Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Σπύρου Αχιλλέως, Αρ. Υπόθεσης: 2445/2019, 16/2/2023

(2)του Ποινικού Κώδικα Κεφάλαιο

1. Η παρούσα υπόθεση περιληπτικά έγκειται στο ότι: Ο Κατηγορούμενος είχε δώσει την 11/8/2015 μια κατάθεση (Τεκμήριο 3), όπου ανέφερε ότι δικηγόρος, τον είχε καλέσει στο τηλέφωνο και του ζήτησε να δώσει συγκεκριμένη ψευδή εκδοχή στην Αστυνομία σε σχέση με διερευνώμενη υπόθεση. Στη βάση αυτής της κατάθεσης καταχωρήθηκε υπόθεση για παρέμβαση σε δικαστική διαδικασία εναντίον του εν λόγω δικηγόρου. Ο εδώ Κατηγορούμενος εμφανίστηκε ως Μάρτυρας Κατηγορίας σε εκείνη την υπόθεση, την 10877/15 και παρά το ότι αναγνώρισε την υπογραφή του και το ότι το Τεκμήριο 3 αποτελεί την κατάθεση του, δεν υποστήριξε την εκεί εκδοχή του. Μάλιστα είχε σε προηγούμενο χρόνο αποστείλει επιστολή στο Γενικό Εισαγγελέα (Τεκμήριο 8), με την οποία, έδιδε άλλη εκδοχή από αυτή της κατάθεσης του Τεκμήριο 3, υποστηρίζοντας ότι δεν είχε διαβάσει την κατάθεση του αλλά του την διάβασε κάποιος αστυνομικός και δεν είχε ακούσει τις επίδικες αναφορές. Κηρύχθηκε με απόφαση του εκεί Δικαστηρίου ως εχθρικός μάρτυρας και αντεξετάστηκε από την Κατηγορούσα Αρχή, στο στάδιο της επανεξέτασης. Κατατέθηκαν παραδεκτά και εκ συμφώνου τα πρακτικά της υπόθεσης αριθμός 10877/15 (Τεκμήριο 1) και ο φάκελος της υπόθεσης (Τεκμήριο 7). Πρώτος μάρτυρας κατηγορίας ο Αστ. 2531 Γ. Ιωάννου (ΜΚ 1), ήταν το πρόσωπο που έλαβε πιστό αντίγραφο της επίδικης κατάθεσης και το κατέθεσε ως Τεκμήριο
2. Δεν αντεξετάστηκε ουσιαστικά. Αναλόγως δεν αντεξετάστηκε και ο Α.Αστ. 570 Κυριάκος Βρόντης ΜΚ 2, το πρόσωπο που κατηγόρησε γραπτώς τον Κατηγορούμενο για να λάβει απάντηση ότι δεν παραδέχεται. Οι κύριοι μάρτυρες κατηγορίας ήταν οι ΜΚ 3 και 4, Αστ. 3528 Αργυρούλα Παντελή και Λοχίας 306 Κυριάκος Κυριάκου. Η ΜΚ 3 ήταν η εισαγγελέας που χειριζόταν την υπόθεση 10877/
3. Στην κατάθεση της Τεκμήριο 6 αναφέρει ότι ο Κατηγορούμενος είχε κληθεί ως μάρτυρας κατηγορίας και η μαρτυρία του ήταν ουσιώδης για την στοιχειοθέτηση του αδικήματος εναντίον του εκεί Κατηγορούμενου. Η μάρτυρας υποστήριξε ότι ο Κατηγορούμενος είχε υιοθετήσει το περιεχόμενο του Τεκμηρίου
4. Υποστήριξε επίσης ότι στο στάδιο της αντεξέτασης υπέπεσε σε αντιφάσεις, στο στάδιο της επανεξέτασης κηρύχθηκε εχθρικός μάρτυρας και της δόθηκε η ευχέρεια να τον αντεξετάσει. Κατά την αντεξέταση της ΜΚ 3 αμφισβητήθηκε το αν ο Κατηγορούμενος υιοθέτησε την κατάθεση του. Η θέση της μάρτυρος ήταν ότι με την αναγνώριση της κατάθεσης του, ο μάρτυρας την υιοθέτησε, έστω και αν στην συνέχεια αναφέρθηκε σε λάθη στην κατάθεση του λόγω άγχους και φόρτισης (Τεκμήριο 1, σελ. 22). Παρέπεμψε επίσης στην σελ. 25 του Τεκμηρίου 1 όπου το Δικαστήριο στην 10877/15 ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος είχε αναγνωρίσει την κατάθεση του. Της υποβλήθηκε ότι είχε έλθει εις γνώση της επιστολή (Τεκμήριο 8) που είχε αποστείλει ο Κατηγορούμενος, αναιρώντας το περιεχόμενο της κατάθεσης του Τεκμήριο
5. Παρά ταύτα δεν παρουσιάστηκε ή δεν λήφθηκε υπόψη κατά τον χειρισμό της υπόθεσης από την ΜΚ
6. Ο ΜΚ 4 ήταν το πρόσωπο που έλαβε την επίδικη κατάθεση Τεκμήριο 3 από τον Κατηγορούμενο. Η κατάθεση Τεκμήριο 3 είναι ανοικτή κατάθεση, είπε. Δόθηκε στα πλαίσια διερεύνησης υπόθεσης ναρκωτικών. Αντεξεταζόμενος ανάφερε ότι δεν θυμάται να έλαβε άλλη κατάθεση από τον Κατηγορούμενο. Ήταν με δική του βούληση που έδωσε την κατάθεση ο Κατηγορούμενος. Μάλιστα βρέθηκαν στον Αστυνομικό Σταθμό Μονής, σε ενδιάμεσο χώρο, και όχι στα γραφεία της ΥΚΑΝ όπου είθισται να λαμβάνουν καταθέσεις. Ο Κατηγορούμενος είχε δει την κατάθεση του Τεκμήριο 3, του είχε διαβαστεί και προέβη σε διορθώσεις. Του υποβλήθηκε ότι ο Κατηγορούμενος κατά την λήψη της καταθέσεως Τεκμήριο 3 ήταν υπό καθεστώς σύγχυσης, άγχους, εξού και έδωσε άλλη κατάθεση και έστειλε και επιστολή στον Γενικό Εισαγγελέα. Διαφώνησε και πρόσθεσε ότι πιστεύει ότι ο Κατηγορούμενος στο Τεκμήριο 3 έλεγε την αλήθεια. Ο Κατηγορούμενος επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Κατά την κυρίως του εξέταση αφού είπε ότι δεν του λήφθηκε κατάθεση για την παρούσα υπόθεση έθεσε την δική του εκδοχή ως εξής: τον κάλεσε η Αστυνομία και πήγε στον Αστυνομικό Σταθμό Μονής να δώσει κατάθεση. Πριν τον καλέσει η Αστυνομία τον κάλεσε ο δικηγόρος, κατηγορούμενος στην 10877/15, σε σχέση με πελάτη του και του είπε αν ξέρει κάτι που μπορεί να βοηθήσει τον τελευταίο να το πει. Όταν ερωτήθηκε από την αστυνομία είπε ότι τον είχε καλέσει ο δικηγόρος και του είπαν να δώσει κατάθεση προς τούτο. Τότε τον έπιασε άγχος, έτρεμαν τα χέρια του, τα πόδια του, φοβήθηκε, αφού δεν γνώριζε περί υποθέσεων, αστυνομίας και δικαστηρίων. Είχε θολώσει, η Αστυνομία έγραψε την κατάθεση του, του την διάβασαν και υπέγραψε μόνο και μόνο για να φύγει. Αργότερα και μετά από συζήτηση με οικείους του, χωρίς να συμβουλευτεί δικηγόρο, μίλησε στο καφενείο με το μουχτάρη της γειτονιάς του. Πήγε στο γραφείο του, του ετοίμασε επιστολή (Τεκμήριο 8) και του είπε ότι θα την στείλουν στον Γενικό Εισαγγελέα για να τον βοηθήσει. Μετά την επιστολή έδωσε και δεύτερη κατάθεση στην Αστυνομία. Όταν κλήθηκε στο Δικαστήριο η ΜΚ 3 επέμεινε ότι θα έπρεπε να καταθέσει στη βάση της πρώτης του κατάθεσης, Τεκμήριο 3, παρά την μεταγενέστερη επιστολή του Τεκμήριο
7. Έχει ολοκληρώσει την φοίτηση του σε Λύκειο και εργάζεται ως μηχανοδηγός. Αντεξεταζόμενος είπε ότι στην κατάθεση του υπήρχαν λεκτικά λάθη σε 4 με 5 προτάσεις και η πραγματικότητα καταγράφεται στο Τεκμήριο
8. Του υποδείχθηκε ότι στην κατάθεση του έβαλε 16 μονογραφές και υπογραφές και μάλιστα διόρθωσε και συγκεκριμένα σημεία της, για να απαντήσει ότι ήταν θολωμένος και όπου του έδειχνε η Αστυνομία υπέγραφε. Η κύρια υπερασπιστική γραμμή έγκειται στο ότι ο Κατηγορούμενος είχε τοποθετηθεί με την επιστολή Τεκμήριο 8, πολύ σύντομα μετά την κατάθεση του Τεκμήριο 3 και πριν την κλήση του στο Δικαστήριο για την υπόθεση 10877/
9. Η θέση του επί του Τεκμηρίου 8 δεν μετέβαλε την τοποθέτηση και τον τρόπο χειρισμού της υπόθεσης από την Κατηγορούσα Αρχή, με αποτέλεσμα να επιχειρηθεί η προώθηση των όσων εμφαίνονται στο Τεκμήριο
10. Δηλαδή υπήρχε η αναίρεση του περιεχομένου του Τεκμηρίου 3, μέσω του Τεκμηρίου 8, αυτό υπήρχε ως Τεκμήριο προς αναγνώριση στο Δικαστήριο στην 10877/15, αλλά η Κατηγορούσα Αρχή το αγνόησε, με αποτέλεσμα να καταδειχθεί η αντίφαση και να κηρυχθεί ο Κατηγορούμενος εχθρικός μάρτυρας. Η Κατηγορούσα Αρχή στην παρούσα αναφέρει ότι το Τεκμήριο 8 δεν μεταβάλλει την αντιφατική στάση του Κατηγορούμενου. Επ' αυτών θα προβεί το Δικαστήριο στην αξιολόγηση της μαρτυρίας, με σκοπό την επίλυση των επίδικων ζητημάτων. Οι αρχές της νομολογίας δεικνύουν ότι η εντύπωση που αφήνει ένας μάρτυρας είναι παράγοντας εξαιρετικής σημασίας για την κρίση της αξιοπιστίας (C & A Pelekanos Assoc. Ltd v. Πελεκάνου

(1999)1(Β) ΑΑΔ 1273). Παρά ταύτα το Δικαστήριο έχει ευθύνη να αξιολογήσει έκαστην μαρτυρία με βάση το περιεχόμενο της, την ποιότητα, πειστικότητα και τη σύγκρισης της με την υπόλοιπη μαρτυρία (Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 ΑΑΔ 506). Θα πρέπει το Δικαστήριο να λαμβάνει υπόψη ότι, δυνατόν ο αλαζόνας να είναι φιλαλήθης και ο ταπεινόφρων να ψεύδεται (Α. Ι. κ.α. ν. Π. Φ. κ.α., Πολιτική Έφεση αρ. 283/12, 27/9/2019), ECLI:CY:AD:2019:D402. Ο τρόπος που καταθέτει ένας μάρτυς συνιστά και εκδήλωση της προσωπικότητας του. Οι πνευματικές και άλλες αρετές που εξωτερικεύονται, μαζί με το αφηγηματικό μέρος της μαρτυρίας, προσδίδουν κατά κανόνα αξιοπιστία στη μαρτυρία. Χρειάζεται όμως προσοχή από το δικαστή γιατί συμβαίνει αναξιόπιστος μάρτυς να προκαλεί ευμενή εντύπωση και αντίστροφα (Χριστοφή Φώτης ν. Κώστα Γιάγκου Ζαχαριάδη

(2002)1 ΑΑΔ 401). Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν αποστερούν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Εν πρώτοις είναι χρήσιμο να αναφερθούμε στις εκδοχές που ο Κατηγορούμενος έθεσε. Στην κατάθεση του Τεκμήριο 3, ημερομηνίας 11/8/2015, ανέφερε ότι τον κάλεσε ο συγκεκριμένος δικηγόρος και χωρίς να τον γνωρίζει του είπε να καταθέσει ότι ο πελάτης του είδε μια τσάντα με «χασίσια» την άνοιξε είδε το περιεχόμενο της και την άφησε εκεί. Εκείνος του είπε ότι δεν λέει ψέματα και όταν κληθεί θα πει την αλήθεια. Την 21/10/2015 απέστειλε στον Γενικό Εισαγγελέα την επιστολή Τεκμήριο 8, όπου αναφέρει ουδέποτε του ζήτησε ο εν λόγω δικηγόρος να πει ψέματα, αλλά τον ρώτησε αν θυμάται συγκεκριμένο περιστατικό να το αναφέρει στην Αστυνομία. Στο σώμα του Τεκμηρίου 8 προσέθετε ότι ουδέποτε απειλήθηκε ή του προσφέρθηκε το όποιο αντάλλαγμα και αν κληθεί στο Δικαστήριο θα αναφέρει την εκδοχή του Τεκμηρίου 8 αναλαμβάνοντας τις συνέπειες. Σε σχέση με το Τεκμήριο 3 καταγράφει ότι δεν το διάβασε προσεκτικά, αλλά του το διάβασε αστυνομικός και «δεν άκουσε τέτοια γεγονότα». Οι μάρτυρες κατηγορίας 1 και 2 όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω δεν αντεξετάστηκαν ουσιαστικά. Η προσφορά τους στην υπόθεση ήταν η παρουσίαση της επίδικης κατάθεσης Τεκμήριο 3 και η γραπτή κατηγορία του Κατηγορούμενου Τεκμήρια 4 και

1. Για την αξιολόγηση της ΜΚ 3 θα πρέπει να γίνει αντιπαραβολή με τα πρακτικά Τεκμήριο 1, αφού ήταν η εισαγγελέας που χειρίστηκε την υπόθεση. Προκύπτει λοιπόν ότι κατά την ακρόαση της 10877/15, κατατέθηκε ως Τεκμήριο προς αναγνώριση, η επιστολή Τεκμήριο 8 στην παρούσα. Η επιστολή αυτή κατατέθηκε πριν παρουσιαστεί ως μάρτυρας κατηγορίας ο εδώ Κατηγορούμενος. Άρα η ΜΚ 3 είχε γνώση του ότι υπήρχε μεταγενέστερη της κατάθεσης Τεκμήριο 3 επιστολή, η οποία εστάλη από τον Κατηγορούμενο και αντικαθιστούσε την εκδοχή του Τεκμηρίου
2. Όταν κατέθετε ο εδώ Κατηγορούμενος στην 10877/15, παραδέχτηκε μεν ότι η κατάθεση Τεκμήριο 3 φέρει την υπογραφή του, αλλά πρόσθεσε ότι μπορεί να υπάρχουν λεκτικά λάθη λόγω άγχους και φόρτισης του. Μάλιστα πήγε και έδωσε δεύτερη κατάθεση αναφέροντας ότι δεν θέλει να καταθέσει. Η ΜΚ 3 δεν προέβη σε άλλη ερώτηση. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν του ζητήθηκε να πει ψέματα, και υιοθέτησε το περιεχόμενο της επιστολής Τεκμήριο
3. Κατά την επανεξέταση και λόγω της αντίφασης της επιστολής Τεκμήριο 8 με την κατάθεση Τεκμήριο 3 κηρύχθηκε ως εχθρικός μάρτυρας. Η ΜΚ 3 δεν θυμόταν ότι στην κυρίως εξέταση του Κατηγορούμενου, όταν είχε εμφανιστεί ως μάρτυρας κατηγορίας στην 10877/15, αναγνώρισε μεν την κατάθεση του αλλά δεν υιοθέτησε πλήρως το περιεχόμενο της. Δεν θυμόταν την ύπαρξη, έστω ως Τεκμηρίου προς αναγνώριση της επιστολή Τεκμήριο 8 στην παρούσα. Παρά ταύτα δεν ήρθε στο Δικαστήριο για να αποκρύψει την αλήθεια ή για να παραπλανήσει. Απαντούσε σε σχέση με το πως έζησε την υπόθεση και υποστήριξε τον χειρισμό που είχε κάνει στην 10877/
4. Συγκεκριμένα είπε ότι το Τεκμήριο 8 μέχρι την κυρίως εξέταση του Κατηγορούμενου αποτελούσε μόνο Τεκμήριο προς αναγνώριση και όταν κατά την αντεξέταση του το αναγνώρισε τότε γεννήθηκε η ανάγκη να τον κηρύξει εχθρικό μάρτυρα, αφού αντίφασκε με την κατάθεση του Τεκμήριο
5. Επομένως η θέση της ως προς το αντιφατικό των εκδοχών σε κατάθεση (Τεκμήριο 3) και Δικαστήριο προέκυψε μετά την αναγνώριση της επιστολής Τεκμήριο
6. Τότε ορίζει την αντίφαση στις εκδοχές του Κατηγορουμένου, η ΜΚ 3 και έτσι στην επόμενη ευκαιρία της, στην επανεξέταση, προσπάθησε να καταδείξει αυτή την αντίφαση. Αξίζει όμως να αναφερθεί ότι η επιστολή Τεκμήριο 8 είχε έλθει στην αντίληψη της Κατηγορούσας Αρχής, ακόμη και αν το αρνήθηκε ή δεν ήλθε στην αντίληψη της ΜΚ 3, πριν ξεκινήσει η ακρόαση της υπόθεσης 10877/
7. Αυτό προκύπτει από την σελίδα 20 των πρακτικών Τεκμήριο 1, όπου ο εκεί μάρτυρας αναφέρει ότι τους στάλθηκε η επιστολή Τεκμήριο 8 από τη Νομική Υπηρεσία και σε συνέχεια αυτής έλαβαν κατάθεση από τον Κατηγορούμενο όπου απαντούσε ότι δεν θέλει να πει τίποτα για την υπόθεση. Επομένως είχε κοινοποιηθεί το περιεχόμενο της επιστολής Τεκμήριο 8 στις Αρχές, ακόμα και αν δεν το γνώριζε ή δεν την έλαβε υπόψη η ΜΚ 3, ως η εισαγγελέας που χειριζόταν την υπόθεση. Ο ΜΚ 4 κρίνεται ως αξιόπιστος μάρτυρας. Ερωτήθηκε επισταμένως για την ψυχική κατάσταση του Κατηγορούμενου κατά την λήψη της κατάθεσης του Τεκμήριο
8. Αιτιολογημένα απάντησε σε κάθε περίπτωση. Συγκεκριμένα σε ερώτηση αν θυμάται ότι ήταν στρεσαρισμένος ο Κατηγορούμενος κατά την λήψη της κατάθεσης Τεκμήριο 3, ο ΜΚ 4 απάντησε ότι είναι οικιοθελώς που δόθηκε αυτή και μάλιστα σε ουδέτερο μέρος και όχι στα γραφεία της ΥΚΑΝ. Ο ίδιος τους είχε ζητήσει να συναντηθούν σε ενδιάμεσο χώρο. Παρά ταύτα παραδέχθηκε ότι δεν θα μπορούσε να γνωρίζει τη συναισθηματική φόρτιση του Κατηγορούμενου. Ο ΜΚ 4 τόνισε ότι η κατάθεση διαβάστηκε στον Κατηγορούμενο και έγιναν διορθώσεις που αυτός μονόγραψε. Ο Κατηγορούμενος είχε την αταλάντευτη θέση ότι στην κατάθεση του Τεκμήριο 3 δεν αναφέρθηκαν τα πράγματα όπως επεσυνέβησαν. Αυτή του τη θέση εξέφρασε και με την επιστολή του Τεκμήριο
9. Αυτή του τη θέση εξέφρασε και στο Δικαστήριο στην 10877/15, αναφερόμενος σε λεκτικά λάθη σε σχέση με την κατάθεση του Τεκμήριο 3, από την πρώτη στιγμή που ερωτήθηκε από την ΜΚ 3 (βλ. Τεκμήριο 1). Την ίδια θέση προώθησε και ενώπιον μου. Η αναίρεση της κατάθεσης Τεκμήριο 3, έγινε πολύ πριν η υπόθεση οδηγηθεί σε ακρόαση. Από τον Οκτώβριο του 2015, αναιρέθηκε το περιεχόμενο της με την επιστολή Τεκμήριο
10. Αυτή ήλθε σε γνώση της νομικής υπηρεσίας και της αστυνομίας όπως προκύπτει από την σελίδα 20 του Τεκμηρίου
11. Μάλιστα έδωσε και κατάθεση ο Κατηγορούμενος και ανέφερε ότι δεν επιθυμούσε να καταθέσει. Άρα εξέφρασε την θέση του ποικιλοτρόπως σε διάφορες περιστάσεις. Ακόμα λοιπόν και αν δεχτώ ότι η κατάθεση Τεκμήριο 3 λήφθηκε σύννομα, διαβάστηκε και διορθώθηκε από τον Κατηγορούμενο, προκύπτει ότι αμέσως μετά έστειλε επιστολή με την οποία αναιρούσε το περιεχόμενο του Τεκμηρίου
12. Δεν του υποδείχθηκε καν ότι αυτή η αναίρεση υπήρξε προϊόν πίεσης, απειλής ή ανταλλάγματος, τουναντίον δεν αντεξετάστηκε στη θέση του ότι έστειλε την επιστολή Τεκμήριο 8 για να διευκρινιστεί η αλήθεια. Η ψυχική του πίεση, δε, ήταν κάτι διάχυτο και από την ενώπιον μου μαρτυρία και καταδείκνυε άτομο που είναι πιθανόν να έδωσε λανθασμένη εκδοχή παρασυρόμενο από το άγχος και την πίεση του, ακόμα και αν δεν διέγνωσε τέτοιο ο ΜΚ
13. Ο τελευταίος ναι μεν παρουσιάσε αιτιολογημένες θέσεις, αλλά όπως παραδέχθηκε δεν θα μπορούσε, ούτε έχει την εξειδίκευση, να καταθέσει ως προς την ψυχική διάθεση του Κατηγορούμενου. Αν και συμφωνώ λοιπόν με την Κατηγορούσα Αρχή ότι η υπογραφή και η μονογραφή του Κατηγορούμενου σε πολλά σημεία της κατάθεσης του δεικνύει εκ πρώτης όψεως υιοθέτηση της, ο Κατηγορούμενος εξήγησε εναργώς την ψυχική του κατάσταση που συνέτεινε στο να υπογράφει όπου του δείχνουν οι Αστυνομικοί, χωρίς ουσιαστικά να υιοθετεί τα όσα διαλαμβάνονταν στο Τεκμήριο
14. Γι' αυτό άλλωστε τα αναίρεσε σε σύντομο χρονικό διάστημα πριν καν καταχωρηθεί η 10877/
15. Το άρθρο 113

(2)του Ποινικού Κώδικα Κεφάλαιο 154 ορίζει ότι: «Όποιος ως μάρτυρας σε συνοπτική δίκη ή σε δίκη ενώπιον του κακουργιοδικείου καταθέτει κάτι που τείνει να αποδείξει την ενοχή ή την αθωότητα οποιουδήποτε προσώπου, το οποίο είναι ασυμβίβαστο ή αντιφάσκει σε κατάθεση, που έδωσε προηγουμένως σε δικαιούμενο πρόσωπο ή που έχει εξουσία δυνάμει των διατάξεων οποιουδήποτε νόμου που είναι σε ισχύ στην διενέργεια ανακρίσεων σε συνάφεια με τη διάπραξη ποινικού αδικήματος, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες πεντακόσιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές: Νοείται ότι για την απόδειξη κατηγορίας που προσάγεται δυνάμει του άρθρου αυτού δεν είναι απαραίτητο να αποδειχτεί το ψεύδος καθεμιάς από τις ασυμβίβαστες ή αντιφατικές καταθέσεις, αλλά, όταν αποδειχτεί ότι και οι δύο καταθέσεις δόθηκαν από τον κατηγορούμενο το Δικαστήριο το οποίο τον δικάζει δυνατόν να εκδώσει καταδικαστική απόφαση, αν κρίνει ότι οι καταθέσεις ή καθεμιά από αυτές δόθηκαν με σκοπό την εξαπάτηση του Δικαστηρίου ή του προσώπου το οποίο δόθηκαν και την πλημμελή απόδειξη της ενοχής με αυτό τον τρόπο ή της αθωότητας οποιουδήποτε προσώπου για το ποινικό αδίκημα σε συνάφεια με εκείνο το οποίο δόθηκαν οι καταθέσεις.» Εκ του ως άνω άρθρου προκύπτει ότι τα συστατικά του στοιχεία είναι: 1. Η λήψη κατάθεσης από τον Κατηγορούμενο από δικαιούμενο πρόσωπο, 2. Η ιδιότητα του ως μάρτυρας σε υπόθεση, που να αφορά την κατάθεση, 3. Το ασυμβίβαστο ή αντιφατικό της κατάθεσης με την μαρτυρία ενώπιον Δικαστηρίου και 4. Αυτή η κατάθεση ενώπιον Δικαστηρίου να τείνει σε αθώωση ή ενοχή άλλου προσώπου (βλ. σχετικά και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ανδρέα Καρεκλά

(2005)2 ΑΑΔ 68). Απαιτείται επίσης ειδική πρόθεση εξαπάτησης, για στοιχειοθέτηση του επίδικου αδικήματος (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Αλέξανδρου Αλεξάνδρου (Αρ. 1)

(2009)2 ΑΑΔ 226). Όπως αναφέρθηκε και στην Αλεξάνδρου, πιο πάνω: «Αν ο κατηγορούμενος δώσει εξηγήσεις που δημιουργούν αμφιβολία για την πρόθεση του, τότε του παραχωρείται το ευεργέτημα της αμφιβολίας και αθωώνεται (Βλ. Katelaris v. Police

(1980)2 C.L.R. 230)» Εν προκειμένω τα τρία πρώτα συστατικά στοιχεία έχουν αποδειχθεί. Η λήψη κατάθεσης Τεκμήριο 3 έχει ληφθεί από δικαιούμενο πρόσωπο. Ο Κατηγορούμενος παρουσιάστηκε ως μάρτυρας στην υπόθεση 10877/

1. Η εκεί κατάθεση του ήταν σαφώς αντιφατική, αφού υιοθετήθηκε η επιστολή Τεκμήριο 8, με την οποία ο Κατηγορούμενος αναιρούσε το περιεχόμενο της κατάθεσης του Τεκμήριο
2. Ακόμα και η αθώωση του Κατηγορούμενου στην 10877/15, φαίνεται από την σχετική απόφαση να προήλθε λόγω της αντίφασης του Τεκμηρίου 3 με το Τεκμήριο
3. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν μπορεί να καταδειχθεί ειδικός σκοπός εξαπάτησης του Δικαστηρίου. Ο Κατηγορούμενος με μια σειρά πράξεων, ακόμα και πριν την καταχώρηση της 10877/15, αναίρεσε τα όσα είπε στην κατάθεση του Τεκμήριο
4. Εξήγησε τους λόγους που τα είπε από την 21/10/2015, με το Τεκμήριο 8, ενώ η 10877/15 καταχωρήθηκε την 30/10/
5. Εξήγησε τι ακριβώς ίσχυε και η θέση του αυτή παρέμεινε σταθερή, σε δεύτερη κατάθεση που έδωσε, στην επ' ακροατηρίω μαρτυρία του στην 10877/15 και στην επ' ακροατηρίω μαρτυρία του στην παρούσα. Εξήγησε ότι είναι η συναισθηματική του φόρτιση που τον παρέσυρε να υπογράψει μια κατάθεση στην οποία δεν αναφέρονταν τα όσα είχαν επισυμβεί και ήθελε απλώς να υπογράψει και να φύγει. Αυτό το διόρθωσε με το Τεκμήριο 8 και την εκδήλωση της πρόθεσης του να μην καταθέσει εναντίον του Κατηγορούμενου στην 10877/15, όπως γίνεται παραδεκτό από τον αρμόδιο αστυφύλακα στη σελίδα 20 των πρακτικών Τεκμήριο
6. Είχε δηλαδή γνώση η Κατηγορούσα Αρχή για την αναίρεση της εκδοχής του Κατηγορούμενου, πριν καν καταχωρηθεί η υπόθεση και επέλεξε να την προωθήσει, ενώ στο Τεκμήριο 8 ο Κατηγορούμενος είχε δηλώσει την αλήθεια και ότι αυτή θα προωθούσε. Συνεπώς ο Κατηγορούμενος δεν είχε καμία ειδική πρόθεση εξαπάτησης του Δικαστηρίου, αφού είχε εκδηλώσει πολύ πριν τη θέση του. Είχε ειδοποιήσει για τα λάθη στην κατάθεση του εγκαίρως και αυτή του τη θέση προώθησε σε όλες τις διαδικασίες που ακολούθησαν. Έδωσε μεταγενέστερη κατάθεση προς τούτο. Μίλησε, μέσω του Τεκμηρίου 8 για το ότι δεν του ζητήθηκε να πει ψέματα και ήταν μετά από σύγχυση καταγράφηκαν τα του Τεκμηρίου
7. Και ενώ η Κατηγορούσα Αρχή το γνώριζε επέλεξε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο την επιβαρυντική κατάθεση για τον Κατηγορούμενο στην 10877/15 και να αποσιωπήσει, έστω εκ λάθους, την μεταγενέστερη εκδοχή του εδώ Κατηγορούμενου που αθώωνε τον πρώτο. Εξανάγκασε έτσι τον Κατηγορούμενο σε μια διελκυστίνδα μεταξύ του Τεκμηρίου 3 και του Τεκμηρίου 8, ενώ της είχε κοινοποιηθεί η αναίρεση των όσων αναφέρονταν στο πρώτο και του λήφθηκε κατάθεση όπου εξέφρασε την απροθυμία του να καταθέσει. Και για αυτό φρονώ ότι ο Νομοθέτης εν τη σοφία του απαιτεί ειδικό σκοπό για στοιχειοθέτηση του αδικήματος. Για να διαφυλάξει την αποτροπή καταδίκης ατόμων που επιδίωξαν να διορθώσουν λάθη τους, που επιχείρησαν να ολοκληρώσουν την ατελή εικόνα της κατάθεσης τους, που αναιρούν μια εκδοχή που δεν ήταν έστω η απολύτως ορθή, λόγω άγχους ή πίεσης και όχι με σκοπό την εξαπάτηση. Στη βάση των ως άνω δεν έχει αποδειχθεί ειδικός σκοπός εξαπάτησης από τον Κατηγορούμενο και αυτός αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.)............ Α. Λουκά Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο