Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. G. S. J. κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 20619/2022, 12/1/2023

(1)(λ) του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου Κεφάλαιο 105, στο εξής «ο Νόμος» και άσκησης επαγγέλματος χωρίς άδεια, κατά παράβαση του άρθρου 19

(1)(κ) του Νόμου και των σχετικών Κανονισμών. Ο Κατηγορούμενος 2 παραδέχθηκε κατηγορίες παράνομης εργοδότησης αλλοδαπού κατά παράβαση των άρθρων 2 και 19 του Νόμου και πρόσληψη αλλοδαπού χωρίς να ειδοποιήσει τoν αρμόδιο λειτουργό κατά παράβαση του άρθρου 20 του Νόμου και των σχετικών κανονισμών. Σε σχέση με τα γεγονότα όπως τα έθεσε ενώπιον μου η Κατηγορούσα Αρχή, την 01/11/22, μέλη της ΥΑΜ Λάρνακος μετέβησαν σε υποστατικό στη Λάρνακα μετά από πληροφορία. Διαπιστώθηκε ότι εκεί εργαζόταν ο Κατηγορούμενος

1. Αυτός κατάγεται από την Ινδία, βρισκόταν στη Δημοκρατία ως εργάτης μέχρι το 2018, το 2018 τον Ιούνιο υπέβαλε αίτηση ασύλου η οποία αποσύρθηκε την 05/07/19, και ακολούθως ο Κατηγορούμενος υπέβαλε αίτηση ως σύζυγος Ευρωπαίας η οποία απορρίφθηκε την 03/02/
2. Υπέβαλε ξανά αίτηση ως σύζυγος Ευρωπαίας και επίσης απορρίφθηκε στις 24/09/
3. Του δόθηκε χρονικό περιθώριο 30 ημερών για να αναχωρήσει από τη Δημοκρατία πράγμα το οποίο δεν έπραξε με αποτέλεσμα να διαμένει παράνομα από την 24/10/
4. Ο Κατηγορούμενος υπέβαλε έφεση κατά της απόφασης στο Διοικητικό Δικαστήριο η οποία φέρει αριθμό 1399/21, όμως δεν του δίνει δικαίωμα να παραμείνει στη Δημοκρατία, ως εκ τούτου διαμένει παράνομα. Ο εργοδότης του είναι ο Κατηγορούμενος 2, ο οποίος ανέφερε στην κατάθεση του ότι τον εργοδοτούσε, τον είχε δηλώσει στην ΥΑΜ, του είχε εξασφαλίσει συμβόλαιο εργασίας, τον πλήρωνε €900 μηνιαίως και του πλήρωνε εισφορές κοινωνικών του ασφαλίσεων μηνιαίως. Δεν γνώριζε ότι η άδεια παραμονής του αναστάληκε και θεωρούσε ότι ήταν νόμιμος αφού τον είχε δηλώσει και στην ΥΑΜ. Είναι αμφότεροι λευκού ποινικού μητρώου. Προς μετριασμό της ποινής του Κατηγορούμενου 1 ο κ. Ταμπούρλας ανέφερε ότι αυτός είναι λευκού ποινικού μητρώου, ηλικίας 33 ετών, έχει παραδεχθεί τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει και εδώ και 5 χρόνια παραμένει στη Δημοκρατία. Ο γάμος του με ευρωπαία πολίτη εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι και σήμερα, δεν κρίθηκε ως εικονικός ποτέ από τις αρχές. Όταν πληροφορήθηκε ότι δεν εγκρίθηκε η αίτησή του για άδεια παραμονής, από άγνοια θεώρησε ότι με την καταχώρηση διοικητικής προσφυγής εναντίον της απόφασης δικαιούτο να παραμένει και να εργάζεται εδώ μέχρι να εκδικαστεί η προσφυγή του. Δεν ενημέρωσε τον εργοδότη, έτσι ο Κατηγορούμενος 2 είχε πλήρη άγνοια. Τονίστηκε ότι κρατείται από την 1/11/2022 και επιθυμεί όπως το συντομότερο αναχωρήσει για την πατρίδα του. Σε σχέση με τον Κατηγορούμενο 2, αυτός κατάγεται από τη Ρουμανία, είναι στην Κύπρο εδώ και 14 χρόνια, εργάζεται σε εταιρεία ιδιοκτησίας του, η οποία ασχολείται με μεταχειρισμένα εξαρτήματα. Είναι οικογενειάρχης με δύο ανήλικα τέκνα, ένα τριών ετών και ένα δύο μηνών. Είναι ιδιοκτήτης κατοικίας στην Ορόκλινη, η εταιρεία του δραστηριοποιείται εδώ και 8 χρόνια εργοδοτεί 4 άτομα αλλοδαπούς και Κύπριους και πάντοτε ήταν νόμιμος και τυπικός. Έχει ελεγχθεί πολλές φορές χωρίς να βρεθεί το ό,τι μεμπτό. Είναι φιλήσυχο άτομο, πολύ καλού χαρακτήρα και χαίρει εκτίμησης στην κοινότητα της Ορόκλινης, όπου διαμένει. Τον Κατηγορούμενο 1 τον εργοδοτούσε κανονικά ως σύζυγο Ευρωπαίας πολίτου εδώ και 4 χρόνια, και η ΥΑΜ σε όλους τους ελέγχους που έκανε στην επιχείρησή του τον έβρισκε νόμιμο. Δεν είχε ενημερωθεί ο Κατηγορούμενος 2 για την ακύρωση της άδειας παραμονής του Κατηγορούμενου
5. Του κατέβαλλε κανονικά εισφορές κοινωνικών ασφαλίσεων, άλλα επιδόματα και τους μισθούς του, μη γνωρίζοντας ότι είχε αλλάξει το καθεστώς παραμονής του στη Δημοκρατία. Το άρθρο 19 του Νόμου, προβλέπει ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τους 12 μήνες ή χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις Λ.Κ.1.000,00 (€. 1.708,60). Η σοβαρότητα των αδικημάτων που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι είναι πρόδηλη και διαφαίνεται τόσο μέσα από τις προβλεπόμενες από το Νόμο ποινές. Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου καταδεικνύει ξεκάθαρα πως η ενδυκνυόμενη ποινή στις περιπτώσεις παράνομης εργοδότησης αλλοδαπών, όπου οι τελευταίοι ευρίσκονται παράνομα στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, είτε διότι εισήλθαν παράνομα είτε διότι αφότου εισήλθαν νόμιμα ακολούθως κατέστησαν παράνομοι, είναι αυτή της φυλάκισης (βλ. ΓΕ ν. Μιχαήλ

(2001)2 ΑΑΔ 74, ΓΕ ν. Μονιάτη

(2000)2 ΑΑΔ 553, ΓΕ v. Ευαγόρου (Νο. 2)

(2001)2 ΑΑΔ 285). Ποινή φυλάκισης είναι η ενδεικνυόμενη ποινή και για ίδιους τους αλλοδαπούς για τα αντίστοιχα αδικήματα που αντιμετωπίζουν δηλαδή της αποδοχής εργασίας χωρίς άδεια και παράνομης παραμονής στο έδαφος της Δημοκρατίας (βλ. Nazari v. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 231, Mohamet v. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 295). Αντίθετα στις περιπτώσεις παράνομης εργοδότησης αλλοδαπών, όπου οι τελευταίοι ευρίσκονται νόμιμα στη Κύπρο είτε ως φοιτητές είτε ως αιτητές πολιτικού ασύλου, η νομολογία καταδεικνύει ότι η ποινή που συνήθως επιβάλλεται είναι η χρηματική (βλ. Lin Qinlong v. Αστυνομίας

(2006)2 ΑΑΔ 501, ΓΕ v. Νικολάου

(2006)2 ΑΑΔ 488 όπου επιβλήθηκε ποινή προστίμου). Η σχετική αρχή επικυρώθηκε και στην πολύ πρόσφατη Σαφειριδου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 28/2022, 21/3/2022. Λαμβάνω προς όφελος των Κατηγορουμένων τα εξής: Το λευκό τους ποινικό μητρώο, που επιτρέπει στο Δικαστήριο να τους μεταχειριστεί με την επιείκεια που αρμόζει σε αυτούς που είναι πρώτη φορά παραβάτες (Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 14 και Κολοκασίδης ν. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 132). Έμπρακτη μεταμέλεια καταδεικνύει και η συνεργασία τους με τις αρχές. Ακόμα η άμεση παραδοχή εμπεριέχει το απτό στοιχείο της έμπρακτης μεταμέλειας και είναι κατάλληλο να αμείβεται με έκπτωση στην ποινή (Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28), διότι αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μην σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Σε σχέση με τον Κατηγορούμενο 2 και τις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος, αν και όφειλε να γνωρίζει το εκάστοτε καθεστώς του υπαλλήλου του Κατηγορούμενου 1, του πιστώνεται ότι ουδέποτε του ειπώθηκε από τον τελευταίο, αν και το γνώριζε ότι ακυρώθηκε η άδεια παραμονής του. Συνέχισε να τον εργοδοτεί κατά τα άλλα νόμιμα, ως πίστευε, για μεγάλο χρονικό διάστημα ήτοι 5 ετών. Η ευθύνη του λοιπόν είναι σαφώς μικρότερη από του Κατηγορούμενου

1. Τούτη η μειωμένη του ευθύνη, καθιστά την παραβατική του συμπεριφορά την πλέον μειωμένη, στο όριο της μη παραδοχής όπως ανέφερε και ο συνήγορος του. Τόσο μειωμένη που κρίνεται ότι επιδρά και στην επιλογή της ποινής, αφού ο Κατηγορούμενος 2 τον επίδικο χρόνο αντιμετώπιζε τον Κατηγορούμενο 1 και δρούσε ωσάν αυτός να ήταν νόμιμος. Είχε μάλιστα ανταποκριθεί σε σειρά ελέγχων της αρμόδια αρχής, κάτι που δεικνύει ότι το μόνο του παράπτωμα έγκειται σε έλλειψη γνώσης του και όχι στην όποια δόλια ή έστω εσκεμμένη πράξη του. Έλλειψη γνώσης μάλιστα η οποία επήλθε ενώ προέβαινε σε όλες τις υπόλοιπες νόμιμες ενέργειες αναφορικά με τον εργοδοτούμενο του Κατηγορούμενο
2. Λαμβάνοντας υπόψη τη σοβαρότητα των αδικημάτων, όπως αυτή προκύπτει από τις νομολογημένες αρχές, τα ενώπιον μου γεγονότα και τους μετριαστικούς παράγοντες επιβάλλεται στον Κατηγορούμενο 1 ποινή φυλάκισης 3 μηνών στην πρώτη κατηγορία και καμία ποινή στη δεύτερη κατηγορία, ενώ στον Κατηγορούμενο 2 επιβάλλεται ποινή προστίμου €800 στην κατηγορία 3 και καμία ποινή στην κατηγορία
3. Στρέφομαι στην εισήγηση για αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3 (i) του περί της Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν. 95/72, όπως τροποποιήθηκε από τον Ν.186(Ι)/
4. Η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου για αναστολή της ποινής φυλάκισης έχει διευρυνθεί, έτσι ώστε αυτή αποφασίζεται, εάν δικαιολογείται, στη βάση του συνόλου των περιστάσεων της υπόθεσης και των προσωπικών περιστατικών του κατηγορουμένου (βλ. Siminoiu v. Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 699 και Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 583). Στην Koukos v. Police

(1986)2 C.L.R. 1, διευκρινίζεται ότι η αναστολή ποινής φυλάκισης διαχωρίζεται τόσο από την επιλογή της ποινής φυλάκισης, ως μέσου τιμωρίας του παραβάτη, όσο και από την έκταση της φυλάκισης. Η αναστολή δεν αποτελεί άλλο μέσο τιμωρίας, μη στερητικό της ελευθερίας του παραβάτη. Επομένως ο χαρακτήρας της ποινής φυλάκισης δεν αλλοιώνεται μόνο και μόνο λόγω του ότι αυτή αναστάλθηκε. Παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη είναι (βλ. Demetriou v. R.

(1976)2 J.S.C. 386 και Γενικός Εισαγγελέας v. Φανιέρου

(1996)2 ΑΑΔ 303):

(1)Η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο.

(2)Το μητρώο του κατηγορούμενου και η αναγκαιότητα αποτροπής.

(3)Η διαγωγή του κατηγορούμενου μετά τη διάπραξη του αδικήματος, ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας. Στην Αργυρίδης Θεόδωρος και Άλλοι ν. Αστυνομίας

(2013)2 ΑΑΔ 449, σε υπόθεση όπου μια ομάδα νεαρών κατηγορείτο για μια σειρά από ένοπλες ληστείες, αποφασίστηκε η αναστολή ποινής φυλάκισης που τους είχε επιβληθεί πρωτοδίκως και γιατί πρόκειτο για νεαρά άτομα, τα οποία δεν είχαν οποιοδήποτε προηγούμενο και θα επηρεάζοντο από την επιβολή ποινής άμεσης φυλάκισης. Στην υπόθεση Σκεύη Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας,

(2010)2 Α.Α.Δ 22, το Δικαστήριο έθεσε τον προβληματισμό για το εν λόγω ζήτημα ως εξής: «Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο, ισοζυγίζοντας το σύνολο των περιστάσεων θα μπορούσε ή έπρεπε αυτοί οι παράγοντες να επενεργήσουν κατά τρόπο ο οποίος να δικαιολογεί το να δοθεί στην εφεσείουσα μια δεύτερη ευκαιρία». Εν προκειμένω δεν δικαιολογείται η αναστολή ποινής φυλάκισης. Ο Κατηγορούμενος 1 ναι μεν είναι λευκού ποινικού μητρώου, αλλά παραμένει στη Δημοκρατία παράνομα, εντείνοντας μια χαίνουσα πληγή, αυτή της παράνομης μετανάστευσης στη χώρα. Δεκάδες υποθέσεις καθημερινά, άγονται ενώπιον του Δικαστηρίου, με αλλοδαπούς που παραμένουν παράνομα στη Δημοκρατία ή ακόμα με τεχνάσματα προσπαθούν να παραμείνουν για το μεγαλύτερο δυνατό διάστημα. Τέτοιες συμπεριφορές επιτάσσουν ποινές που να φέρουν το στοιχείο της αποτροπής, συνεπώς η αναστολή ποινής φυλάκισης δεν ενδείκνυται. Η ποινή φυλάκισης για τον Κατηγορούμενο είναι άμεση. (Υπ.).............. Α. Λουκά Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο