ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΡΑΦΑΗΛ ΚΛΕΟΠΑ, Αρ. Ποινικής Υπόθεσης: 13997/2022, 26/5/2023

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΡΑΦΑΗΛ ΚΛΕΟΠΑ, Αρ. Ποινικής Υπόθεσης: 13997/2022, 26/5/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. Σαββίδη, Προσ. Ε.Δ Αρ. Ποινικής Υπόθεσης: 13997/2022 ΜΕΤΑΞΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑ ΑΡΧΗ ν. ΡΑΦΑΗΛ ΚΛΕΟΠΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ Ημερομηνία: 26 Μαΐου 2023 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ Για την Κατηγορούσα Αρχή: Α. Παναγή (κα) Για κατηγορούμενο: Κ. Χριστοφόρου (κος) Κατηγορούμενος παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος, στη παρούσα υπόθεση, αντιμετωπίζει μία κατηγορία και συγκεκριμένα αυτή της υπέρβασης του ορίου ταχύτητας, κατά παράβαση των σχετικών άρθρων των Νόμων και Κανονισμών, ως αναφέρονται επί του κατηγορητηρίου. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας, ο κατηγορούμενος, στις 28.03.2022, στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας - Λάρνακας, στο Πέρα Χωριό, της επαρχίας Λευκωσίας, οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής [ ], με ταχύτητα μεγαλύτερη του ανωτάτου ορίου, ήτοι με ταχύτητα 145ΧΑΩ αντί 100ΧΑΩ. Με την άρνηση ενοχής στην κατηγορία, η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης της, η κατηγορούσα αρχή, κάλεσε, ως μάρτυρα κατηγορίας, τον Αστ. 4959 Γεώργιο Χαραλάμπους [ΜΚ1], ενώ, αφότου το Δικαστήριο έκρινε ότι αποδείχτηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου, ο τελευταίος επέλεξε να τηρήσει το δικαίωμα της σιωπής. Συνολικά, στη διαδικασία, κατατέθηκαν 2 Τεκμήρια. Δεν θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω με λεπτομέρεια την ενώπιον μου μαρτυρία. Σκοπός της παρούσας απόφασης, δεν είναι η λεπτομερής παράθεση του συνόλου της μαρτυρίας που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Κάτι τέτοιο, θεωρώ, ότι δεν θα εξυπηρετούσε οποιοδήποτε πρακτικό σκοπό, αφού, όπως θα διαφανεί πιο κάτω, τα γεγονότα που συνιστούν κοινό και αδιαμφισβήτητο έδαφος μεταξύ των μερών, καθιστούν τη παράθεση και αξιολόγηση όλης ανεξαιρέτως της τεθείσας ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας αχρείαστη, ιδιαίτερα λαμβανομένης υπόψη και της φύσης του αδικήματος ως αυτό περιέχεται στο σχετικό άρθρο[1] του οικείου Νόμου. Αναφορά στη μαρτυρία θα γίνει όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο. Επομένως, προτού προχωρήσω με την αξιολόγηση της μαρτυρίας, σημειώνω ότι, παρά το γεγονός ότι δεν δηλώθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα, εντούτοις, δεν αμφισβητήθηκαν, από πλευράς υπεράσπισης ότι, ο ΜΚ1 είχε εκπαιδευτεί στη χρήση ταχυμέτρων, το ταχύμετρο λειτουργούσε κανονικά την επίδικη ημέρα - μετά που ΜΚ1 διενήργησε τους σχετικούς ελέγχους, ότι ο ΜΚ1, την επίδικη ημέρα και ώρα, στο επίδικο σημείο, διενεργούσε τροχονομικό έλεγχο ταχύτητας, η ταχύτητα με την οποία εντοπίστηκε να κινείτο το επίδικο όχημα ήταν 145ΧΑΩ αντί 100ΧΑΩ, καθώς επίσης ότι έκδωσε το εξώδικο με αρ. [ ], το οποίο δεν εξοφλήθηκε μέχρι σήμερα. Κατά συνεπεία, τα ανωτέρω μη αμφισβητηθέντα γεγονότα καθίστανται, πλέον, ευρήματα Δικαστηρίου. Και προχωρώ. Σε αδρές γραμμές, εκείνο που στην ουσία αποτέλεσε τη διαφωνία των μερών ήταν, σύμφωνα με την θέση της Κατηγορούσας Αρχής, ότι ο κατηγορούμενος, κατά τον επίδικο τόπο και χρόνο, ήταν το πρόσωπο, το οποίο εντοπίστηκε, μετά που ανεκόπη το επίδικο όχημα λόγω υπέρβασης του ορίου ταχύτητας, να οδηγεί το επίδικο όχημα και η ταυτότητα αυτού επιβεβαιώθηκε από σχετικά έγγραφα τα οποία δόθηκαν στον ΜΚ1, με την υπεράσπιση να αμφισβητεί την ορθότητα των λεγομένων του ΜΚ1, αφού θέση της ήταν ότι δεν υπήρξε ταυτοποίηση του οδηγού που οδηγούσε το επίδικο όχημα, το οποίο ανέκοψε ο ΜΚ1, την επίδικη ημέρα. Απαιτούμενο, λοιπόν, στοιχείο, για την κατηγορία, είναι η απόδειξη, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, από την κατηγορούσα αρχή, ότι το πρόσωπο που οδηγούσε την επίδικη ημέρα και ώρα, το εν λόγω όχημα, ήταν ο κατηγορούμενος, αφού τα λοιπά συστατικά στοιχεία του αδικήματος δεν έχουν αμφισβητηθεί από την πλευρά της υπεράσπισης και αποτελούν ευρήματα Δικαστηρίου. Κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της περιστατικά και βέβαια υπό το φως των κριτηρίων που η νομολογία έθεσε, των οποίων κυρίαρχο είναι το κατά πόσο διαπιστώνεται η προσήλωση του μάρτυρα στην αλήθεια. Η αξιολόγηση δεν είναι έργο μηχανικό, ούτε γίνεται με σύγκριση των λεπτομερειών της μιας υπόθεσης με την άλλη. Είναι η άμεση και ζωντανή εικόνα του μάρτυρα που κατά πρώτο λόγο καθορίζει τα πράγματα. Βέβαια, η αξιολόγηση δεν περιορίζεται μόνο στην ατομική κρίση και στην πειστικότητα που μεταδίδει το ύφος και ο τρόπος που αρθρώνει τη μαρτυρία του ο μάρτυρας, αλλά βασίζεται και στο περιεχόμενό της συγκρινόμενο με το υπόλοιπο αποδεικτικό υλικό.[2] Δεν είναι βέβαια κάθε αντίφαση που έχει σημασία. Οι αντιφάσεις που καθιστούν μια μαρτυρία αναξιόπιστη πρέπει να είναι ουσιαστικής μορφής σε σημείο που να πλήττουν καίρια την αξιοπιστία του μάρτυρα ή να φανερώνουν την διάθεση του να πει ψέματα. Αντιφάσεις σε λεπτομέρειες ή επουσιώδους σημασίας δεν αποδυναμώνουν μια μαρτυρία η οποία είναι γενικά πειστική. Και προχωρώ ευθύς αμέσως στην αξιολόγησης της μαρτυρίας. Εξαρχής, λοιπόν, σημειώνω ότι αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΚ1, αφού τούτη ήταν σαφής, αταλάντευτη, χωρίς υπεκφυγές και δεν κλονίστηκε σε κανένα σημείο της αντεξέτασης του από την υπεράσπιση. Παρέμεινε σταθερός στην αρχική του θέση και συγκεκριμένα ότι για την έκδοση του εξωδίκου, πέραν του ότι ζήτησε από τον οδηγό του επίδικου οχήματος, να του αναφέρει τη διεύθυνση διαμονής του καθώς και τον αριθμό του κινητού του τηλεφώνου, έλεγξε και τα προσωπικά του έγγραφα, με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητας του, διευκρινίζοντας, περαιτέρω, ότι τα όσα αναγράφονται επί του εξωδίκου [βλ. Τεκμήριο 2] ήταν κατόπιν των πιο πάνω ενεργειών του. Επιπρόσθετα, ο ΜΚ1, ενώπιον Δικαστηρίου, αναγνώρισε τον κατηγορούμενο ως τον οδηγό του επίδικου οχήματος, τον οποίο ανέκοψε για σκοπούς έκδοσης του αναφερόμενου, πιο πάνω εξωδίκου. Σημειωτέων είναι και το γεγονός ότι η υπεράσπιση σε κανένα σημείο της αντεξέταση του ΜΚ1 δεν αμφισβήτησε τη θέση του τελευταίου, ότι τον επίδικο χρόνο και τόπο, παρέδωσε στον κατηγορούμενο - οδηγό του αναφερόμενου πιο πάνω οχήματος, το επίδικο εξώδικο πρόστιμο. Επίσης, όταν ζητήθηκε από την υπεράσπιση, να δώσει περαιτέρω λεπτομέρειες των χαρακτηριστικών του οχήματος που ανέκοψε, ο ΜΚ1 ήταν σε θέση, να θυμάται ακόμα και το χρώμα [άσπρο] του εν λόγω οχήματος, παρόλο που κάτι τέτοιο δεν αναγραφόταν επί του Τεκμηρίου 1 [ανακριτικός φάκελος υπόθεσης], χωρίς η υπεράσπιση, να το αμφισβητεί. Βέβαια δεν διαφεύγουν της προσοχής του Δικαστηρίου ότι, ο ΜΚ1 δεν θυμόταν πιο από τα δύο προσωπικά έγγραφα έλαβε από τον οδηγό του οχήματος, ήτοι την ταυτότητα ή την άδεια οδηγού, ωστόσο ήταν ξεκάθαρος ότι η ταυτοποίηση του συγκεκριμένου οδηγού, τον οποίο θυμόταν, αναγνωρίζοντας τον ενώπιον του Δικαστηρίου ως το οδηγό του επίδικου οχήματος, έγινε μετά που του δόθηκαν, από τον τελευταίο, τα προσωπικά του έγγραφα, έγγραφα επί των οποίων είναι ευρέως γνωστό ότι έχουν φωτογραφία του κάθε αναφερόμενου, καθώς επίσης ότι, παρόλο που υπήρξε ένας, αρχικός, δισταγμός στην απάντηση του ΜΚ1, εν σχέσει με τον ισχυρισμό της υπεράσπισης ότι το επίδικο όχημα ήταν αριστεροτίμονο, ο ΜΚ1, απάντησε, ότι θυμόταν ότι τούτο ήταν δεξιοτίμονο, με τις θέσεις, έτσι, της υπεράσπισης να παραμένουν μετέωρες. Τα πιο πάνω, λοιπόν, θεωρώ ότι δεν πλήττουν την αξιοπιστία του ΜΚ1 ή φανερώνουν διάθεση να ψευσθεί, ενώπιον δικαστηρίου. Εν πάση περιπτώσει και με όλο το σεβασμό προς την υπεράσπιση, πέραν των πιο πάνω, θεωρώ ότι θα πρέπει να σημειώσω, ότι η γραμμή που προώθησε προς αμφισβήτηση των λεγομένων του ΜΚ1, περιείχε αντιφατικούς ισχυρισμούς, που αναιρούν, αν μη τι άλλο, τις ίδιες τις θέσεις της. Και εξηγώ. Ενώ, κατά τη διάρκεια της αντεξέτασης του ΜΚ1, του υποβλήθηκε, ότι τούτος κατέγραψε λανθασμένα τον τελευταίο αριθμό που αναγραφόταν στις πινακίδες εγγραφής του οχήματος που ανέκοψε, θέλοντας, ουσιαστικά, να θέσει ότι, εκ του λάθους τούτου, ο κατηγορούμενος βρίσκεται σήμερα ενώπιον Δικαστηρίου, ως ιδιοκτήτης του οχήματος με τους αρ. εγγραφής που καταγράφηκαν λανθασμένα από τον ΜΚ1, την ίδια στιγμή, θέση της ήταν και ότι, ο ΜΚ1, με μόνο τους αριθμούς εγγραφής του οχήματος που ανέκοψε και χωρίς να ζητήσει οποιαδήποτε άλλα στοιχεία του οδηγού του εν λόγω οχήματος, προχώρησε στην έκδοση του εξωδίκου προς τον ιδιοκτήτη του οχήματος. Ποια είναι λοιπόν η θέση της υπεράσπισης, ότι το όχημα που ανεκόπη, μετά τη παράβαση του ορίου ταχύτητας, ήταν ιδιοκτησίας του κατηγορούμενου με άλλον οδηγό ή ότι ο κατηγορούμενος βρέθηκε στη θέση τούτη από καταγραφή λανθασμένου αριθμού του οχήματος που ανέκοψε; Για σκοπούς πληρότητας και μόνο, παραθέτω, αυτούσιες, τις θέσεις της υπεράσπισης από τα πρακτικά: « Ε. Αν σας υποβάλλω ότι κάμετε λάθος την ώρα που γράφετε τα νούμερα του αυτοκινήτου τζαι βάλετε άλλο αριθμό στο τέλος; Α. Όχι, έπιασα τα νούμερα του αυτοκινήτου τζαι ζήτησα τζαι ταυτότητα τζαι άδεια οδηγού του οδηγού. Ε. Έδωκε σας τα; Α. Έδωκε μου τα ναι, τζαι έπιασα τζαι τα στοιχεία του. . Ε. Σταματάς με εμένα, βάλλεις τα νούμερα του αυτοκινήτου μου τζαι φκάλλεις μου εξώδικο, ρωτάς με είσαι ο τάδε; Α. Ζητώ άδεια οδηγού ή ταυτότητα. Ε. Αν δεν έχω μαζί μου. Εγώ ποτέ δεν έχω μαζί μου. Α. Μπορώ να σας πάρω στον σταθμό για εξακρίβωση στοιχείων. Ε. Έτυχε να με σταματήσουν τζαι δεν με πήραν στον σταθμό, ερωτήσαν με αν είμαι ο τάδε, σύμφωνα με τα στοιχεία ιδιοκτήτη του οχήματος, τζείπα τους ναι, τζαι εφκάλαν μου εξώδικο. Έτσι έγινε και στην παρούσα υπόθεση; Α. Όχι, έδειξε μου τα, έδειξε μου και την ταυτότητα, έδειξε μου ταυτότητα ή άδεια οδηγού, δεν θυμάμαι για τούτο, τζαι τα στοιχεία του έπιασα τα στοιχεία του, δεν είναι από το σύστημα τα στοιχεία του, δεν ξέρω στο σύστημα ποια εν που έχει, εγώ τα στοιχεία που έλαβα είναι τούτα δαμέ (υποδεικνύει το Τεκμήριο 1) τζαι τηλέφωνο. .». Επομένως, για τους λόγους που αναφέρονται, ανωτέρω, η μαρτυρία του ΜΚ1 γίνεται αποδεκτή, στο σύνολο της. Στο σημείο αυτό, υπενθυμίζω ότι ο κατηγορούμενος άσκησε το δικαίωμα της σιωπής, μετά που κλήθηκε σε απολογία. Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης, αποτελεί πλέον, επιπρόσθετο, εύρημα μου ότι ο κατηγορούμενος κατά την επίδικη μέρα και ώρα ήταν ο οδηγός του επίδικου οχήματος, Με δεδομένο, λοιπόν, ότι αποτελεί κοινό τόπο ότι τα υπόλοιπά συστατικά στοιχεία του αδικήματος έχουν αποδειχθεί και το μόνο που παρέμεινε προς απόδειξη, για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα, ήταν να αποδειχθεί ότι οδηγός του οχήματος ήταν ο κατηγορούμενος, τα πιο πάνω τελικά ευρήματα καταδεικνύουν ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε την κατηγορία εναντίον του κατηγορούμενου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στη κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) Π. Σαββίδης, Προσ. Ε. Δ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βλ. σχ. Ανδρονίκου ν. Δημοκρατίας [2008] 2 ΑΑΔ 486, 534-535, Ιωάννου ν. Αληφαντή Π.Ε 163/17, ημερ. 07.10.2019, Οδυσσέα ν. Αστυνομίας