ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Α. Χ., Αρ.Υπόθεσης: 14766/21, 11/12/2023

(1)του Ποινικού Κώδικα (κατηγορία 2) και πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, κατά παράβαση του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα (κατηγορία 4). Τα γεγονότα της υπόθεσης εκτίθενται με λεπτομέρεια στην τελική απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 17/11/

1. Τα συνοψίζουμε για σκοπούς της παρούσας. Στις 6/11/2023, στη Λεμεσό, ο κατηγορούμενος οδήγησε το αυτοκίνητο του επί της Λεωφόρου Μακαρίου Γ΄ με δυτική κατεύθυνση και χωρίς να σταματήσει και να ελαττώσει ιδιαίτερα ταχύτητα, αφού κινήθηκε κάθετα στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, πέρασε κάθετα ασφάλτινο χώρο στάθμευσης, ανέβηκε στο πεζοδρόμιο που οδηγεί στον χώρο των 10 ποδιών όπου βρίσκεται το υποστατικό του γραφείου ταξί «ΦΑΡΟΣ», η ώρα 03:05:46 εισήλθε στον εν λόγω χώρο και αφού έκανε μανούβρες δεξιά αριστερά σταμάτησε μπροστά από τον Μ.Κ.9 (ο οποίος προηγουμένως εκινείτο προς το εν λόγω υποστατικό και σταμάτησε όταν αντιλήφθηκε το αυτοκίνητο και γύρισε προς το μέρος του και λόγω του τρόπου που κινήθηκε το αυτοκίνητο θεώρησε ότι είναι κάποιος γνωστός του και του «κάνει πλάκα») σε απόσταση 1 μέτρου. Ακολούθως, ξαφνικά, ένα με δύο δευτερόλεπτα μετά που σταμάτησε, ο κατηγορούμενος επανεκκίνησε το αυτοκίνητο με ταχύτητα και χτύπησε τον Μ.Κ.9, τον πέταξε προς τα πίσω, μέσα από το σημείο που η τζαμαρία του υποστατικού ήταν ανοικτή και συνεχίζοντας την πορεία του το αυτοκίνητο χτύπησε πάνω στην τζαμαρία και την έσπασε και ακολούθως χτύπησε πάνω στο ψυγείο που βρισκόταν εντός της τζαμαρίας. Το χτύπημα πάνω στο ψυγείο ελάττωσε την ταχύτητα του αυτοκινήτου και έτσι βρήκε χρόνο ο Μ.Κ.9 να γυρίσει, να σταθεί στα πόδια του και να προσπαθήσει να τρέξει για να μπει στο κυρίως γραφείο του υποστατικού, το οποίο βρισκόταν πιο μέσα. Ήταν στην προσπάθεια του να πατήσει που ένιωσε μούδιασμα κάτω στο δεξί του πόδι και βλέποντας το ο Μ.Κ.9 αντιλήφθηκε ότι ήταν σπασμένο, οπόταν άρχισε να φωνάζει «Ρε ετσίλλισε με, μου έσπασε το πόδι μου». Σε κάποια στιγμή ο Μ.Κ.9 βρέθηκε στο κυρίως γραφείο του υποστατικού, όπου βρισκόταν ο Μ.Κ.
2. Όταν βρέθηκε μέσα στο κυρίως γραφείο, o M.K.9 κοίταξε πίσω το εν λόγω αυτοκίνητο, το οποίο συνέχιζε να έρχεται προς το κυρίως γραφείο, σπάζοντας πράγματα μέχρι που ακούμπησε στον τοίχο εισόδου του κυρίως γραφείου. Σε κάποια δε στιγμή, το αυτοκίνητο έκανε πισινή και κινήθηκε ξανά μπροστά, προσπαθώντας να μπει εντός του κυρίως γραφείου. Επειδή ο Μ.Κ.5 τρομοκρατήθηκε, ανέβηκε στο γραφείο (έπιπλο) και προσπάθησε να ξεφύγει από μικρό παράθυρο, αφού πίστεψε ότι το αυτοκίνητο θα έμπαινε μέσα στο κυρίως γραφείο και θα κτυπούσε και αυτόν. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος οδήγησε το αυτοκίνητο με όπισθεν και περί ώρα 03:06:17 άρχισε να εξέρχεται του χώρου των 10 ποδιών και συνεχίζοντας την πορεία του, παρασύροντας κάτω από το αυτοκίνητο ένα καναπέ και ένα μεταλλικό κυλινδρικό αντικείμενο, αφού σταμάτησε προσωρινά επί της Λεωφόρου Μακαρίου Γ΄, εκκίνησε προς τα εμπρός και αφού πέρασε πάνω από τα εν λόγω αντικείμενα εγκατέλειψε το μέρος με δυτική κατεύθυνση. Ο Μ.Κ.9 σήκωσε στη συνέχεια πάνω το παντελόνι του και είδε ότι στο δεξί πόδι είχε ανοικτό τραύμα και έχανε αίμα. Στη συνέχεια ο Μ.Κ.9 μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού, όπου εξετάσθηκε και διαπιστώθηκε ότι έφερε υποδόριο αιμάτωμα (μώλωπα) αριστερής άκρας χειρός ραχιαία επιφάνεια (πάνω μέρος χεριού) και ανοικτό κάταγμα (Gustilo II) διάφυσης (δηλαδή είχε ανοίξει ένα τραύμα στην επιφάνεια της κνήμης, υπήρχε λύση της συνεχείας του δέρματος και έκθεση του κατάγματος στο εξωτερικό περιβάλλον) δεξιάς κνήμης. Οι ζημιές που προκλήθηκαν στο υποστατικό του γραφείου ταξί «ΦΑΡΟΣ» (ως φαίνονται στις φωτογραφίες 9, 10, 15, 17-29, 31 και 39-43 του τεκμηρίου 17) ήταν ύψους €
3. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου, στην αγόρευση του για μετριασμό της ποινής ανέφερε κατ' αρχάς ότι δεν πρέπει να ληφθεί υπόψη ως επιβαρυντικό στοιχείο το ότι ο κατηγορούμενος δεν παραδέχθηκε τις κατηγορίες και η υπόθεση περατώθηκε μετά από ακροαματική διαδικασία, καθότι καλόπιστα πίστευε ότι είχε έντιμη υπεράσπιση. Περαιτέρω, ο κ. Ερωτοκρίτου επισήμανε ότι ελλείπουν επιβαρυντικά στοιχεία όπως η ύπαρξη κινήτρου και κατ' επέκταση η ύπαρξη οργάνωσης και προσχεδιασμού στη διάπραξη των αδικημάτων. Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος δεν έχει κανένα προηγούμενο, ούτε διαφορά με τον Μ.Κ.11 (ιδιοκτήτη του γραφείου ταξί «ΦΑΡΟΣ») και τον Μ.Κ.9, δείχνει ότι δεν υπήρχε θέμα εκδίκησης. Οι περιστάσεις δε της υπόθεσης, περιλαμβανομένων των πιο πάνω, καταδεικνύουν, σύμφωνα πάντα με το συνήγορο, ότι η σοβαρότητα της, στην «κλίμακα κοινωνικής απαξίας» είναι «πιο κάτω από τη μέση». Προς υποστήριξη της εν λόγω θέσης του, ο κ. Ερωτοκρίτου, παρέπεμψε στην υπόθεση Achraf ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 156/21, ημερ. 15/04/2022 και αφού αναφέρθηκε σε μέρη της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, ζήτησε όπως ληφθεί υπόψη ότι ο κατηγορούμενος έκανε μεν ηθελημένα αυτό το οποίο έκανε, ήταν δηλαδή θεληματική η πράξη του, αλλά ότι δεν είχε σκοπό-πρόθεση να επιφέρει το αποτέλεσμα το οποίο επέφερε. Προς επίρρωση δε τούτου, αναφερόμενος στη μαρτυρία του Μ.Κ9, ο συνήγορος Υπεράσπισης ζήτησε από το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του ότι οι ακανόνιστες κινήσεις που ανέφερε ο Μ.Κ.9 ότι έκανε το αυτοκίνητο πριν τον χτυπήσει, έγιναν σε προσπάθεια αποφυγής της σύγκρουσης. Όταν ρωτήθηκε κατά πόσο τα πιο πάνω δεν αντιστρατεύονται τα ευρήματα του Δικαστηρίου και κατά πόσο μας καλεί να αλλάξουμε αυτά και να συμπληρώσουμε γεγονότα - ευρήματα στα οποία δεν έχουμε καταλήξει, απάντησε αρνητικά και υποστήριξε ότι η αναφορά του γίνεται για να συμπληρώσει τη νομική πτυχή - ανάλυση που αφορά την πρόθεση που απαιτεί το άρθρο 231 του Ποινικού Κώδικα, με βάση την υπόθεση Achraf (ανωτέρω). Ο κ. Ερωτοκρίτου αναφέρθηκε επίσης στο λευκό ποινικό μητρώο του πελάτη του και κατέθεσε δήλωση από τον Πολιτιστικό Όμιλο Ακρωτηρίου, ημερομηνίας 27/11/2023, υπογραμμένη από τον Πρόεδρο (Τεκμήριο Ε). Περαιτέρω ο συνήγορος Υπεράσπισης αναφέρθηκε στα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και συγκεκριμένα: § Ότι διαρκούσης της κράτησης του για την παρούσα εισήχθη στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού λόγω προβλήματος υγείας που αντιμετώπισε (κατατέθηκε ως Τεκμήριο Α σχετικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 28/11/2023). § Ότι ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει πρόβλημα, κάνει θεραπεία και παίρνει φαρμακευτική αγωγή με σκοπό να τεκνοποιήσει με τη σύζυγό του (κατατέθηκε ως Τεκμήριο Γ, έγγραφο στην αγγλική γλώσσα, με τίτλο «Medical Report», ημερομηνίας 27/11/2023). Αναφορικά με τις λοιπές περιστάσεις του κατηγορούμενου, ο κ. Ερωτοκρίτου, ανέφερε ότι ο πελάτης του ασχολείται με εργασίες που έχουν σχέση με εκσκαφές, με οχήματα και παρεμφερείς εργασίες. Κατέθεσε δε ως Τεκμήριο Δ, επιστολή της εταιρείας Kaleide Group Co LTD, ημερ. 24/11/2023, με τίτλο «Επιβεβαίωση Συμφωνίας», με την οποία επιβεβαιώνεται η συμφωνία της εταιρείας αυτής με τον κατηγορούμενο και αναφέρεται ότι η μη παρουσία του τελευταίου θα έχει ως αποτέλεσμα την καθυστέρηση και διεκπεραίωση των έργων της εταιρείας και ότι είναι επομένως απαραίτητη η παρουσία του με βάση τη εν λόγω σύμβαση. Ως περαιτέρω ανέφερε ο συνήγορος Υπεράσπισης, τυχόν φυλάκιση του κατηγορούμενου θα επηρεάσει, όχι μόνο ακροθιγώς, την επαγγελματική του δραστηριότητα, αφού απασχολεί τρία άτομα προσωπικό και τη σύζυγο του και έτσι τέτοια ποινή όχι μόνο θα επιφέρει το κλείσιμο της επιχείρησης του (αφού είναι ο ίδιος που εργαζόταν πολλές ώρες κατά τη διάρκεια της ημέρας για να διεκπεραιώνει τις εργασίες της) αλλά θα τιμωρηθούν και οι τρεις εργαζόμενοι στην εταιρεία ενώ και η σύζυγος του δεν θα έχει άλλο εισόδημα για να μπορεί να συντηρείται. Περαιτέρω ο κ. Ερωτοκρίτου αναφέρθηκε στην αποζημίωση στην οποία προέβη ο κατηγορούμενος στον Μ.Κ.11 για τις ζημιές που του προκάλεσε στο υποστατικό του γραφείου ταξί «ΦΑΡΟΣ» αλλά και στις προσπάθειες αποζημίωσης του Μ.Κ.9 για τη βλάβη που ο τελευταίος υπέστη. Συγκεκριμένα: § Ως προς τις ζημιές στο εν λόγω υποστατικό, ο συνήγορος κατέθεσε έγγραφο του Μ.Κ.11 με τίτλο «Δήλωση» (Τεκμήριο Β). § Ως προς τον Μ.Κ.9, ο κ. Ερωτοκρίτου αναφέρθηκε στη σημερινή κατάσταση της υγείας του και στο ότι ο κατηγορούμενος δεν επέδειξε αδιαφορία και ότι έχει πρόθεση να αποζημιώσει τον Μ.Κ.
4. Πιο συγκεκριμένα, ανέφερε ότι καταβλήθηκαν πάρα πολύ μεγάλες προσπάθειες για να εξεύρει ο κατηγορούμενος δυνατότητα αποζημίωσης. Για τον σκοπό αυτό, μετά την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου, έγινε συνάντηση στο γραφείο του συνηγόρου Υπεράσπισης με τον Μ.Κ.9 και τον δικηγόρο του τελευταίου, ο οποίος χειρίζεται τη σχετική αστική αγωγή, για να συζητήσουν την αποζημίωση. Δυστυχώς όμως δεν κατέστη δυνατό να συμφωνήσουν. Η πλευρά του Μ.Κ.9 άρχισε τη συζήτηση, ζητώντας ένα ποσό €70.000‑€80.000, μετά από διαπραγμάτευση κατεβήκαν στις €30.000‑€40.000, ποσό όμως το οποίο όχι μόνο ήταν υπερβολικό αλλά και στο οποίο ο κατηγορούμενος ήταν αδύνατο να ανταπεξέλθει, με δεδομένο το ότι ζητείτο να καταβληθεί άμεσα. Έγινε δε πρόταση εκ μέρους του κατηγορούμενου και της οικογένειας του για ένα ποσό €15.000-€16.000, κάτι που δεν αποδέχθηκε η πλευρά του Μ.Κ.
5. Εάν και δεν υπήρξε αποζημίωση, εκκρεμεί η σχετική αστική αγωγή και είναι ένα ζήτημα το οποίο θα πάρει τον δρόμο του και θα διευθετηθεί. Οι προσπάθειες αυτές θα συνεχίσουν και η όποια λύση βρεθεί θα είναι εφικτή εφόσον ο κατηγορούμενος είναι εκτός και όχι εντός των Φυλακών γιατί η τελευταία περίπτωση ισοδυναμεί με καταστροφή της επαγγελματικής του καριέρας, των οικονομικών του εισοδημάτων, των πηγών εξεύρεσης χρημάτων και «αντανακλαστικά» θα υπάρχει συνέπεια και αντίκτυπος σε βάρος του Μ.Κ.
6. Πέραν δε των πιο πάνω ο συνήγορος Υπεράσπισης ζήτησε όπως ληφθεί υπόψη, ως στοιχείο που δείχνει την έμπρακτη μεταμέλειά του κατηγορούμενου, (πέραν της αποζημίωσης του Μ.Κ.11 και της προσπάθειας αποζημίωσης του Μ.Κ.9) ότι κατά το στάδιο διερεύνησης της υπόθεσης, ο κατηγορούμενος υπέδειξε στην Αστυνομία το μέρος όπου βρισκόταν το επίδικο αυτοκίνητο και έλυσε την παρεξήγηση που προέκυψε ως προς το αυτοκίνητο, η οποία είχε να κάνει με την ύπαρξη ή μη μπροστινής γρίλιας. Περαιτέρω, ότι παραδέχθηκε αμέσως ότι εισήλθε με το αυτοκίνητο του στον χώρο του γραφείου ταξί «ΦΑΡΟΣ», δεν αρνήθηκε ότι τα γεγονότα αυτά έγιναν, απλώς αναφέρθηκε σε αυτά με διαφορετική εξήγηση. Τέλος ο κ. Ερωτοκρίτου ζήτησε την επιείκεια του Δικαστηρίου και εισηγήθηκε, όπως σε περίπτωση που επιβληθεί ποινή φυλάκισης στον κατηγορούμενο, αυτή ανασταλεί λαμβανομένων υπόψη του μεμονωμένου του όλου επεισοδίου, του λευκού του ποινικού μητρώου, του ότι ο κατηγορούμενος δεν αποτελεί δημόσιο κίνδυνο, ούτε επαπειλείται επανάληψη διάπραξης των επίδικων αδικημάτων, του ότι επέδειξε έμπρακτα τη μεταμέλειά του και των συνεπειών που θα έχει η άμεση φυλάκιση του και ιδιαίτερα ως προς τη δυνατότητα του να μπορέσει να εξεύρει χρήματα για να αποζημιώσει τον Μ.Κ.
7. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα αδικήματα στα οποία κρίθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος είναι σοβαρά. Αυτό διαφαίνεται κατ' αρχάς από τη σοβαρότητα που προσδίδεται σε αυτά από το Νομοθέτη, όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής, που προβλέπει ο Νόμος και είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή (βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου κ.ά.

(1990)2 Α.Α.Δ. 264 και Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248). Συγκεκριμένα για το αδίκημα της κατηγορίας 4 προβλέπεται ποινή φυλάκισης 7 ετών ή χρηµατική ποινή ή και οι δύο αυτές ποινές ενώ για το αδίκημα της κατηγορίας 2, προβλέπεται ποινή φυλάκισης 2 ετών ή χρηµατική ποινή που δεν υπερβαίνει τα €2.562 ή και οι δύο αυτές ποινές. Σοβαρότερο είναι βέβαια το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, ως ενέχον το στοιχείο της ηθελημένης χρήσης βίας (βλ. Αστυνομία ν. Μιχαήλ, Ποιν. Έφεση Αρ. 78/2019, ημερ. 15/10/2020). Στην Μιχαήλ (ανωτέρω) έγινε αναφορά στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Τόκκαλος

(2001)2 Α.Α.Δ. 95, όπου επισημάνθηκε ότι η χρήση βίας κατά του συνανθρώπου συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας, πλήττει το θεμελιώδες συνταγματικό δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια του. «Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης είτε ως μέσο εκδίκησης είτε ως μέσο τιμωρίας δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωση της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς» (βλ. και Urgur v. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 189). Πρόκειται για συμπεριφορά, η οποία δεν επιφέρει μόνο σωματικό τραυματισμό αλλά και βάναυσο τραυματισμό της προσωπικότητας του θύματος. Η ποινή για τέτοιου είδους αδικήματα θα πρέπει να είναι ανάλογη και με την έκταση της χρήσης βίας, τα μέσα που χρησιμοποιούνται, τις σωματικές βλάβες που προκαλούνται, το προβλεπτό αυτών και τις επιπτώσεις τους στο θύμα (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Evans

(2005)2 Α.Α.Δ. 639, Σακαρίδης κ.α. ν. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 272 και Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342). Η ύπαρξη ή έλλειψη προσχεδιασμού ή προσυνεννόησης είναι επίσης στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη είτε ως επιβαρυντικός είτε ως ελαφρυντικός παράγοντας αντίστοιχα (βλ. Αχτάρ κ.α. ν. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 397 και Νικολάου ν. Αστυνομίας

(2016)2Α Α.Α.Δ. 268). Ως δε λέχθηκε στην Urgur ανωτέρω, τα «φαινόμενα βίας που συχνά παρατηρούνται τον τελευταίο καιρό σε διάφορες εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία. Η βία στα γήπεδα, στους δρόμους, στην οικογένεια ακόμη και στα σχολεία είναι πλέον θέματα της καθημερινότητας. Προτού αυτά τα φαινόμενα προσλάβουν μεγαλύτερες διαστάσεις και με ολέθριες συνέπειες, κάποιοι πρέπει να προβληματιστούν ώστε εγκαίρως και με τα κατάλληλα μέτρα να αντιμετωπιστεί όσο μπορεί πιο αποτελεσματικά η κατάσταση. Τα Δικαστήρια από τη δική τους πλευρά, οφείλουν να μεριμνούν ώστε οι υποθέσεις αυτού του είδους να εκδικάζονται χωρίς καθυστέρηση και να επιβάλλονται στους δράστες αποτρεπτικές ποινές, στέλλοντας έτσι μήνυμα μηδενικής ανοχής». Ως δε λέχθηκε στην Μιχαήλ (ανωτέρω) με αναφορά στην Γεωργίου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 221/17, ημερ. 15/10/2019, ECLI:CY:AD:2019:B428, τέτοιας φύσεως αδικήματα τα οποία διαπράττονται με απαράδεκτα μεγάλη συχνότητα και τα οποία ενέχουν το στοιχείο της αυθαιρεσίας και της βίαιης επιθετικότητας έναντι του συνανθρώπου, η οποία συνιστά παράλληλα βάναυση προσβολή της προσωπικότητας του, θα πρέπει να τιμωρούνται αυστηρά και αποτρεπτικά, ιδιαίτερα όταν δεν ακολουθεί έμπρακτη μεταμέλεια. Αυστηρότερη είναι η αντιμετώπιση της νομολογίας μας για το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, σε σχέση με άλλα αδικήματα χρήσης βίας. Όπως υποδεικνύεται στο σύγγραμμα του G. Piki, Sentencing in Cyprus (2nd edition) σελ. 116-117, η πλέον συνηθισμένη ποινή για παρόμοιου είδους αδικήματα είναι η ποινή της φυλάκισης, η οποία μπορεί να ανέρχεται σε ημέρες, μήνες ή και χρόνια. Σημασία για το ύψος της ποινής έχουν οι συνθήκες και περιστάσεις της κάθε υπόθεσης περιλαμβανόμενης ασφαλώς κάθε μιας εκ των προαναφερόμενων παραμέτρων που τη χαρακτηρίζει (βλ. Αντωνίου ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 414, Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 463, Αεροπόρος ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 275, Γενικός Εισαγγελέας ν. Μάστρου

(2003)2 Α.Α.Δ. 166, Evans (ανωτέρω) και Πουλλαΐδης ν. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 427). Σοβαρό όμως είναι και το αδίκημα της πρόκλησης κακόβουλης ζημιάς λόγω της φύσεως του, περιλαμβανομένου ασφαλώς του ότι στρέφεται εναντίον περιουσίας άλλων προσώπων. Με τη διάπραξη αυτού πλήττεται ευθέως το δικαίωμα του κάθε ατόμου ως προς την απόλαυση και τον σεβασμό της περιουσίας του (βλ. και Charitou ν. The Republic

(1987)2 C.L.R. 170). Εδώ να σημειωθεί ότι αμφότερα τα ως άνω αδικήματα παρουσιάζουν έξαρση στη διάπραξης τους, γεγονός για το οποίο λαμβάνουμε δικαστική γνώση τόσο μέσα από τη σχετική νομολογία όσο και από τον αριθμό των υποθέσεων που αφορούν τέτοια και καταχωρούνται ενώπιον μας αλλά και στα λοιπά πρωτόδικα Δικαστήρια. Ως εκ τούτου καθίσταται αναγκαία η επιβολή αποτρεπτικών ποινών προς αντιμετώπιση τέτοιων αδικημάτων. Ο χαρακτηρισμός όμως κάποιου αδικήματος ως σοβαρού δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το ανώτατο όριο ποινής που ο νόμος προνοεί για τη διάπραξή του. Εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το σύνολο των περιστάσεων που περιβάλλουν τη διάπραξή του και διαγράφουν το μέγεθος της βλάβης και τις εν γένει συνέπειες που η διάπραξή του επιφέρει (βλ. Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 391). Κάθε υπόθεση κρίνεται λοιπόν με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της και ανάλογα με αυτά διαβαθμίζεται η σοβαρότητα των αδικημάτων, η οποία θα πρέπει να αντανακλάται στην επιβληθείσα ποινή. Σε σχέση με το ύψος των ποινών, ως λέχθηκε στην Σαμπή ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 100, δεν υπάρχει προκαθορισμένο πλαίσιο και ακριβής προσδιορισμός της επιβαλλόμενης ποινής αναλόγως των προηγούμενων αποφάσεων. Η κάθε υπόθεση εξετάζεται στα πλαίσια των ιδιαιτεροτήτων που υπάρχουν. Η αναφορά σε προηγούμενη νομολογία ενδεικτική μόνο σημασία μπορεί να έχει διότι ουδέποτε υπάρχει απόλυτη ταύτιση μεταξύ των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων δύο υποθέσεων. Ως έχει προαναφερθεί, κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τις ιδιαίτερες περιστάσεις της. Στην προκειμένη, η σοβαρότητα της ποινικά κολάσιμη συμπεριφοράς του κατηγορούμενου προκύπτει, κατά την κρίση μας, αναμφίβολα από τα γεγονότα που περιβάλλουν τη διάπραξη των αδικημάτων αλλά και τις δυσμενείς συνέπειες αυτών. Συγκεκριμένα από τα ευρήματα του Δικαστηρίου προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος, απρόσμενα και απρόκλητα, περί ώρα 03:05:46 (δηλαδή κατά τη διάρκεια της νύκτας) της 6/11/2021, εισήλθε σε ένα ιδιωτικό χώρο και προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη στον Μ.Κ.9 αλλά και υλικές ζημιές στο υποστατικό του γραφείου ταξί «ΦΑΡΟΣ». Η εν λόγω ποινικά κολάσιμη δράση του κατηγορούμενου καθίσταται δε σοβαρότερη εκ του μέσου με το οποίο επέφερε την προαναφερόμενη βλάβη και ζημιές, που δεν ήταν ένα οποιοδήποτε αντικείμενο αλλά ένα μηχανοκίνητο όχημα, με ό,τι εύλογα συνεπάγεται η χρήση ενός τέτοιου μέσου και ιδιαίτερα τις συνέπειες της στη σωματική ακεραιότητα του ανθρώπου που πλήττεται αλλά και τις υλικές ζημιές που προκαλεί. Προκύπτει επίσης ότι ο Μ.Κ.9 φάνηκε τυχερός και απέφυγε την πρόκληση περαιτέρω βλάβης εφόσον λόγω της πρόσκρουσης του αυτοκινήτου σε ψυγείο (κάτι που ελάττωσε την ταχύτητα του αυτοκινήτου), ο Μ.Κ.9 βρήκε τον χρόνο να μπει στο κυρίως γραφείο και να προστατευτεί. Δεν μας διαφεύγει δε ότι η δράση του κατηγορούμενου δεν σταμάτησε με το κτύπημα του Μ.Κ.9 και τις ζημιές που ακολούθως προκάλεσε, αλλά συνεχίσθηκε εφόσον έκανε όπισθεν με το αυτοκίνητο και κινήθηκε ξανά μπροστά προσπαθώντας να μπει εντός του κυρίως γραφείου. Πέραν δε των πιο πάνω δεν μπορεί να παραγνωρισθεί ούτε το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος αμέσως μετά τη διάπραξη των αδικημάτων εγκατέλειψε τη σκηνή. Από την άλλη λαμβάνεται βέβαια υπόψη, προς όφελος του κατηγορούμενου, ότι δεν έχει καταδειχθεί η ύπαρξη κινήτρου ή εκδικητικότητας ούτε και οργάνωσης και προσχεδιασμού στη διάπραξη των επίδικων αδικημάτων. Από τη μαρτυρία που έγινε δεκτή προέκυψε ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε κανένα προηγούμενο, ούτε διαφορά με τον Μ.Κ.11 ή με τον Μ.Κ.9. Ως όμως έχει προαναφερθεί, η επικίνδυνη δράση του κατηγορούμενου ήταν απρόσμενη και απρόκλητη. Δεν μας βρίσκει δε σύμφωνους η θέση του κ. Ερωτοκρίτου ότι η σοβαρότητα της ποινικά κολάσιμης συμπεριφοράς του κατηγορούμενου δεν είναι μεγάλη καθότι, σύμφωνα πάντα με τον συνήγορο, ο κατηγορούμενος έδρασε μεν ηθελημένα δηλαδή η πράξη του ήταν θεληματική αλλά δεν είχε σκοπό - πρόθεση να επιφέρει το αποτέλεσμα το οποίο επιτεύχθηκε. Αυτό δεν βρίσκει έρεισμα στο συμπέρασμα στο οποίο καταλήξαμε, με βάση τα ευρήματα μας (στην τελική μας απόφαση), σύμφωνα με το οποίο από το σύνολο των περιστάσεων, της συμπεριφοράς και των ενεργειών του κατηγορούμενου προκύπτει, ότι αυτός ενήργησε έχοντας πλήρη αντίληψη και γνώση όλων των ουσιωδών περιστάσεων δηλαδή του τι έκανε και τι γινόταν, με πρόθεση τόσο να επιφέρει τη βαριά σωματική βλάβη στον Μ.Κ.9 όσο και να προξενήσει τις υλικές ζημιές στο επίδικο υποστατικό. Σε κανένα δε σημείο της εν λόγω απόφασης δεν καταλήξαμε ότι οι ακανόνιστες κινήσεις του αυτοκινήτου, πριν χτυπήσει τον Μ.Κ.9, έγιναν με σκοπό να αποφευχθεί η σύγκρουση, ως υποστήριξε ο κ. Ερωτοκρίτου. Όσον δε αφορά τις συνέπειες που είχε η διάπραξη του αδικήματος της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης στον Μ.Κ.9, θα πρέπει να σημειωθεί ότι το τραύμα που αυτός υπέστη ήταν σοβαρό. Συγκεκριμένα επρόκειτο για ανοικτό κάταγμα (Gustilo II) διάφυσης (δηλαδή είχε ανοίξει ένα τραύμα στην επιφάνεια της κνήμης, υπήρχε λύση της συνεχείας του δέρματος και έκθεση του κατάγματος στο εξωτερικό περιβάλλον) δεξιάς κνήμης. Χρειάστηκε δε το κάταγμα να αντιμετωπιστεί άμεσα χειρουργικά την ίδια ημέρα και ο Μ.Κ.9 εξήλθε του Νοσοκομείου στις 12/11/2021 με οδηγίες για κινητοποίηση με βακτηρίες. Περαιτέρω, έλαβε αναρρωτική άδεια που διήρκησε 7 μήνες. Κατά την άδεια του αυτή εξετάσθηκε άλλες δύο φορές στο εξωτερικό ιατρείο της Ορθοπεδικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού (στις 20/12/2021 και 31/1/2022) και κινείτο με τη χρήση μιας βακτηρίας και μέχρι τις 31/1/2022 το κάταγμα δεν είχε πορωθεί πλήρως. Περαιτέρω, μετά το επίδικο περιστατικό ο Μ.Κ.9 είχε κρίσεις πανικού και επισκέφθηκε ψυχίατρο, ο οποίος του έγραψε φαρμακευτική αγωγή και μετά την έξοδο του από το Νοσοκομείο υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπείες. Δεν μας διαφεύγει δε ότι σήμερα το κάταγμα έχει πλέον πορωθεί και δεν υπάρχει λοίμωξη ή θρομβοεμβολή. Λόγω όμως του εν λόγω τραύματος ο Μ.Κ.9 δεν μπορεί να γονατίσει με το δεξί του πόδι και δεν μπορεί να περπατήσει σε ανώμαλο έδαφος και για αυτό μετά το τέλος της αναρρωτικής του άδειας, συνεχίζει μεν να εργάζεται στην Εθνική Φρουρά αλλά όχι στο ίδιο πόστο, αφού τοποθετήθηκε σε γραφειακή δουλειά. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος επέδειξε μια σοβαρής μορφής και με σοβαρές συνέπειες, βίαιη και επικίνδυνη αντικοινωνική συμπεριφορά, η οποία δεν μπορεί να γίνει ανεκτή και για σκοπούς αποτροπής θα πρέπει να τύχει της ανάλογης ποινικής μεταχείρισης. Εδώ να λεχθεί ότι το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος δήλωσε μη παραδοχή στις κατηγορίες που αντιμετώπιζε με αποτέλεσμα να ακολουθήσει ακροαματική διαδικασία ασφαλώς και δεν αποτελεί επιβαρυντικό παράγοντα. Αυτό καθότι αποτελούσε αναφαίρετο δικαίωμα του να μη δηλώσει παραδοχή και να προβάλει την Υπεράσπιση του. Η καταδίκη του όμως μετά από ακροαματική διαδικασία δεν του επιτρέπει την έκπτωση στην ποινή, η οποία δικαιολογείται σε περιπτώσεις παραδοχής, ως απτού στοιχείου έμπρακτης μεταμέλειας και οικονομίας πολύτιμου δικαστικού χρόνου (βλ. και πρόσφατη απόφαση Μαυρόλουκα κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 74/2021 (Σχετ. Ποιν. Εφ. Αρ. 95/2021), ημερ. 31/10/2023). Στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπομνησθεί ότι τα Δικαστήρια στα πλαίσια της εξατομίκευσης μιας ποινής δεν βασίζονται μόνο στη σοβαρότητα ενός αδικήματος και στην προβλεπόμενη ποινή, αλλά λαμβάνουν υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου. Σε καμία περίπτωση δεν μειώνεται η ανάγκη για εξατομίκευση της ποινής ούτως ώστε αυτή να μην συνιστά απλώς τιμωρία αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη. Το καθήκον εξατομίκευσης της ποινής δεν ατονεί ακόμη και στις περιπτώσεις όπου υπάρχει η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής. Τονίζεται όμως ότι η εξατομίκευση δεν θα πρέπει να οδηγεί σε εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας, ούτε του στοιχείου της αποτροπής, που επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά του αδικήματος τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για το κοινό γενικότερα (βλ. Ιωάννου κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 171). Προς όφελος του κατηγορούμενου, λαμβάνουμε υπόψη και ότι είναι πρόσωπο λευκού ποινικού μητρώου, στοιχείο που του δίδει το δικαίωμα να αιτείται την επιείκεια του Δικαστηρίου (βλ. Ψωμά ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 40). Περαιτέρω, λαμβάνουμε υπόψη, ότι ως προκύπτει από το Τεκμήριο Ε, ο κατηγορούμενος είναι ένα από τα βασικά στελέχη της Θεατρικής Ομάδας του Πολιτιστικού Ομίλου Ακρωτηρίου, χαρακτηρίζεται ως ακέραιου χαρακτήρα και χαίρει εκτίμησης από όλα τα μέλη του Ομίλου (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Παναγιώτου, Ποιν. Έφεση Αρ. 3/2016, ημερ. 23/1/2018). Σε σχέση δε με την αποζημίωση των παραπονουμένων, δεν μας διαφεύγει ότι, ως έχει λεχθεί στην Κολοκασίδης ν. Δημοκρατίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 252, η «επανόρθωση της ζημιάς είναι πάντοτε ελαφρυντικός παράγοντας, που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, παρόλο ότι η επανόρθωση αυτή δεν μειώνει τη βαρύτητα του αδικήματος. Η μεταμέλεια είναι στοιχείο μείωσης της ποινής. Η επανόρθωση περιέχει το στοιχείο της μετάνοιας, της συντριβής και επενεργεί προς όφελος της πολιτείας και των θυμάτων του αδικήματος. Ο δράστης δεικνύει, έτσι, έμπρακτα και όχι απλά τη μεταμέλειά του» (βλ. και Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ 28). Στην προκειμένη, λαμβάνουμε υπόψη ότι ο κατηγορούμενος αποζημίωσε πλήρως τον Μ.Κ.11 για τις ζημιές που επέφερε στο υποστατικό του γραφείου ταξί «ΦΑΡΟΣ». Αυτό επιβεβαιώνεται από το Τεκμήριο Β, με το οποίο ο Μ.Κ.11 δηλώνει ότι ο κατηγορούμενος τον αποζημίωσε, με την πληρωμή και αποκατάσταση πλήρως των ζημιών που προξένησε, πριν αρχίσει η εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης. Περαιτέρω, λαμβάνουμε υπόψη ότι, ως ο Μ.Κ.11 δηλώνει, οι σχέσεις του με τον κατηγορούμενο παρέμειναν και μετά το επίδικο συμβάν, απόλυτα φιλικές, αφού ο Μ.Κ.11 δέχτηκε τις εξηγήσεις που του έδωσε τηλεφωνικά ο κατηγορούμενος το βράδυ του συμβάντος. Λαμβάνουμε επίσης υπόψη ότι ο Μ.Κ.11 δηλώνει ότι δεν είχε ποτέ κι ούτε έχει σήμερα οποιοδήποτε παράπονο εναντίον του κατηγορούμενου και δεν επιθυμεί προσωπικά την οποιαδήποτε τιμωρία του. Από την άλλη δεν μας διαφεύγει ότι η αποζημίωση σε σοβαρές υποθέσεις όπως η παρούσα, λαμβάνεται μεν υπόψη ως μετριαστικός της ποινής παράγοντας, δεν αποτελεί όμως βαρυσήμαντο στοιχείο αφού η αποτρεπτική πτυχή πρέπει να έχει τον πρώτο λόγο (βλ. Μενελάου ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 248, Γενικός Εισαγγελέας ν. Ματθαίου άλλως Μαλέκκου

(2003)2 Α.Α.Δ 50 και Δημητρίου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ 46). Στην προκειμένη δίδουμε λοιπόν στον παράγοντα της αποζημίωσης τη δέουσα βαρύτητα. Όσον δε αφορά το θέμα της αποζημίωσης του Μ.Κ.9 δεν μας διαφεύγει ότι δεν υπήρξε τέτοια. Από την άλλη λαμβάνουμε υπόψη ότι ο κατηγορούμενος δεν επέδειξε αδιαφορία και ότι, έστω μετά την έκδοση της τελικής απόφασης μας, κατέβαλε, μέσω του δικηγόρου του, ειλικρινείς προσπάθειες προς τον σκοπό αυτό, οι οποίες για τους λόγους που παρατέθηκαν κατά την αγόρευση του κ. Ερωτοκρίτου (βλ. ανωτέρω) δεν τελεσφόρησαν καθώς και ότι οι προσπάθειες αυτές θα συνεχισθούν. Σε σχέση με την εξουσία έκδοσης διατάγματος αποζημίωσης, στην οποία αναφέρθηκε ο συνήγορος Υπεράσπισης, πρέπει να λεχθεί ότι πράγματι το παρόν Δικαστήριο, έχει δυνάμει του άρθρου 20

(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, εξουσία, επιπροσθέτως ή προς υποκατάσταση οποιασδήποτε άλλης ποινής, να διατάξει κατηγορούμενο, ο οποίος έχει καταδικασθεί, όπως καταβάλει στο πρόσωπο που υπέστη βλάβη από το διαπραχθέν αδίκημα, αποζημίωση μη υπερβαίνουσα τις €10.000. Ως όμως έχει νομολογηθεί, ναι μεν ο σκοπός αυτών των διαταγμάτων είναι η αποφυγή των πολλαπλών διαδικασιών και η εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων στους διαδίκους, αλλά αποτελεί σφάλμα να εκδίδονται τέτοια διατάγματα χωρίς να έχει δηλωθεί ή συμφωνηθεί (από τα ενδιαφερόμενα μέρη) το ποσό της αποζημίωσης ενώπιον του Δικαστηρίου, ενώ μάλιστα εκκρεμεί σχετική αστική αγωγή, όπως στην προκειμένη (βλ. σύγγραμμα Sentencing in Cyprus (ανωτέρω), σελ. 37, Katsari a.o. v. Hambi

(1969)2 C.L.R. 298 και την πολύ πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Singh v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 201/2021, ημερ. 30/11/2023). Περαιτέρω, λαμβάνουμε υπόψη τη συνεργασία που επέδειξε ο κατηγορούμενος με την Αστυνομία και συγκεκριμένα ότι κατά το στάδιο διερεύνησης της υπόθεσης υπέδειξε στην Αστυνομία το μέρος όπου βρισκόταν το επίδικο αυτοκίνητο και έλυσε την παρεξήγηση που προέκυψε ως προς το αυτοκίνητο που είχε να κάνει με την ύπαρξη ή μη μπροστινής γρίλιας. Περαιτέρω, παραδέχθηκε αμέσως ότι εισήλθε με το αυτοκίνητο του στον χώρο του γραφείου ταξί «ΦΑΡΟΣ». Εάν και δεν τέθηκε από το συνήγορο Υπεράσπισης, λαμβάνουμε σχετικά υπόψη και το ότι ο κατηγορούμενος, μετά το επίδικο περιστατικό επικοινώνησε με τον Μ.Κ.11 και του ανέφερε ότι προκάλεσε την επίδικη ζημία στο εν λόγω υποστατικό. Ως προς τα πιο πάνω να πούμε βέβαια ότι δεν μπορεί να θεωρηθούν ως ένδειξη μεταμέλειας εκ μέρους του κατηγορούμενου, ως εισηγήθηκε ο συνήγορος του, με την έννοια ότι σε κανένα στάδιο της διαδικασίας ο κατηγορούμενος δεν αποδέχθηκε τη διάπραξη των αδικημάτων, ούτως ώστε αυτές οι ενέργειες του να θεωρούνται ως στοιχεία μεταμέλειας του (βλ. Παναγιώτου ανωτέρω). Ως άλλωστε ανέφερε ο κ. Ερωτοκρίτου, ο κατηγορούμενος δεν αρνήθηκε ότι επισυνέβησαν τα γεγονότα αλλά αναφέρθηκε σε αυτά «απλώς με διαφορετική εξήγηση», εννοώντας προφανώς ότι προέβαλε τη δική του εκδοχή (που δεν έγινε δεκτή από το Δικαστήριο), στα πλαίσια της οποίας δεν αποδέχθηκε ότι έδρασε με την πρόθεση, στην οποία κατέληξε το Δικαστήριο ότι έδρασε. Η έκφραση μεταμέλειας πρέπει όμως να είναι ειλικρινής και να γίνεται ρητά χωρίς περιστροφές ή προϋποθέσεις (βλ. Domotov κ.ά. ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 328 και CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. ν. Θεοφάνους

(2010)2 Α.Α.Δ. 288). Εδώ πρέπει να σημειωθεί σχετικά και ότι, κατά τη μαρτυρία του, ήταν εν τέλει η θέση του κατηγορούμενου και μάλιστα ήταν κατηγορηματικός επί τούτου, ότι ο Μ.Κ.9 δεν βρισκόταν καν εκεί και δεν τον χτύπησε με το αυτοκίνητο του. Περαιτέρω, λαμβάνουμε υπόψη τις προσωπικές, οικογενειακές και λοιπές περιστάσεις του κατηγορούμενου, ως τέθηκαν από το συνήγορο του και ιδιαίτερα ότι: § Είναι ηλικίας 40 ετών και είναι νυμφευμένος. § Λόγω προβλήματος υγείας υποβάλλεται σε θεραπεία και παίρνει φαρμακευτική αγωγή με σκοπό να τεκνοποιήσει με τη σύζυγό του (βλ. Τεκμήριο Γ). § Διαρκούσης της κράτησης του για την παρούσα, στις 19/11/2023, μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού αιτιώμενος θωρακικό άλγος, κεντρικού τύπου, με αντανάκλαση στην αριστερή ωμοπλάτη και διαλλείπων χαρακτήρα. Εισήχθη στην καρδιολογική κλινική για περαιτέρω νοσηλεία και παρακολούθηση. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του, υποβλήθηκε σε δοκιμασία κοπώσεως, η οποία δεν ολοκληρώθηκε, λόγω άλγους στα κάτω άκρα. Στη συνέχεια υποβλήθηκε σε διαγνωστική στεφανιογραφία, κατά την οποία δεν αναδείχθηκαν παθολογικά ευρήματα. Εξήλθε του Νοσοκομείου στις 28/11/2023 και του δόθηκαν οδηγίες και του συστήθηκε η λήψη συγκεκριμένης φαρμακευτικής αγωγής. Η διάγνωση ήταν «Θωρακικό άλγος, μη καρδιακής αιτιολογίας» (βλ. Τεκμήριο Α). § Διατηρεί επιχείρηση, η οποία ασχολείται με εργασίες που έχουν σχέση με εκσκαφές, με οχήματα και με παρεμφερείς εργασίες. Στο πλαίσιο αυτής εργοδοτεί 3 πρόσωπα και τη σύζυγο του. Εδώ να λεχθεί ότι παρά το ότι δεν τέθηκε από τον συνήγορο Υπεράσπισης λαμβάνεται υπόψη, καθότι αυτό προέκυψε από τη μαρτυρία που έγινε δεκτή στην παρούσα υπόθεση, και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος πάσχει από διαβήτη και λαμβάνει για τον σκοπό αυτό συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή. Σε καμία δε περίπτωση δεν μας διαφεύγει και λαμβάνουμε δεόντως υπόψη ότι, με δεδομένο ότι είναι βασικός ο ρόλος του κατηγορούμενου στη διεκπεραίωση των εργασιών της επιχείρησης που ασκεί, ενδεχόμενη ποινή φυλάκισης θα επηρεάσει την επαγγελματική του δραστηριότητα και εν γένει την οικονομική του κατάσταση αφού θα έχει δυσμενείς επιπτώσεις στην επιχείρηση του (βλ. και Τεκμήριο Δ) με ό,τι αυτό συνεπάγεται όπως η απώλεια εισοδημάτων από αυτήν. Στο πλαίσιο αυτό λαμβάνουμε φυσικά υπόψη και τις επακόλουθες συνέπειες που θα έχει κάτι τέτοιο στους 3 εργοδοτούμενους του αλλά και στη σύζυγο του, η οποία συντηρείται από τα εισοδήματα της εν λόγω επιχείρησης. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπομνήσουμε βέβαια, ότι σύμφωνα με τη νομολογία μας, οι προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες ενός παραβάτη περιλαμβανομένων των όποιων προβλημάτων υγείας παρουσιάζει και των συνεπειών στην οικογένεια του, στην εργασία του και σε άλλα πρόσωπα καθώς και στην οικονομική του κατάσταση, αποτελούν παράγοντες που πρέπει και συνυπολογίζονται κατά την επιμέτρηση της ποινής. Σε σοβαρά όμως αδικήματα όπου η συχνότητα διάπραξης τους επιβάλλει την επιβολή αποτρεπτικής ποινής, όπως στην παρούσα, οι παράγοντες αυτοί δεν είναι αποφασιστικής σημασίας στον καθορισμό της ποινής αφού προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας (βλ. Attorney General v. Mavrokefalos

(1966)2 C.L.R. 93, Domotov κ.ά. ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 328, Αργυρού ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 670, Cristinel v. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 742 και Χατζηαργυρού ν. Pamporides LLC, Ποιν. Έφεση Αρ. 300/2018, ημερ. 17/4/2019, ECLI:CY:AD:2019:B147). Τέλος, παρά το γεγονός ότι αυτό δεν τέθηκε κατά την αγόρευση του συνηγόρου Υπεράσπισης, θα εξετάσουμε και τον χρόνο που διέρρευσε από τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων μέχρι σήμερα που καλούμαστε να επιβάλουμε ποινή στον κατηγορούμενο. Ως έχει νομολογηθεί, η καθυστέρηση στην εκδίκαση μιας υπόθεσης αποτελεί ελαφρυντικό παράγοντα εφόσον η πάροδος μακρού χρόνου μειώνει ουσιαστικά την αποτρεπτικότητα της ποινής και δεν ασκεί αναμορφωτικό ρόλο για τον κατηγορούμενο (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη

(1993)2 Α.Α.Δ. 355, Γενικός Εισαγγελέας ν. Νεοφύτου

(1991)2 Α.Α.Δ. 5, Γενικός Εισαγγελέας ν. Τέλλα

(1991)2 Α.Α.Δ. 71). Στα πλαίσια αυτά εξετάζονται και λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, οι λόγοι της καθυστέρησης, περιλαμβανομένης της όποιας ευθύνης φέρει για αυτήν ο κατηγορούμενος (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Πεγειώτη κ.ά.

(2001)2 Α.Α.Δ. 617). Ανεξαρτήτως όμως του ποιος φέρει ευθύνη για την καθυστέρηση, το γεγονός της παρόδου μεγάλου χρόνου από τη διάπραξη του αδικήματος μέχρι την τιμωρία τείνει ασφαλώς προς μετριασμό της ποινής (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Αρέστη

(1996)2 Α.Α.Δ. 267). Στο σημείο αυτό κρίνουμε ορθό όπως παραθέσουμε το ιστορικό της υπόθεσης, ως προκύπτει από τον φάκελο της. Η υπόθεση καταχωρήθηκε, για σκοπούς παραπομπής της στο Κακουργιοδικείο, στις 15/11/

1. Η πρώτη εμφάνιση ενώπιον του Κακουργιοδικείου έγινε στις 10/12/2021, ημερομηνία κατά την οποία ζητήθηκε αναβολή για να απαντήσει ο κατηγορούμενος, καθότι δεν είχε δοθεί στην Υπεράσπιση ολόκληρο το μαρτυρικό υλικό. Στις 20/1/2022 που ήταν η επόμενη δικάσιμος, ο κατηγορούμενος απουσίαζε λόγω ασθενείας και έτσι η υπόθεση ορίσθηκε στις 10/2/2022 οπόταν και απάντησε στις κατηγορίες και η υπόθεση ορίσθηκε για ακρόαση. Έκτοτε και πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, η υπόθεση αναβλήθηκε 5 φορές. Μια εκ των αναβολών δόθηκε για λόγο που αφορά το Δικαστήριο, 3 αναβολές δόθηκαν μετά από αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής και 1 αναβολή δόθηκε κατόπιν κοινού αιτήματος των διαδίκων. Η ακροαματική διαδικασία άρχισε στις 10/7/2023 και απαιτήθηκαν άλλες 13 δικάσιμοι μέχρι τις τελικές αγορεύσεις. Κατά την ακροαματική έδωσαν ένορκη μαρτυρία, για την Κατηγορούσα Αρχή, 19 μάρτυρες. Περαιτέρω τέθηκε αίτημα τροποποίησης του κατηγορητηρίου, στο οποίο εγέρθηκε ένσταση και για το οποίο εκδόθηκε ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου. Με το κλείσιμο της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής, έγινε εισήγηση από την πλευρά της Υπεράσπισης για μη απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης και αφού ακούσθηκε και η πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής, το Δικαστήριο εξέδωσε την ενδιάμεση απόφαση του στις 12/9/
2. Ακολούθως, έδωσαν ένορκη μαρτυρία ο κατηγορούμενος και 3 μάρτυρες για την Υπεράσπιση. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας η υπόθεση αναβλήθηκε 1 μια φορά κατόπιν αιτήματος της Κατηγορούσας Αρχής και 1 φορά κατόπιν αιτήματος της Υπεράσπισης. Οι τελικές αγορεύσεις έγιναν στις 30/10/2023, η τελική απόφαση του Δικαστηρίου εκδόθηκε στις 17/11/2023 και ακολούθως η υπόθεση ορίσθηκε για αγορεύσεις προς μετριασμό της ποινής. Υπό τις περιστάσεις της παρούσας και σύμφωνα με τη σχετική νομολογία, κρίνουμε ότι για σκοπούς εξέτασης του θέματος καθυστέρησης, ο χρόνος θα πρέπει να υπολογισθεί από την ημέρα σύλληψης του κατηγορούμενου που ήταν η 6/11/2021 (βλ. Χριστόπουλος ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 100). Από το ιστορικό της υπόθεσης προκύπτει ότι δεν υπήρξε καθυστέρηση στην καταχώρηση της. Για την καθυστέρηση που υπήρξε από την καταχώρηση της υπόθεσης μέχρι την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, μικρή και μόνο ευθύνη φέρει ο κατηγορούμενος. Ο χρόνος που διήρκησε η ακροαματική διαδικασία δεν ήταν μεγάλος, λαμβανομένων υπόψη του αριθμό των προσώπων που κατέθεσαν ενόρκως και των θεμάτων που τέθηκαν και για τα οποία το Δικαστήριο εξέδωσε ενδιάμεσες αποφάσεις. Μόνο για τη μια εκ των αναβολών που δόθηκε κατά την ακρόαση φέρει ευθύνη ο κατηγορούμενος. Όλα τα πιο πάνω λαμβάνονται λοιπόν δεόντως υπόψη προς όφελος του κατηγορούμενου όπως και το αντικειμενικό γεγονός ότι καλούμαστε να του επιβάλουμε ποινή σήμερα, 2 χρόνια και 1 ½ περίπου μήνα μετά τη σύλληψη του. Συνεκτιμώντας όλα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω και λαμβάνοντας ιδιαίτερα υπόψη τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος διέπραξε, τις συνθήκες διάπραξης τους, τις συνέπειες αυτών, τη συχνότητα που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στη διάπραξη τέτοιων αδικημάτων και στη συναφή ανάγκη που υπάρχει για επιβολή αποτρεπτικών ποινών και παράλληλα όλους τους πιο πάνω μετριαστικούς παράγοντες και συνθήκες του κατηγορούμενου, κρίνουμε ότι οι μόνες αρμόζουσες ποινές στην παρούσα είναι αυτές της φυλάκισης. Ως εκ των άνω επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές: Στην κατηγορία 2: ποινή φυλάκισης 9 μηνών. Στην κατηγορία 4: ποινή φυλάκισης 3 ½ ετών. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν και η περίοδος έκτισης τους μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο κατηγορούμενος τελεί σε προφυλάκιση για την παρούσα, δηλαδή από τις 17/11/2023. Τα έξοδα της διαδικασίας ήτοι €640 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Αναφορικά με τα τεκμήρια της υπόθεσης δίδονται οδηγίες όπως: · Το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής DAV302, μαζί με το κλειδί του, επιστραφούν στο νόμιμο δικαιούχο τους. · Το USB (Τεκμήριο 29) και ο ψηφιακός δίσκος (Τεκμήριο 15), επιστραφούν στην Αστυνομία. (Υπ.) ................ Φ. Τιμοθέου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ................... Α. Φυλακτού, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Α. Τζ. Σολομωνίδου, E.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο