ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Σ.A. κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 14444/23, 28/9/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΣΤΟ ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Φ. Τιμοθέου, Π.Ε.Δ. Α. Φυλακτού, Α.E.Δ. Α. Τζ. Σολομωνίδου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 14444/23 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν.
- Σ.A.
- Α.Κ. Κατηγορούμενου Ημερομηνία: 28/9/2023 Για τη Δημοκρατία: κ. Α. Αριστείδης (για να ακούσει την απόφαση η κα Χ. Κυριακίδου). Για τον Κατηγορούμενο 1: κ. Α. Κληρίδης. Κατηγορούμενος 1 παρών. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στην παρούσα υπόθεση οι κατηγορούμενοι 1 και 2 αντιμετωπίζουν από κοινού δύο κατηγορίες φόνου εκ προ μελέτης (κατηγορίες 1 και 2) και μια κατηγορία τραυματισμού (κατηγορία 3). Αυτό που τους αποδίδεται, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων είναι ότι, στη Λεμεσό: · Εκ προμελέτης διά παρανόμου πράξεως στις 29/6/2023 επέφεραν τον θάνατο του Μάριου Ονησιφόρου (κατηγορία 1). · Εκ προμελέτης διά παρανόμου πράξεως διενεργηθείσας στις 29/6/2023, στις 30/6/2023 επέφεραν τον θάνατο του Μιχάλη Μιχαήλ (κατηγορία 2). · Παράνομα τραυμάτισαν, στις 29/6/2023, τον Θεόφιλο Θεοφίλου (κατηγορία 3) Στις 14/9/2023, κατά την πρώτη εμφάνιση τους ενώπιον μας, οι συνήγοροι των κατηγορούμενων ζήτησαν αναβολή ώστε να απαντήσουν στις κατηγορίες και η υπόθεση ορίστηκε για απάντηση στις 27/9/
- Ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής αιτήθηκε όπως οι κατηγορούμενοι παραμείνουν υπό κράτηση. Οι συνήγοροι Υπεράσπισης δεν έφεραν ένσταση, δηλώνοντας ότι επιφυλάσσονται να εγείρουν τέτοια κατά την επόμενη δικάσιμο. Λαμβάνοντας υπόψη τον λόγο στον οποίο στηριζόταν το αίτημα (κίνδυνος φυγοδικίας), τα στοιχεία στα οποία αυτός εδραζόταν και τη θέση των συνηγόρων Υπεράσπισης, το Δικαστήριο έκρινε ότι το αίτημα ήταν βάσιμο και δικαιολογημένο και έτσι διέταξε όπως αμφότεροι οι κατηγορούμενοι παραμείνουν υπό κράτηση. Στις 27/9/2023 οι κατηγορούμενοι δήλωσαν μη παραδοχή στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν και η υπόθεση ορίσθηκε για ακρόαση στις 15/11/
- Ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής υπέβαλε και πάλι αίτημα όπως οι κατηγορούμενοι παραμείνουν υπό κράτηση. Στήριξε το αίτημα του, όπως και κατά την πρώτη εμφάνιση ενώπιον μας, στον κίνδυνο φυγοδικίας των κατηγορουμένων, ως αυτός προκύπτει με βάση τη σοβαρότητα των αδικημάτων, την πιθανότητα καταδίκης (με βάση το υπάρχον μαρτυρικό υλικό) και τις ποινές που θα επιβληθούν σε περίπτωση καταδίκης. Ο συνήγορος του κατηγορουμένου 2 δεν έφερε ένσταση στο αίτημα ενώ ο συνήγορος του κατηγορούμενου 1 ήγειρε ένσταση και αγόρευσε σχετικά επί του θέματος (προφορικά και με γραπτή αγόρευση). Ενόψει των πιο πάνω και αφού το Δικαστήριο έκρινε, με βάση τα όσα σχετικά τέθηκαν ενώπιον του, ότι το αίτημα είναι βάσιμο και δικαιολογημένο όσον αφορά τον κατηγορούμενο 2, διέταξε όπως αυτός παραμείνει υπό κράτηση μέχρι τις 15/11/
- Όσον αφορά τον κατηγορούμενο 1, το Δικαστήριο επιφύλαξε την παρούσα απόφαση του για σήμερα. Ενιστάμενος στο αίτημα κράτησης, ο κ. Κληρίδης υποστήριξε κατά την αγόρευση του, ότι ο πελάτης του θα πρέπει να αφεθεί ελεύθερος με όρους λόγω του ότι, σύμφωνα με τη θέση του, εν πρώτοις δεν υπάρχει πιθανότητας καταδίκης και κατά δεύτερον λόγω των υποκειμενικών δεδομένων του κατηγορούμενου
- Αναφορικά με το πρώτο ήταν βασικά η θέση του κ. Κληρίδη, χωρίς να αμφισβητεί τη σοβαρότητα των αδικημάτων και την πιθανότητα επιβολής αυστηρών ποινών σε περίπτωση καταδίκης του πελάτη του, ότι με βάση την υπάρχουσα μαρτυρία η πιθανότητα καταδίκης του κατηγορουμένου 1, στο κατηγορητήριο που αντιμετωπίζει ως έχει, δηλαδή στη βάση των συγκεκριμένων κατηγοριών, είναι ελάχιστη έως και απίθανη αφής στιγμής πουθενά δεν φαίνεται να υπάρχει μαρτυρία ως προς τη διάπραξη του αδικήματος του φόνου εκ προμελέτης. Στήριξε δε τη θέση του αυτή σε σχετική νομολογία (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Θωμά, Ποιν. Έφεση Αρ. 132/2017, ημερ. 26/6/2019 και Στυλιανού ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 240/18, ημερ. 25/2/2021), σύμφωνα με την οποία απαιτείται «ειδική και συγκεκριμένη μαρτυρία ως προς τις ενέργειες που υπήρξαν και δείχνουν την προμελέτη» και εάν δεν υπάρχουν αυτές οι ενέργειες τότε δεν στοιχειοθετείται το αδίκημα. Περαιτέρω ο κ. Κληρίδης στήριξε την ένσταση του σε υποκειμενικά δεδομένα του κατηγορούμενου 1 και συγκεκριμένα, ως ανέφερε, στις συνθήκες κρατήσης που επικρατούν στις Κεντρικές Φυλακές αλλά και στα προβλήματα που αντιμετωπίζει εκεί ο πελάτης του. Συγκεκριμενοποίησε δε ο συνήγορος Υπεράσπισης, όσον αφορά τις συνθήκες κράτησης, ότι το θέμα που εγείρεται για τον πελάτη του είναι λόγω του υπερπληθυσμού που υπάρχει στις Κεντρικές Φυλακές. Για να υποδείξει την κατάσταση, ο κ. Κληρίδης παρέπεμψε, μεταξύ άλλων:
(1)στην Έκθεση της Επιτρόπου Διοικήσεως και Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ημερομηνίας 15/11/2022 (όπου αναφέρεται ότι τότε στις Κεντρικές Φυλακές κρατούνταν συνολικά 978 πρόσωπα ενώ η χωρητικότητα του ήταν για 424 κρατούμενους, δηλαδή ο υπερπληθυσμός ήταν 230%),
(2)ως προς τη σημερινή κατάσταση, σε σχετικό δημοσίευμα από εφημερίδα, ημερομηνίας 17/9/2023 (σύμφωνα με το οποίο ο πληθυσμός στις φυλακές σήμερα είναι 995 κρατούμενοι) και
(3)σε εκτύπωση από το World Prison Brief data (αρμόδιο για τη συλλογή στατιστικών από όλες τις χώρες - σύμφωνα με την οποία ο υπερπληθυσμός στις Κεντρικές Φυλακές, στις 20/6/2023 ανερχόταν στο 173.8% - χωρητικότητα 545 - κρατούμενοι 947). Ήταν ως εκ της άνω κατάστασης η θέση του συνήγορου του κατηγορούμενου 1 ότι, «οποιοδήποτε άτομο βρίσκεται στις Κεντρικές Φυλακές όπως και ο κατηγορούμενος, δέχεται παραβίαση του Ανθρωπίνου Δικαιώματος του όπως αυτό εντοπίζεται στο Άρθρο 3 της Συμβάσης αλλά και το Άρθρο 8 του Συντάγματος». Πιο συγκεκριμένα για τον κατηγορούμενο 1, ο συνήγορος ανέφερε ότι αυτός κρατείται σε κελί με άλλα 3 πρόσωπα, με αποτέλεσμα κάθε πρόσωπο να έχει χώρο λιγότερο από 4 τ.μ. Ως προς την παραβίαση της διάταξης του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (στο εξής «η Ε.Σ.Α.Δ.»), ο κ. Κληρίδης παρέπεμψε το Δικαστήριο στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (στο εξής «το Ε.Δ.Α.Δ.»), στην υπόθεση JMB and Others ν. France, 9671/15 et al, ημερ. 30/1/2020, που αφορούσε τον υπερπληθυσμό στις γαλλικές φυλακές. Ως προς τα άλλα υποκειμενικά δεδομένα του κατηγορούμενου 1, που ζήτησε να ληφθούν υπόψη, ο κ. Κληρίδης ανέφερε ότι ο πελάτης του:
- Εχει δεχθεί σωματικές επιθέσεις και σωματική βλάβη εντός των Κεντρικών Φυλακών, που έχει καταγγείλει, πλην όμως οι Κεντρικές Φυλακές δεν φαίνεται να μπορούν να του παρέχουν την ασφάλεια που χρειάζεται.
- Δέχεται απειλές για τη ζωή του, για τις οποίες έχει δώσει κατάθεση στην Αστυνομία, πλην όμως και πάλι δεν φαίνεται να έχει γίνει κάποια επιπλέον ενέργεια υπέρ της περαιτέρω διαφύλαξης της ασφαλείας του.
- Χρειάζεται συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή καθημερινά για την υγειά του, η οποία και πάλι δεν μπορεί να του χορηγηθεί από τις Κεντρικές Φυλακές όπως πρέπει, με αποτέλεσμα η υγειά του να χειροτερεύει. Σχετικό παράπονο στάληκε γραπτώς στις Κεντρικές Φυλακές (ο συνήγορος επισύναψε στη γραπτή του αγόρευση αντίγραφο σχετικής επιστολή ημερ. 25/9/2023).
- Είναι Κύπριος, μόνιμος κάτοικος Κύπρου, με περιορισμένη οικονομική δυνατότητα, χωρίς οποιαδήποτε σχέση ή διασύνδεση με το εξωτερικό και χωρίς καμία ικανότητα να μπορέσει να φύγει από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τοποθετούμενος επί των προσωπικών δεδομένων που παρέθεσε ο κ. Κληρίδης, ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, ανέφερε ότι: · Το όποιο πρόβλημα υπερπληθυσμού υπάρχει στις Κεντρικές Φυλακές σαφώς και πρέπει να αντιμετωπιστεί από την Πολιτεία αλλά δεν είναι ζήτημα το οποίο μπορεί να δικαιολογήσει την απόλυση του κατηγορούμενου 1 με όρους. · Όσον αφορά τα προβλήματα υγείας του κατηγορούμενου 1, οι Κεντρικές Φυλακές οφείλουν να παρέχουν κάθε δυνατή εξασφάλιση. Δεν είναι εκ των ων ουκ άνευ το ζήτημα για την κράτησή του αλλά και πάλι δεν αποτελούν λόγο για να μην κρατηθεί. · Όσον αφορά τις όποιες κατ' ισχυρισμό απειλές δέχτηκε ο κατηγορούμενος 1, είναι και πάλι θέμα των Κεντρικών Φυλακών και δεν μπορεί να απασχολήσει το Δικαστήριο σε αυτή τη συγκεκριμένη διαδικασία. Εξετάζοντας ένα αίτημα κράτησης, το Δικαστήριο πρέπει να καθοδηγείται από την αρχή ότι κάθε κατηγορούμενος είναι αθώος, εκτός αν τελικά καταδικαστεί από αρμόδιο Δικαστήριο και ότι η κράτηση του αποτελεί ένα σοβαρό περιορισμό της προσωπικής του ελευθερίας, η οποία διασφαλίζεται από το άρθρο 11 του Συντάγματος. Ως ζήτημα γενικής αρχής, η οποία κατοχυρώνεται και συνταγματικά εφόσον αποτελεί απόρροια του τεκμηρίου της αθωότητας, ένας υπόδικος δικαιούται να παραμείνει ελεύθερος με εγγύηση στις περιπτώσεις όπου υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στη δίκη του. Ταυτόχρονα, πρέπει να σταθμίζεται με αυτά και το δημόσιο συμφέρον που επιτάσσει την παρουσία κατηγορουμένων στο Δικαστήριο. Η κράτηση υποδίκου καθίσταται παραδεκτή, εφόσον το επιβάλλει η διασφάλιση των σκοπών της απονομής της δικαιοσύνης. Στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου κ.ά.
(2001)2 Α.Α.Δ. 373 αναφέρεται ότι ο κανόνας ότι οι υπόδικοι αφήνονται ελεύθεροι κάμπτεται μόνο εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένοι κίνδυνοι. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου εξασκείται με βάση καλά καθιερωμένες νομικές αρχές, όπως αυτές έχουν διατυπωθεί σε σωρεία δικαστικών αποφάσεων. Στην Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 109 απαριθμούνται οι λόγοι για τους οποίους μπορεί να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου και είναι:
- Ο κίνδυνος μη προσέλευσης του στο Δικαστήριο.
- Ο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων.
- Ο κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων. Καθένας από τους πιο πάνω παράγοντες εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς μπορεί να δικαιολογήσει την έκδοση διατάγματος κράτησης. Δεν είναι λοιπόν απαραίτητη η συνδρομή και των τριών αυτών παραγόντων για να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου (βλ. Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 7). Η σοβαρότητα του αδικήματος σε συνάρτηση προς την πιθανότητα καταδίκης και την επιβολή αυστηρής ποινής, αποτελούν βασικούς δείκτες που αφορούν στην εκτίμηση της πιθανότητας προσέλευσης του κατηγορούμενου στη δίκη του ή αντίστροφα του κίνδυνου φυγοδικίας του. Στην προκειμένη, τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος 1 είναι αναμφίβολα σοβαρά. Αυτό φαίνεται κατ' αρχάς από τις προβλεπόμενες από το νόμο ποινές. Σοβαρότερο ασφαλώς είναι το αδίκημα του φόνου εκ προμελέτης (κατηγορίες 1 και 2), το οποίο αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα που προβλέπει ο Ποινικός μας Κώδικας και για το οποίο η μόνη προβλεπόμενη ποινή είναι αυτή της δια βίου φυλάκισης. Σοβαρό όμως είναι και το αδίκημα του τραυματισμού, που επισύρει ποινή φυλάκισης μέχρι 3 έτη (κατηγορίες 3). Στην Θεοδωρίδης κ.ά. ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 139 επισημάνθηκε, ότι όσο σοβαρότερη είναι η κατηγορία, ανάλογα μεγαλύτερο είναι και το κίνητρο του υπόδικου να αποφύγει τη δίκη του (βλ. και Τσαπατσάρης ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 600). Βεβαίως δεν μας διαφεύγει ότι υπάρχουν διαβαθμίσεις στη σοβαρότητα των αδικημάτων ανάλογα με τις συνθήκες διάπραξης τους σε κάθε υπόθεση. Στην Θεοχάρους κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 48 αναφέρθηκε ότι σε καμιά περίπτωση δεν εκτιμάται η πιθανότητα μη προσέλευσης με κατά απομόνωση αναφορά στη σοβαρότητα του αδικήματος, στην πιθανότητα καταδίκης και στην επιβληθεισόμενη ποινή, αυτόματα δηλαδή χωρίς τον συνυπολογισμό άλλων σχετικών δεδομένων. Ως χαρακτηριστικά λέχθηκε: «Το εγχείρημα συνίσταται όχι απλώς στην αποτίμηση γενικών ενδεχομένων από την κατ' ισχυρισμόν διάπραξη αδικήματος ορισμένης σοβαρότητας για το οποίο μπορεί να καταδικασθεί ο κατηγορούμενος αλλά στην αποτίμηση της πιθανότητας να διαφύγει ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος». Στην Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 45 ανασκοπήθηκε η νομολογία και εξηγήθηκε ακριβώς πως η πρόβλεψη σε σχέση με τα ενδεχόμενα μπορεί να έχει ως πηγή «εγγενείς ενδείξεις» που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της υπόθεσης αλλά και το ιστορικό του υποδίκου και στοιχεία από την ίδια την υπόθεση. Παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη είναι μεταξύ άλλων εκείνοι που συνδέονται με τον χαρακτήρα του κατηγορουμένου, την κατοικία του, το επάγγελμά του, τα οικονομικά του, τους οικογενειακούς δεσμούς και όλων των ειδών τους δεσμούς με τη χώρα στην οποία διώκεται καθώς και γενικότερα θέματα υγείας. Όλοι αυτοί οι παράγοντες έχουν αναγνωρισθεί από την νομολογία μας ως παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη στα πλαίσια αιτήσεων κράτησης. Ωστόσο, όπως υπογραμμίσθηκε στην Βασιλείου (ανωτέρω), τέτοιοι παράγοντες όπως και οι επιπτώσεις της κράτησης στην προσωπική, οικογενειακή και επαγγελματική ζωή ενός υποδίκου έστω και αν είναι δυσμενείς δεν πρέπει να υπερφαλαγγίζουν το γενικό δημόσιο συμφέρον για την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης. Για τη διαπίστωση ύπαρξης πιθανότητας καταδίκης εξετάζεται το υπάρχον μαρτυρικό υλικό στην όψη του και μόνο, χωρίς δηλαδή το Δικαστήριο να προβαίνει σε αξιολόγηση του ή σε οποιαδήποτε ευρήματα επί της ουσίας της υπόθεσης, εφόσον δεν αποφασίζεται στο πλαίσιο τέτοιας διαδικασίας η ενοχή ή μη του κατηγορουμένου. Στην προκειμένη, έχουμε διεξέλθει με προσοχή το μαρτυρικό υλικό της υπόθεσης, όπως αυτό φαίνεται από τις μέχρι τώρα δοθείσες καταθέσεις, χωρίς να προβαίνουμε σε αξιολόγηση του. Να υπενθυμίσουμε ότι το στάδιο εξέτασης του ζητήματος της πιθανολόγησης της καταδίκης δεν προσφέρεται για μια σε βάθος ανάλυση της ολότητας του μαρτυρικού υλικού, ούτε τίθεται ζήτημα τελικής διαπίστωσης γεγονότων ή εξαγωγής συμπερασμάτων, αφού το μαρτυρικό υλικό εκτιμάται στην όψη του (βλ. Τσεκκούρα v. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 32, Νικήτα v. Δημοκρατίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 54 και Ευριπίδου κ.ά. v. Δημοκρατίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 337). Στο σημείο αυτό θα πρέπει να λεχθεί ότι η Υπεράσπιση του κατηγορούμενου 1 δεν αμφισβητεί ότι υπάρχει πιθανότητα καταδίκης αυτού στο αδίκημα του τραυματισμού (κατηγορία 3). Εκείνο που προβάλλεται είναι ότι η πιθανότητα καταδίκης του κατηγορουμένου 1, «είναι ελάχιστη έως και απίθανη» καθότι δεν φαίνεται να υπάρχει μαρτυρία ως προς τη διάπραξη του αδικήματος του φόνου εκ προμελέτης, δηλαδή αναφορικά με τα αδικήματα των κατηγοριών 1 και 2 που αντιμετωπίζει με βάση το κατηγορητήριο και όχι για οποιοδήποτε άλλο αδίκημα. Από προσεκτική μελέτη του ως άνω αναφερόμενου μαρτυρικού υλικού, σε σχέση με τα αδικήματα των κατηγοριών 1 και 2, προκύπτουν τα εξής: Yπάρχει μαρτυρία ότι πριν μερικά χρόνια, ο αδελφός του κατηγορούμενου 1, απείλησε τον Θεόφιλο Θεοφίλου, μέσω κάποιου φίλου του τελευταίου, ότι θα κάψει αυτόν και τα παιδιά του μέσα στο σπίτι του (βλ. κατάθεση Θεόφιλου Θεοφίλου, ημερ. 1/7/2023). Επιπρόσθετα υπάρχει μαρτυρία ότι ο Θεοφίλου, περίπου δύο εβδομάδες πριν το επίδικο περιστατικό, έδωσε δύο χαστούκια στον αδελφό του κατηγορούμενου 1 εντός της μπυραρίας όπου συνέβησαν τα επίδικα περιστατικά και στη συνέχεια τον πήρε στον χώρο των αποχωρητηρίων και του έδωσε και άλλα χαστούκια (βλ. καταθέσεις Θεοφίλου, ημερ. 1/7/2023, Μιχάλη Αχνιώτη, ημερ. 30/6/2023 και Ανδρέα Αστερίδη, ημερ. 2/7/2023). Περαιτέρω, υπάρχει μαρτυρία από τον Ιωάννη Κωνσταντίνου (βλ. κατάθεση ημερ. 11/7/2023) ότι ένα βράδυ, 10 - 15 ημέρες πριν από την επίδικη ημερομηνία, ενώ βρίσκονταν στο μπαρ του οι κατηγορούμενοι 1 και 2, σε κάποια στιγμή εισήλθαν σε αυτό ο Θεοφίλου με τον Μιχάλη Μιχαήλ (Μίλλα) και φαίνονταν μεθυσμένοι. Ο Θεοφίλου μόλις μπήκε στο μπαρ και είδε τον κατηγορούμενο 1 κατευθύνθηκε προς το μέρος του και άρχισε να τον προκαλεί. Στη συνέχεια ο Μιχαήλ έβγαλε μαχαίρι και το έδειχνε στον κατηγορούμενο 1 απειλητικά για να τον εκφοβίσει. Τότε ο Κωνσταντίνου απομάκρυνε τον Θεόφιλο και τον Μιχαήλ από τους κατηγορούμενους και τους έβαλε να καθίσουν αλλού. Ο Μιχαήλ, την ώρα που ο Κωνσταντίνου πήγε να τους χωρίσει, είπε στον κατηγορούμενο 1 «αν αγγίξεις πας τον Θεόφιλο θα σε σφάξω». Ο Κωνσταντίνου τους ρώτησε γιατί τσακώνονταν και απ' ότι αντιλήφθηκε από τα λεγόμενα του Θεοφίλου, ο τελευταίος προκαλούσε τον κατηγορούμενο 1 και του έλεγε «έδερα τον αρφό σου και αν κάνεις κίνηση θα σε δέρω και εσένα». Σύμφωνα με τον Θεοφίλου (βλ. κατάθεση, ημερ. 1/7/2023) όταν, μετά το περιστατικό που κτύπησε τον αδελφό του κατηγορούμενου 1, συνάντησε τον τελευταίο στη μπυραρία «Μπονάτζα», του μίλησε σε έντονο ύφος, του είπε ότι κτύπησε τον αδελφό του και του θύμισε μια παλιά παρεξήγηση που είχαν, όπου ενόχλησε μια φίλη του Θεοφίλου. Επίσης υπάρχει μαρτυρία ότι στις 27/6/2023, ο Θεοφίλου είχε υπόθεση στο Δικαστήριο όπου συναντήθηκε τυχαία με τον κατηγορούμενο
- Εκεί ο κατηγορούμενος 1 ξεκίνησε να του λέει ότι, για την παρεξήγηση που είχαν, τα πράγματα δεν ήταν όπως τα ήξερε ο Θεοφίλου και τότε ο κατηγορούμενος 1 τον απείλησε ότι είναι «έτοιμος» και στη συνέχεια ο Θεοφίλου απείλησε τον κατηγορούμενο 1 (βλ. κατάθεση Θεοφίλου, ημερ. 1/7/2023). Υπάρχει επίσης μαρτυρία ότι το επίδικο βράδυ, ο Θεοφίλου μαζί με το Μάριο Ονησιφόρου κατέληξαν στη μπυραρία όπου έλαβαν χώραν τα επίδικα περιστατικά. Μετά από δέκα λεπτά έφθασαν στο μέρος οι κατηγορούμενοι 1 και
- Σε κάποια στιγμή οι κατηγορούμενοι 1 και 2 βγήκαν έξω. Ο Θεοφίλου έχοντας «έννοια» από τον κατηγορούμενο 1, ζήτησε από κάποιο άτομο να πάει έξω για να ελέγξει αν είναι ακόμα έξω και το εν λόγω άτομο πήγε και όταν επέστρεψε, είπε στον Θεοφίλου ότι οι κατηγορούμενοι τον θέλουν (βλ. καταθέσεις Θεοφίλου, ημερ. 1/7/2023, Λένου Δημοσθένους, ημερ. 9/7/2023 και Νεόφυτου Κυπριανού, ημερ. 1/7/2023). Τότε ο Θεοφίλου βγήκε έξω μαζί με τον Ονησιφόρου. Εκεί, στην άκρη των δέκα ποδιών που είναι ο δρόμος, περίμεναν οι δύο κατηγορούμενοι. Ο κατηγορούμενος 1 έκανε μια κίνηση με το κορμί του προς τα δεξιά κρατώντας μαχαίρι «τζαι έκαμε το τζαι άνοιξε όπως τούτα που έχουν σούστα», σύμφωνα με τον Θεοφίλου. Ο Θεοφίλου ενστικτωδώς έκανε ένα βήμα πίσω, διότι ανέμενε τέτοια κίνηση από τον κατηγορούμενο
- Την ίδια ώρα, ο κατηγορούμενος 1, γύρισε το μαχαίρι που κρατούσε και κτύπησε τον Ονησιφόρου στον λαιμό. Αμέσως ο Ονησιφόρου γύρισε προς το μέρος του Θεοφίλου, τον είδε, χωρίς να πει τίποτε και από το λαιμό του «επήταν γαίμα», σύμφωνα με τον Θεοφίλου. Τότε ο Θεοφίλου έπιασε τον Ονησιφόρου και τον μετέφερε εντός της μπυραρίας. Ο Ονησιφόρου έχανε πολύ αίμα. Σε κατοπινό στάδιο ο Θεοφίλου εξήλθε της μπυραρίας και αφού προχώρησε μπροστά, στα δέκα πόδια της εισόδου, είδε τον Μιχαήλ στο έδαφος, με αίματα πάνω στον λαιμό στη μια πλευρά και γυρισμένο το κεφάλι του στην πλευρά που ήταν τραυματισμένος, με τα αίματα του να ήταν «όπως τη λάντα», σύμφωνα με τον Θεοφίλου. Ο κατηγορούμενος 1 στεκόταν δίπλα από τον Μιχαήλ, στο ένα με ενάμιση μέτρο, κρατούσε μαχαίρι και απειλούσε όποιον πλησίαζε (βλ. κατάθεση Θεοφίλου ημερ. 1/7/2023). Η Άννα Γεωργίου στην κατάθεση της ημερ. 2/7/2023, αναφέρει ότι βρισκόταν την επίδικη νύκτα στην επίδικη μπυραρία. Σύμφωνα με αυτήν, σε κάποια στιγμή, άρχισαν να ακούγονται φωνές έξω από τη μπυραρία και η Γεωργίου βγήκε έξω. Εκεί, είδε δύο άνδρες, ο ένας είχε μαλλιά και ο άλλος ήταν φαλακρός (ως προκύπτει από το σύνολο της μαρτυρίας επρόκειτο για τους κατηγορούμενους 1 και 2 αντίστοιχα), οι οποίοι κτυπιούνταν με τον Θεοφίλου στα δέκα πόδια της εισόδου της μπυραρίας και τον απειλούσαν ότι θα τον σκοτώσουν. Ο τσακωμός συνεχίστηκε προς τον κύριο δρόμο και μετά από λίγα λεπτά κατέφθασε στο μέρος και ο Μιχαήλ. Εκείνη τη στιγμή, ο άνδρας με τα μαλλιά, κατευθύνθηκε με το μαχαίρι προς τον Μιχαήλ, τον χαστούκισε δύο φορές και ο Μιχαήλ έπεσε στο έδαφος με το κεφάλι πλευρό πάνω στο πεζοδρόμιο και το σώμα του στον δρόμο. Ενώ ο Μιχαήλ βρισκόταν στο έδαφος, ο άνδρας με τα μαλλιά τον μαχαίρωσε στον λαιμό και άρχισε να αιμορραγεί. Τότε, οι δύο αυτοί άνδρες, άρχισαν να κλωτσούν τον Μιχαήλ στο κεφάλι. Η Γεωργίου φοβήθηκε και μπήκε μέσα στη μπυραρία για να προστατευθεί. Μετά από 5 λεπτά περίπου, μπήκε εντός της μπυραρίας ο Θεοφίλου για να προστατευθεί. Πίσω του μπήκαν οι δύο πιο πάνω άνδρες και έριχναν σε αυτόν αντικείμενα, όπως έπραξε και ο Θεοφίλου για να προστατευθεί. Ο άνδρας με τα μαλλιά, κατά την είσοδο του στη μπυραρία κρατούσε μαχαίρι. Σε κάποια στιγμή η Γεωργίου έτρεξε έξω και πήγε στον Μιχαήλ για να δει αν είναι ζωντανός. Ύστερα από δύο λεπτά περίπου βγήκε έξω και ο Ονησιφόρου και η Γεωργίου είδε ότι ήταν όλος αίματα και πίσω του βγήκαν οι δύο προαναφερόμενοι άνδρες. Ένας από τους δύο αυτούς άνδρες είπε στον Ονησιφόρου «Μα εσύ ακόμα είσαι ζωντανός;». Τότε, χωρίς να μιλήσει ο Ονησιφόρου, εκείνο το άτομο που είπε τα πιο πάνω, τον μαχαίρωσε ξανά. Όταν η Γεωργίου βρέθηκε δίπλα από τον Μιχαήλ, ο οποίος ανέπνεε πολύ λίγο και τα μάτια του ήταν κλειστά, ήρθε από πάνω ο φαλακρός άνδρας και είπε στον Μιχαήλ «Ακόμα να πεθάνεις;». Στη κατάθεση του Κύπρου Μάρκου, ημερ. 4/7/2023, αυτός αναφέρει ότι μόλις έφτασε το επίδικο βράδυ στον χώρο στάθμευσης της επίδικης μπυραρίας, κατέβηκε από τη μοτοσικλέτα του και άκουσε φωνές και τσακωμούς. Κατευθύνθηκε προς την είσοδο της μπυραρίας αλλά πριν προλάβει να φτάσει εκεί είδε δύο άτομα, ένα φαλακρό και ένα άλλο, ο οποίος έσπρωξε τον Λένο Δημοσθένους και έπεσε πάνω στον Μάρκου. Αυτοί φώναζαν στον Δημοσθένους χωρίς ο Μάρκου να καταλαβεί το λόγο. Την ίδια ώρα ο Μάρκου είδε τον Μιχαήλ, ο οποίος πάρκαρε το αυτοκίνητο του μπροστά από την μπυραρία, κατέβηκε από το αυτοκίνητο χωρίς να σβήσει τα φώτα και είπε στα δύο προαναφερόμενα πρόσωπα «Ιντα που έσσιει ρε κοπέλια». Ο φαλακρός και ο άλλος άνδρας πήγαν απειλητικά προς τον Μιχαήλ και του είπαν «εσού τα έκαμες ούλλα;» και ο άνδρας με τα μαλλιά γύρισε το δεξί του χέρι στον Μιχαήλ με 2-3 κινήσεις «στα μούτρα του» και ο Μιχαήλ έπεσε κάτω. Την ώρα που έπεσε κάτω, ο φαλακρός έδωσε στον Μιχαήλ μια δυνατή κλωτσιά στο πρόσωπο. Ο Μιχαήλ δεν κινήθηκε, ούτε είπε τίποτα. Μόλις είδαν τι έγινε, ο Μάρκου και ο Δημοσθένους πήγαν προς το μέρος του Μιχαήλ να δουν αν είναι καλά. Πριν προλάβει να κοντέψει ο Μάρκου στον Μιχαήλ και σε απόσταση 1,5 μέτρου, ο άνδρας με τα μαλλιά γύρισε στον Μάρκου ανεμίζοντας ένα μεγάλο μαχαίρι προς το πρόσωπο του και είπε «εν να πεθάνετε ούλλοι σας πόψε». Ο Μάρκου τρομοκρατήθηκε, έγειρε το κεφάλι προς τα πίσω και το ίδιο πρόσωπο επανέλαβε «εν να πεθάνετε ούλλοι σας πόψε». Ο άνδρας με τα μαλλιά, κρατώντας μαχαίρι, ακολούθησε τον Μάρκου στο πάρκινγκ και του είπε «ίντα που κάμνεις εσύ μαζί τους;». Ο Ανδρέας Αστερίδης, αναφέρει στην κατάθεση του ημερ. 29/6/2023, ότι όταν έφτασε στην επίδικη μπυραρία γύρω στις δύο παρά και κατέβηκε από το αυτοκίνητο του είδε δύο άτομα στο έδαφος να είναι ματωμένοι. Πήγε κοντά τους και είδε ότι ο ένας ήταν ο Ονησιφόρου και ο άλλος ο Μιχαήλ. Εκεί ήταν ο κατηγορούμενος 1 και ακόμη ένας φαλακρός άνδρας. Ο κατηγορούμενος 1 πλησίασε τον Αστερίδη και του είπε «Εσύ φύε τζαι μεν ανακατωθείς μες την κουβέντα γιατί είσαι φίλος μου». Τέλος σύμφωνα με τη μαρτυρία που υπάρχει, ο Μιχαήλ και ο Ονησιφόρου στη συνέχεια παραλήφθηκαν από δύο ασθενοφόρα και μεταφέρθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού (βλ. καταθέσεις Νεόφυτου Δημητρίου, ημερ. 2/7/2023 και Κωνσταντίνου Κλεάνθους, ημερ. 11/7/2023). Εκεί, ο Ονησιφόρου εξετάσθηκε από κυβερνητικό ιατρό, ο οποίος στις 29/6/2023 και ώρα 02:38 διαπίστωσε ότι ο Ονησιφόρου ήταν νεκρός (βλ. βεβαίωση, ημερ. 29/6/2023). Λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης του, ο Μιχαήλ μεταφέρθηκε διασωληνομένος σε άλλο Νοσοκομείο στη Λεμεσό. Εκεί νοσηλεύθηκε στη ΜΕΘ και η ώρα 00:01 της 30/6/2023, απεβίωσε (βλ. καταθέσεις Δρ. Γεωργίας Γεωργίου, ημερ. 11/7/2023 και Κωνσταντίνου Βασίλα, ημερ. 2/7/2023 και βεβαίωση, ημερ. 30/6/2023), Ως έχει προαναφερθεί, είναι η θέση του κ. Κληρίδη ότι η πιθανότητα καταδίκης του κατηγορούμενου 1, «είναι ελάχιστη έως και απίθανη» καθότι δεν φαίνεται να υπάρχει μαρτυρία ως προς τη διάπραξη του αδικήματος του φόνου εκ προμελέτης, δηλαδή αναφορικά με τα συγκεκριμένα αδικήματα των κατηγοριών 1 και 2 που αντιμετωπίζει με βάση το κατηγορητήριο και όχι για οποιοδήποτε άλλο αδίκημα. Ως όμως έχει προαναφερθεί, το στάδιο εξέτασης του ζητήματος της πιθανολόγησης της καταδίκης δεν προσφέρεται για μια σε βάθος ανάλυση της ολότητας του μαρτυρικού υλικού, ούτε τίθεται ζήτημα τελικής διαπίστωσης γεγονότων ή εξαγωγής συμπερασμάτων. Το μαρτυρικό υλικό εκτιμάται στην όψη του και μόνο, χωρίς συμπεράσματα και οριστικές απαντήσεις σε ερωτήματα, με σκοπό να διαπιστωθεί από το Δικαστήριο κατά πόσο πιθανολογείται καταδίκη χωρίς να υπεισέρχεται σε θέματα αποδεκτότητας της μαρτυρίας ή αξιοπιστίας μαρτύρων. Ό,τι αποφασίζεται είναι αν η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής έχει τόση δύναμη ώστε να πιθανολογείται καταδίκη (βλ. και B.T.T. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 111/2023, ημερ. 23/6/2023, ECLI:CY:AD:2023:B225). Λαμβάνοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές κρίνουμε ότι, στην όψη του υπάρχοντος μαρτυρικού υλικού και μόνο, στοιχειοθετείται πιθανότητα καταδίκης του κατηγορουμένου 1 και στα αδικήματα των κατηγοριών 1 και 2, χωρίς φυσικά να αποκλείουμε κάθε λογική προσδοκία αθώωσης του. Σε κάθε περίπτωση δέον όπως λεχθεί ότι το κατά πόσο τελικά θα αποδειχθούν οι κατηγορίες του φόνου εκ προμελέτης, είναι προφανώς θέμα που θα κριθεί από το Δικαστήριο αφού στο πλαίσιο της ακροαματικής διαδικασίας ακούσει και αξιολογήσει την όλη μαρτυρία που θα τεθεί ενώπιον του και αφού καταλήξει έτσι σε τελικά ευρήματα και συμπεράσματα επί των συστατικών στοιχείων του εν λόγου αδικήματος, περιλαμβανομένης της ύπαρξης προμελέτης. Δεν μπορεί βέβαια να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο, με βάση τη μαρτυρία που θα γίνει δεκτή, να αποδειχθεί μέρος των κατηγοριών 1 και 2 (και να εφαρμοσθούν οι πρόνοιες του άρθρου 85
(1)της Ποινικής Δικονομίας) και δη το αδίκημα της ανθρωποκτονίας, που επίσης είναι από τα σοβαρότερα που προβλέπει ο Ποινικός μας Κώδικας και για το οποίο προνοείται ποινή μέχρι και ισόβιας φυλάκισης (βλ. Μωυσίδης ν. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 138). Η σοβαρότητα της παρούσας υπόθεσης είναι δε εμφανής και προβάλλει αβίαστα μέσα από τη φύση και τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων και συναφώς από την όλη δράση του κατηγορούμενου 1 που είχε ως αποτέλεσμα τον τραγικό θάνατο δύο προσώπων και τον τραυματισμό τρίτου προσώπου. Ως έχει δε προαναφερθεί, σε περίπτωση καταδίκης του κατηγορούμενου 1 για τα αδικήματα των κατηγοριών 1 και 2, η ποινή που θα του επιβληθεί δεν μπορεί να είναι άλλη από αυτή της ισόβιας φυλάκισης εφόσον αυτή είναι η μόνη ποινή που προβλέπει για το αδίκημα αυτό ο Νόμος (το άρθρο 203 του Ποινικού Κώδικα). Σε σχέση με τη σοβαρότητα του αδικήματος του φόνου εκ προμελέτης και τον κίνδυνο φυγοδικίας παραθέτουμε το ακόλουθο απόσπασμα από την Falyoun ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 103/2022, ημερ. 31/5/2022: «Ωστόσο, είναι η σοβαρότητα της κατηγορίας, που απολήγει στην επίγνωση ότι η καταδίκη θα επιφέρει πολυετή φυλάκιση, που δημιουργεί το κίνητρο για φυγοδικία, ακριβώς προς αποφυγή των οδυνηρών συνεπειών. Όσο λοιπόν σοβαρότερη είναι η κατηγορία, εξ αντικειμένου, τόσο πιο μεγάλο μπορεί να είναι το κίνητρο να φυγοδικήσει ο κατηγορούμενος. Και όταν η προβλεπόμενη ποινή είναι η έσχατη, η δια βίου φυλάκιση, και ακόμα περισσότερο όταν καθορίζεται από το νόμο, χωρίς ευχέρεια να επιβληθεί άλλη ελαφρότερη, όπως στην περίπτωση του φόνου εκ προμελέτης, το κίνητρο που εξ αντικειμένου προσδίδεται στον κατηγορούμενο να φυγοδικήσει είναι μεγάλο και απαιτούνται πολύ ιδιαίτερες περιστάσεις για να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ότι ο κατηγορούμενος θα παρουσιαστεί στη δίκη του στην περίπτωση που αφεθεί ελεύθερος υπό όρους, ώστε η κράτηση να μην είναι η μόνη διέξοδος και συνεπώς αναγκαία». Σε υποθέσεις λοιπόν όπως η παρούσα, των οποίων η σοβαρότητα προκύπτει από τη φύση των αδικημάτων και τα αποτελέσματα αυτών, το κίνητρο φυγοδικίας ενός κατηγορουμένου, για να αποφύγει τις συνέπειες των πράξεων του, είναι βέβαια αντικειμενικά μεγαλύτερο. Όπως όμως έχει προαναφερθεί, ο κίνδυνος μη προσέλευσης δεν εκτιμάται με κατά απομόνωση αναφορά στα αντικειμενικά κριτήρια, δηλαδή στη σοβαρότητα του αδικήματος, στην πιθανότητα καταδίκης και στην επιβληθεισόμενη ποινή, δηλαδή χωρίς τον συνυπολογισμό όλων των άλλων σχετικών παραγόντων που ανάγονται σε υποκειμενικά δεδομένα. Το εγχείρημα συνίσταται λοιπόν στην αποτίμηση της πιθανότητας να διαφύγει ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος. Προς εξέταση αυτού λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, στοιχεία σχετικά με τον ίδιο τον κατηγορούμενο αλλά και οι προσωπικές, οικογενειακές και επαγγελματικές του περιστάσεις. Ως προς τούτο, στην προκειμένη, λαμβάνουμε κατ' αρχάς υπόψη ότι ο κατηγορούμενος 1 είναι Κύπριος, μόνιμος κάτοικος Κύπρου, με περιορισμένη οικονομική δυνατότητα, χωρίς οποιαδήποτε σχέση ή διασύνδεση με το εξωτερικό. Είναι λοιπόν προφανές ότι οι δεσμοί αυτού είναι με τη Δημοκρατία και όχι με οποιανδήποτε άλλη χώρα. Σε σχέση με τους δεσμούς ενός κατηγορουμένου με τη Δημοκρατία, δεν μας διαφεύγουν ωστόσο τα κάτωθι που αναφέρθηκαν στην Νικολάου ν. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 790: «Όσον αφορά τους δεσμούς του εφεσείοντος με την Κύπρο, ως κριτήριο για την υπό εγγύηση παραμονή του εκτός συνθηκών κράτησης, στο οποίο κριτήριο λαμβάνονται υπόψη οι προσωπικές συνθήκες του υπόδικου, είναι αυτονόητο ότι ένας Κύπριος κατηγορούμενος έχει κατά κανόνα δεσμούς με τη χώρα του που μπορεί να είναι δυνατοί ή χαλαροί, ανάλογα με τις ιδιαίτερες του συνθήκες. Οι δεσμοί αυτοί από μόνοι τους δεν επενεργούν ως ασπίδα για τον ύποπτο ή υπόδικο ώστε να υπερφαλαγγιστεί η σοβαρότητα του αδικήματος στο οποίο εμπλέκεται. Ό,τι εξετάζεται είναι πάντοτε η επίπτωση που δυνατόν να έχουν οι προσωπικές αυτές συνθήκες επί του κριτηρίου του κινδύνου μη προσέλευσης του υπόπτου στο Δικαστήριο για να αντιμετωπίσει τη δίκη του. Όπως αναφέρθηκε στη Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 48, είναι τελικά ο συνυπολογισμός όλων των σχετικών δεδομένων που πρέπει να αποτιμηθούν στην εκτίμηση της πιθανότητας να διαφύγει ο κατηγορούμενος τη δίκη του. Οι συνήθεις άλλοι σχετικοί παράγοντες και δεδομένα που λαμβάνονται υπόψη, αποτελούνται από στοιχεία που συνδέονται με τον χαρακτήρα του κατηγορούμενου, την κατοικία, το επάγγελμα, τα οικονομικά του δεδομένα, και τους ευρύτερους δεσμούς του με τη χώρα στην οποία διώκεται (Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 109), χωρίς όμως αυτά να απομονώνονται από το γενικότερο δημόσιο συμφέρον προς απονομή της δικαιοσύνης. (Βασιλείου ν. Δημοκρατίας - πιο πάνω -). Η στάθμιση όλων των δεδομένων γίνεται στα πλαίσια άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, η οποία βέβαια πρέπει να ασκείται δικαστικά». Η σημασία της ύπαρξης δεσμών με τη χώρα στην οποία διώκεται ένας κατηγορούμενος έγκειται στο ότι μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά στο ενδεχόμενο διαφυγής του στο εξωτερικό για να μην εμφανιστεί στη δίκη του. Επαναλαμβάνουμε ωστόσο ότι οι δεσμοί αυτοί από μόνοι τους δεν επενεργούν ως ασπίδα για τον κατηγορούμενο 1 ώστε να υπερφαλαγγιστεί η σοβαρότητα των αδικημάτων που αντιμετωπίζει. Ό,τι εξετάζεται είναι πάντοτε η επίπτωση που δυνατόν να έχουν οι προσωπικές αυτές συνθήκες επί του κριτηρίου του κινδύνου μη προσέλευσης του στο Δικαστήριο για να αντιμετωπίσει τη δίκη του (βλ. Καρυπίδης ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 45/22, ημερ. 22/3/2022). Οι δεσμοί λοιπόν ενός κατηγορούμενου με την Κύπρο δεν μπορούν να επενεργούν ως ασπίδα για υπερφαλάγγιση της σοβαρότητας των αδικημάτων και κατ' επέκταση να θεωρούνται ότι εξαλείφουν τον κίνδυνο φυγοδικίας (βλ. Memic κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 81/19 (σχ. με 82/19 και 83/19), ημερ. 16/7/2019). Δεν παραγνωρίζουμε δε ότι η απόφαση διαφυγής προς αποφυγή των συνεπειών πιθανής καταδίκης δεν είναι εύκολη όταν υπάρχουν ισχυροί δεσμοί, οι οποίοι συνδέουν τον υπόδικο με τη χώρα του, τους ανθρώπους που έχει γύρω του και τον τόπο όπου μονίμως διαμένει. Από την άλλη όμως ένα τέτοιο ενδεχόμενο ποτέ δεν πρέπει να θεωρείται ως εντελώς απίθανο και να αποκλείεται. Όσο πιο σοβαρή είναι η ποινή που ενδεχομένως θα επιβληθεί σε περίπτωση καταδίκης τόσο πιο δυνητικά πραγματοποιήσιμος είναι ο κίνδυνος διαφυγής. Είναι δε αυτονόητο ότι εκεί όπου η προβλεπόμενη ποινή δεν είναι άλλη από αυτή της ισόβιας κάθειρξης, το ενδεχόμενο διαφυγής είναι ακόμη μεγαλύτερο εφόσον η σκέψη για διαφυγή μπορεί να επενεργήσει ως δέλεαρ αποφυγής της ισόβιας φυλάκισης (βλ. Κρασοπούλης κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ 450). Στην προκειμένη, οι δεσμοί του κατηγορούμενου 1 με τη Δημοκρατία και μόνο και η περιορισμένη οικονομική δυνατότητα του είναι δεδομένα και λαμβάνονται υπόψη, όχι όμως κατ' απομόνωση αλλά στα πλαίσια του συνόλου των σχετικών παραγόντων που καθορίζει η νομολογία. Σε σχέση με τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος 1, ο συνήγορος του παρέπεμψε βασικά το Δικαστήριο στο περιεχόμενο της επιστολής ημερομηνίας 25/9/2023 (που επισυνάπτεται στην γραπτή αγόρευση του) που ο ίδιος συνέταξε και η οποία απευθύνεται προς τη Διεύθυνση των Κεντρικών Φυλακών και ζητά όπως εξετασθούν και αυτά και ληφθούν «τα δέοντα μέτρα». Μετά από προσεκτική μελέτη του περιεχόμενου της εν λόγω επιστολής πρέπει να παρατηρήσουμε κατ' αρχάς ότι τα προβλήματα υγείας του κατηγορούμενου 1 καθορίζονται με γενικό τρόπο. Συγκεκριμένα στην εν λόγω επιστολή αναφέρεται, χωρίς να γίνεται λόγος για το ποια είναι ακριβώς τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, ότι ο κατηγορούμενος 1 δεν έχει τη «σωστή φαρμακευτική αγωγή που χρειάζεται αφού ενώ πρέπει καθημερινά να λαμβάνει συγκεκριμένα χάπια, αυτά δεν του παρέχονται», ότι «έχει πρόβλημα και με τα δυο του πόδια που του επιβάλουν να τοποθετεί συγκεκριμένα προστατευτικά στα γόνατα» και ότι δεν είναι καπνιστής και ενόψει του ότι τα πρόσωπα που διαμένουν στον ίδιο χώρο μαζί του καπνίζουν, έχει πρόβλημα με τους πνεύμονες του. Το μόνο πρόβλημα που καθορίζεται με λίγες περισσότερες λεπτομέρειες είναι ότι συνεπεία τραυματισμού που υπέστη κατόπιν επίθεσης που δέχθηκε ενώ βρίσκεται κρατούμενος, «έχει περιορισμένη κίνηση στο χέρι του που έχει κτυπηθεί». Εδώ να σημειώσουμε κατ' αρχάς ότι, σύμφωνα με τη νομολογία, οι προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορουμένου, περιλαμβανομένων των προβλημάτων υγείας που αυτός αντιμετωπίζει, ελάχιστη σημασία έχουν στο πλαίσιο εξέτασης αιτήματος κράτησης σε σοβαρές υποθέσεις, όπως η παρούσα (βλ. Τυμπιώτης ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 736). Σε κάθε περίπτωση, δεν παραγνωρίζουμε αλλά λαμβάνουμε δεόντως υπόψη για σκοπούς εξέτασης του θέματος, την ύπαρξη των εν λόγω προβλημάτων υγείας του κατηγορούμενου
- Στο πλαίσιο αυτό λαμβάνουμε υπόψη ότι τα προβλήματα αυτά δεν είναι τόσο σοβαρά ούτε και επιδεινώνονται σε τέτοιο βαθμό ώστε να τίθεται σε άμεσο κίνδυνο η ζωή ή υγεία του κατηγορούμενου
- Έχουν ήδη κοινοποιηθεί με την προαναφερόμενη επιστολή του συνηγόρου του, πριν από λίγες μόνο μέρες (στις 25/9/2023), στη Διεύθυνση των Κεντρικών Φυλακών, η οποία έχει την ευθύνη, ως είναι άλλωστε υποχρέωση κάθε αρμόδιας αρχής του Κράτους, να παρέχει στον κατηγορούμενο 1, όπως και σε κάθε κρατούμενο, την απαραίτητη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη (βλ. Ε.Χ. v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 266/2022 ημερ. 15/12/2022, ECLI:CY:AD:2022:B483). Ως έχει άλλωστε επισημανθεί και από τη σχετική νομολογία, στις Κεντρικές Φυλακές παρέχεται - είναι άλλωστε αναμενόμενο - κάθε μορφή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και θεραπείας (βλ. Σίμκαση ν. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 22 και Celik κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1993)2 Α.Α.Δ. 391). Δεν έχει τεθεί δε οτιδήποτε ενώπιον μας που να καταδεικνύει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό στην προκειμένη, ούτως ώστε ο παράγοντας αυτός να μπορεί να θεωρηθεί ιδιαίτερος και καταλυτικής σημασίας για το υπό εξέταση θέμα. Παρομοίως δεν έχει τεθεί οτιδήποτε που να καταδεικνύει ότι από πλευράς Τμήματος Κεντρικών Φυλακών, συστηματικά και σκόπιμα παραμελείται ή δεν λαμβάνονται υπόψη τα ως άνω αναφερόμενα προβλήματα του κατηγορούμενου
- Να πούμε βέβαια ότι αναμένουμε, όπως σε περίπτωση έκδοσης διαταγής κράτησης του κατηγορούμενου 1, το Τμήμα Κεντρικών Φυλακών, θα ενσκήψει με τη δέουσα προσοχή και θα λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα προς αντιμετώπιση των εν λόγω προβλημάτων. Αναφορικά με τις «σωματικές επιθέσεις» τις οποίες, σύμφωνα με το συνήγορο του, ο κατηγορούμενος 1 έχει δεχθεί ενόσω κρατείται στις Κεντρικές Φυλακές και τις απειλές που δέχεται εκεί για τη ζωή του, κατ' αρχάς να παρατηρήσουμε ότι στην προαναφερόμενη επιστολή ημερομηνίας 25/9/2023, γίνεται λόγος για μια επίθεση και όχι για περισσότερες ενώ γίνεται γενικά λόγος ότι απειλείται η ζωή του. Πρέπει βέβαια να πούμε ότι είναι και πάλι ευθύνη των Κεντρικών Φυλακών, η προστασία της σωματικής ακεραιότητας του κατηγορούμενου 1 - όπως και κάθε κρατούμενου - ενόσω αυτός κρατείται εκεί και ασφαλώς αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο κατηγορούμενος 1 υπέστη επίθεση που του προκάλεσε κάποια σωματική βλάβη (στο χέρι, όπως αναφέρεται στην ίδια επιστολή). Παρά ταύτα η αναφορά του κ. Κληρίδη ότι δεν «φαίνεται να μπορούν να του παρέχουν την ασφάλεια που χρειάζεται» και ότι «δεν φαίνεται να έχει γίνει κάποια επιπλέον ενέργεια υπέρ, της περαιτέρω διαφύλαξης της ασφαλείας του», είναι γενική και αόριστη και δεν δίδονται λεπτομέρειες που να καταδεικνύουν κάτι τέτοιο. Ως προς τούτο δέον όπως σημειωθεί ότι στην ίδια προαναφερόμενη επιστολή αναφέρεται ότι η εν λόγω επίθεση έλαβε χώραν όταν ο κατηγορούμενος 1 βρισκόταν σε άλλη Πτέρυγα των Κεντρικών Φυλακών από αυτήν που βρίσκεται τώρα, κάτι που δείχνει ότι έχει μετακινηθεί, ενώ δεν έχουν αναφερθεί οποιεσδήποτε άλλες επιθέσεις έκτοτε και δεν προσδιορίζεται πότε έλαβαν χώραν οι απειλές και εάν έκτοτε συνεχίσθηκαν. Σε κάθε περίπτωση να πούμε το αυτονόητο που ισχύει για κάθε πρόσωπο που κρατείται εκεί ότι, σε περίπτωση έκδοσης διαταγής κράτησης, αναμένεται από τις Κεντρικές Φυλακές να λαμβάνουν υπόψη κάθε σχετική αναφορά και τα αναγκαία μέτρα για την προστασία του κατηγορούμενου
- Τέλος σε σχέση με το θέμα του υπερπληθυσμού που παρατηρείται στις Κεντρικές Φυλακές πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα: Ως αναφέρεται στην Έκθεση της Επιτρόπου Διοικήσεως και Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για τις Κεντρικές Φυλακές, ημερ. 15/11/2023, το πρόβλημα του υπερπληθυσμού στις Κεντρικές Φυλακές έχει εντοπισθεί και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Πρόληψης των Βασανιστηρίων (CPT), κατά την επίσκεψη της στην Κύπρο τον Φεβρουάριο του 2017 (7η περιοδική επίσκεψη). Με βάση τα πιο πρόσφατα στοιχεία που παρουσίασε το World Prison Brief data, ο υπερπληθυσμός στις Κεντρικές Φυλακές, στις 20/6/2023 ανερχόταν στο 173.8% (συγκεκριμένα 947 κρατούμενοι ενώ η χωρητικότητα είναι για 545). Ως δε προκύπτει από την πιο πάνω Έκθεση, πρόκειται για πρόβλημα που η ίδια η Πολιτεία καλείται, μέσω συντονισμένων ενεργειών των αρμόδιων αρχών της, να επιλύσει. Ο κ. Κληρίδης υποστήριξε ότι στην προκειμένη η παραβίαση του δικαιώματος του κατηγορούμενου 1, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 3 της Ε.Σ.Α.Δ. («Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβληθεί σε βασανιστήρια ή σε απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία») προκύπτει από το γεγονός ότι αυτός κρατείται σε κελί με άλλα 3 πρόσωπα, με αποτέλεσμα κάθε πρόσωπο να έχει λιγότερο χώρο από 4 τ.μ. Σχετική με το θέμα είναι η απόφαση του Ε.Δ.Α.Δ. στην υπόθεση Nisiotis v. Greece, App. 34704/08, ημερ. 10/2/2011, από όπου παραθέτουμε το ακόλουθο απόσπασμα που είναι ενδεικτικό του τρόπου που εξετάζεται το θέμα: «
- Το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι μία μεταχείριση πρέπει να είναι ενός ελαχίστου βαθμού σοβαρότητας προκειμένου να εμπίπτει στο πεδίο του άρθρου
- Η εκτίμηση αυτού του ελαχίστου ορίου είναι κατ'ουσία σχετική. Εξαρτάται από το σύνολο των δεδομένων της υπόθεσης, ιδίως από τη διάρκεια της μεταχείρισης και από τις σωματικές ή πνευματικές επιπτώσεις της, όπως και, ενίοτε, από το φύλο, την ηλικία και την κατάσταση της υγείας του θύματος. Επιπλέον, ερευνώντας αν μία συγκεκριμένη μορφή μεταχείρισης είναι «εξευτελιστική» με την έννοια του άρθρου 3, το Δικαστήριο εξετάζει αν σκοπός ήταν να ταπεινώσει και να μειώσει τον ενδιαφερόμενο και αν, δεδομένων των συνεπειών του, το μέτρο προσέβαλε ή όχι την προσωπικότητα αυτού κατά τρόπο ασύμβατο προς το άρθρο
- Εντούτοις, ακόμη και η απουσία ενός τέτοιου σκοπού δεν μπορεί να αποκλείσει με οριστικό τρόπο τη διαπίστωση της παραβίασης του άρθρου 3 (Peers κατά Ελλάδας, αριθ. 28524/95, §§ 67-68, CEDH 2001-III και Valašinas κατά Λιθουανίας, αριθ. 44558/98, § 101, CEDH 2001-VIΙΙ).
- Σε ό,τι αφορά ειδικότερα τις συνθήκες κράτησης, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις σωρευτικές συνέπειες αυτών καθώς και τους συγκεκριμένους ισχυρισμούς του προσφεύγοντος (βλέπε προς αυτή την κατεύθυνση Dougoz κατά Ελλάδας, αριθ. 40907/98, CEDH 2001-II). Ειδικότερα, ο χρόνος κατά τον οποίο ένα άτομο κρατήθηκε υπό τις καταγγελλόμενες συνθήκες αποτελεί ένα σημαντικό παράγοντα που πρέπει να ληφθεί υπόψη (βλέπε, μεταξύ άλλων, Alver κατά Εσθονίας, αριθ. 64812/01, 8 Νοεμβρίου 2005). Επιπλέον, σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν ο υπερπληθυσμός των φυλακών αγγίζει ένα συγκεκριμένο επίπεδο, η έλλειψη χώρου σε ένα σωφρονιστικό κατάστημα μπορεί να αποτελέσει το κεντρικό στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά την εκτίμηση της συμμόρφωσης μίας δεδομένης κατάστασης προς το άρθρο 3 (υπό αυτή την έννοια, Karalevičius κατά Λιθουανίας, αριθ. 53254/99, 7 Απριλίου 2005).
- Σε ό,τι αφορά ειδικότερα τον τελευταίο αυτό παράγοντα, το Δικαστήριο σημειώνει ότι στις περιπτώσεις όπου αντιμετώπισε μία ολοφάνερη περίπτωση υπερπληθυσμού, έκρινε ότι αυτό το στοιχείο, από μόνο του, αρκούσε για να διαπιστώσει παραβίαση του άρθρου 3 της Σύμβασης. Κατά γενικό κανόνα, επρόκειτο για περιπτώσεις όπου ο προσωπικός χώρος που παρεχόταν σε έναν προσφεύγοντα ήταν μικρότερος από 3 τ.μ. (Kantyrev κατά Ρωσίας, αριθ. 37213/02, §§ 50-51, 21 Ιουνίου 2007, Andreï Frolov κατά Ρωσίας, αριθ. 205/02, §§ 47-49, 29 Μαρτίου 2007, Kadikis κατά Λιθουανίας, αριθ. 62393/00, § 55, 4 Μαΐου 2006, και Melnik κατά Ουκρανίας, αριθ. 72286/01, § 102, 28 Μαρτίου 2006). Αντιθέτως, στις περιπτώσεις όπου η έλλειψη χώρου δεν ήταν τόσο φανερή, το Δικαστήριο έλαβε υπόψη και άλλες πτυχές των υλικών συνθηκών κράτησης προκειμένου να εκτιμήσει τη συμμόρφωση μίας δεδομένης κατάστασης προς το άρθρο 3 της Σύμβασης. Επρόκειτο ειδικότερα για παράγοντες όπως η δυνατότητα για έναν προσφεύγοντα να έχει πρόσβαση σε αποχωρητήριο σε συνθήκες που να σέβονται την ιδιωτική ζωή του, ο εξαερισμός, η πρόσβαση σε φυσικό φως, η κατάσταση των συσκευών θέρμανσης καθώς και η συμμόρφωση προς τους κανόνες υγιεινής. Έτσι, ακόμη και στις περιπτώσεις όπου ένας πιο μεγάλος προσωπικός χώρος, μεταξύ 3 και 4 τετραγωνικών μέτρων, είχε παρασχεθεί στον προσφεύγοντα σε ένα κελί, το Δικαστήριο διαπίστωσε εν τούτοις παραβίαση του άρθρου 3 λαμβάνοντας υπόψη τη στενότητα του χώρου σε συνδυασμό με την αποδεδειγμένη έλλειψη κατάλληλου εξαερισμού και φωτισμού (Vlassov κατά Ρωσίας, αριθ. 78146/01, § 84, 12 Ιουνίου 2008, Babouchkine κατά Ρωσίας, αριθ. 67253/01, § 44, 18 Οκτωβρίου 2007, Trepachkine κατά Ρωσίας, αριθ. 36898/03, § 94, 19 Ιουλίου 2007 και πιο πάνω αναφερόμενη απόφαση Peers, §§ 70-72). Από την πιο πάνω απόφαση προκύπτει ότι η έλλειψη χώρου σε ένα σωφρονιστικό ίδρυμα μπορεί να αποτελέσει το κεντρικό στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά την εκτίμηση της συμμόρφωσης μίας δεδομένης κατάστασης προς το άρθρο 3 της Ε.Σ.Α.Δ. Από την ίδια απόφαση προκύπτει όμως ότι αυτό δεν ισχύει σε κάθε περίπτωση. Αντίθετα αναφέρεται ότι το θέμα του προσωπικού χώρου που παρέχεται σε ένα κρατούμενο οδήγησε από μόνο του σε εύρημα παραβίασης του άρθρου 3 της Ε.Σ.Α.Δ., εκεί όπου υπήρχε μία ολοφάνερη περίπτωση υπερπληθυσμού και ο χώρος αυτός ήταν μικρότερος από 3 τ.μ. Στην απόφαση του Ε.Δ.Α.Δ. στην υπόθεση Muršić v. Croatia, ημερ. 20/10/2016, κρίθηκε δε ότι όταν ο χώρος αυτός είναι μικρότερος των 3 τ.μ., η έλλειψη χώρου θεωρείται τόσο σοβαρή ώστε εγείρει «ισχυρό τεκμήριο» παραβίασης του άρθρου
- Στην προκειμένη, ο χώρος που, σύμφωνα με το συνήγορο του, παρέχεται στον κατηγορούμενο 1, είναι μεγαλύτερος των 3 τ.μ. (μικρότερος των 4 τ.μ.). Δεν έχουν τεθεί δε οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες ή περιστάσεις της κράτησης του κατηγορούμενου 1 που να καταδεικνύουν, λαμβανομένου υπόψη και του ότι ο χώρος που παρέχεται σε αυτόν είναι μικρότερος των 4 τ.μ., σωρευτικά δηλαδή ότι μπορεί να γίνεται λόγος για παραβίαση του δικαιώματος που κατοχυρώνει το άρθρο 3 της Ε.Σ.Α.Δ. (βλ. Orchowski v. Poland, ημερ. 22/10/2009, Mandic and Jovic v. Slovenia and Štrucl and Others v. Slovenia, ημερ. 20/10/2011, Bădulescu v. Portugal, ημερ. 20/10/2020, Rezmiveș and Others v. Romania, ημερ. 25/4/2017, Torreggiani and Others v. Italy, ημερ. 8/1/2013 και Varga and Others v. Hungary, ημερ. 10/3/2015). Εδώ να σημειωθεί ότι ο συνήγορος του κατηγορούμενου 1 στην αγόρευση του αναφέρει και ότι το συγκεκριμένο πρόβλημα δεν αφορά μόνο τον πελάτη του αλλά «οποιοδήποτε άτομο βρίσκεται στις Κεντρικές Φυλακές». Πρόκειται λοιπόν για κοινό πρόβλημα που αντιμετωπίζει κάθε κρατούμενος εκεί και όχι μόνο ο κατηγορούμενος
- Αποδοχή λοιπόν της θέσης του κ. Κληρίδη αναφορικά με τον βαθμό που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το πρόβλημα αυτό από μόνο του, σε αιτήματα κράτησης όπως το υπό εξέταση και δη ότι θα πρέπει ουσιαστικά να οδηγεί σε απόρριψη τους, θα οδηγούσε σε απορριπτική κρίση, η οποία θα είχε εκ των πραγμάτων και άνευ ετέρου, γενική εφαρμογή δηλαδή ανεξαρτήτως των αντικειμενικών παραγόντων και των υποκειμενικών παραγόντων έκαστου κατηγορούμενου, που αναγνωρίζει η νομολογία. Κάτι τέτοιο όμως θα οδηγούσε σε παράλογα αποτελέσματα, υπερφαλαγγίζοντας σε κάθε περίπτωση το γενικό δημόσιο συμφέρον για την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης, το οποίο επιβάλλει την παρουσία του συγκεκριμένου κάθε φορά κατηγορούμενου στη δίκη του (βλ. Βασιλείου ανωτέρω). Ενόψει όλων όσων έχουν αναφερθεί ανωτέρω και λαμβάνοντας υπόψη ότι η φύση και η σοβαρότητα των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος 1, ως αυτή προκύπτει μέσα από τις συνθήκες διάπραξης τους και την όλη δράση του και τα τραγικά αποτελέσματα της, καθιστά υπαρκτό το ενδεχόμενο απόπειρας διαφυγής του προς αποφυγή των συνεπειών που μπορεί να αντιμετωπίσει, κρίνουμε ότι οι παράγοντες που παρέθεσε ο κ. Κληρίδης δεν είναι τέτοιοι ώστε να υπερφαλαγγίζουν το γενικό δημόσιο συμφέρον για την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης, το οποίο επιβάλλει την παρουσία του κατηγορούμενου 1 στη δίκη του (βλ. Βασιλείου ανωτέρω). Πρόκειται για παράγοντες που ενόψει της σοβαρότητας της παρούσας υπόθεσης δεν μπορούν, κατά την κρίση μας, να λειτουργήσουν ως ικανό αντιστάθμισμα έναντι του κινδύνου φυγοδικίας και να κλίνουν την πλάστιγγα υπέρ της απόλυσης αυτού, υπό οποιουσδήποτε όρους. Καταληκτικά, για όλους τους πιο πάνω λόγους, κρίνουμε ότι υπάρχει κίνδυνος μη προσέλευσης του κατηγορούμενου 1 στη δίκη του και ότι η παρουσία του σε αυτήν δεν μπορεί να εξασφαλιστεί με την επιβολή οποιοδήποτε όρων. Τέλος, αναφορικά με τον χρόνο που μεσολαβεί μέχρι την ημερομηνία που έχει ορισθεί η παρούσα για ακρόαση, θα πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα: Ο χρόνος για τον οποίο διατάσσεται η κράτηση υποδίκου αναμφίβολα αποτελεί παράγοντα που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη εφόσον, ως έχει προαναφερθεί, η κράτηση προσώπου χωρίς καταδίκη από αρμόδιο Δικαστήριο είναι ένα μέτρο που λαμβάνεται κατ' εξαίρεση και εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Οι προεκτάσεις της χρονικής διάρκειας της κράτησης αποτελούν θέμα που ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και εξετάζεται μέσα στα πλαίσια των ιδιαίτερων περιστατικών κάθε περίπτωσης. Με βάση τη Χατζηδημητρίου (ανωτέρω) το μήκος του χρόνου πρέπει να σταθμίζεται έναντι του βαθμού της πρόβλεψης του ενδεχομένου που προορίζεται να αποτελέσει το έρεισμα κρίσης. Έχοντας υπόψη το πιο πάνω νομολογιακό πλαίσιο, σε συνδυασμό με την ημερομηνία που η υπόθεση είναι ορισμένη για ακρόαση και τον συνολικό χρόνο που ο κατηγορούμενος 1 θα τελεί υπό κράτηση μέχρι τότε, κρίνουμε ότι το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί μέχρι την επόμενη δικάσιμο δεν είναι μεγάλο. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Καταληκτικά, για όλους τους λόγους που έχουμε εξηγήσει πιο πάνω και ασκώντας τη διακριτική μας ευχέρεια, διατάσσουμε την κράτηση του κατηγορουμένου 1 μέχρι την ημέρα που έχει ορισθεί η υπόθεση για ακρόαση δηλαδή τις 15/11/
- (Υπ.) .............. Φ. Τιμοθέου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ................. Α. Φυλακτού, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ................ Α. Τζ. Σολομωνίδου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο