ΓΕΝΙΚΟ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ν. ΑΝΔΡΕΑ Π. ΑΓΑΘΟΚΛΗ, Αρ. Υπόθεσης 21118/22, 26/10/2023

(1)(β), (ε), (στ), 10 και 20

(1)(α), (γ),

(3)(α), (β) και

(5)του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, όπου ο Κατηγορούμενος ενώ διατάχθηκε, δυνάμει διατάγματος ημερ. 08.08.2014 στα πλαίσια της Ποινικής υπόθεσης υπ'αρ. 22864/12 του Ε.Δ. Λεμεσού, να κατεδαφίσει, μέχρι τις 08.10.2014, την περίφραξη και τον τοίχο αντιστήριξης που είχε ανεγείρει εντός του ακινήτου με αριθμό εγγραφής [.], Φ/Σχ. [.], Τεμ. [.], στο χωριό [.] της Λεμεσού (στο εξής «το ακίνητο»), από τις 09.10.2014 μέχρι σήμερα ο Κατηγορούμενος συνεχίζει να παρακούει το διάταγμα ημερ. 08.08.2014 και ούτε έχει εξασφαλίσει την σχετική άδεια οικοδομής από την αρμόδια αρχή. Το κατηγορητήριο με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπος ο Κατηγορούμενος καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στις 25.11.2022. H κατηγορία του παρόντος κατηγορητηρίου αφορά παράβαση του σχετικού άρθρου 20 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, ως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Συγκεκριμένα το άρθρο 20 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96 προβλέπει τα ακόλουθα στις υποπαραγράφους

(1)(α), (γ)

(3)(α) (β) και

(5): «20.-

(1)Ανεξαρτήτως από την επιβολή οποιουδήποτε διοικητικού προστίμου δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, πρόσωπο το οποίο- (α) Ανεγείρει οικοδομή χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλίσει άδεια οικοδομής, όπως προβλέπεται στις διατάξεις του άρθρου 3· [.] (γ) κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής πριν από την έκδοση πιστοποιητικού έγκρισης από την αρμόδια αρχή, όπως απαιτείται σύμφωνα με τις διατάξεις του εδαφίου

(1)του άρθρου 10∙ [.] διαπράττει αδίκημα για το οποίο υπόκειται σε περίπτωση πρώτης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει το ένα

(1)έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000) ή και στις δύο ποινές μαζί και σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα δύο

(2)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις είκοσι χιλιάδες ευρώ (€20.000) ή και στις δύο ποινές μαζί.

(3)Επιπρόσθετα με οποιαδήποτε άλλη ποινή που καθορίζεται από το άρθρο αυτό, το Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου καταδικάζεται πρόσωπο για οποιοδήποτε ποινικό αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(1), δύναται να διατάξει- (α) όπως η οικοδομή ή οποιοδήποτε τμήμα αυτής, ανάλογα με την περίπτωση, σε σχέση με την οποία το ποινικό αδίκημα διαπράχτηκε κατεδαφιστεί ή μετακινηθεί εντός τέτοιου χρόνου ως ήθελε καθοριστεί σε τέτοιο διάταγμα, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν υπερβαίνει τους δύο μήνες, εκτός αν στο μεταξύ ληφθεί άδεια σε σχέση με αυτή από την αρμόδια αρχή: Νοείται ότι η αρχή αυτή δύναται, κατά τη χορήγηση τέτοιας άδειας, να επιβάλει τέτοιους όρους ως ήθελε αυτή θεωρήσει σκόπιμο και οι διατάξεις του άρθρου 4 εφαρμόζονται σε κάθε τέτοια άδεια. (β) σε περίπτωση οικοδομής για την οποία δε χορηγήθηκε το σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 10, ή όταν η συγκεκριμένη χρήση οικοδομής δεν είναι σύμφωνη με την εγκεκριμένη, με βάση τη σχετική άδεια, χρήση, τον τερματισμό της χρήσης της οικοδομής αυτής μέσα στην προθεσμία που καθορίζεται στο διάταγμα του Δικαστηρίου, αλλά δεν υπερβαίνει τους δύο μήνες, εκτός αν στο μεταξύ εξασφαλιστεί το σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης ή η σχετική άδεια για τη συγκεκριμένη χρήση από την αρμόδια αρχή: Νοείται ότι η αρμόδια αρχή, κατά την έκδοση της πιο πάνω αναφερόμενης άδειας, δύναται να επιβάλλει τους όρους που θεωρεί σκόπιμους και οι διατάξεις του άρθρου 4 εφαρμόζονται για κάθε τέτοια άδεια ή πιστοποιητικό.

(5)Οποιοδήποτε πρόσωπο εναντίον του οποίου εκδόθηκε διάταγμα δυνάμει του εδαφίου

(3)ή (3Α), το οποίο δεν υπακούει ή παραλείπει να συμμορφωθεί με τέτοιο διάταγμα, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος ανεξάρτητα από το αν η αρμόδια αρχή προχώρησε στην εκτέλεση ή εκτέλεσε το διάταγμα αυτό, και υπόκειται σε φυλάκιση για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει τους τρεις μήνες ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εκατό πενήντα λίρες ή και στις δύο ποινές της φυλάκισης και της χρηματικής.» Υιοθετώντας τα γεγονότα ως αυτά αναφέρονται στις λεπτομέρειες αδικήματος του παρόντος κατηγορητηρίου, ο ευπαίδευτος συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ανάφερε ότι μέχρι σήμερα ο Κατηγορούμενος παραλείπει να συμμορφωθεί με το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 08.08.2014 σχετικά με την κατεδάφιση της περίφραξης και του τοίχου αντιστήριξης που έχει ανεγείρει εντός του ακινήτου. Περαιτέρω, ο κ. Καρατσής ανάφερε ότι ο Κατηγορούμενος βαρύνεται με μια προηγούμενη καταδίκη. Συγκεκριμένα, στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης 5148/19 του Ε.Δ Λεμεσού, που αφορούσε την ίδια κατηγορία με την παρούσα κατηγορία, ήτοι παρακοή του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 08.08.2014, κατόπιν παραδοχής του Κατηγορούμενου, αυτός βρέθηκε ένοχος και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 1 μηνός με 3 χρόνια αναστολή. Ο ευπαίδευτος συνήγορος Υπεράσπισης του Κατηγορούμενου δεν αμφισβήτησε επί της ουσίας τους τα γεγονότα της παρούσας ποινικής υπόθεσης ως τέθησαν από την Κατηγορούσα Αρχή και αγόρευσε προφορικά προς μετριασμό της ποινής του Κατηγορούμενου. Το σύνολο της αγόρευσης του ευπαιδεύτου συνηγόρου έχει ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο και δεν χρειάζεται να αναφερθεί εδώ στην ολότητα του. Αξίζει όμως να αναφέρω ότι γίνεται αναφορά στις προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες του Κατηγορούμενου και προς τούτο ο κ. Χατζηελευθερίου υιοθέτησε τα όσα αναφέρονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ημερ. 19.10.23 αναφορικά με την κοινωνικοοικονομική κατάσταση του Κατηγορούμενου και περαιτέρω κατάθεσε Ιατρική Βεβαίωση ημερ. 08.09.23 (Τεκμήριο Α) αναφορικά με τα προβλήματα υγείας της συζύγου του Κατηγορούμενου. Επιπλέον με την αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος του Κατηγορούμενου πρόβαλε αριθμό μετριαστικών παραγόντων, οι οποίοι όπως εισηγείται θα πρέπει να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο για σκοπούς εξατομίκευσης της ποινής. Μεταξύ αυτών αποτελούν η άμεση παραδοχή του Κατηγορούμενου και οι συνθήκες διάπραξης του αδικήματος, όπου προς τούτο ο ευπαίδευτος συνήγορος Υπεράσπισης κατάθεσε σχετική επιστολή ημερ. 17.03.2023 του Τοπογραφικού Γραφείου Μάριος Λαδιάς προς τον Έπαρχο Λεμεσού (Τεκμήριο Β) που δεικνύει την προσπάθεια του Κατηγορούμενου να συμμορφωθεί. Σε σχέση με το ενδεχόμενο κατά το οποίο το Δικαστήριο προσανατολίζεται να επιβάλει ποινή στερητική της ελευθερίας σε σχέση με τον Κατηγορούμενο, ήταν η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου Υπεράσπισης ότι αυτή θα πρέπει υπό τις περιστάσεις να τύχει αναστολής εκτέλεσης λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των προσωπικών και οικογενειακών του περιστάσεων, το γεγονός ότι έχει παραδεχτεί τις εναντίον του κατηγορίες και λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος. Έλαβα υπόψη μου όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μου από πλευράς τόσο της Κατηγορούσας Αρχής όσο και του Κατηγορούμενου μέσω του ευπαίδευτου δικηγόρου του. Περαιτέρω, έλαβα επίσης υπόψη μου τα όσα καταγράφονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ημερ. 19.10.23 και στην Ιατρική Βεβαίωση ημερ. 08.09.23. Πιο κάτω θα αναφερθώ στα συγκεκριμένα στοιχεία τα οποία κρίνονται ουσιαστικά για την διαμόρφωση της κρίσης του Δικαστηρίου αναφορικά με το είδος και έκταση της επιβαλλόμενης ποινής στον Κατηγορούμενο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το αδίκημα για την διάπραξη του οποίου ο Κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος είναι σοβαρό. Αυτό άλλωστε διαφαίνεται και από τη σοβαρότητα που προσδίδεται σε αυτό από τον Νομοθέτη, όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής που προβλέπεται από τον πιο πάνω Νόμο, ήτοι προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι 3 μήνες ή χρηματική ποινή μέχρι 150Λ.Κ. (€256) ή και τις δυο ποινές. Η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων που σχετίζονται με την παρακοή δικαστικών διαταγμάτων έχει τονιστεί επανειλημμένα από την Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι πρόσωπο εναντίον του οποίου εκδίδεται δικαστικό διάταγμα οφείλει να συμμορφώνεται προς τις πρόνοιες του διατάγματος αφού η υπακοή σε διατάγματα δικαστηρίου συνιστά μια σημαντική πτυχή του κράτους δικαίου. Στην υπόθεση Λοΐζου ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 227 αναφέρθηκαν τα εξής σχετικά: «Παρακοή σε διαταγή του δικαστηρίου πλήττει το θεμέλιο της έννομης τάξης. Η συνέχιση της (παρακοής) τείνει να το ανατρέψει. Ανάλογη με τη σοβαρότητα της ανυπακοής είναι και η τιμωρία η οποία επιβάλλεται. Η τιμωρία για τη συνεχιζόμενη παρακοή σε διαταγή του δικαστηρίου είναι κατά κανόνα η φυλάκιση. Όταν επέλθει συμμόρφωση παρέχεται η δυνατότητα για επιεικέστερη αντιμετώπιση του παραβάτη, χωρίς όμως να διαγράφεται η σοβαρότητα του αδικήματος.» Σχετικά με την εξατομίκευση της ποινής που επιβάλλεται σε πρόσωπο που έχει παραβεί τους όρους ενός δικαστικού διατάγματος, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευαγόρου

(2001)2 Α.Α.Δ. 285 λέχθηκε ότι: «Η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δεν συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή. Η εξατομίκευση της ποινής επιτυγχάνεται μέσα και όχι έξω από το πλαίσιο των αρχών που διέπουν τον καθορισμό της ποινής.» Στην Houssein Halin v. Naime Timour κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 424, το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την έφεση εναντίον της παρακοής, σημείωσε ότι τα διατάγματα των Δικαστηρίων πρέπει να τηρούνται και να υπάρχει συμμόρφωση με αυτά. Ως εκ τούτου, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η ποινή φυλάκισης των 30 ημερών που είχε επιβάλει το πρώτοδικο Διακστήριο για παρακοή διατάγματος ήταν επιεικέστατη. Επιπλέον, πρόσφατα στην απόφαση ημερ. 13.05.2021 στα πλαίσια της Έφεσης Αρ. 8/21 μεταξύ Γ.Κ. v. Ε.Ζ , έγινε αναφορά στις αρχές που αφορούν την τιμωρία παρακοών διαταγμάτων και σημειώθηκαν τα ακόλουθα: «Με αυτό το σκεπτικό και επί της αρχής ότι η τιμωρία για συνεχιζόμενη παρακοή διατάγματος είναι κατά κανόνα η φυλάκιση και δυνατότητα για επιεικέστερη αντιμετώπιση του παραβάτη παρέχεται εάν υπάρχει συμμόρφωση και τούτο χωρίς να διαγράφεται η σοβαρότητα του αδικήματος (Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 227), έκρινε ως αναπόφευκτη την επιβολή ποινής φυλάκισης. Υπέδειξε παράλληλα ότι η συμμόρφωση προς τα διατάγματα των δικαστηρίων αποτελεί ένα από τα θεμέλια της σύγχρονης πολιτισμένης κοινωνίας και μια σημαντική πτυχή του κράτους δικαίου (Serafino v. Sunshoes

(1964)1 C.L.R. 738, Διευθύντρια Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας ν. Ν.

(2002)1 Α.Α.Δ. 133, Μ. ν. P. (Αρ.2)

(2011)1 (Β) Α.Α.Δ. 1007).» Έχοντας υπόψη την ποινή που προβλέπει ο προαναφερθείς Νόμος αναφορικά με το αδίκημα το οποίο αποτελεί αντικείμενο της παρούσας υπόθεσης, την σχετική επί του θέματος νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ως έχει αναλυθεί πιο πάνω, όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης και όσα έχουν λέχθει από πλευράς του συνηγόρου του Κατηγορουμένου, προς μετριασμό της ποινής του, κρίνω ότι για προσδιορισμό και εξατομίκευση της ποινής που καλούμαι να επιβάλλω ότι τα εξής αποτελούν επιβαρυντικά στοιχεία:

(1)Η σοβαρότητα του αδικήματος και το γεγονός ότι αδίκημα όπως του παρόντος κατηγορητηρίου πλήττουν το θεμέλιο της έννομης τάξης (Λοΐζου ν. Αστυνομίας (ανωτέρω).

(2)Η έξαρση που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στην διάπραξη του αδικήματος αυτού, για το οποίο λαμβάνω δικαστική γνώση από τις υποθέσεις οι οποίες καταχωρούνται ενώπιον του Δικαστηρίου και που, σε συνδυασμό με την σοβαρότητα του αδικήματος όπως αυτή διαφαίνεται μέσα από την προβλεπόμενη εκ του Νόμου ποινή, επιβάλλει την επιβολή αποτρεπτικής ποινής στον Κατηγορούμενο.

(3)Η προηγούμενη καταδίκη του Κατηγορούμενου στην ποινική υπόθεση 5148/19 του Ε.Δ. Λεμεσού, η οποία αφορά ίδια κατηγορία, ήτοι παρακοή του Διατάγματος Δικαστηρίου ημερ. 08.08.2014, όπου του επιβλήθηκε ήδη ποινή φυλάκισης 1 μηνός με αναστολή.

(4)Η χρονική διάρκεια της παρακοής δικαστικού διατάγματος, ήτοι ότι, από τις 09.10.2014, ο Κατηγορούμενος μέχρι και σήμερα δεν συμμορφώνεται με το Διάταγμα Δικαστηρίου ημερ. 08.08.

1. Βεβαίως τα πιο πάνω εξετάζονται σε συνάρτηση με τους ελαφρυντικούς παράγοντες, ως έχουν τεθεί από τον ευπαίδευτο συνήγορο του Κατηγορούμενου και περιέχονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ημερ. 19.10.
2. Αναφορικά με τους μετριαστικούς παράγοντες του Κατηγορούμενου λαμβάνονται ιδιαίτερα υπόψη:

(1)Η άμεση παραδοχή του Κατηγορούμενου στην κατηγορία σε σχέση με την οποία τώρα του επιβάλλεται ποινή (βλ. Χαρτούπαλλος v. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28, Λένος Γεωργίου Μυλωνά ν Δημοκρατίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 384, Κυριάκος Παντέλα ν Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 562).

(2)Οι προσωπικές, οικονομικές και οικογενειακές περιστάσεις του Κατηγορούμενου, όπως αυτές έχουν εκτεθεί από τον ευπαίδευτο συνήγορο Υπεράσπισης αλλά και περιέχονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ημερ. 19.10.23 και στην Ιατρική Βεβαίωση ημερ. 08.09.23 (Τεκμήριο Α). Αναφορικά με τους συνθήκες διάπραξης του αδικήματος και τα όσα αναφέρονται στην επιστολή ημερ. 17.03.23 του Τοπογραφικού Γραφείου, που ενεργεί για τον Κατηγορούμενο, προς την Αρμόδια Αρχή (Τεκμήριο Β), κρίνω ότι αυτές δεν μπορούν να θεωρηθούν μετριαστικό παράγοντα, καθώς ο Κατηγορούμενος για διάστημα 9 χρονών είχε το χρονικό περιθώριο να συμμορφωθεί με το Δικαστικό Διάταγμα ημερ. 08.08.2014, ως άλλωστε όφειλε και εντούτοις μέχρι και σήμερα βρίσκεται σε παρακοή του προαναφερόμενου δικαστικού διατάγματος. Σημειώνεται ότι η προαναφερθείσα επιστολή στάλθηκε περίπου 9 έτη μετά την έκδοση του Δικαστικού Διατάγματος ημερ. 08.08.

1. Αναφορικά με τους λοιπούς μετριαστικούς παράγοντες, ως αναφέρονται πιο πάνω, αυτοί δεν μπορούν να υπερφαλαγγίσουν την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου λόγω της σοβαρότητας του αδικήματος στην οποία έχω αναφερθεί αλλά και την επιτακτική ανάγκη απόδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα σύμφωνα με την πιο πάνω Νομολογία. Μπορούν όμως να επηρεάσουν το εύρος της ποινής. Συνεπώς, αποτιμώντας, από την μια, την σοβαρότητα του αδικήματος στην οποία ο Κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος και την ανάγκη να προσλάβει η ποινή αποτρεπτικό χαρακτήρα τόσο για τον ίδιο τον Κατηγορούμενο αλλά και για άλλους επίδοξους παραβάτες σε συνδυασμό, από την άλλη, με τους πιο πάνω μετριαστικούς παράγοντες, κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις ότι η μόνη αρμόζουσα ποινή για τον Κατηγορούμενο είναι η επιβολή ποινής φυλάκισης. Στην απόφαση μου αυτή λήφθηκε σε μεγάλο βαθμό υπόψη το γεγονός πως ο Κατηγορούμενος μέχρι και σήμερα δεν έχει συμμορφωθεί με τις πρόνοιες του Δικαστικού Διατάγματος ημερ. 08.08.2014 και το γεγονός ότι ήδη του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 1 μηνός με αναστολή στην ποινική υπόθεση 5148/19 του Ε.Δ. Λεμεσού, η οποία αφορούσε ίδια κατηγορία, ήτοι παρακοή του Διατάγματος Δικαστηρίου ημερ. 08.08.
2. Νοείται, βεβαίως, ότι στον καθορισμό του ύψους τέτοιας ποινής το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και το σύνολο των μετριαστικών παραγόντων που τέθηκαν. Κατά συνέπεια και επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια και εφαρμόζοντας την αρχή της συνολικότητας και αναλογικότητας της ποινής επιβάλλεται στον Κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 45 ημερών. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξής μου αναφορικά με την επιβληθείσα ποινή στον Κατηγορούμενο θα εξετάσω τώρα, ως ήταν και το αίτημα του ευπαίδευτου συνηγόρου Υπεράσπισης, κατά πόσο η επιβληθείσα ποινή δύναται να ανασταλεί δυνάμει των διατάξεων του Περί της Υφ΄ Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/
3. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης προνοείται από το Άρθρο 3

(2)του Ν.95/72. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου (βλ. Στεφάνου ν. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 339 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Τζιαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161). Περαιτέρω, στην απόφαση ημερ. 21.09.2018 στην Ποινική Έφεση Αρ. 121/2017, Δάφνη Αριστοδήμου v. Δημοκρατία, έγινε αναφορά στον τρόπο άσκησης της εξουσίας του Δικαστηρίου αναφορικά με την αναστολή ποινής φυλάκισης και λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Ειδικά σε σχέση με τον έλεγχο του τρόπου άσκησης της εξουσίας του πρωτόδικου Δικαστηρίου αναφορικά με την αναστολή ποινής φυλάκισης, σε συνάρτηση με την κείμενη νομοθεσία, εναπόκειται στο Δικαστήριο που έχει την ευθύνη επιβολής της ποινής να λάβει υπόψη στην κάθε περίπτωση τις περιστάσεις της υπόθεσης και του δράστη με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο ενδείκνυται η αναστολή της εκτέλεσης της ποινής. Όπως αναφέρθηκε στην Ιωσήφ v. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 930, αυτό συνεπάγεται την εκ νέου θεώρηση του αδικήματος και των προσωπικών περιστάσεων του κατηγορουμένου και την απόδοση «διπλής βαρύτητας» σ' όλους τους σχετικούς με το αδίκημα και τον αδικοπραγούντα παράγοντες - είτε επιβαρυντικούς είτε μετριαστικούς - οι οποίοι μπορούν να επηρεάσουν την απόφαση του δικαστηρίου για την αναστολή ή όχι της ποινής. Θεωρώ ότι κατά την εξέταση του ζητήματος, σημαντικό ερώτημα είναι κατά πόσο η ανασταλείσα ποινή θα αντικατοπτρίζει την αντικειμενική σοβαρότητα του αδικήματος και θα εξυπηρετήσει τους πολλαπλούς σκοπούς της τιμωρίας.» Στην υπό εξέταση περίπτωση κρίνω πως δεν συντρέχουν ικανοποιητικοί λόγοι για να διατάξω την αναστολή της ποινής φυλάκισης που σήμερα επέβαλα στον Κατηγορούμενο. Ο Κατηγορούμενος μέχρι και σήμερα βρίσκεται σε παρακοή δικαστικού Διατάγματος ημερ. 08.08.2014 και ως εκ τούτου τέτοια συμπεριφορά επιτάσσει ποινή που να φέρει το στοιχείο της αποτροπής. Περαιτέρω, ήδη επιβλήθηκε στον Κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 1 μηνός με αναστολή στην ποινική υπόθεση 5148/19 του Ε.Δ. Λεμεσού, που αφορούσε παρακοή του ίδιου Δικαστικού Διατάγματος ημερ. 08.08.2014. Εντούτοις, παρά την ευκαιρία που δόθηκε από το εκεί Δικαστήριο στον Κατηγορούμενο να συμμορφωθεί, μέχρι σήμερα παραλείπει να πράξει τούτο. Αναφορικά με τις προσωπικές συνθήκες του Κατηγορούμενου, κρίνω ότι αυτές δεν δικαιολογούν την αναστολή της ποινής φυλάκισης που του έχει επιβληθεί σήμερα. Συγκεκριμένα, από την Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ημερ. 19.10.23 δεν προκύπτουν ποια είναι τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο ηλικιωμένος πατέρας του Κατηγορούμενου. Εν πάση περίπτωση για τα προβλήματα υγείας του πατέρα του Κατηγορούμενου αλλά και της μητέρας του, η οποία είναι καρκινοπαθής κρίνω ότι υπάρχει το αναγκαιο οικογενειακό περιβάλλον για την φροντίδα τους, ώστε αυτοί να μην μένουν εκτεθειμένοι. Συγκεκριμένα, ως αναφέρεται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημεράις ημερ. 19.10.23, ο Κατηγορούμενος έχει ένα μικρό αδελφό και τέσσερα ενήλικα παιδιά. Αναφορικά με τα προβλήματα υγείας της συζύγου του Κατηγορούμενου, ως αναφέρονται τόσο στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ημερ. 19.10.23 όσο και στην Ιατρική Βεβαίωση ημερ. 08.09.23 (Τεκμήριο Α), προκύπτει από την Ιατρική Βεβαίωση ημερ. 08.09.23 ότι η σύζυγος του Κατηγορούμενου έχει ήδη λάβει ιατρική φροντίδα και δεν διαφαίνεται ότι η φροντίδα και υγεία της εξαρτάται αποκλειστικά από τον Κατηγορούμενο. Επαναλαμβάνω επιπλέον ότι ο Κατηγορούμενος και η σύζυγος του έχουν τέσσερα ενήλικα παιδιά που μπορούν να διασφαλίσουν την φροντίδα της συζύγου του Κατηγορούμενου εάν το ζήτημα αυτό βεβαίως προκύψει. Τέλος, αναφορικά με τις συνθήκες διάπραξης κρίνω ότι ούτε και αυτές δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την αναστολή της επιβληθείσας ποινής, καθώς ως αναφέρω ανωτέρω ο Κατηγορούμενος για διάστημα 9 χρονών είχε το χρονικό περιθώριο να συμμορφωθεί με το Δικαστικό Διάταγμα ημερ. 08.08.2014, ως άλλωστε όφειλε και εντούτοις μέχρι και σήμερα εξακολουθεί να βρίσκεται σε παρακοή του προαναφερόμενου δικαστικού διατάγματος. Αντίθετη προσέγγιση πιστεύω θα έστελνε λανθασμένα μηνύματα αναφορικά με την απείθεια προς δικαστικά διατάγματα. Συνεπώς η αναστολή της ποινής φυλάκισης δεν ενδείκνυται. Η ποινή φυλάκισης που έχει επιβληθεί σήμερα στον Κατηγορούμενο είναι άμεση. (Υπ.)........... Α. Παρπαρίνου, Πρ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο