← Κύπρος

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. ΚΖ, Υπόθεση Αρ.: 542/2024, 23/4/2023

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. ΚΖ, Υπόθεση Αρ.: 542/2024, 23/4/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΣΥΝΘΕΣΗ: Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Π.Ε.Δ. Μ. Κ. Λοΐζου, Α.Ε.Δ. Ν. Οικονόμου, Ε.Δ. Υπόθεση Αρ.: 542/2024 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ v ΚΖ Κατηγορούμενου Ημερομηνία: 23 Απριλίου,

  1. Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: Η κα. Στ. Παπουή για τον Γενικό Εισαγγελέα (για να ακούσει απόφαση η κα Μ. Χαραλάμπους). Για τον Κατηγορούμενο: Ο κ. Στ. Κωστόπουλος και η κα Μ. Κέστωρος (για να ακούσει απόφαση ο κ. Ε. Ευσταθίου). Κατηγορούμενος παρών. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ (Αίτημα Κράτησης του Κατηγορουμένου)
  2. Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει 6 κατηγορίες.
  3. Τα αδικήματα αφορούν, εμπρησμό, κατά παράβαση του άρθρου 315 (α) του Ποινικού Κώδικα («ΠΚ») (κατηγορία 1), κακόβουλη ζημιά, κατά παράβαση του άρθρου 324

(1)ΠΚ (κατηγορίες 2, 3 και 4) και απειλή, κατά παράβαση του άρθρου 91Α ΠΚ (κατηγορίες 5 και 6).
  1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των κατηγοριών, ο κατηγορούμενος φέρεται να απείλησε στις 12/3/2024 δύο πρόσωπα, ιδιοκτήτες πρατηρίων βενζίνης, (κατηγορίες 5 και 6) και ακολούθως, στις 13/3/2024 έθεσε φωτιά σε δύο μηχανοκίνητα οχήματα (κατηγορία 1), προκαλώντας ζημιές σ' αυτά (κατηγορίες 2 και 3) ως επίσης και σε πρατήριο βενζίνης (κατηγορία 4).
  2. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε ενοχή στις κατηγορίες και η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση στις 4/6/2021 στις 9:
  4. Μετά την εξέλιξη αυτή η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής αιτήθηκε την κράτηση του κατηγορουμένου λόγω:
(1)κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων, και
(2)λόγω κινδύνου επηρεασμού μαρτύρων.
  1. Προτού προχωρήσουμε είναι αναγκαίο να εκθέσουμε το ιστορικό της υπόθεσης.
  2. Στις 20/3/2024 η υπόθεση είχε τεθεί ενώπιον Επαρχιακού Δικαστή για σκοπούς παραπομπής, αφού το κατηγορητήριο περιλαμβάνει αδίκημα που δεν μπορεί να εκδικαστεί συνοπτικά. Αφού η υπόθεση παραπέμφθηκε για εκδίκαση στο Κακουργιοδικείο ο αδελφός Δικαστής επιλήφθηκε αιτήματος κράτησης της Κατηγορούσας Αρχής. Η Κατηγορούσα Αρχή αιτήθηκε την κράτηση του κατηγορουμένου λόγω:
(1)κινδύνου φυγοδικίας, και
(2)λόγω κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων.
  1. Ο αδελφός Δικαστής, αφού άκουσε τα μέρη, διέταξε την κράτηση του κατηγορουμένου στη βάση του κινδύνου φυγοδικίας. Ως προς τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων είπε τα ακόλουθα: «Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου παρέλκει η ανάγκη εξέτασης του κατά πόσον υφίσταται λόγος κράτησης λόγω κινδύνου διάπραξης νέων αδικημάτων»
  2. Ο κατηγορούμενος εφεσίβαλε την απόφαση για κράτηση του. Το Εφετείο έκανε δεκτή την έφεση και άφησε τον κατηγορούμενο ελεύθερο με όρους (βλ. Κ.Ζ. v Αστυνομία, Ποινική Έφεση 81/2024, 18/4/2024 (Εφ)).
  3. Είναι δεκτό ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν εφεσίβαλε ούτε προώθησε οποιοδήποτε άλλο ένδικο μέσο σε σχέση με την απόφαση του παραπέμψαντος Δικαστηρίου να μην εξετάσει και αποφασίσει το ζήτημα κράτησης του για τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων. Ήταν η θέση της ότι από τη στιγμή που εκδόθηκε διάταγμα κράτησης για άλλο λόγο δεν υπήρχε λόγος να καταχωριστεί έφεση.
  4. Υπενθυμίζουμε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να διατάξει την κράτηση ενός υποδίκου μέχρι τη δίκη μπορεί να ασκηθεί, εφόσον εκτιμήσει ότι συντρέχει οποιοσδήποτε από τους τρείς λόγους που αναγνωρίζει η νομολογία αφού αυτοί είναι αυτοτελείς (βλ. M.S.A. v Αστυνομίας, ανωτέρω, Βασιλείου v Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 7, Χ''Δημητρίου v Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 45, Κωνσταντινίδης v Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 109, Σιακαλλή v Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 130, Τουμάζου v Δημοκρατίας
(2014)2 ΑΑΔ 70 και Π.Τ. v Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 87/2023, 10/5/2023).
  1. Όσον αφορά το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής, αναφορικά με τον κίνδυνο διάπραξης νέων αδικημάτων, η επιχειρηματολογία και δεδομένα που τέθηκαν ενώπιον μας ήταν τα ίδια με αυτά που τέθηκαν ενώπιον και του παραπέμψαντος Δικαστή.
  2. Προκύπτει επομένως το ερώτημα αν ο χειρισμός που έγινε από την Κατηγορούσα Αρχή της επιτρέπει να θέτει εκ νέου το ίδιο ζήτημα.
  3. Σύμφωνα με τη νομολογία, μετά από την πρώτη διαταγή του Δικαστηρίου για κράτηση, το Δικαστήριο εξετάζει το θέμα της περαιτέρω κράτησης όχι εξ υπαρχής αλλά μόνο με αναφορά σε οποιαδήποτε νέα δεδομένα ήθελαν προκύψει και τα οποία ενδεχομένως να διαφοροποιούν την κρίση του επί του θέματος της κρατήσεως και όχι με αναφορά σε δεδομένα τα οποία υφίσταντο ευθύς εξ αρχής (βλ. σχετικά Δημητρίου κ.ά. v Δημοκρατίας
(2013)2 ΑΑΔ 416) και Μαυρομιχάλης κ.α. v Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 165/2020 και 166/2020, 22/10/2020).
  1. Στην S.M. v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 75/2021, 6/7/2021, ECLI:CY:AD:2021:B299, αναφέρθηκε ότι όταν δεν προσβάλλεται στο Εφετείο απόφαση του παραπέμψαντος δικαστηρίου για κράτηση, το ζήτημα δεν μπορεί να τεθεί εκ νέου στο Κακουργιοδικείο εάν δεν υπάρχουν νέα δεδομένα που θα μπορούσαν να διαφοροποιήσουν την κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος της κράτησης. Στη Μ.Β. v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 10/2023, 23/2/2023, επιβεβαιώθηκε η πιο πάνω προσέγγιση.
  2. Αξίζει να αναφερθεί ότι σύμφωνα με το Αγγλικό Δίκαιο, μετά την παραπομπή, κρατούμενος/ υπόδικος μπορεί να ενστεί εκ νέου στην κράτηση με αίτηση/ έφεση στο Crown Court δυνάμει νομοθετικών ρυθμίσεων (βλ. Crim. P.R. 14.8 και παλαιότερα Crown Court Rules 1982, r.19, s.5
(6)Bail Act 1976 και s.81
(1)Senior Courts Act 1981) ή στο High Court στο πλαίσιο άσκησης της αναθεωρητικής του δικαιοδοσίας (βλ. Criminal Justice Act 1967, s. 22
(1), Criminal Justice Act 1948, s.38, RSC 79, r.9
(12)και Re Malik [1981] 1 QB 451). 17. Αντίθετα, το άρθρο 48 της Ποινικής Δικονομίας, Κεφ. 155 και το άρθρο 20
(3)του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/1960, δεν παρέχουν στο Κακουργιοδικείο δικαιοδοσία αναθεώρησης απόφασης Επαρχιακού Δικαστηρίου. Σύμφωνα με το άρθρο 20
(3)του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/1960, το Κακουργιοδικείο: «. βεβαιoύται ότι oυδέν πρόσωπoν κατακρατείται παρανόμως, και ότι η απoνoμή της πoινικής δικαιoσύνης δεν επιβραδύνεται αδικαιoλoγήτως. Διά τoν σκoπόν τoύτoν, τo Κακoυργιoδικείoν δύναται να εκδώση τoιoύτoν διάταγμα, oίoν θεωρείται πρέπoν διά την απόλυσιν oιoυδήπoτε πρoσώπoυ υπό κράτησιν μετά ή άνευ εγγυήσεως.» 18. Σημειώνουμε ότι έχει αναγνωριστεί στη νομολογία ότι το Κακουργιοδικείο στερείται γενικά δικαιοδοσίας, «άμεσα ή έμμεσα να αναθεωρήσει την εγκυρότητα δικαστικών αποφάσεων ή διαταγών που εκδίδονται από άλλα πρωτοβάθμια δικαστήρια ή από δικαστές του Επαρχιακού Δικαστηρίου» (βλ. Al - Hamad v Δημοκρατίας
(1989)2 ΑΑΔ 117, 131, ως επίσης Ellinas v R
(1989)1 CLR 17 και Λοΐζου v Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 247/2018, 2/10/2018), ECLI:CY:AD:2018:B425 σε αντίθεση με την Αγγλία (βλ. Re Ellinas
(1988)1 CLR 644, 649). 19. Αντιθέτως, η απόφαση του παραπέμψαντος Δικαστή υπόκειται σε έφεση και το Εφετείο ασκεί ποινική δικαιοδοσία δυνάμει του άρθρου 157
(1)της Ποινικής Δικονομίας (βλ. Savva a.o. v P
(1977)2 CLR 289, 291 και Varellas a.o. v P, 19 CLR 46). 20. Σχετική είναι επίσης η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Leftis v P
(1973)2 CLR
  1. Σε εκείνη την υπόθεση ο κατηγορούμενος κρατήθηκε δυνάμει διατάγματος Επαρχιακού Δικαστή εν αναμονή της εκδίκασης της υπόθεσης του από Κακουργιοδικείο. Δεν είχε φέρει ένσταση στην κράτηση του γιατί ήταν ήδη κρατούμενος για άλλη υπόθεση που επίσης θα εκδικαζόταν από Κακουργιοδικείο. Στη συνέχεια αθωώθηκε στην άλλη υπόθεση οπότε προέβη σε νέο αίτημα στο Επαρχιακό Δικαστήριο για να αφεθεί ελεύθερος με όρους. Ο Επαρχιακός Δικαστής που εξέτασε το αίτημα ήταν άλλος από αυτόν που είχε εκδώσει το αρχικό διάταγμα. Απέρριψε το αίτημα με το σκεπτικό ότι δεν είχε δικαιοδοσία να αναθεωρήσει απόφαση ομόβαθμου Δικαστηρίου.
  2. Ο κατηγορούμενος καταχώρισε έφεση κατά της απόφασης, αίτηση για έκδοση προνομιακού διατάγματος mandamus ώστε να διαταχθεί το Επαρχιακό Δικαστήριο να εξετάσει την ουσία του αιτήματος και αίτηση για να αφεθεί ελεύθερος με όρους από το Ανώτατο Δικαστήριο. Το Ανώτατο Δικαστήριο άκουσε και τα τρία αιτήματα μαζί. Αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 90: ''We are of the opinion that the learned Judge erred in approaching, as aforementioned, the basic issue before him; he had not been called upon to review the remand order of the 6th March, 1973; all that was expected of him was to decide whether or not, in the light of the new situation on which the application before him-that of the 10th April, 1973 - had been based, the Appellant ought to be released on bail pending his trial; this course involved the exercise by the Judge of first instance jurisdiction in the light of the facts placed before him and if he decided that it was proper to release the Appellant on bail this would not have amounted to setting aside the previous order, but to making a new, further, order in the matter. It would not be correct to say that after a person has been remanded in custody, on being committed by a District Court for trial by an Assize Court, he should have no right to seek his release on bail pending his trial by applying to the District Court (either to the committing Judge or another Judge) on the ground that circumstances have arisen in the meantime which justify his release on bail.'' (Έμφασις δική μας)
  3. Το Ανώτατο Δικαστήριο προχώρησε και εξέδωσε ακολούθως διάταγμα mandamus.
  4. Καταλήγουμε ότι η απόφαση του παραπέμψαντος Δικαστηρίου θα μπορούσε, τουλάχιστον, να είχε εφεσιβληθεί, ανεξαρτήτως της τελικής κατάληξης του για κράτηση με βάση τον κίνδυνο φυγοδικίας αφού, ο λόγος κράτησης που επικαλείτο η Κατηγορούσα Αρχή ήταν αυτοτελής σε σχέση με τον άλλο που είχε γίνει αποδεκτός. Καταλήγουμε ότι ο χειρισμός του όλου θέματος από την Κατηγορούσα Αρχή δεν της επιτρέπει να θέτει το θέμα εκ νέου ενώπιον μας καθότι αφορά θέμα που ζητήθηκε να αποφασιστεί από άλλο Δικαστή ο οποίος άσκησε κρίση επί αυτού, αποφασίζοντας με τον τρόπο που αποφάσισε, να μην ενασχοληθεί δηλαδή με το ζήτημα. Η μη προώθηση έφεσης για τον εν λόγω χειρισμό, συνιστά κατά την άποψη μας, εγκατάλειψη του λόγου κράτησης τον οποίο κωλύεται να προωθεί στην απουσία νέων δεδομένων (βλ. κατ' αναλογία Ιωάννου
(2003)1Α ΑΑΔ 390, 391). Η μη καταχώριση εφέσεως είχε ως αποτέλεσμα να μην τεθούν ενώπιον του Εφετείου τα δεδομένα τα οποία τέθηκαν ενώπιον του παραπέμψαντος Δικαστή και ενώπιον μας. Η κρίση του Εφετείου επομένως θα μπορούσε να ήταν διαφορετική αφού, λόγω του χειρισμού της Κατηγορούσας Αρχής εξέτασε μόνο τον κίνδυνο φυγοδικίας. Ως εκ τούτου το αίτημα για κράτηση του κατηγορουμένου στη βάση κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων απορρίπτεται.
  1. Προχωρήσαμε στην εξέταση του δεύτερου αιτήματος, της κράτησης του κατηγορουμένου στη βάση του κινδύνου επηρεασμού μαρτυρίας.
  2. Αφορά νέο δεδομένο που προέκυψε, σύμφωνα με την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής, μετά την απόφαση παραπομπής της υπόθεσης.
  3. Κατά την υποβολή του αιτήματος της η Κατηγορούσα Αρχή ανέφερε ότι ο ένας εκ των παραπονουμένων στην υπόθεση (ΜΚ 5 στο κατηγορητήριο και παραπονούμενος στην κατηγορία 5) στις 27/3/2024 έδωσε κατάθεση στην Αστυνομία (Έγγραφο Ε) λέγοντας ότι στις 26/3/2024 δέχθηκε τηλεφωνική κλήση από κινητό με συγκεκριμένο αριθμό. Αυτός που τον κάλεσε του είπε «να με ακούσεις τι εν να σου πω γιατί εν να έχεις μεγάλο πρόβλημα». Ο ΜΚ 5 του απάντησε «Ε [Κ] είσαι πελλός;» και του έκλεισε το τηλέφωνο. Το ίδιο πρόσωπο δοκίμασε να του τηλεφωνήσει ξανά, ο ΜΚ 5 όμως, απέκλεισε τον συγκεκριμένο αριθμό. Από τη φωνή, ο ΜΚ 5, κατάλαβε ότι ήταν ο κατηγορούμενος.
  4. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του εν λόγω προσώπου, Έγγραφα Γ και Δ, που αφορούν και την ουσία των παραπόνων, ο κατηγορούμενος, ως επίσης και ο πατέρας του, είναι γνωστό του πρόσωπα αφού προμηθεύονται καύσιμα από τα πρατήρια που διατηρεί ο ίδιος και ο γιος του. Ο κατηγορούμενος είναι πρόσωπο δηλαδή με το οποίο είχε ξανά προηγουμένως επαφές.
  5. Η Υπεράσπιση αρνείται ότι ο κατηγορούμενος έκανε το εν λόγω τηλεφώνημα, αφού τότε ήταν κρατούμενος. Ισχυρίστηκε ότι το αίτημα είναι και καταχρηστικό γιατί ο κατηγορούμενος έχει στο μεταξύ αφεθεί ελεύθερος με όρους από το Εφετείο.
  6. Αναφορικά με τον κίνδυνο επηρεασμού μαρτύρων, εκείνο που εξετάζει το Δικαστήριο είναι κατά πόσο οι φόβοι της Αστυνομίας για τέτοιο επηρεασμό είναι εύλογα δικαιολογημένοι στη βάση, βεβαίως, της μαρτυρίας που τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου (βλ. ΓΕ v Bourel κ.ά., Ποινικές Εφέσεις 206/2021, 209/2021 & 210/2021, 28/12/2021 και Σιημητρά v Αστυνομίας
(1990)2 ΑΑΔ 397). 30. Κριτήριο είναι οι πιθανοί κίνδυνοι να επηρεαστούν μάρτυρες. Στη Μακαρίτης v Δημοκρατίας
(2002)2 ΑΑΔ 90, τονίστηκε πως η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει υποχρέωση να αποδείξει ότι θα υπάρξει επηρεασμός μαρτύρων κατηγορίας αν ο κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος. Το Δικαστήριο θα διατάξει την κράτηση ενός υποδίκου, αν ικανοποιηθεί ότι υπάρχουν ουσιαστικοί λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν σε συμπέρασμα ότι υπάρχει κίνδυνος/πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων. Το ζητούμενο δεν είναι αν θα υπάρξει επηρεασμός μαρτύρων αλλά η πιθανολόγηση επηρεασμού μαρτύρων (βλ. Χολίεφ v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 302/2018, 4/2/2019), ECLI:CY:AD:2019:B
  1. Στην Ι.Γ. v Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 130/2022, 21/6/2022, ECLI:CY:AD:2022:B256 επισημάνθηκε η ανάγκη όπως προσεγγίζονται σφαιρικά οι παράμετροι της κάθε υπόθεσης και να εκτιμάται η συνολική αντικειμενική εικόνα, η οποία αναδύεται μέσα από αυτές.
  2. Ο κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων δεν αποτιμάται ως να είναι η δίκη του ατόμου, αλλά «περί πιθανότητας ο λόγος», δικαιολογημένης βεβαίως, όπως έχει λεχθεί, μεταξύ άλλων στη Χριστούδια v Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 689, Μακαρίτης, ανωτέρω, Χαμπή v Αστυνομίας
(2011)2 ΑΑΔ 472 και Χουσεΐν v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 80/2019, 8/7/2019). Δεν τίθεται θέμα ενισχυτικής μαρτυρίας. Χρειάζεται απλώς μαρτυρία που να φανερώνει ότι ο φόβος και η ανησυχία της Αστυνομίας είναι γνήσια και αιτιολογημένα. Ο κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων δεν είναι απαραίτητο να προέρχεται από τον ίδιο τον κατηγορούμενο, αλλά μπορεί, να προέρχεται και από συγγενικά ή και δικά του πρόσωπα (βλ. Μακαρίτης v Δημοκρατίας
(2002)2 ΑΑΔ 90). Το ζήτημα της πιθανότητας επηρεασμού μαρτύρων δεν κρίνεται γενικόλογα αλλά εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας και απαιτείται η ύπαρξη στοιχείων τα οποία θεμελιώνουν αιτιολογημένο φόβο για επηρεασμό μαρτύρων (βλ. Δ.Α. κ.ά. v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 159/2022, 29/9/2022). 32. Η προσπάθεια ή η εκδήλωση επηρεασμού μαρτύρων σαφώς και καθιστά τον εν λόγω κίνδυνο υπαρκτό. Από τη στιγμή που διαπιστώνεται η πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων δεν παρέχεται πεδίο εξέτασης της εξασφάλισης της παρουσίας του κατηγορούμενου με εγγύηση (βλ. Χαμπή, ανωτέρω και Κωνσταντινίδης v Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 109). 33. Κατά την άποψη μας, η μαρτυρία που παρουσίασε η Κατηγορούσα Αρχή είναι ικανοποιητική στην ανάδειξη προσπάθειας επηρεασμού μαρτυρίας. Συγκεκριμένα:
(1)Ο ΜΚ 5 στην κατάθεση του ημερ. 27/3/2024 (Έγγραφο Ε) προέβη σε αναγνώριση του κατηγορουμένου από τη φωνή του. Με το μαρτυρικό υλικό έχει τεθεί επαρκές υπόβαθρο για την αναγνώριση του, αφού σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ήταν προσωπικά γνωστός του. Σχετικά είναι τα όσα καταγράφονται στη κατάθεση (Έγγραφο Γ) ότι τον γνώριζε από τον πατέρα του. Αναφέρει στη συνέχεια ότι ήταν συχνός πελάτης στο πρατήριο βενζίνης. Δεν πρόκειται επομένως για άγνωστο σε αυτόν πρόσωπο, όπως ήταν η περίπτωση στη Γ.Φ. v ΓΕ, Ποινική Έφεση 265/2022, 21/12/2022, ECLI:CY:AD:2022:B491.
(2)Από την κατάθεση του ΜΚ 5 στις 27/3/2024 (Έγγραφο Ε), ιδωμένης στο σύνολο των καταθέσεων που τέθηκαν ενώπιον μας (Έγγραφα Β και Γ), αναδύεται μια γενική εικόνα απειλητικής συμπεριφοράς από πλευράς κατηγορουμένου. Τούτο βέβαια δεν αποτελεί εύρημα. Αποτελεί όμως επαρκές υπόβαθρο μαρτυρίας το οποίο, εκτιμώμενο συνολικά και αντικειμενικά, θεμελιώνει εύλογο φόβο και ανησυχία για πιθανό επηρεασμό της μαρτυρίας εκκρεμούσης της δίκης.
  1. Κρίνουμε επομένως ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να κρατηθεί στη βάση του κινδύνου επηρεασμού μαρτυρίας και διατάσσουμε όπως παραμείνει υπό κράτηση μέχρι την 4/6/
  2. (Υπ.) Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) Ν. Οικονόμου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.