Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. DIMITAR GEORGIEV MIHAYLOV, Αρ. Υπόθεσης: 18004/23, 12/10/2023

(1)του Κεφ.154. Μετά το κλείσιμο της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής, ο συνήγορος υπεράσπισης εισηγήθηκε ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου σύμφωνα με το άρθρο 74 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.155 στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει, ως εκ τούτου κάλεσε το Δικαστήριο να αθωώσει και να απαλλάξει αυτόν στο παρόν στάδιο. Ο συνήγορος της κατηγορούσας αρχής διαφώνησε με την εισήγηση της υπεράσπισης και υποστήριξε ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση και ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να καλέσει τον κατηγορούμενο σε απολογία. Τα όσα ανέφεραν προς υποστήριξη των θέσεων τους οι συνήγοροι στις αγορεύσεις τους αποτελούν μέρος του φακέλου της υπόθεσης, λαμβάνονται υπόψιν στο σύνολο τους και δεν θεωρώ σκόπιμο να επαναληφθούν στην παρούσα. Οι παράμετροι, οι οποίοι καθορίζουν την ύπαρξη ή όχι εκ πρώτης όψεως υπόθεσης έχουν τεθεί στην Αζίνας ν. Δημοκρατίας

(1981)2ΑΑΔ9 και επαναλήφθηκαν και στην ΓΕ ν. Χριστοδούλου

(1990)2ΑΑΔ133. Από την προαναφερθείσα Νομολογία προκύπτει ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αποδεχθεί την εισήγηση της υπεράσπισης και να απαλλάξει τον κατηγορούμενο σ' αυτό το στάδιο μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ' αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ' αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου. Και στις δύο περιπτώσεις το κριτήριο είναι καθαρά αντικειμενικό. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά κρίνει τα γεγονότα της υπόθεσης με αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων και χωρίς να υπεισέρχεται στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων. Το έργο της αξιολόγησης επιτελείται στο τέλος της Δίκης από το Δικαστήριο. Ο κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο σε περίπτωση που η κατηγορούσα αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της, που να καθιστά την καταδίκη του κατηγορούμενου μια πραγματική δυνατότητα αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση, αλλιώς ο κατηγορούμενος θα κληθεί, όχι για να υπερασπίσει τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στη μαρτυρία που δόθηκε από την κατηγορούσα αρχή. Το βάρος απόδειξης που έχει η κατηγορούσα αρχή σε αυτό το στάδιο είναι διαφορετικό από αυτό που επιφορτίζεται στο τέλος της Δίκης. Στο στάδιο αυτό, είναι αρκετό η κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία τέτοιας φύσεως από την οποία δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως (βλ.ΓΕ ν. Θεοδώρου

(2002)2ΑΑΔ9). Στην παρούσα υπόθεση ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της βαριάς σωματικής βλάβης και της κακόβουλης ζημιάς σε περιουσία. Tο άρθρο 231 αναφορικά με τη βαριά σωματική βλάβη αναφέρει ότι: «Όποιος προκαλεί παράνομα βαριά σωματική βλάβη σε άλλο είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση επτά χρόνων ή σε χρηματική ποινή ή και στις δύο αυτές ποινές.» Το άρθρο 324

(1)αναφέρει ότι: «Όποιος εσκεμμένα και παράνομα καταστρέφει ή προξενεί ζημιά σε περιουσία, είναι ένοχος ποινικού αδικήματος, το οποίο εκτός αν προνοείται διαφορετικά είναι πλημμέλημα, αυτός αν δεν προβλέπεται κάποια άλλη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες πεντακόσιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές» Στην παρούσα υπόθεση έχουν δώσει μαρτυρία 2 μάρτυρες κατηγορίας, ο ΜΚ1 που είναι ο παραπονούμενος και ο ΜΚ2 που ήταν ο Αστυνομικός ο οποίος έφτασε στη σκηνή και ενώπιον του, ως ανέφερε, αναγνωρίστηκε ο κατηγορούμενος από τον παραπονούμενο. Τα γεγονότα τα οποία περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση με βάση τη μαρτυρία που έχει ενώπιον του το Δικαστήριο θα έπρεπε να υποδεικνύουν και το πρόσωπο το οποίο διέπραξε τη βαριά σωματική βλάβη και την κακόβουλη ζημιά σε περιουσία. Χωρίς να προβαίνω σε αξιολόγηση της μαρτυρίας είτε του παραπονούμενου-MK1, είτε του ΜΚ2 ελλείπει από την άμεση μαρτυρία του ΜΚ1-παραπονούμενου, το στοιχείο της αναγνώρισης του προσώπου που του προκάλεσε τη βαριά σωματική βλάβη αλλά και την κακόβουλη ζημιά στην περιουσία του, δηλαδή στο ρολόι του. Δηλαδή και στις δύο περιπτώσεις τα δύο άρθρα τα οποία προανέφερα η λέξη «όποιος» δεν στοιχειοθετείται, δεν υπάρχει αναγνώριση του ποιος προχώρησε και χτύπησε και προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη και κακόβουλη ζημιά στο ρολόι του παραπονούμενου. Ο ΜΚ1 ανέφερε ότι δεν είδε ποιο ήταν το πρόσωπο που τον κτύπησε, ούτε αναγνώρισε τον κατηγορούμενο στο Δικαστήριο. Δεν είναι ζήτημα αξιολόγησης της μαρτυρίας, η αντικειμενική θεώρηση της οδηγεί το Δικαστήριο σε ένα και μόνο αποτέλεσμα. Πέραν αυτού, η μαρτυρία η οποία δόθηκε στερείται πειστικότητας και κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε, σε καμία περίπτωση, καταδικάσει τον κατηγορούμενο ή να καλέσει κατηγορούμενο σε απολογία για να δώσει δικαιολογία για κάτι το οποίο δεν υπάρχει μαρτυρία ότι έκανε. Ελλείπει αυτή η μαρτυρία και ως εκ τούτου θεωρώ ότι εφόσον ελλείπει και συστατικό στοιχείο και στερείται πειστικότητας η μαρτυρία, ο κατηγορούμενος θα πρέπει να αθωωθεί από αυτό το στάδιο. Ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.)......................... Κ. Γεωργίου, Προσ.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο