← Κύπρος

Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Σωκράτης Σωκράτους, Αρ. Υπόθεσης: 5416/2017, 4/5/2023

Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Σωκράτης Σωκράτους, Αρ. Υπόθεσης: 5416/2017, 4/5/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2023:B18 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Χρ. Ρασπόπουλου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 5416/2017 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού Κατηγορούσα Αρχή v. Σωκράτης Σωκράτους Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 4 Μαΐου 2023 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Π. Αβρααμίδης Για τον Κατηγορούμενο: κ. Δ. Λοχίας Κατηγορούμενος παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Είναι παραδεκτό ότι, κατά τον επίδικο χρόνο, ο Κατηγορούμενος ήταν Υπαστυνόμος της Κυπριακής Αστυνομίας. Ήταν τοποθετημένος στο ΚΕΜ & ΟΥΛΑΕ Λεμεσού και στις 18:30 της 2.1.2014 ανέλαβε καθήκον ως Αξιωματικός Υπηρεσίας Επαρχίας Λεμεσού, μέχρι και τις 06:30 της 3.1.

  1. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας αυτής, έλαβαν χώρα κάποια συμβάντα, που οδήγησαν στην καταχώριση της παρούσας υπόθεσης, στην οποία ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μία κατηγορία παραμέλησης υπηρεσιακού καθήκοντος, κατά παράβαση του άρθρου 134 του Κεφ.
  2. Με βάση τις λεπτομέρειες αδικήματος επί του Κατηγορητηρίου, ο Κατηγορούμενος, μεταξύ 2 και 3 Ιανουαρίου του 2014, ενώ ήταν Αξιωματικός Υπηρεσίας στην Αστυνομική Διεύθυνση (ΑΔΕ) Λεμεσού και ενώ του ζητήθηκε από τον υπεύθυνο των αστυνομικών κρατητηρίων του Κεντρικού Αστυνομικού Σταθμού βοήθεια για να μεταφερθεί στο νοσοκομείο ο Akbar Rezaei Anousheh (στο εξής «Anousheh), καθότι η κράτηση του ήταν προβληματική και αδύνατη, αυτός παρέλειψε να φροντίσει για την μεταφορά του στο νοσοκομείο και έδωσε οδηγίες να εισαχθεί στα κρατητήρια. Τα γεγονότα που δεν αμφισβητούνται είναι, εν συντομία, τα ακόλουθα: Στις 2.1.2014 και ώρα 19:35 αρκετά μέλη της Υπηρεσίας Καταπολέμησης Ναρκωτικών Λεμεσού (στο εξής «ΥΚΑΝ») ανέκοψαν για έλεγχο τον Anousheh, λόγω πληροφορίας ότι κατείχε ναρκωτικά. Αστυνομικοί πλησίασαν το αυτοκίνητο του, τον πληροφόρησαν ότι είχαν ένταλμα έρευνας και του ζήτησαν επανειλημμένα να ανοίξει για έλεγχο. Ο Anousheh αρνείτο να ξεκλειδώσει το αυτοκίνητο και φαινόταν πολύ ανήσυχος. Παράλληλα, με το ένα του χέρι έκανε ύποπτες κινήσεις. Ενόψει των πιο πάνω, οι αστυνομικοί, με χρήση ροπάλου, έσπασαν το γυαλί του αυτοκινήτου και o Anousheh εξήλθε. Κατά την έρευνα που ακολούθησε, ανευρέθηκε μικρή ποσότητα μεθαμφεταμίνης για την κατοχή της οποίας ο Anousheh συνελήφθη. Περί τις 21:00, ο Anousheh οδηγήθηκε στα γραφεία της ΥΚΑΝ για περαιτέρω διερεύνηση. Την ίδια ημέρα, μεταξύ 21:40-21:50, μέλη της ΥΚΑΝ μετέβηκαν με τον Anousheh σε συγκεκριμένη οδό, ώστε ο τελευταίος να υποδείξει οικία, όπου βρίσκονταν προσωπικά του αντικείμενα. Περί τις 21:50 ο Anousheh μεταφέρθηκε πίσω στα γραφεία της YKAN, όπου μεταξύ των ωρών 22:00 22:40 και με τη βοήθεια διερμηνέα, έδωσε θεληματική κατάθεση, στην οποία ομολόγησε ότι η ανευρεθείσα ποσότητα μεταμφεταμίνης προοριζόταν για δική του χρήση (βλ. Τεκμήρια 14 και 15). Μεταξύ 23:25 - 23:35 της ίδιας ημέρας, ο Anousheh κατηγορήθηκε γραπτώς. Περί τις 23:40, οι Αστ.3437 και Αστ.3669 (ΜΚ1 και ΜΚ5), έλαβαν οδηγίες να μεταφέρουν τον Anousheh, από τα γραφεία της ΥΚΑΝ, στα κρατητήρια της ΑΔΕ Λεμεσού, ώστε να τεθεί υπό κράτηση. Υπεύθυνος των κρατητηρίων, κατ' εκείνο το χρονικό σημείο, ήταν ο Λοχ.2982 (ΜΚ8). Ο Anousheh, μεταφέρθηκε στα κρατητήρια περί τις 23:
  3. Μετά από 2-3 λεπτά, ενώ οι ΜΚ1 και ΜΚ5 ετοιμάζονταν να αναχωρήσουν, ο ΜΚ8 τους είπε ότι ο Anousheh φαινόταν άρρωστος και τους ζήτησε να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο. Ο MK1 είπε στον ΜΚ8 ότι είχαν οδηγίες να μεταβούν σε άλλη επιχείρηση της ΥΚΑΝ και ότι έπρεπε να διευθετήσει το θέμα με τους προϊστάμενους τους. Ακολούθησαν επικοινωνίες του ΜΚ8 με τον υπεύθυνο κλιμακίου της ΥΚΑΝ και με τον Κατηγορούμενο για τις οποίες θα γίνει αναφορά κατά την παράθεση όσων είπαν οι μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου. Στο παρόν στάδιο αρκούμαι να αναφέρω ότι, σε κάποιο χρονικό σημείο, ενώ ο Anousheh βρισκόταν στον χώρο του επισκεπτηρίου των κρατητηρίων, έπεσε στο έδαφος, κάνοντας σπασμωδικές κινήσεις και έβγαζε αφρούς. Στις 02:49 κλήθηκε ασθενοφόρο, το οποίο κατέφθασε στις 03:
  4. Κατά την 1η εξέταση του Anousheh από νοσηλευτικό προσωπικό, διαπιστώθηκε ότι αυτός δεν είχε πίεση, παλμό, ή αναπνοές. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου στις 03:14 την φροντίδα του ανέλαβε ιατρός πρώτων βοηθειών (βλ. Τεκμήριο 48). Στις 3:25 της 3.1.2014 διαπιστώθηκε ο θάνατος του. Την ίδια μέρα διενεργήθηκε νεκροψία στη σορό. Εντός του στομάχου του, εντοπίστηκε πλαστική σακούλα, που περιείχε κρυσταλλική ουσία, η οποία, όπως διαπιστώθηκε, ήταν μεθαμφεταμίνη βάρους 48 γραμμαρίων (βλ. Τεκμήριο 10). Οι τοξικολογικές εξετάσεις σε βιολογικά δείγματα που είχαν ληφθεί από τον Anousheh έδειξαν ότι στον οργανισμό του υπήρχε μεθαμφεταμίνη (βλ. Τεκμήριο 10). Αιτία θανάτου ήταν το οξύ πνευμονικό οίδημα (βλ. Τεκμήριο 51). Όλα τα πιο πάνω προκύπτουν αναντίλεκτα, είτε μέσα από, κοινώς κατατεθέντα, παραδεκτά γεγονότα, είτε μέσα από όσα δεν έτυχαν αμφισβήτησης κατά την ακροαματική διαδικασία. Τα έχω παραθέσει εξ αρχής, ώστε να περιορίσω την παράθεση μαρτυρίας των μαρτύρων που κατέθεσαν δια ζώσης, στα απολύτως αναγκαία. Θα παραθέσω, κατωτέρω, τα βασικά σημεία της μαρτυρίας των μαρτύρων που κάλεσε η Κατηγορούσα Αρχή, όχι όμως με τη σειρά που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά με τη σειρά που θεωρώ ότι θα καθιστά ευχερέστερη την παρακολούθηση των επιδίκων θεμάτων. Ο Υπαστυνόμος Θέμης Αθανασίου (πρώην Α/Λοχ.4700) (ΜΚ4), κατά τον ουσιώδη χρόνο, υπηρετούσε ως Βοηθός Υπεύθυνος στο Κλιμάκιο της ΥΚΑΝ Λεμεσού. Αναφέρθηκε στην ανακοπή, σύλληψη και μεταφορά του Anousheh στα γραφεία της YKAN. Ήταν το πρόσωπο που έδωσε οδηγίες να μεταφερθεί στα κρατητήρια της ΑΔΕ Λεμεσού και σύμφωνα με αυτόν, ο Anousheh φαινόταν καλά στην υγεία του. Στις 3.1.2014 και ώρα 12:20 του τηλεφώνησε ο ΜΚ8 ζητώντας του να πάνε μέλη της ΥΚΑΝ να τον παραλάβουν γιατί δεν ήταν καλά. Ο ΜΚ4 τον ρώτησε τι εννοεί με την αναφορά του ότι ο Anousheh δεν είναι καλά και αν ενημέρωσε τον Κατηγορούμενο. Ο ΜΚ8 απάντησε ότι έχει άλλον κρατούμενο στο νοσοκομείο και δεν μπορεί να μεταφέρει τον Anousheh. Δεν έδωσε λεπτομέρειες για την κλινική κατάσταση του Anousheh, παρά το ότι ο ΜΚ4 τον ρώτησε επανειλημμένα. Τότε, ο ΜΚ4 του ανάφερε ότι, λόγω άλλων υποθέσεων, δεν ήταν εφικτό να βοηθήσει για τη μεταφορά στο νοσοκομείο και κάλεσε τον ΜΚ8 να μιλήσει με τον Κατηγορούμενο. Αμέσως μετά, ο ΜΚ4 επικοινώνησε με τον Κατηγορούμενο τον οποίον και ενημέρωσε για όσα τον πληροφόρησε ο ΜΚ8 καθώς και ότι, ενόσω ο Anousheh βρισκόταν στα γραφεία της ΥΚΑΝ, ήτοι μέχρι τις 23:45, δεν είχε πρόβλημα υγείας, συμπεριφερόταν φυσιολογικά και δεν ζήτησε να πάει σε νοσοκομείο. Ο ΜΚ4 είπε επίσης στον Κατηγορούμενο ότι ο ΜΚ8 δεν περιέγραψε κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα υγείας. Περί τις 00:35, ο ΜΚ8 τηλεφώνησε ξανά στον ΜΚ4 και του είπε ότι ο Anousheh δεν ήταν καλά στην υγεία του. Ο ΜΚ4 του είπε να καλέσει ασθενοφόρο και ο ΜΚ8 έκλεισε το τηλέφωνο. Ο ΜΚ4 ενημέρωσε και πάλι τον Κατηγορούμενο. Μετά τις 12:35 δεν υπήρξε άλλη επικοινωνία με τον ΜΚ
  5. Ο Λοχ.3430 Ε. Παπαελισσαίου (ΜΚ2) ήταν αστυνομικός της ΥΚΑΝ, που έλαβε θεληματική κατάθεση από τον Anousheh (βλ. Τεκμήρια 14 και 15). Σύμφωνα με τον ΜΚ2, μετά το πέρας της κατάθεσης, ρώτησε τον Anousheh, αν ήθελε οτιδήποτε πριν μεταφερθεί στα κρατητήρια της ΑΔΕ Λεμεσού. Αυτός ζήτησε νερό και πανατολ, επικαλούμενος πονοκέφαλο. Ο ΜΚ2 παρέδωσε στον Anousheh δύο πανατόλ και ο τελευταίος τα κατάποσε. Καθ' όλη τη διάρκεια που ο ΜΚ2 είχε επαφή με τον Anousheh, ήτοι μέχρι και τις 23:35, αυτός ήταν καλά στην υγεία και στη συμπεριφορά του, πλην της αναφοράς για πονοκέφαλο. Ο Αναπληρωτής Ανώτερος Υπαστυνόμος Οδυσσέως (ΜΚ3), κατά τον επίδικο χρόνο, ήταν υπεύθυνος του κλιμακίου ΥΚΑΝ Λεμεσού. Περί τις 20:00 της 2.1.2014, ενημερώθηκε για την σύλληψη του Anousheh. Είδε τον Anousheh, όταν αυτός μεταφέρθηκε στην ΥΚΑΝ και όπως είπε, αυτός φαινόταν σε καλή κατάσταση, δεν έφερε οποιαδήποτε κάκωση και δεν φαινόταν να αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα. Μετά το πέρας της θεληματικής του κατάθεσης, ζήτησε ένα ποτήρι νερό και δυο παυσίπονα. Γύρω στις 23:00-23:10, ο ΜΚ3 εγκατέλειψε τα γραφεία της ΥΚΑΝ για την οικία του. Σύμφωνα με τον ΜΚ3, κατά την αποχώρηση του, ο Anousheh ήταν σε καλή κατάσταση, δεν φαινόταν να αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα, ήταν συνεργάσιμος και επικοινωνούσε πλήρως μαζί τους. Περαιτέρω, δεν επικαλέστηκε προβλήματα υγείας, πέρα από τον πονοκέφαλο, ούτε ζήτησε να μεταφερθεί σε γιατρό. Εάν εξέφραζε τέτοια επιθυμία, θα μεταφερόταν άμεσα στο νοσοκομείο από μέλη της ΥΚΑΝ. Οι Αστ.3437 (ΜΚ1) και Αστ.3669 (ΜΚ5) ήταν οι αστυνομικοί που ανέλαβαν τη μεταφορά του Anousheh, από την ΥΚΑΝ στα κρατητήρια της ΑΔΕ Λεμεσού. Και οι δύο είπαν ότι αυτός επικοινωνούσε κανονικά με το περιβάλλον, δεν παρουσίασε εικόνα ανθρώπου που να αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας και ουδέποτε ανάφερε ότι ήθελε να μεταβεί για εξέταση στο νοσοκομείο. Είπαν επίσης ότι ουδέποτε τον είδαν να κρατά το κεφάλι του σε κατάσταση πανικού, ή να πέφτει στο έδαφος. Ο ΜΚ5 είπε ότι εισήλθε με τον Anousheh στο δωμάτιο παραλαβής κρατουμένων και αφού υπέγραψε σχετικό έντυπο, ο Ε/Αστ.6211 (ΜΚ6) παρέλαβε τον Anousheh και άρχισε να καταγράφει την περιουσία του. Σύμφωνα με τους ΜΚ1 και ΜΚ5, κατά την αναχώρηση τους από τα κρατητήρια, ο ΜΚ8 τους είπε ότι ο Anousheh φαινόταν άρρωστος και τους είπε να τον μεταφέρουν στο Νοσοκομείο. Ο ΜΚ1 του απάντησε ότι είχαν οδηγίες να μεταβούν σε προγραμματιζόμενη έρευνα και του ζήτησαν να συζητήσει το θέμα με τους προϊστάμενους τους. Ο ΜΚ8 ανάφερε στον ΜΚ1 ότι θα συνομιλούσε με τους προϊστάμενους τους και έτσι, οι ΜΚ1 και ΜΚ5 αποχώρησαν. Ο Νίκος Γιάννακας (ΜΚ8) ήταν, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ο Λοχ.
  6. Αυτός υιοθέτησε τις καταθέσεις που είχε δώσει για την παρούσα υπόθεση. Όπως είπε, περί τις 23:50, οι ΜΚ1 και ΜΚ5 μετέφεραν στον σταθμό τον Anousheh, ο οποίος βρισκόταν σε έξαλλη κατάσταση και κατάσταση πανικού, ήτοι κρατούσε το κεφάλι με τα χέρια, έπεφτε στο έδαφος και έλεγε ασυναρτησίες. Η επικοινωνία μαζί του ήταν αδύνατη. Ο ΜΚ8 διέταξε τον ΜΚ5 να μεταφέρει τον Anousheh στο νοσοκομείο γιατί η κράτηση του στο κρατητήριο είναι προβληματική και αδύνατη. Ο ίδιος δεν μπορούσε να τον μεταφέρει γιατί δεν διέθετε όχημα, ούτε προσωπικό. Ο ΜΚ5 απάντησε ότι αδυνατεί να τον μεταφέρει λόγω κωλύματος. Έτσι, ο ΜΚ8 ενημέρωσε τηλεφωνικώς τον Κατηγορούμενο και του ζήτησε να δώσει οδηγίες για την μεταφορά του Anousheh στο νοσοκομείο. Ο Κατηγορούμενος καθυστερούσε να απαντήσει θετικά στο αίτημα του και έτσι ο ΜΚ8 ζήτησε από τον ΜΚ4 να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο, αλλά ούτε από αυτόν υπήρξε θετική ανταπόκριση. Περί τις 00:50, ο ΜΚ8 ζήτησε ξανά βοήθειά από τον Κατηγορούμενο για μεταφορά του Anousheh στο νοσοκομείο, χωρίς θετική ανταπόκριση. Περί τις 01:28 ενημέρωσε εκ νέου την ΥΚΑΝ και τον Κατηγορούμενο και πάλι χωρίς θετική ανταπόκριση. Περί τις 02:40, ο ΜΚ8 έλαβε οδηγίες από τον Κατηγορούμενο να καταχωρήσει τον Anousheh στα μητρώα του σταθμού για εισαγωγή στα κρατητήρια, διότι η μεταφορά στο νοσοκομείο δεν ενδείκνυται λόγω κινδύνου απόδρασής. Κατά τον ΜΚ8, ο Κατηγορούμενος δεν πίστευε όσα του έλεγε ο πρώτος και του είπε ότι ο Anousheh κάνει θέατρο. Στις 02:50 ο Anousheh δεν ανταποκρινόταν και έτσι ο ΜΚ8, κάλεσε ασθενοφόρο για μεταφορά του στο νοσοκομείο. Τέλος, ο ΜΚ8 είπε ότι σύμφωνα με τις οδηγίες, η μεταφορά ενός κρατουμένου στο νοσοκομείο και μάλιστα τη νύχτα, γίνεται πάντα με οδηγίες του Αξιωματικού Υπηρεσίας, ο οποίος ορίζει το αστυνομικό όχημα και τη συνοδεία. Αντεξεταζόμενος, ο ΜΚ8 είπε ότι δεν θυμάται κατά πόσον ο Κατηγορούμενος τον ρώτησε αν ο Anousheh ζήτησε να πάει σε γιατρό, ή αν έφερε εμφανείς κακώσεις. Ούτε θυμόταν αν οι οδηγίες του Κατηγορούμενου ήταν να γίνει εισαγωγή. Δεν απέκλεισε να δόθηκαν τέτοιες οδηγίες στις 00:
  7. Γενικά, ο ΜΚ8 δεν θυμόταν πολλά από όσα έγιναν εκείνο το βράδυ. Είπε ότι όσα δεν αναφέρονται στην κατάθεση του, δεν μπορεί να τα θυμάται. Έτσι, δε θυμόταν βασικές λεπτομέρειες, όπως ποια ώρα είχε δώσει οδηγίες να γίνει εισαγωγή του Anousheh στα κρατητήρια. Δεν απέκλεισε να είχε δώσει οδηγίες για εισαγωγή εξ αρχής και μετά, όταν είδε την κατάσταση του Anousheh, να διέταξε να σταματήσει η διαδικασία. Σε ερώτηση ποιος έδωσε στον Anousheh σοκολάτα, ο MK8 δεν θυμόταν. Ούτε θυμόταν αν ο ΜΚ6 ζήτησε από τον Anousheh να του δώσει τα δέματα των παπουτσιών του, πράγμα που έπραξε. Δεν το αμφισβήτησε όμως. Στη συνέχεια αναδιατύπωσε λέγοντας ότι ίσως να του τα αφαίρεσε από μόνος του κάποιος αστυνομικός. Τέλος, ο ΜΚ8 είπε ότι ο Αστ.307, ο οποίος βρισκόταν στο νοσοκομείο με άλλον κρατούμενο επέστρεψε περί τις 01:30 και ήταν στη διάθεσή του ΜΚ8 για να ξαναπάει στο νοσοκομείο. Σε ερώτηση γιατί δεν κάλεσε ο ίδιος ασθενοφόρο, είπε ότι περίμενε ότι θα έρθουν να παραλάβουν τον Anousheh, εκείνοι που τον έφεραν, ήτοι τα μέλη της ΥΚΑΝ. Σε ερώτηση για ποιο λόγο έκανε, εν τέλει, την εισαγωγή, είπε ότι είχε πάρει σχετικές οδηγίες από τον Κατηγορούμενο να το κάνει με την προϋπόθεση ότι θα έστελναν ασθενοφόρο να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο, συνοδεία αστυνομικών. Ο Ε/Αστ.6211 Θ. Ιωάννου (ΜΚ6), κατά τον ουσιώδη χρόνο, υπηρετούσε στα κρατητήρια της ΑΔΕ Λεμεσού. Είπε ότι, με το που είδε τον Anousheh, διαπίστωσε ότι αυτός βρισκόταν σε έξαλλη κατάσταση και πανικό. Εξειδικεύοντας τι εννοεί με αυτές τις αναφορές, είπε ότι ήταν ανήσυχος και κρατούσε το κεφάλι του βλέποντας ανήσυχα, δεξιά και αριστερά, ενώ κάθε επικοινωνία μαζί του ήταν αδύνατη. Κατόπιν οδηγιών του ΜΚ8, ο ΜΚ6 προέβη σε σωματικό έλεγχο, ζητώντας από τον Anousheh να ανοίξει τα χέρια του και να αφαιρέσει τα δέματα των παπουτσιών του, κάτι που αυτός έπραξε. Δυνάμει οδηγιών του ΜΚ8, ο ΜΚ6 δεν μετέφερε τον Anousheh στο κρατητήριο, αλλά τον άφησε στον χώρο του επισκεπτηρίου, όπου θα είχε συνεχή οπτική επαφή. Ενώ ο Anousheh βρισκόταν στον χώρο του επισκεπτηρίου, o MK6 τον ρώτησε αν θέλει κάτι να πιει και ο τελευταίος απάντησε καταφατικά. Έτσι, ο ΜΚ6 του έδωσε νερό. Μετά από 1-2 λεπτά, ο Anousheh ζήτησε και έφαγε μισή σοκολάτα. Περί τις 02:10, ο ΜΚ6 πήρε οδηγίες από τον ΜΚ8 να καταχωρήσει τον Anousheh ως κρατούμενο στα μητρώα του σταθμού. Ενώ ο ΜΚ6 ασχολείτο με την καταχώρηση του Anousheh στα μητρώα, άκουσε θόρυβο στο δωμάτιο του επισκεπτηρίου. Έτρεξε και είδε τον Anousheh να είναι ανάσκελα στο πάτωμα, κάνοντας σπασμωδικές κινήσεις και να βγάζει αφρούς. Ο ΜΚ8 κάλεσε αμέσως ασθενοφόρο, το οποίο αφίχθηκε περί τις 3:
  8. Από τις 23:45 μέχρι και την ώρα που τον βρήκαν αναίσθητο, ο Anousheh δεν ζήτησε ιατρική περίθαλψη. Η Αστ.3403 Φ. Καρακαατσάνη (ΜΚ7), υπηρετούσε επίσης στα κρατητήρια όπου, μεταξύ άλλων, ασχολείτο με καταχωρήσεις στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Αυτή είπε ότι με την άφιξη του Anousheh στα κρατητήρια, αυτός βρισκόταν σε κατάσταση κρίσης και πανικού, ήτοι ήταν ανήσυχος, κρατούσε το κεφάλι του και το κινούσε δεξιά και αριστερά. Ουδέποτε όμως τον άκουσε να ζητά να πάει στον γιατρό. Η ΜΚ7 ήταν παρούσα όταν ο ΜΚ8 μιλούσε με τον Κατηγορούμενο και τον υπεύθυνο της ΥΚΑΝ και αντιλήφθηκε ότι αυτοί αρνούντο να μεταφέρουν τον Anousheh σε γιατρό. Σε κάποιο στάδιο της δόθηκαν οδηγίες από τον ΜΚ8 να προβεί σε καταχωρήσεις που αφορούσαν τον Anousheh στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. (βλ. Τεκμήριο 35). O Υπαστυνόμος Κουτρουζάς (ΜΚ9), κατά τον επίδικο χρόνο, εκτελούσε καθήκον Επόπτη Ασφαλείας στη Λεμεσό. Στις 23:30 επισκέφθηκε τα κρατητήρια ΑΔΕ Λεμεσού για έλεγχο. Κατά την παρουσία του, προσήλθαν οι ΜΚ1 και ΜΚ5, οι οποίοι συνόδευαν τον Anousheh. Ο τελευταίος οδηγήθηκε στον προθάλαμο των κρατητηρίων και κάθισε για ολοκλήρωση της διαδικασίας εισαγωγής του στα κρατητήρια. Σύμφωνα με τον ΜΚ9, αυτός φαινόταν ανήσυχος, αλλά δεν έφερε σημάδια εξωτερικής κάκωσης. Κατά χρονικά διαστήματα, κρατούσε το κεφάλι με τα χέρια, το βλέμμα του ήταν απλανές και δήλωνε ανυπομονησία. Ζήτησε δε από τον Αστ.670 σοκολάτα και ο Αστ.670 του έδωσε. Όταν ο ΜΚ8 ζήτησε από τα μέλη της ΥΚΑΝ, να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο, ο ΜΚ9 επέστησε την προσοχή του ΜΚ8, όπως κατά την μεταφορά, προβεί στη χρήση χειροπεδών, για αποτροπή ενδεχόμενου απόδρασης. Ο ΜΚ8 είπε ότι θα το πράξει και ότι θα αναμένει την επιστροφή του αστυφύλακα που είχε μεταφέρει άλλον κρατούμενο στο νοσοκομείο και εν συνεχεία θα μεριμνήσει για τη μεταφορά του Anousheh καθότι, ως ανέφερε, η ΥΚΑΝ αδυνατούσε να ανταποκριθεί. Περί τις 23:55, ο ΜΚ9 αναχώρησε από τον σταθμό. Εκείνη την στιγμή, ο Anousheh καθόταν στον προθάλαμο των κρατητηρίων και εξακολουθούσε να δείχνει ανήσυχος. Περί τις 00:50 της 3.1.2014, ο ΜΚ9 συνομίλησε με τον Κατηγορούμενο και του επεσήμανε ότι σε περίπτωση μεταφοράς του Anousheh στο νοσοκομείο, ληφθούν μέτρα για αποφυγή απόδρασης. Αντεξεταζόμενος, ο ΜΚ9 είπε ότι ουδέποτε είδε τον Anousheh να πέφτει στο έδαφος, ή να κοιτάζει δεξιά, αριστερά και να είναι έξαλλος. Είπε επίσης ότι ο ΜΚ8 ενίστατο να παραλάβει τον Anousheh από την ΥΚΑΝ. Επειδή όμως η ΥΚΑΝ αδυνατούσε, εκείνη τη στιγμή, να μεταφέρει τον Anousheh στο νοσοκομείο, o MK8 είπε ότι με την επιστροφή του Αστ.307 από το νοσοκομείο, όπου συνόδευε άλλον κρατούμενο, θα διευθετούσε ο ίδιος τη μεταφορά του Anousheh. Τελευταίος, κατέθεσε στο Δικαστήριο ο Αστυνόμος Α', Μούης (ΜΚ10 ο οποίος, κατά τον επίδικο χρόνο, ήταν ο υπεύθυνος του Κεντρικού Αστυνομικού Σταθμού Λεμεσού, όπου στεγάζονται τα κρατητήρια της ΑΔΕ Λεμεσού. Ο ΜΚ10 υιοθέτησε σημείωμα που ετοίμασε ο ίδιος και παρουσίασε σχετικές αστυνομικές διατάξεις. Σύμφωνα λοιπόν με τον ΜΚ10, τα Αστυνομικά Κρατητήρια της ΑΔΕ Λεμεσού επανδρώνονται από 24 μέλη της αστυνομίας που εργάζονται με σύστημα αλλαγών. Σε κάθε αλλαγή υπηρετούν 6 μέλη, μεταξύ των οποίων και ένας Λοχίας, ο οποίος εκτελεί χρέη υπευθύνου κρατητηρίων. Ο ΜΚ10 εξήγησε τη διαδικασία εισαγωγής ενός προσώπου στα κρατητήρια. Αναφορικά με την ιατρική εξέταση κρατουμένων, είπε ότι εφαρμόζονται οι πρόνοιες της Α.Δ 5/3 (βλ. Τεκμήριο 55), όπου αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι σε περίπτωση που ένας κρατούμενος επιλέγει να εξεταστεί ή και να τύχει περίθαλψης, αποτελεί υποχρέωση του υπευθύνου κρατητηρίου να προβαίνει στις αναγκαίες διευθετήσεις για την πραγματοποίηση τους το συντομότερο δυνατό είτε στο κρατητήριο, είτε σε κρατικό νοσοκομείο, ανάλογα με το τι απαιτεί η κατάσταση της υγείας του κρατουμένου. Ο ΜΚ10 είπε ότι η πρακτική που ακολουθείται, σύμφωνα με πάγιες οδηγίες της Διεύθυνσης, όταν πρόσωπο που βρίσκεται υπό κράτηση ασθενήσει και επιθυμεί ή ενδείκνυται να εξεταστεί από γιατρό, είναι να γίνεται από τον επί καθήκοντι υπεύθυνο κρατητηρίων διευθέτηση για τη μεταφορά στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού για εξέταση. Προς τον σκοπό αυτό ενημερώνεται o Αξιωματικός Υπηρεσίας, ο οποίος κάνει διευθετήσεις για μεταφορά του ασθενούς στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού με περίπολο του ΟΥΛΑΕ, συνοδεία μέλους του τμήματος κρατητηρίων. Στις περιπτώσεις που κρίνεται αναγκαία η μεταφορά με ασθενοφόρο, ενημερώνεται σχετικά o Αξιωματικός Υπηρεσίας και γίνονται οι αναγκαίες διευ0ετήσεις. Για πρόσωπα που συνελήφθησαν και χρήζουν ιατρικής εξέτασης, πριν αυτά τεθούν υπό κράτηση στα αστυνομικά κρατητήρια, οι οδηγίες της Διεύθυνσης είναι ότι ευθύνη να διευθετήσουν την μεταφορά στο νοσοκομείο έχει το τμήμα που προέβη στην σύλληψη. Σε σχετική ερώτηση κατά την αντεξέταση, ο ΜΚ10 είπε ότι η ενημέρωση του αξιωματικού υπηρεσίας όταν ένας κρατούμενος χρήζει ιατρικής περίθαλψης, είναι μια πρακτική που ακολουθείτο τη δεδομένη περίοδο, καθότι δεν υπήρχε προσωπικό κατά τις βραδινές ώρες. Δεν είναι κάτι που προνοείται στις αστυνομικές διατάξεις. Συμφώνησε απόλυτα ότι τίποτε δεν απέκλειε τον υπεύθυνο των κρατητηρίων να καλέσει ασθενοφόρο όταν και εφόσον έκρινε ότι ένας κρατούμενος έπρεπε να τύχει ιατρικής περίθαλψης. Ήταν σαφής ότι υπεύθυνος των κρατητηρίων, ο οποίος ήταν παρών, έβλεπε και μπορούσε να κρίνει την κατάσταση, είχε υποχρέωση, εάν λάμβανε αίτημα από τον κρατούμενο για ιατρική φροντίδα ή επιβαλλόταν όπως ο κρατούμενος τύχει ιατρικής φροντίδας, να κάνει σχετικές ενέργειες για τη μεταφορά του στο νοσοκομείο. Άφησα για το τέλος το περιεχόμενο της κατάθεσης του Κατηγορουμένου (βλ. Τεκμήριο 4), η οποία κατατέθηκε, εκ συμφώνου, ως προς το γεγονός της λήψης της. Στην κατάθεση του λοιπόν, ο Κατηγορούμενος είπε ότι γύρω στα μεσάνυχτα της 2 προς 3 Ιανουαρίου του 2014, του τηλεφώνησε ο ΜΚ8 και του ανέφερε ότι μέλη της ΥΚΑΝ μετέφεραν στα κρατητήρια έναν κρατούμενο, τον οποίο δεν ήθελε να παραλάβει καθότι ήταν ανήσυχος, δε συνεργάζεται, δεν μιλά και πρέπει να μεταφερθεί για εξέταση στο νοσοκομείο. Ο Κατηγορούμενος ρώτησε τον ΜΚ8 αν ο κρατούμενος είχε κάποιο εμφανές κτύπημα, ή αν ζήτησε ο ίδιος να μεταφερθεί σε νοσοκομείο και έλαβε αρνητική απάντηση. Τότε, ο Κατηγορούμενος είπε στον ΜΚ8 ότι, με βάση όσα του ανέφερε, δε δικαιολογείται η μεταφορά στο νοσοκομείο και ζήτησε από τον ΜΚ8 να παραλάβει κανονικά τον κρατούμενο. Ο ΜΚ8 αρνήθηκε και είπε να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο μέλη της ΥΚΑΝ και μετά θα τον παραλάβει. Ο Κατηγορούμενος του είπε ξανά να τον παραλάβει και ότι με την πρώτη ευκαιρία θα πραγματοποιείτο η μεταφορά του στο νοσοκομείο. Λίγο μετά, ο Κατηγορούμενος δέχθηκε τηλεφώνημα από τον ΜΚ4, ο οποίος του ανάφερε ότι ο ΜΚ8 είχε τηλεφωνήσει και σε εκείνον, λέγοντας του ότι δεν παραλαμβάνει τον κρατούμενο ζητώντας του να μεριμνήσει για την μεταφορά του στο νοσοκομείο. Τότε, ο Κατηγορούμενος τηλεφώνησε ξανά στον ΜΚ8 και επανέλαβε τις οδηγίες προς αυτόν να παραλάβει κανονικά τον κρατούμενο. Παράλληλα, του ζήτησε να περιγράψει την κατάσταση του κρατουμένου. Ο ΜΚ8 είπε ότι δεν μιλά και δε συνεργάζεται ώστε να υπογράψει τα δικαιώματα του, χωρίς να αναφέρει οτιδήποτε άλλο που να δεικνύει ότι η κατάσταση του ήταν τέτοια που να χρήζει μεταφοράς στο νοσοκομείο. Περί τις 01:00 επισκέφθηκε το ΚΕΜ ο ΜΚ9, τον οποίο ο Κατηγορούμενος ενημέρωσε για όσα προηγήθηκαν με τον ΜΚ
  9. Ο Κατηγορούμενος επικοινώνησε ξανά με τον ΜΚ4 για να ενημερωθεί για την κατάσταση του κρατουμένου, ενόσω αυτός βρισκόταν στα γραφεία της ΥΚΑΝ. Ο ΜΚ4 τον ενημέρωσε ότι ο κρατούμενος ήταν συνεργάσιμος και ότι παραπονέθηκε μόνο για το ότι πονούσε το κεφάλι του και ζήτησε πανατόλ τα οποία του δόθηκαν. Τέλος, ο Κατηγορούμενος είπε ότι είχε ενημερωθεί από τον Αστ.1156 ότι κατά την παρουσία του στα κρατητήρια αντιλήφθηκε ότι ο εν λόγω κρατούμενος ζήτησε σοκολάτα, κάτι που στην αντίληψη του κατηγορουμένου, δείκνυε ότι επικοινωνούσε, παρά το ότι ο ΜΚ8 του είχε πει το αντίθετο. Μετά το κλείσιμο της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής, ο Κατηγορούμενος μέσω του ευπαιδεύτου συνηγόρου του, εισηγήθηκε, ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Αντίθετη ήταν η θέση του συνηγόρου της Kατηγορούσας Aρχής. Όσα ανέφεραν οι δύο πλευρές είναι καταγραμμένα στα πρακτικά και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Οι παράμετροι, οι οποίες καθορίζουν την ύπαρξη ή όχι εκ πρώτης όψεως υπόθεσης έχουν τεθεί στην Αζίνας ν. Δημοκρατίας

(1981)2 Α.Α.Δ. Από την νομολογία προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται από αυτό το στάδιο όταν: (α) Δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ' αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Το Δικαστήριο, στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά κρίνει τα γεγονότα της υπόθεσης με αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων (εξ όψεως) και χωρίς να υπεισέρχεται στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και στη βαρύτητα που μπορεί να αποδοθεί στη μαρτυρία τους έργο που ανάγεται στο τελικό στάδιο όταν όλη η μαρτυρία είναι ενώπιον του. Σε διαφορετική περίπτωση είναι δυνατό, η αξιολόγηση να δημιουργήσει προκατάληψη εναντίον του κατηγορουμένου. Εξετάζεται επομένως μόνο an αντικειμενικά κρινόμενη η μαρτυρία δικαιολογεί την κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση. Η μαρτυρία για την Κατηγορούσα Αρχή λαμβάνεται υπόψη στο απόγειο της (βλ. R. v. Galbraith
(1981)2 All ER 1060, 1062). Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Το βάρος απόδειξης που έχει η Κατηγορούσα Αρχή σε αυτό το στάδιο είναι διαφορετικό από αυτό που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στο στάδιο αυτό είναι αρκετό να παρουσιαστεί μαρτυρία τέτοιας φύσεως, από την οποία προκύπτει υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Θεοδώρου
(2002)2 Α.Α.Δ 9). Ο Κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο σε περίπτωση που η κατηγορούσα αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη μια πραγματική δυνατότητα, αν δε δοθεί από αυτόν εξήγηση, αλλιώς ο κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπίσει τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει ατέλειες που υπάρχουν στη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής. Με τα πιο πάνω κατά νου, στρέφομαι στην παρούσα υπόθεση. Το άρθρο 134 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154 προνοεί τα ακόλουθα: «Δημόσιος λειτουργός που εσκεμμένα παραμελεί την εκτέλεση καθήκοντος, το οποίο έχει σύμφωνα με το νόμο υποχρέωση να εκτελέσει, είναι ένοχος πλημμελήματος, νοουμένου ότι η εκτέλεση τέτοιου καθήκοντος δεν θα επιφέρει μεγαλύτερο κίνδυνο από εκείνο τον οποίο θα αναμενόταν να αντιμετωπίσει άνθρωπος συνηθισμένου σθένους και ενεργητικότητας». Έπεται ότι συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι:
  1. Ο Κατηγορούμενος να είναι δημόσιος λειτουργός,
  2. Οτι, δυνάμει συγκεκριμένου νόμου, έχει υποχρέωση να εκτελέσει συγκεκριμένο καθήκον
  3. Οτι, εσκεμμένα, παραμέλησε να εκτελέσει το εν λόγω καθήκον. Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι ο Κατηγορούμενος ήταν, κατά τον ουσιώδη χρόνο, δημόσιος λειτουργός. Παρέμεινε όμως άγνωστος ο Νόμος που, κατά την Κατηγορούσα Αρχή, δημιουργεί το καθήκον που, ως του αποδίδεται, παρέλειψε να εκτελέσει. Στην έκθεση αδικήματος δε γίνεται αναφορά σε οποιοδήποτε διάταξη νόμου πέρα από το άρθρο 134 του Κεφ.
  4. Είναι, θεωρώ, εύστοχη η παραπομπή του συνηγόρου υπεράσπισης στην υπόθεση Λεωνίδου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 85/2020 ημερομηνίας 28.6.2021, όπου ο Εφεσείων, κατηγορείτο, μεταξύ άλλων, για παραμέληση υπηρεσιακού καθήκοντος, επί τω ότι, ενώ ήταν Διευθυντής Τμήματος Πολιτικής Αεροπορίας, κατήρτισε πλαστό έγγραφο για να καλύψει κενά που υπήρχαν στην διαδικασία διορισμού ιατρών εξεταστών - Αεροπορικής Ιατρικής. Το πρωτόδικο Δικαστήριο καταδίκασε τον εφεσείοντα για το αδίκημα του άρθρου 134 του Κεφ.154, κάνοντας αναφορά και στο άρθρο 60
(2)(ε) του περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου Ν.1/90, το οποίο προνοεί ότι κάθε δημόσιος υπάλληλος οφείλει vα μηv εvεργεί ή να παραλείπει ή συμπεριφέρεται με τρόπo πoυ δυvατόv vα δυσφημήσει τo κύρoς της δημόσιας υπηρεσίας ή τη θέση τoυ ειδικά, ή πoυ δυvατόv vα τείvει σε κλovισμό της εμπιστoσύvης τoυ κoιvoύ στη δημόσια υπηρεσία. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η αναφορά στο εν λόγω άρθρο του Ν.1/1990, επί του οποίου ουδέποτε η Κατηγορούσα Αρχή βάσισε την κατηγορία, ήταν αδικαιολόγητη. Κατ' αναλογία των πιο πάνω, έχω την άποψη ότι ούτε στην παρούσα υπόθεση, ενδείκνειται η αναφορά στο άρθρο 24 του περί Αστυνομίας Νόμου Ν.73(Ι)/2004 που προνοεί για την υποχρέωση κάθε μέλους της Αστυνομίας να ασκεί τέτοιες εξουσίες και εκτελεί τέτοια καθήκοντα που ανατίθενται ή επιβάλλονται βάσει οποιουδήποτε νόμου και υπακούει σε όλες τις νόμιμες διαταγές σε σχέση με την άσκηση του αξιώματός του, τις οποίες δύναται από καιρό σε καιρό να λαμβάνει από τους ανωτέρους του στην Αστυνομία. Ακόμα όμως και να μπορούσε το Δικαστήριο να βασιστεί επί της πρόνοιας του άρθρου 24 του Ν.73(Ι)/2004, εξακολουθεί να παραμένει ασαφές το ακριβές νομικό καθήκον που ο Κατηγορούμενος παρέλειψε να εκτελέσει. Ενώπιον του Δικαστηρίου παρουσιάστηκε η Αστυνομική Διαταγή («Α.Δ») 1/54 (βλ. Τεκμήριο 54), στην οποία καθορίζονται τα καθήκοντα και οι ευθύνες των αξιωματικών υπηρεσίας. Συμφωνα με το άρθρο 2 του Ν.73(Ι)/2004: "αστυνομική διαταγή" σημαίνει οποιαδήποτε διάταξη ή διαταγή που εκδίδεται από τον Αρχηγό για την ευταξία και τη χρηστή διοίκηση της Αστυνομίας και την καθοδήγηση των μελών της Αστυνομίας κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους. Στην Α.Δ.1/54 γίνεται μεταξύ άλλων αναφορά στο ότι ο αξιωματικός υπηρεσίας έχει καθήκον για ανάληψη άμεσης και αποτελεσματικής ενέργειας για τον χειρισμό όσων συνέβηκαν στην Επαρχία του (βλ. σημείο 4
(1)(γ)), για συντονισμό ενεργειών μεταξύ διαφόρων υπηρεσιών της Επαρχίας (βλ. σημείο 4
(1)(ε)) και συντονισμό των περιπόλων καθώς και του υπόλοιπου διαθέσιμου προσωπικού, κατά τρόπο που να είναι σε θέση να δράσουν όσο το δυνατόν πιο άμεσα και αποτελεσματικά. Δεν έχει διαφανεί μέσα από την ακροαματική διαδικασία και τη μαρτυρία που προσκόμισε η Κατηγορούσα Αρχή, ποια από τις πιο πάνω πρόνοιες είναι που παρέλειψε να εφαρμόσει ο Κατηγορούμενος. Εκείνο που του αποδίδεται, με βάση τις λεπτομέρειες αδικήματος, είναι ότι παρέλειψε να φροντίσει για την μεταφορά του Anousheh στο νοσοκομείο. Δεν έχω όμως εντοπίσει πρόνοια η οποία να εναπόθετε στον Κατηγορούμενο τέτοιο καθήκον. Τουναντίον, η μαρτυρία του ΜΚ10, ήταν καταλυτική επί του εν λόγω σημείου. Αυτός ανέφερε ρητά ότι για την ιατρική εξέταση κρατουμένων, εφαρμόζονται οι πρόνοιες της Α.Δ 5/3 (βλ. Τεκμήριο 55), όπου αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι αποτελεί υποχρέωση του υπευθύνου κρατητηρίου να προβαίνει στις διευθετήσεις για την εξέταση ή περίθαλψη ενός ασθενή κρατουμένου. Το να ενημερώνεται ο αξιωματικός υπηρεσίας, ώστε να προβεί σε διευθετήσεις για την εν λόγω μεταφορά ήταν απλά μια πρακτική που καθιερώθηκε, λόγω έλλειψης προσωπικού, κυρίως κατά τις βραδινές ώρες. Δεν ήταν υποχρέωση που προέκυπτε από αστυνομική διάταξη. Πέραν όμως αυτού, ο ΜΚ10 ήταν κατηγορηματικός ότι ο υπεύθυνος των κρατητηρίων, ο οποίος ήταν παρών, έβλεπε και μπορούσε να κρίνει την κατάσταση του κρατουμένου, είχε και την υποχρέωση, να κάνει σχετικές ενέργειες για τη μεταφορά του στο νοσοκομείο. Τίποτε δεν τον εμπόδιζε να καλέσει ασθενοφόρο στην περίπτωση που έκρινε ότι η σοβαρότητα το επέβαλλε. Από την ενώπιον μου μαρτυρία προκύπτει λοιπόν ότι, ενδεχομένως, ο Κατηγορούμενος να παραμέλησε να ακολουθήσει κάποιους κανόνες πρακτικής. Είναι όμως αυτό αρκετό για να θεωρηθεί παραμέληση καθήκοντος που προκύπτει από τον Νόμο; Έχω την άποψη πως όχι. Στο σύγγραμμα, The Penal Law of India, 9th Edition, Volume II σελίδες 1369 και 1370, όπου αναλύονται οι πρόνοιες του αρθρου 166 του Ποινικού Κώδικα της Ινδίας, οι οποίες, προσομοιάζουν με τις πρόνοιες του άρθρου 134 του Κεφ.154 αναφέρονται τα εξής: «(t)he offence made punishable by the section consists in the wilfull disobedience of an express direction of law; » Στην απουσία λοιπόν σαφούς νομικής πρόνοιας, έστω υπό μορφή αστυνομικής διαταγής, η οποία να επέβαλλε στον Κατηγορούμενο να μεριμνήσει για την μεταφορά του Anousheh στο νοσοκομείο, θεωρώ ότι δεν μπορεί να υπάρξει καταδίκη στην κατηγορία που προσάπτεται. Συμπληρωματικά όμως αναφέρω ότι θα οδηγούμουν στο ίδιο αποτέλεσμα και για πρόσθετο λόγο. Το άρθρο 134 του Κεφ.154 αφορά παραμέληση καθήκοντος και άρα προϋποθέτει παράλειψη. Η ερμηνεία αυτή προκύπτει από την απόφαση Λεωνίδου (ανωτέρω), όπου το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε ότι οι λεπτομέρειες της κατηγορίας δεν έκαναν αναφορά σε παραμέληση καθήκοντος, αλλά σε θετική ενέργεια του Εφεσείοντα (κατάρτιση πλαστού εγγράφου). Κατ' επέκταση, ως εκρίθη, οι λεπτομέρειες δεν απεκάλυπταν το αδίκημα του άρθρου 134 του Κεφ.154. Εν προκειμένω, από την ενώπιον μου μαρτυρία, προκύπτει ότι ο Κατηγορούμενος δεν παρέλειψε να ενεργήσει. Κλήθηκε απλά να λάβει μια απόφαση, κάτι το οποίο και έπραξε, διατάζοντας την εισαγωγή του Anousheh στα κρατητήρια. Πρόκειται για θετική ενέργεια και όχι παράλειψη. Εξάλλου, η θετική αυτή ενέργεια περιλαμβάνεται και στις λεπτομέρειες αδικήματος επί του Κατηγορητηρίου. Το κατά πόσο η εν λόγω ενέργεια του Κατηγορουμένου ήταν ορθή ή λανθασμένη δεν είναι ζήτημα που μπορεί να εξεταστεί υπό το πρίσμα του άρθρου 134 του Κεφ.154. Και εν πάση περιπτώσει, η ορθότητα δε θα κριθεί μόνο εκ του αποτελέσματος, ήτοι του θανάτου που επακολούθησε. Θεωρώ ότι σκοπός του άρθρου 134 του Κεφ.154 δεν είναι η εξέταση της ορθότητας αποφάσεων που λαμβάνονται κατά την εκτέλεση καθήκοντος ενός δημόσιου λειτουργού, αλλά το κατά πόσον κάποιος παρέλειψε να ενεργήσει, ως ώφειλε, με βάση τον νόμο. Το ζήτημα αυτό σχετίζεται θεωρώ και το κατά πόσον ο Κατηγορούμενος ενήργησε εσκεμμένα, ζήτημα στο οποίο θα αναφερθώ αμέσως πιο κάτω. Η έννοια «εσκεμμένα» δεν περιορίζεται μόνο στη συνειδητή και ηθελημένη πράξη, αλλά εκτείνεται και σε περιπτώσεις όπου παρατηρείται απερισκεψία (recklessness) (βλ. R. v. Sheppard
(1980)3 ALL E.R. 899). Στο σύγγραμμα Archbold Criminal Pleading Evidence and Practice, 2007", παράγραφο 17-48 αναφέρεται ότι : "The majority, equated willfully with common law recklessness. In the absence of a specific decision on a specific statutory provision to the contrary, it is submitted that any provision containing the word willfully in the definition of a crime should be construed in accordance with the approach in Sheppard" Στην υπόθεση Rocky v. Αστυνομίας
(2004)2 ΑΑΔ 472 υιοθετήθηκε απόσπασμα από το σύγγραμμα Criminal Law Review
(1989)212 στο οποίο αναφέρθηκε ότι: "A requirement of knowledge is sometimes held to be satisfied by proof of "wilful blindness" as where "the defendant had deliberately shut his eyes to the obvious or refrained from inquiry because he suspected the truth but did not want to have his suspicion confirmed" Westminster City Council v. Croyalgrange
(1986)2 ALL E.R. 353 at. P. 359 (H.L.)." Το κριτήριο για απόδειξη της απερισκεψίας δεν είναι ο μέσος συνετός παρατηρητής. Το κριτήριο είναι πλέον υποκειμενικό, δηλαδή η σκέψη του δράστη κατά το χρόνο διάπραξης του αδικήματος (R. v. G.
(2003)3WhR 1060). Στρέφομαι στην παρούσα περίπτωση. Ενώπιον του Δικαστηρίου δεν παρουσιάστηκε σαφής μαρτυρία σε σχέση με την ενημέρωση που έτυχε ο Κατηγορούμενος αναφορικά με την, κατ' ισχυρισμό κακή κατάσταση της υγείας του Anousheh. Ο ίδιος ο ΜΚ8, κατά τη διά ζώσης μαρτυρία του, δεν ήταν σε θέση να διαφωτίσει σχετικά. Στις καταθέσεις που είχε δώσει κατά καιρούς, ουδέποτε ανέφερε επακριβώς τι ακριβώς είχε πει στον Κατηγορούμενο κατά τις τηλεφωνικές επικοινωνίες που είχαν. Είπε, γενικά και αόριστα, ότι ενημέρωσε τηλεφωνικώς τον Κατηγορούμενο και του ζήτησε να δώσει οδηγίες για την μεταφορά του Anousheh στο νοσοκομείο. Η μοναδική αναφορά που δεικνύει ότι ο ΜΚ8 είχε αναφέρει κάποια πράγματα για την κατάσταση του Anousheh, ήταν ότι, κατά τον ΜΚ8, ο Κατηγορούμενος δεν πίστευε όσα του έλεγε ο ΜΚ8 και του είπε ότι ο Anousheh κάνει θέατρο. Παρέμεινε όμως άγνωστο τι έλεγε ο ΜΚ8 στον Κατηγορούμενο και ποια ακριβώς συμπεριφορά χαρακτηρίστηκε από τον Κατηγορούμενο ως θέατρο. Πέραν των πιο πάνω, από τη μαρτυρία που προσκόμισε η ίδια η Κατηγορούσα Αρχή προκύπτει ότι η ενημέρωση που είχε ο Κατηγορούμενος για τον Anousheh, τουλάχιστον μέχρι το χρόνο μεταφοράς του στα κρατηρία, ήταν ότι αυτός ήταν συνεργάσιμος, επικοινωνούσε με το περιβάλλον, δεν έφερε εμφανείς εξωτερικές κακώσεις και ουδέποτε ζήτησε ο ίδιος να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Υπό το φως των πιο πάνω, έχω την άποψη ότι, ακόμη και εάν αποδεικνύετο ότι ο Κατηγορούμενος είχε καθήκον εκ του νόμου να μεριμνήσει για την μεταφορά του Anousheh στο νοσοκομείο, η Κατηγορούσα Αρχή δεν απέδειξε γνώση ή εσκεμμένη εθελοτυφλία σε σχέση με την κατάσταση υγείας του Anousheh, κάτι που ενδεχομένως να ενεργοποιούσε την υποχρέωση να δράσει. Συνεπώς, θα απέρριπτα την κατηγορία και για αυτό τον λόγο. Κατ' ακολουθίαν όλων των πιο πάνω, ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από την Κατηγορία που αντιμετωπίζει . (Υπ.) Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.