώ, εν προκειμένω, θα μπορούσε, αν όντως τούτο ίσχυε, να τον κατηγορήσει για το αδίκημα της άρνησης παροχής δείγματος για προκαταρκτική εξέταση; Επίσης, άγνωστο παρέμεινε και εάν όντως η συσκευή προκαταρκτικού ελέγχου [αρ. α/αριθμό 212456], την οποία ανέφερε, ως τη συσκευή που χρησιμοποίησε τον επίδικο χρόνο και είχε ένδειξη αποτελέσματος 58μg% ήταν όντως μια εκ των συσκευών που ο ΜΚ1 μαζί με τον ΜΚ5, είχαν χρεωθεί, την επίδικη ημέρα για σκοπούς της υπηρεσίας τους. Και ενώ τούτο, ως ο ίδιος ο ΜΚ1 ανέφερε, θα μπορούσε να διαφανεί, κατά τρόπο εύκολο, μέσα από το περιεχόμενο του εντύπου χρέωσης εξοπλισμού, εντούτοις, οι μάρτυρες κατηγορίας [ΜΚ3 και ΜΚ4] που κλήθηκαν για να καταθέσουν, επί τούτου, κάθε τι σχετικό, το μόνο που μπορούσαν οι τελευταίοι να επιβεβαιώσουν, είτε προφορικώς είτε μέσα από σχετικά έντυπα που παρουσίασαν, ήταν ότι ο ΜΚ1 και ΜΚ5 την επίδικη ημερομηνία ήταν περιπολία στον Τομέα 1 [ Κ. Καλαμών - Κοφίνου ] από η ώρα 18.00, και 01.08.2023 μέχρι η ώρα 06:00. Μπερδεμένη ήταν και η αναφορά του ΜΚ1 και ως προς το αποτέλεσμα της τελικής εξέταση. Ενώ στην απόδειξη [Βλ. Τεκμήριο 3] η ένδειξη αποτελέσματος ήταν «ΝΟ ATTEMPT MADE», ήτοι ότι δεν έγινε καμία προσπάθεια από τον κατηγορούμενο [κατά τη λεκτική μετάφραση της ένδειξης, στα ελληνικά], κάτι που συνάδει και με τα όσα ανέφερε ο ίδιος ο κατηγορούμενος, ως απάντηση στις γραπτές κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν, ο ΜΚ1 αναφερόταν, κατά τη μαρτυρία του, και σε μη παροχή ικανοποιητικού δείγματος για σκοπούς του τελικού ελέγχου. Είναι διαφορετικό κάποιος να αρνείται να δώσει δείγμα, χωρίς να καταβάλει καν προσπάθεια, και πολύ διαφορετικό να αποφεύγει να δώσει ικανοποιητικό δείγμα εκπνοής ήτοι να δίνει δείγμα αλλά τούτο να μην επαρκεί για σκοπούς εξαγωγής αποτελέσματος της συσκευής. Επομένως, για όλους τούτους τους λόγους που ανέφερα, η μαρτυρία του ΜΚ1 δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή και επομένως, απορρίπτεται. [ΜΚ2] [ΜΚ3] [ΜΚ4] [ΜΚ6] Έχοντας υπόψη ότι, στην ουσία, η μαρτυρία των ΜΚ2, ΜΚ3, ΜΚ4 και ΜΚ6 παρέμεινε αδιαμφισβήτητη επί των ουσιαστικών γεγονότων της παρούσας υπόθεσης, και εφόσον, δεν εντόπισα να υφίσταται κάποιο κίνητρο ή ελατήριο, που να μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για κρίση ότι οι μάρτυρες τούτοι θα μπορούσαν να καταθέσουν ψευδώς εναντίον του κατηγορούμενου, αποδέχομαι τη μαρτυρία τους στην ολότητα της. [ΜΚ5] Όσον αφορά τη μαρτυρία του ΜΚ5, θεωρώ ότι παρουσιάζει ουσιώδεις αντιφάσεις, καθώς επίσης και υπεκφυγές. Δεν δίσταζε, να μεταβάλει τις θέσεις του, ανεξαρτήτως εάν τα όσα ισχυριζόταν ήταν αληθή ή μη, όταν αντιλαμβανόταν ότι προγενέστερη τοποθέτηση του, τίθετο, πειστικά, εν αμφιβόλω. Και εξηγώ. Αρχικά, ο μάρτυρας, ενώ τοποθέτησε τον εαυτό και στα δύο περιστατικά της υπόθεσης [αυτοκινητόδρομο - προκαταρκτική εξέταση και Αστυνομικό Σταθμό- τελική εξέταση], ενθυμούμενος και τον κατηγορούμενο, παρουσίαζε αδυναμία στο δώσει εξήγηση για τον λόγο που δεν προέβη και ο ίδιος σε γραπτή κατάθεση περί των γεγονότων της υπόθεσης και στη συνέχεια, επικαλούμενος το χρόνο που διέρρευσε από το συμβάν, ανέφερε ότι δεν ενθυμείτο ούτε το πώς έγινε η ανακοπή του οχήματος του τελευταίου καθώς επίσης ούτε για το ποιον μετέφερε, με το περιπολικό στον Αστυνομικό Σταθμό Λατσιών, ήτοι τον κατηγορούμενο ή τον συνοδηγό του [ΜΥ1], μετά την διαδικασία των προκαταρκτικών ελέγχων του κατηγορούμενου, στον αυτοκινητόδρομο. Γενικότερα, ο ΜΚ5 αναφέρθηκε, επιλεκτικά, σε συγκεκριμένα γεγονότα της υπόθεσης, επικαλούμενος, για τα λοιπά γεγονότα, παρά το ότι αποδέχθηκε ότι ήταν παρών, τη παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος, κατά τρόπο έτσι ώστε να μην μπορεί να τα ανακαλέσει στη μνήμη του. Συγκεχυμένη ήταν και η θέση του επί των ενδείξεων της προκαταρκτικής συσκευής, κατά τους ελέγχους που διενεργήθηκαν στον κατηγορούμενο. Αρχικά αρνήθηκε ότι οι αρχικές ενδείξεις της ήταν «0», λέγοντας ότι «Έδειχνε ότι . έχει μια ένδειξη στη συσκευή, αν δεν φυσήξει σωστά ο παραβάτης βγάζει ότι πρέπει να ξαναπροσπαθήσει», ενώ στη συνέχεια, όταν του υπεβλήθη ότι η μηχανή δεν έδειχνε κάτι (ανενεργή), απάντησε «Δεν την έβλεπα εκείνη τη στιγμή τη μηχανή, υποθέτω πως ναι». Δεν μου διαφεύγει ότι ο μάρτυρας προσπάθησε, κατά την επανεξέταση του, να δώσει, έστω, διευκρινιστικά, σχετική προς τούτο απάντηση, αλλά, τούτο συγκρούεται με την έτερη θέση του ότι δεν έβλεπε τη συσκευή και επομένως οι όποιες απαντήσεις του, εν προκειμένω, στηρίζονταν μόνο επί υποθέσεων. Επομένως για τους λόγους που εξήγησα, η μαρτυρία του ΜΚ5 δεν γίνεται αποδεκτή και απορρίπτεται. Παρά την πιο πάνω κρίση μου ως προς την ποιότητα της μαρτυρίας του ΜΚ5, το μέρος εκείνο της μαρτυρίας του που θέλει τον ίδιο να έχει προσφέρει, στον κατηγορούμενο, σε πλαστικό ποτήρι, νερό, ανεξάρτητα και μακριά εάν ο τελευταίος, εντέλει, ήπιε νερό, το αποδέχομαι, με δεδομένη, πάντα, και τη σχετική επί του ζητήματος υποβολή της συνηγόρου του κατηγορουμένου, ως τούτη τέθηκε στον ΜΚ5, και δη ότι τούτος, προσέφερε, σε πλαστικό ποτήρι, νερό στον κατηγορουμένου. Βέβαια, ως θα φανεί και κατωτέρω, το γεγονός τούτο, δεν υπέχει οποιασδήποτε σημασίας, για την όποια κρίση μου, επί της παρούσας υπόθεσης [Σχετικά με τη δεσμευτικότητα των δηλώσεων ενός συνηγόρου κατηγορουμένου έναντι του τελευταίου, βλέπε Γιουρούκκης ν. Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 402] [ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ] Ο κατηγορούμενος μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Παρουσίασε μια σταθερή και συνεπή εκδοχή αναφορικά με την εξέλιξη των γεγονότων που αφορούσαν το επίδικο συμβάν. Ήταν ξεκάθαρος στις θέσεις που εξέφρασε και αρκετά παραστατικός σε βαθμό που το Δικαστήριο μπόρεσε επί της μαρτυρίας του να δημιουργήσει εικόνα για τα τεκταινόμενα που αφορούν στις δικές του ενέργειες. Δεν περιέπεσε σε οποιαδήποτε ουσιαστική αντίφαση, ικανή να κλονίσει, καθ' οιονδήποτε τρόπο, την αξιοπιστία του [βλ. Founaris & another v. The Republic

(1978)2 C.L.R.. 28, 29]. Επομένως, η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή, από το Δικαστήριο, πλην των όσων σχετικώς αναφέρθηκαν, εν σχέσει με τον ισχυρισμό του, ότι δεν του δόθηκε το δικαίωμα να καταναλώσει νερό, πριν τη διενέργεια τελικού ελέγχου. Και τούτο γιατί, ανεξάρτητα εάν η θέση του τούτη, τέθηκε, ως μέρος της υπεράσπισης του, συγκρούεται με την υποβολή που τέθηκε στον ΜΚ5, από τη συνήγορο του και δη ότι ο τελευταίος του πρόσφερε νερό, σε πλαστικό ποτήρι. [ΜΥ1] Επίσης, η μαρτυρία του ΜΥ1, γίνεται αποδεκτή, πλην του ισχυρισμού του ότι δεν προσφέρθηκε στον κατηγορούμενο, από τον ΜΚ5, νερό για να πιει, πριν τη διαδικασία της τελικής εξέτασης. Και τούτο, γιατί, ως ο ίδιος ο μάρτυρας ανέφερε, βρισκόταν, συνεχώς, υπό της υποδοχής του Αστυνομικού Σταθμού Λατσιών, χωρίς να θυμάται εάν ο κατηγορούμενος εισήλθε εντός άλλου δωματίου και δη σε αυτό που βρισκόταν η συσκευή τελικού ελέγχου, μη μπορώντας, έτσι, μετά βεβαιότητας, να αποκλείσει το γεγονός τούτο, αφού στη βάση του ενώπιον μου μαρτυρικού υλικού, παρέμεινε άγνωστος ο χώρος στον οποίο δόθηκε το πλαστικό ποτήρι με το νερό, από τον ΜΚ5, στον κατηγορούμενο. Όσον αφορά τη λοιπή μαρτυρία του δεν θεωρώ ότι περιέπεσε σε οποιαδήποτε ουσιαστική αντίφαση, επί των αμφισβητούμενων γεγονότων, ικανή να κλονίσει, καθ' οιονδήποτε τρόπο, την αξιοπιστία του [βλ. Founaris & another v. The Republic

(1978)2 C.L.R.. 28, 29]. Ζ. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω καταλήγω πως δεν υπάρχει ενώπιον μου επαρκής και αξιόπιστη μαρτυρία για να μπορώ επ' αυτής να βασίσω ασφαλή ευρήματα και/ή συμπεράσματα επί ουσιωδών σημείων και δη, αρχικά, περί ύπαρξης εύλογης υποψίας για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης του κατηγορουμένου [βλ. άρθρο 6 του Ν.174/86], κάτι το οποίο συμπαρασύρει και όλη τη μετέπειτα διαδικασία για λήψη τελικού δείγματος. Υπενθυμίζω ότι, όπως παρατήρησε ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Μ. Πικής «.αναξιόπιστη μαρτυρία δεν αποτελεί αποδεικτικό υλικό. Δεν αποδεικνύει τίποτε.». Πρόσθεσε δε, ότι εφόσον ένας μάρτυρας κρίνεται αναξιόπιστος η εκδοχή του απορρίπτεται έστω και αν πιθανολογείται ως ορθή[5]. Παραπέμπω, επίσης, στα όσα είπε και ο Δικαστής κ. Χρυσοστομής. Στην υπόθεση Νικήτα v. Medcon Construction Limited κ.ά.

(1997)1 ΑΑΔ 643: «. Το δικαστήριο εξάγει τα ευρήματα του και τα συμπεράσματα του από τη μαρτυρία που αποδέχεται σαν αξιόπιστη και η μαρτυρία που απορρίπτεται σαν αναξιόπιστη δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση ή να συνυπολογίζεται με αξιόπιστη και αποδεκτή μαρτυρία για την εξαγωγή πρωτογενών ευρημάτων και συμπερασμάτων..» Εν πάση περιπτώσει, ακόμα και αποδεκτή να γινόταν η μαρτυρία του ΜΚ1, ως προς την ύπαρξη εύλογης υποψίας, για σκοπούς διενέργειας προκαταρκτικής εξέτασης εκπνοής στον κατηγορούμενο, και πάλι, δεν θα μπορούσα να καταλήξω σε ασφαλές εύρημα, περί ενοχής του τελευταίου, για την κατηγορία την οποία αντιμετωπίζει. Και τούτο γιατί, ως έχει καταγράφεται ανωτέρω, αυτή καθαυτή η προκαταρκτική εξέταση, ναι μεν δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος της τελικής εξέτασης, αλλά, το αποτέλεσμα αυτής (της προκαταρκτικής) είναι βοηθητικό για να επιβεβαιώσει ο αστυνομικός την εύλογη υποψία του, προτού προχωρήσει σε απαίτηση παροχής δείγματος εκπνοής για σκοπούς τελικής εξέτασης, με απώτερο σκοπό τη διερεύνηση του κατά πόσο το εξεταζόμενο πρόσωπο έχει διαπράξει αδίκημα, δυνάμει του άρθρου 5 [βλ. ανωτέρω Τιμοθέου]. Θεωρώ λοιπόν, ότι η κατηγορούσα αρχή αποτυγχάνοντας να αποδείξει, μέσω αξιόπιστης μαρτυρίας, τόσον την ταυτότητα της συσκευής προκαταρκτικής εξέτασης, όσον την ορθότητα της λειτουργίας αυτής και κατ' επέκταση ότι, το αποτέλεσμα των 58μg%, ανήκε στον κατηγορούμενο, η αλυσίδα της διαδικασίας, για νομιμοποίηση της λήψης τελικού δείγματος εκπνοής, θραύει. Επομένως, με βάση τούτα θα έκρινα και πάλι ότι εν απουσία αξιόπιστης μαρτυρίας, δεν ικανοποιείται το ζητούμενο του νόμου, και δη της επιβεβαίωσης της εύλογης υποψίας ενός αστυφύλακα, ώστε να νομιμοποιείται να προχωρήσει με την απαίτηση λήψης τελικού δείγματος εκπνοής και κατ' επέκταση με την διερεύνηση του αδικήματος του αρ. 5 του οικείου νόμου. Παρεμφερώς, στο σημείο αυτό, για σκοπούς πληρότητας και μόνο, σημειώνω ότι, σε περίπτωση που η πιο πάνω κρίση μου, επί της μη νομιμοποίησης του ΜΚ1, να ζητήσει από τον κατηγορούμενο τελικό δείγμα εκπνοής, κριθεί, σε δεύτερο βαθμό, λανθασμένη, τότε σε μια τέτοια περίπτωση, και δη εάν κριθεί ότι ορθώς και νομίμως ζητήθηκε από τον κατηγορούμενο να δώσει τελικό δείγμα εκπνοής, ο τελευταίος θα κρίνετο ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει και τούτο γιατί η όλη στάση του, μετά τη παροχή προκαταρκτικού δείγματος, είναι στάση προσώπου που επί σκοπώ δεν επιθυμεί και αρνείται να δώσει δείγμα εκπνοής για σκοπούς τελικού δείγματος. Σημειώνω ότι η μόνη γραμμή υπεράσπισης επί τούτου, ήταν ότι ο λόγος που αρνήθηκε να δώσει δείγμα ήταν γιατί δεν του δόθηκε νερό. Ωστόσο η γραμμή αυτή καταρρίπτεται, μετά από τη σχετική υποβολή της συνηγόρου του κατηγορουμένου, προς τον ΜΚ5, σύμφωνα με την οποία, υποβλήθηκε ότι προσφέρθηκε στον Κατηγορούμενο νερό σε πλαστικό ποτήρι και αυτός αρνήθηκε να το καταναλώσει. Σημειώνω στο σημείο αυτό, ότι παρά την υποβολή αυτή της συνηγόρου του, ο κατηγορούμενος, κατά τη δια ζώσης μαρτυρία, του επέμενε στη θέση ότι δεν του δόθηκε νερό από τον ΜΚ5 και κατά συνέπεια δεν έδωσε καμία εξήγηση, γιατί αρνήθηκε να καταναλώσει το νερό που του δόθηκε, από τον ΜΚ5, σε πλαστικό ποτήρι. Στην βάση των πιο πάνω, λοιπόν, η γραμμή υπεράσπισης περί άρνησης της αστυνομίας να δώσει νερό στον κατηγορούμενο προτού ληφθεί τελικό δείγμα εκπνοής, έμεινε μετέωρη και καταρρίπτεται, Συνακόλουθα, η πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου σφραγίζει στην ουσία και το αποτέλεσμα της παρούσας ποινικής δίωξης. Ως εκ τούτου, ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από την κατηγορία άρνησης παροχής δείγματος εκπνοής για σκοπούς τελικής εξέτασης ανίχνευσης αλκοόλης. Τα έξοδα που δημιουργήθηκαν στην διαδικασία να καταβληθούν από την Κυπριακή Δημοκρατία. [Υπ.] Π. Σαββίδης, Προσ. Ε. Δ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Το εν λόγω όχημα είναι ιδιοκτησίας του κατηγορούμενου [βλ. Τεκμήριο 6]. [2] Ως αναφέρθηκε, ανωτέρω, ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε το αδίκημα της οδήγησης υπό την επήρεια οινοπνευματωδών ποτών, κατηγορία στην οποία αθωώθηκε από το εκ πρώτης όψεως. [3] Η υπογράμμιση του Δικαστηρίου. [4] Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρας

(1992)1 ΑΑΔ 1056, Βούτουνος v. Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 71 και Ευαγγέλου v. Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 371. [5] Βλ. Αθανασίου κ.ά. v. Κουνούνη

(1977)1 ΑΑΔ 614 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο