ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. MARIUS GABRIEL GHETEA, Αρ. Υπόθεσης: 4783/23, 30/11/2023

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (κατηγορία 4), η οποία προστέθηκε στο κατηγορητήριο δυνάμει του άρθρου 85

(4)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου. Τα γεγονότα της υπόθεσης καταγράφονται με λεπτομέρεια στην τελική απόφαση μας που δόθηκε προηγουμένως σήμερα. Τα παραθέτουμε συνοπτικά για σκοπούς της παρούσας: Ο κατηγορούμενος, σε άγνωστη ημερομηνία, μεταξύ της 13/01/2023 και της 25/01/2023 (σε χρόνο προγενέστερο από αυτόν που αφορούσαν οι κατηγορίες 2 και 3 στις οποίες αθωώθηκε και απαλλάχθηκε), στον Άγιο Τύχωνα, στη Λεμεσό, εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε ζημιά στην εξωτερική πλαϊνή πόρτα του χώρου στάθμευσης της κατοικίας της Ruslana Samotkal, με σκοπό να εισέλθει στην εν λόγω οικία. Η συνήγορος του κατηγορούμενου, στην αγόρευση της για μετριασμό της ποινής αναφέρθηκε στο νεαρό της ηλικίας του πελάτη της, στο λευκό του ποινικού μητρώο καθώς και στις προσωπικές οικογενειακές και λοιπές του περιστάσεις. Περαιτέρω η κα Αδάμου αναφέρθηκε στην επιτυχία του πελάτη της να απεξαρτηθεί από τη χρήση ναρκωτικών ουσιών καθώς και στην πρόθεση του να αλλάξει τον τρόπο ζωής του. Η κα Αδάμου ζήτησε επίσης να ληφθεί υπόψη και το ότι η ζημιά που προκάλεσε ο κατηγορούμενος στην πόρτα δεν συνιστούσε ολοκληρωτική καταστροφή. Τέλος η συνήγορος Υπεράσπισης ζήτησε την επιείκεια του Δικαστηρίου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το αδίκημα στο οποίο ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος είναι σοβαρό. Αυτό διαφαίνεται κατ΄ αρχάς από τη σοβαρότητα που προσδίδεται σε αυτό από το Νομοθέτη, όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής που προβλέπεται από το Νόμο, που είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή (βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου κ.ά.

(1990)2 Α.Α.Δ. 264 και Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248). Συγκεκριμένα για το αδίκημα της κακόβουλης ζημίας προβλέπεται ποινή φυλάκισης 2 χρόνων ή χρηματική ποινή €2.562 ή και οι δύο αυτές ποινές. Το αδίκημα της πρόκλησης κακόβουλης ζημίας είναι σοβαρό λόγω της φύσης του. Τούτο διότι με τη διάπραξη του πλήττονται ευθέως τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα του κάθε ατόμου ως προς την απόλαυση και τον σεβασμό της περιουσίας του. Πρόκειται για αδίκημα που στρέφεται εναντίον της περιουσίας άλλων προσώπων και ως τέτοιο βρίσκεται σε έξαρση, κάτι για το οποίο λαμβάνουμε γνώση όχι μόνο από τη σχετική νομολογία αλλά και από τον αριθμό υποθέσεων τέτοιας φύσεως που καταχωρούνται τόσο ενώπιον μας όσο και των λοιπών πρωτόδικων Δικαστηρίων. Το στοιχείο αυτό είναι κάτι που απαιτεί και την πρόσδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή. Ο χαρακτηρισμός όμως κάποιου αδικήματος ως σοβαρού δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το ανώτατο όριο ποινής που ο νόμος προνοεί για τη διάπραξή του. Εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το σύνολο των περιστάσεων που περιβάλλουν τη διάπραξή του και διαγράφουν το μέγεθος της βλάβης και τις εν γένει συνέπειες που η διάπραξή του επιφέρει (βλ. Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 391). Κάθε υπόθεση κρίνεται λοιπόν με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της και ανάλογα με αυτά διαβαθμίζεται η σοβαρότητα των αδικημάτων, η οποία θα πρέπει να αντανακλάται στην επιβληθείσα ποινή. Σε σχέση δε με το ύψος των ποινών δεν υπάρχει προκαθορισμένο πλαίσιο και ακριβής προσδιορισμός της επιβαλλόμενης ποινής αναλόγως προηγούμενων αποφάσεων. Η αναφορά σε προηγούμενη νομολογία μπορεί να γίνει μόνο προς ένδειξη του μέτρου τιμωρίας τέτοιων αδικημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής (βλ. Σαμπή ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 100). Η κάθε υπόθεση εξετάζεται στα πλαίσια των ιδιαίτερων γεγονότων που περιβάλλουν τη διάπραξη των αδικημάτων και των προσωπικών συνθηκών του παραβάτη. Στην προκειμένη, η σοβαρότητα του αδικήματος στο οποίο κρίθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος προκύπτει και από τα γεγονότα που περιβάλλουν τη διάπραξη του. Συγκεκριμένα, φαίνεται ότι ο κατηγορούμενος, με σκοπό να εισέλθει σε μια κατοικία με την οποία δεν είχε καμία σχέση (τελικά δεν κατάφερε να παραβιάσει την πόρτα), προκάλεσε σοβαρή ζημιά (ως φαίνεται από τις φωτογραφίες 10-14 του Τεκμηρίου 30) σε εξωτερική πόρτα αυτής. Δεν υπάρχει δε μαρτυρία ως προς το ύψος της εν λόγω ζημίας και λαμβάνουμε υπόψη ότι δεν προκάλεσε «ολοσχερή» ζημιά στην πόρτα, χωρίς όμως να μας διαφεύγει από την άλλη ότι δεν υπήρξε αποζημίωση της παραπονούμενης για την εν λόγω ζημιά. Πάρα τα πιο πάνω, η σοβαρότητα του αδικήματος και η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση τους δεν μειώνει σε καμία περίπτωση την ανάγκη για εξατομίκευση της ποινής ούτως ώστε αυτή να μην συνιστά απλώς τιμωρία αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη. Το καθήκον εξατομίκευσης της ποινής δεν ατονεί ακόμη και στις περιπτώσεις όπου υπάρχει η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής. Τονίζεται όμως ότι η εξατομίκευση δεν θα πρέπει να οδηγεί σε εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας ούτε του στοιχείου της αποτροπής, που επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά του αδικήματος τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για το κοινό γενικότερα (βλ. Ιωάννου κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 171 και Γενικού Εισαγγελέα ν. Στυλιανού

(2001)2 Α.Α.Δ. 55). Προς όφελος του κατηγορούμενου λαμβάνουμε υπόψη όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μας. Κατ' αρχάς λαμβάνουμε υπόψη το λευκό του ποινικό μητρώο, στοιχείο που του δίδει το δικαίωμα να αιτείται την επιείκεια του Δικαστηρίου (βλ. Ψωμά ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 40). Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη προς όφελος του είναι το νεαρό της ηλικίας του κατηγορούμενου. Στο σύγγραμμα G. Piki, Sentencing in Cyprus (2nd ed.) σελ. 88-90, τονίζεται το πόσο ευαίσθητο έργο αποτελεί το καθήκον επιβολής ποινής σε νεαρά άτομα για τα οποία έμφαση πρέπει να δίδεται στην αναμόρφωση παρά στην τιμωρία. Για αυτά υπερισχύει η αρχή της υποβοήθησης τους να αναμορφωθούν, αφού ακριβώς η πιθανότητα αναμόρφωσης στους νέους είναι ισχυρότερη από τα μεγαλύτερα σε ηλικία άτομα (βλ. επίσης Ioannou v. Police

(1986)2 C.L.R. 149). Το στοιχείο της αποτροπής στην περίπτωση νεαρών ατόμων θα πρέπει να μετριάζεται από το συμφέρον της κοινωνίας στην αναμόρφωση τους (βλ. Savvides v. Republic

(1988)2 C.L.R. 51). Από την άλλη το νεαρό της ηλικίας ενός κατηγορούμενου δεν αποτελεί πάντοτε παράγοντα που επηρεάζει από μόνος του την ποινή. Συνεκτιμάται και αυτός με όλους τους άλλους σχετικούς παράγοντες (βλ. Φανάρας κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 50). Στην προκειμένη έχοντας κατά νου τα πιο πάνω, λαμβάνουμε δεόντως υπόψη το νεαρό της ηλικίας του κατηγορούμενου, ο οποίος είναι 23 ετών. Το πιο πάνω λαμβάνεται φυσικά υπόψη χωρίς να μας διαφεύγει η σοβαρότητα της όλης κολάσιμης συμπεριφοράς του κατηγορούμενου και οι συνέπειες αυτής, ως τις έχουμε περιγράψει ανωτέρω. Περαιτέρω, λαμβάνουμε υπόψη τις προσωπικές, οικογενειακές και λοιπές περιστάσεις του κατηγορούμενου, ως τίθενται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ημερ. 14/02/2023 και ως αυτές έχουν διαμορφωθεί μέχρι σήμερα (με βάση τα όσα ανέφερε σχετικά η κα Αδάμου) και ιδιαίτερα ότι: · Είναι ηλικίας 23 ετών. · Κατάγεται από τη Ρουμανία. Οι γονείς του χώρισαν όταν αυτός ήταν ενός έτους. Μετανάστευσε σε μικρή ηλικία μαζί με τη μητέρα του στην Κύπρο. · Φοίτησε μέχρι την Α' Γυμνασίου, οπόταν διέκοψε τη φοίτηση του για να μεταβεί στη Ρουμανία όπου διέμεινε με τον πατέρα του. Επέστρεψε στην Κύπρο σε ηλικία 16 ετών και διέμενε με τη μητέρα του και τον πατριό του έως την ηλικία των 17 ετών. · Σε ηλικία 11 ετών άρχισε να προβαίνει σε χρήση κάνναβης. Σε ηλικία 16 ετών άρχισε ταυτόχρονα, με τη χρήση κάνναβης και χρήση «crystal». · Παρουσίασε εργασιακή αστάθεια καθώς και παραβατική συμπεριφορά συνεπεία της χρήσης ναρκωτικών ουσιών. · Είναι πατέρας ενός παιδιού ηλικίας 2 περίπου ετών. · Πριν την κράτηση του για την παρούσα στήριζε και το παιδί της πρώην συμβίας του, η οποία είναι η μητέρα του παιδιού του, ηλικίας 5 ετών το οποίο θεωρεί σαν παιδί του. · Σκοπεύει δε, επιθυμώντας να αλλάξει τον τρόπο ζωής του, να συμβιώσει εκ νέου με την εν λόγω κοπέλα με την οποία έχει πλέον επανασυνδεθεί και να συνεχίσει να συντηρεί τα δύο προαναφερόμενα ανήλικα. Περαιτέρω λαμβάνουμε υπόψη την προσωπική προσπάθεια που κατέβαλε ενόσω τελούσε υπό κράτηση για την παρούσα, επιτυγχάνοντας την αποχή του από ναρκωτικές ουσίες (βλ. Γιαννακάκης ν. Αστυνομίας

(2016)2(Α) Α.Α.Δ. 364). Θα πρέπει δε σε κάθε περίπτωση να λεχθεί, όσο αφορά τις προσωπικές και λοιπές περιστάσεις του κατηγορουμένου, ότι αυτές αποτελούν παράγοντες που συνυπολογίζονται κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Chocami v. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 189). Από την άλλη όμως δεν μας διαφεύγει ότι σε σοβαρά αδικήματα όπου η συχνότητα διάπραξης τους επιβάλλει αποτρεπτικές ποινές, όπως στην προκειμένη, οι παράγοντες αυτοί είναι μικρότερης σημασίας, αφού προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας (βλ. Ιωάννου ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ 382 και Αργυρού ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 670). Συνεκτιμώντας λοιπόν όλα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω και έχοντας λάβει ιδιαίτερα υπόψη τη φύση και τη σοβαρότητα του αδικήματος που ο κατηγορούμενος διέπραξε, τη συχνότητα που παρατηρείται στη διάπραξη του και τη συναφή ανάγκη για αποτροπή και παράλληλα όλους τους πιο πάνω μετριαστικούς παράγοντες και συνθήκες του κατηγορούμενου, κρίνουμε ότι η μόνη αρμόζουσα και ενδεδειγμένη ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Καταληκτικά επιβάλλεται στον κατηγορούμενο: Στην κατηγορία 4: ποινή φυλάκισης 10 μηνών. Ο χρόνος έκτισης της ποινής φυλάκισης που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο, μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που αυτός τελεί σε προφυλάκιση για την παρούσα, δηλαδή από τις 05/04/2023. Τα έξοδα της υπόθεσης ήτοι €120 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Τέλος διατάσσουμε όπως οι δειγματοληψίες (Τεκμήρια 8-18 και 20-22) και το USB (Τεκμήριο 27) κατασχεθούν και καταστραφούν. (Υπ.) .................. Φ. Τιμοθέου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ....................... Α. Φυλακτού Α.Ε.Δ. (Υπ.) ...................... Α. Τζ. Σολομωνίδου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο