ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. GIUSEPPE MIRANDA, Υπόθεση Αρ.: 16944/2022, 14/2/2023

(1)(α), 26, 30, 31 και 38, και της παραγράφου 1 του Μέρους Ι του Πρώτου Πίνακα και του Τρίτου Πίνακα του Ν. 29/77 (Κατηγορία 2) και της κατοχής της ίδιας ποσότητας κοκαΐνης με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 5

(1), 6

(3), 26, 30Α, 31 και 38, και της παραγράφου 1 του Μέρους Ι του Πρώτου Πίνακα και του Τρίτου Πίνακα του Νόμου 29/77 (Κατηγορία 4). Η κατηγορία 1 (συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος) και η κατηγορία 3 (κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α) ανεστάλησαν και ο κατηγορούμενος απαλλάχτηκε σε σχέση με αυτές. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως εκτέθηκαν από την κατηγορούσα αρχή και με τα οποία συμφώνησε ο συνήγορος του κατηγορουμένου, είναι τα ακόλουθα: «Την 25/09/22 λήφθηκε πληροφορία στην ΥΚΑΝ ότι ο κατηγορούμενος ο οποίος αφίχθηκε στο αεροδρόμιο Λάρνακας, με τη πτήση QR265 από Ντόχα, πιθανό να μετέφερε στις αποσκευές του, ναρκωτικές ουσίες. Ο κατηγορούμενος αφίχθηκε στην Κύπρο, πέρασε τον διαβατηριακό έλεγχο, τον έθεσαν υπό διακριτική παρακολούθηση χωρίς να χάσουν οπτική επαφή μαζί του μέχρι τον χώρο του Τελωνείου. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος παρέλαβε μία ταξιδιωτική αποσκευή χρώματος χρυσού από τον ιμάντα με αριθμό 1 και δεν ήρθε σε επαφή με άλλο επιβάτη. Περί ώρα 11.45 ενημερώθηκε σχετικά ο επί καθήκοντι υπεύθυνος τελωνειακός λειτουργός για τις υποψίες που υπήρχαν και του υποδείχθηκε ο ύποπτος με σκοπό να ερευνηθεί. Ο κατηγορούμενος επέλεξε την πράσινη δίοδο «ουδέν προς δήλωση» για την έξοδο του από το τελωνείο και η τελωνειακή λειτουργός τον ανέκοψε και του ζήτησε να τοποθετήσει την ταξιδιωτική αποσκευή και τη χειραποσκευή που είχε στην κατοχή του στην ακτινοδιαγνωστική μηχανή για να διενεργηθεί έλεγχος. Στη συνέχεια από τον ακτινοδιαγνωστικό έλεγχο της ταξιδιωτικής αποσκευής πάνω στην οποία υπήρχε επικολλημένη μια κάρτα ζύγισης της αποσκευής στο όνομα του κατηγορουμένου, διαφανήκαν ύποπτες συσκευασίες οπότε του ζητήθηκε να ανοίξει την αποσκευή του για να διενεργηθεί φυσικός έλεγχος αφού αυτή ήταν κλειδωμένη. Κατά το φυσικό έλεγχο ανάμεσα στα προσωπικά του αντικείμενα, μεταξύ άλλων, εντόπισε τέσσερα τζιν παντελόνια, στο καθένα από αυτά, από τη μέσα μεριά, υπήρχαν τέσσερεις θήκες ραμμένες και ένα τζιν παντελόνι στο οποίο από τη μέσα μεριά υπήρχαν τρεις θήκες ραμμένες. Η τελωνειακή λειτουργός ρώτησε τον κατηγορούμενο στην αγγλική γλώσσα τι έχουν μέσα οι θήκες και αφού του επέστησε την προσοχή του στο νόμο, ο ίδιος δεν απάντησε κάτι. Στην παρουσία του κατηγορούμενου έσχισε μια από τις θήκες, διαπίστωσε πως μέσα σε αυτή υπήρχε μια νάιλον συσκευασία περιτυλιγμένη με μπλε λαδόκολλα, η οποία περιείχε άσπρη σκόνη. Αφού του υπέδειξε όλες τις πιο πάνω συσκευασίες, του επέστησε την προσοχή του στο νόμο αλλά ο ίδιος δεν απάντησε. Ακολούθως αφού έκανε μια μικρή τομή σε μία από τις νάιλον σακούλες στην παρουσία του κατηγορούμενου, διενεργήθηκε με ειδικό αντιδραστήριο τεστ για κοκαΐνη θετική ένδειξη στην κοκαΐνη. Ο κατηγορούμενος πληροφορήθηκε για τα αδικήματα που διέπραξε, τον συνέλαβαν για τα πιο πάνω αυτόφωρα αδικήματα, του επέστησαν εκ νέου την προσοχή του στο νόμο και αυτός απάντησε «ok, understood». Αμέσως του παραδόθηκαν τα δικαιώματα του στη μητρική του γλώσσα. Έπειτα, στην παρουσία του κατηγορουμένου, ζυγίστηκαν οι ευρεθείσες συσκευασίες και διαπιστώθηκε ότι ήταν συνολικού μικτού βάρους 3,092 κιλά. Η βαλίτσα και το περιεχόμενο της κατασχέθηκαν ενώ περαιτέρω κατασχέθηκαν η χειραποσκευή του καθώς και ένα κινητό τηλέφωνο μάρκας Samsung που περιείχε δύο κάρτες κλήσης, καθώς και δύο κάρτες επιβίβασης στο όνομα του κατηγορουμένου της αεροπορικής εταιρείας Qatar Airways. Τα πιο πάνω τεκμήρια υποδείχθηκαν στον κατηγορούμενο, και αφού του επέστησαν την προσοχή του στο νόμο, απάντησε «this is my telephone. One boarding pass is from yesterday and the other one is for today». Ακολούθως πληροφόρησαν τον κατηγορούμενο ότι τα πιο πάνω θα κατασχεθούν και αφού του επέστησαν εκ νέου την προσοχή του στο νόμο, απάντησε οκ. Τα προαναφερθέντα τεκμήρια παραδόθηκαν σε μέλη της ΥΚΑΝ Λάρνακας. Αφού λήφθηκε αριθμός φωτογραφιών των τεκμηρίων αυτά σφραγίστηκαν στην παρουσία του αφού στο μεταξύ τα υπέγραψε και ο ίδιος. Λήφθηκαν παρειακά επιχρίσματα για σκοπούς σύγκρισης γενετικού υλικού, ενώ η όλη διαδικασία διεξήχθη με τη συνδρομή διερμηνέα. Στη συνέχεια λήφθηκε ανακριτική κατάθεση όπου μεταξύ άλλων παραδέχεται ότι συμφώνησε με άλλα πρόσωπα να μεταβεί στη Βραζιλία, να παραλάβει κοκαΐνη και να αναχωρήσει μέσω Ντόχα για Κύπρο, όπου θα διέμενε για ένα βράδυ, και μετά θα αναχωρούσε για Αθήνα. Δεν γνώριζε που, πότε και σε ποιον θα παρέδιδε την κοκαΐνη. Για τη μεταφορά της κοκαΐνης θα λάμβανε ως αμοιβή το ποσό των 4,000 ευρώ. Εν συνεχεία λήφθηκαν από τον κατηγορούμενο, παλαμικά και δακτυλικά αποτυπώματα. Στις 26/09/22 ο κατηγορούμενος συνελήφθη δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης για τα υπό διερεύνηση αδικήματα. Αφού πληροφορήθηκε για τους λόγους της σύλληψης και του εξήγησαν τα δικαιώματα του απάντησε «παραδέχομαι». Τα παραληφθέντα παραδόθηκαν στο ΙΝΓΚ για εξετάσεις καθώς επίσης και στο κρατικό χημείο. Σύμφωνα με την έκθεση του χημείου πρόκειται για ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α, ήτοι κοκαΐνη, συνολικού βάρους 2 κιλών και 680,8 γραμμαρίων. Η δε καθαρότητα της κοκαΐνης είναι 92,70%.» Ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι του κατηγορούμενου, προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου, ετοίμασαν γραπτή αγόρευση για μετριασμό της ποινής του. Υιοθέτησαν επίσης την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου έχουν ως ακολούθως. Ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 21 ετών, άγαμος και άτεκνος. Κατάγεται από την Νάπολη, της Ιταλίας, όπου και διέμενε πριν τη σύλληψη του. Η μητέρα του, ηλικίας σήμερα 40 ετών, μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο. Στα 18 της χρόνια έμεινε έγκυος από τον πατέρα του κατηγορουμένου. Ο πατέρας του, ο οποίος δεν επιθυμούσε την εν λόγω εγκυμοσύνη, τους εγκατέλειψε και ουδέποτε τον γνώρισε. Η μητέρα του κατηγορούμενου αντιμετώπισε στη συνέχεια οικονομικά προβλήματα. Όταν ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 3 ετών, αυτή τέλεσε δεύτερο γάμο. Απέκτησε από τον γάμο αυτό άλλους δύο υιούς, σήμερα ηλικίας 11 και 15 ετών. Η οικογένεια συντηρείται από τα εισοδήματα του πατριού του, ηλικίας 58 ετών. Διαμένουν όλοι σε οικία ιδιοκτησίας του πατριού του. Ο κατηγορούμενος διατηρεί καλές σχέσεις με την οικογένεια του, όμως, σύμφωνα με τον ίδιο, ένιωθε μοναξιά στα πλαίσια της οικογένειας. Ένιωθε δηλαδή ως τρίτος. Ο κατηγορούμενος φοίτησε σε σχολείο μέχρι τα 16 του. Η φοίτηση διακόπηκε γιατί άρχισε τη χρήση ναρκωτικών ουσιών. Ο πατριός του τον εργοδότησε στην επιχείρηση μεταλλικών κατασκευών που διατηρούσε σε μια προσπάθεια να τον βοηθήσει. Μετά την επιβολή μέτρων για τον κορονοϊό η εταιρεία ανέστειλε προσωρινά τις εργασίες της και ο κατηγορούμενος δεν εργάστηκε ξανά εκεί. Σύμφωνα με την Έκθεση του γραφείου Ευημερίας, ο κατηγορούμενος εργάστηκε επίσης σε εστιατόριο, με μερική απασχόληση, ως σερβιτόρος. Ο κατηγορούμενος πάσχει από διάχυτη λεμφαδενομεγαλία (βλ. πιστοποιητικό ημερ. 21.11.2022). Λόγω του κινδύνου να μετατραπούν σε κακοήθειες, υπόκειται συχνά σε εργαστηριακούς και αιματολογικούς ελέγχους. Η πρόληψη, ανέφεραν, είναι το παν και οι έλεγχοι κρίσιμοι. Η φυλάκιση του, επομένως εισηγήθηκαν, αυξάνει τον κίνδυνο για την υγεία του. Το περασμένο καλοκαίρι ο καλύτερος φίλος του κατηγορούμενου αυτοκτόνησε. Ο κατηγορούμενος τον εντόπισε νεκρό. Το γεγονός τον συγκλόνισε με αποτέλεσμα να αυξήσει τη χρήση κοκαΐνης. Πέραν τούτου, η μητέρα του κατηγορούμενου διαγνώστηκε με καρκίνο. Αν και ανταποκρίνεται στις θεραπείες, ο κατηγορούμενος βρέθηκε σε ψυχολογικό αδιέξοδο μη γνωρίζοντας πως να διαχειριστεί το όλο θέμα. Η κατάσταση της υγείας της μητέρας του τον επηρέασε αρνητικά και διέπραξε το αδίκημα θέλοντας να τη βοηθήσει οικονομικά. Οι συνήγοροι του κατηγορούμενου εισηγήθηκαν ότι οι πιο πάνω περιστάσεις, δηλαδή η ηλικία, η εξάρτηση του από τα ναρκωτικά και η ευάλωτη, λόγω του ιστορικού του, ψυχολογική του κατάσταση κατέστησαν τον κατηγορούμενο πρόσωπο δυνάμενο να δεχθεί επιρροή από τρίτους. Ο κατηγορούμενος μη μπορώντας να αποπληρώσει προμηθευτή του, δέχθηκε να κάνει τη μεταφορά των επίδικων ναρκωτικών ουσιών με αντάλλαγμα €4.000. Αρχικά πήγε στην Αθήνα, όπου συναντήθηκε με άλλο πρόσωπο. Η διάθεση του προσώπου αυτού έναντι του κατηγορουμένου ήταν πιο εχθρική. Δόθηκε άλλο τηλέφωνο στον κατηγορούμενο και του απαγορεύθηκε οποιαδήποτε επικοινωνία με δικούς του, παρά μόνο με τη μητέρα του. Του εξασφαλίστηκαν αεροπορικά εισιτήρια για το Σάο Πάολο στη Βραζιλίας, όπου και μετέβη μέσω της Ντόχα. Εκεί παρέμεινε για 8 μέρες σε φαβέλλα μέσα σε δύσκολες συνθήκες και περιορισμό μέχρι να του παραδοθεί η επίδικη κοκαΐνη. Ακολούθως, πάλι αεροπορικώς μέσω της Ντόχα, έφτασε στη Λάρνακα. Ο κατηγορούμενος ένιωσε φόβο, όμως, διευκρινίστηκε, δεν εξαναγκάστηκε να εκτελέσει τη μεταφορά. Όπως ανέφεραν οι συνήγοροι του κατηγορουμένου, αυτός συνεργάστηκε πλήρως με την αστυνομία. Ανέφερε τα ονόματα όλων των προσώπων που συνάντησε και όλα όσα γνώριζε για την υπόθεση, έστω και αν δεν γνώριζε τον τελικό παραλήπτη. Ήταν η θέση τους ότι η Αστυνομία έλαβε πλήρεις πληροφορίες για τον κατηγορούμενο (όνομα, ημερ. γέννησης, αριθμό διαβατηρίου και φωτογραφία) γεγονός αξιοσημείωτο, όπως ανέφερε. Επίσης αυτοί που τον έστειλαν, δεν του είχαν κλείσει εισιτήριο για επιστροφή στην Αθήνα, όπου και θα πληρωνόταν. Από πλευράς Αστυνομίας δεν έγινε προσπάθεια, ανέφερε, να εντοπιστεί ο παραλήπτης, με ελεγχόμενη παράδοση, ή τα πρόσωπα που είχαν διοργανώσει τη μεταφορά και των οποίων τα στοιχεία υπήρχαν στο τηλέφωνο του κατηγορουμένου. Στην Ιταλία, αμέσως μετά τη σύλληψη του, η οικογένεια του κατηγορούμενου δέχθηκε απειλές να μην κατονομάσει τους συνεργάτες του. Ο κατηγορούμενος κατά το χρόνο που τελεί υπό κράτηση έχει ενταχθεί σε πρόγραμμα απεξάρτησης των Φυλακών. Η σοβαρότητα του αδικήματος των κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος αντικατοπτρίζεται, κατ' αρχήν, από την προβλεπόμενη ποινή, της φυλάκισης δια βίου. Το ύψος της προβλεπόμενης ποινής προδιαγράφει και την σοβαρότητα που θέλησε ο νομοθέτης να προσδώσει στο κάθε συγκεκριμένο αδίκημα και κατ' επέκταση τον βαθμό προστασίας του έννομου αγαθού που προστατεύεται, στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Souilmi ν Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248, 250). Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή, λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 ΑΑΔ 575, 580). Στην υπό κρίση περίπτωση, ο νομοθέτης διά της προβλεπόμενης μέγιστης ποινής της ισόβιας φυλάκισης προσδίδει μια όλως ιδιαίτερη σοβαρότητα στα αδικήματα αυτά αφού το έννομο αγαθό που προστατεύεται είναι η ίδια η κοινωνία (βλ. Saliba v Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 388, 391). Η επιβολή της ποινής αποτελεί έργο λεπτό και δύσκολο. Απαιτείται η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής από την άλλη. Πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προστασία της κοινωνίας, που επιτυγχάνεται μόνο με την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου. Τα ναρκωτικά έχουν δυστυχώς εξαπλωθεί παντού. Ουδείς μπορεί να παραμένει αδιάφορος μπροστά σε αυτό το φαινόμενο. Τα ναρκωτικά αποτελούν τον σύγχρονο εφιάλτη κάθε γονέα και απειλούν το κάθε παιδί με τον όλεθρο και την καταστροφή. Μέχρι στιγμής οι προσπάθειες για αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας δεν έχουν αποδώσει. Τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά δεν παρουσιάζουν κάμψη. Αντιθέτως, βρίσκονται σε έξαρση και για αυτό καθίσταται αναγκαίο να επιβάλλονται αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές. Η χρήση ναρκωτικών έχει χαρακτηρισθεί και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Τα ναρκωτικά αποτελούν κίνδυνο, τόσο για τη φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του ανθρώπου. Ο αγώνας ενάντια στα ναρκωτικά διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα (βλ. Kablawi & Others v Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 494, 498 και Jokarbozorgi v Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 726, 728). Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που κατά κανόνα καθιστά την φυλάκιση αναπόφευκτη. Η τιμωρία δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά μέτρο άμυνας έναντι παραβιάσεων του δικαίου και υπονόμευσης των αρχών του (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Ιωάννου

(1999)2 ΑΑΔ 603, 612). Στην υπόθεση Παγιαβλάς ν Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 240, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου παρατήρησε τα εξής (στη σελ. 246): «Η χρήση ναρκωτικών έχει όντως, προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις γεγονός που επιβάλλει κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως και πρόσφατα διαπιστώθηκε στην Παυλίδης κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, 15.7.1992». Σε ό,τι αφορά τους διακινητές ναρκωτικών είτε αυτοί είναι κυρίως μεταφορείς είτε βαποράκια, η νομολογία υπογραμμίζει ότι ανεξάρτητα από το συγκεκριμένο ρόλο τους, προέχει πάντοτε η αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου για το κοινό καλό. Στην υπόθεση Μιχαήλ ν Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 577, 582, (υιοθετώντας την Gholi ν Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 30) λέχθηκαν συναφώς τα εξής σε σχέση κυρίως με τα «βαποράκια»: «. Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου». (βλ. σχετικά και τις Marius v Δημοκρατίας

(2015)2Α ΑΑΔ 397 και Μιχαήλ ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 165/2015, 22.1.2018). Στην υπόθεση Ναζίπ v Αστυνομίας

(2014)2B ΑΑΔ 808, 817, το Ανώτατο Δικαστήριο επανέλαβε την αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε υποθέσεις ναρκωτικών ουσιών. Η ενασχόληση με ναρκωτικά είτε για ιδία χρήση, είτε κατά μείζονα λόγο, για εμπορία με την εισαγωγή και διάθεση ή προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα αποτελεί μέγιστο κίνδυνο στην κοινωνική συνοχή ενόψει των τεραστίων προβλημάτων που επιφέρει η εξάρτηση από τις ουσίες αυτές. Τα Δικαστήρια συνδράμουν έστω κατασταλτικά, στον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών με την επιβολή αυστηρών και συνάμα αποτρεπτικών ποινών. Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων (βλ. Πισκόπου v Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 342, 351). Η εξατομίκευση δεν ατονεί, αλλά από την άλλη μεριά δεν μπορεί να εξασθενήσει ή εξουδετερώσει την ανάγκη για προστασία του κοινωνικού συνόλου εκεί όπου εντοπίζεται σοβαρό πρόβλημα. Η στάθμιση, η οποία χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, περιγράφεται με πληρότητα στις υποθέσεις, Antoniades v Police

(1986)2 CLR 21, Κωνσταντίνου v Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224, Φιλίππου ν Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 245, Gholi ν Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 30, Γενικός Εισαγγελέας v Ευαγόρου

(2001)2 ΑΑΔ 285, Jovanovic v Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 635, Θεοχάρους v Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 575 και Θεολόγου ν Αστυνομίας

(2014)2Β ΑΑΔ 800. Ειδικότερα, σε υποθέσεις ναρκωτικών τονίστηκε ότι οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις των κατηγορουμένων και άλλοι μετριαστικοί παράγοντες δεν αποτελούν παρά μόνο «περιθωριακούς παράγοντες με πολύ μικρή βαρύτητα» στην επιμέτρηση της ποινής (βλ. Landau v Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 178, 181 όπως και τις υποθέσεις Sultan v Δημοκρατίας

(1983)2 CLR 121 και Marco v Δημοκρατίας

(1987)2 ΑΑΔ 188). Στην υπόθεση Landau, ανωτέρω, στη σελ. 189, υπογραμμίστηκε ότι «Ο καλός χαρακτήρας του μεταφορέα είναι πολύ μικρής σημασίας στις περιπτώσεις εμπορίας ναρκωτικών. Οι έμποροι ναρκωτικών, συνήθως αναζητούν μεταφορείς καλού χαρακτήρα και πρόσωπα τα οποία δυνατόν, λόγω φύλου, ηλικίας ή ασθένειας, να προκαλούν τη συμπάθεια του Δικαστηρίου. Χωρίς τους μεταφορείς αυτούς το εμπόριο των ναρκωτικών δεν θα βρισκόταν στην έξαρση που είναι σήμερα.» Σε σχέση με τις οικογενειακές περιστάσεις μεταφορέων κάθε είδους, υποδείχθηκε «.ότι ανεξάρτητα από τα αισθήματα συμπάθειας τα οποία το δικαστήριο μπορεί να έχει για τη δυσχερή θέση στην οποία θα βρεθεί η οικογένεια ενός κατηγορουμένου, τα αθώα θύματα της δικής του εγκληματικής διαγωγής, . αναπόφευκτα πληρώνουν το τίμημα για τα εγκλήματα που διαπράττονται από εκείνους που κανονικά έπρεπε να ήταν οι υποστηρικτές τους» (σε ελεύθερη μετάφραση) (βλ. Chanine v The Republic

(1987)2 CLR 183, 187). Επομένως, όσο σοβαρές κι αν είναι οι επιπτώσεις σε κατηγορούμενους και στις οικογένειες τους, υπερισχύει η αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου. Προέχει η καταστολή τέτοιων αδικημάτων ώστε να παραμένει αλώβητη η παρεχόμενη προστασία της κοινωνίας. Κατά την επιμέτρηση της ποινής το Δικαστήριο πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τα ακόλουθα στοιχεία ως επιβαρυντικά ή ως ελαφρυντικά σύμφωνα με το άρθρο 30

(4)του Ν. 29/77: «(α) Ως καθιστώντα το αδίκημα ιδιαίτερα σοβαρό- (

1. i)Την ανάμειξη στη διάπραξη του αδικήματος οργανωμένης ομάδας εγκληματιών στην οποία ο κατηγορούμενος ανήκει˙ (
2. ii)την ανάμειξη του κατηγορουμένου σε διεθνείς οργανωμένες εγκληματικές δραστηριότητες˙ (iii) την ανάμειξη του κατηγορουμένου σε άλλες παράνομες δραστηριότητες οι οποίες διευκολύνονται με τη διάπραξη του αδικήματος˙ (
3. iv)τη χρήση βίας, πυροβόλων όπλων ή επιθετικών όπλων ή αντικειμένων κατά τη διάπραξη του αδικήματος˙ (
4. v)το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος κατέχει δημόσιο αξίωμα ή θέση και το αδίκημα το οποίο διαπράχθηκε σχετίζεται με το εν λόγω αξίωμα ή θέση˙ (
5. vi)τη θυματοποίηση ή εκμετάλλευση ανηλίκων ή διανοητικώς ή λόγω ψυχικής νόσου πασχόντων˙ (vii) το γεγονός ότι το αδίκημα διαπράχθηκε στις φυλακές ή σε κρατητήριο της Αστυνομίας ή στέγη ή ίδρυμα υπό τον έλεγχο, επίβλεψη ή φροντίδα του Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας ή πλησίον τέτοιων στεγών ή ιδρυμάτων ή σε άλλους χώρους όπου συχνάζουν μαθητές ή φοιτητές για εκπαιδευτικές, αθλητικές, κοινωνικές ή άλλες δραστηριότητες˙ (viii) το γεγονός ότι το αδίκημα διαπράχθηκε σε χώρο εντός εκπαιδευτικού ιδρύματος ή σε χώρους εκδηλώσεων για ανηλίκους, συμπεριλαμβανομένων παιδότοπων και άλλων οργανωμένων χώρων συνάθροισης παιδιών ή σε αθλητικούς χώρους ή σε απόσταση που δεν υπερβαίνει τα πεντακόσια

(500)μέτρα από την είσοδο ή την έξοδο ή την περίφραξή τους. (β) Ως καθιστώντα το αδίκημα λιγότερο σοβαρό- (

1. i)Η ηλικία του κατηγορουμένου˙ (
2. ii)το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα παρασυρόμενος από πρόσωπα δυνάμενα να ασκήσουν επιρροή σ' αυτόν˙ (iii) ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε οποιαδήποτε ανάμειξη σε εμπορία ή διακίνηση ναρκωτικών και ότι το παράπτωμα του σχετίζεται αποκλειστικά με χρήση ναρκωτικών˙ (
3. iv)το βαθμό της εξάρτησης του κατηγορουμένου από ναρκωτικά˙ (
4. v)την αποδεδειγμένη μεταμέλεια του κατηγορουμένου η οποία μεταξύ άλλων μαρτυρείται από τη συνεργασία του με τις αρχές για τη δίωξη των προμηθευτών και την προθυμία του να υποβληθεί σε θεραπεία για απεξάρτηση˙ (
5. vi)το είδος και την ποσότητα των απαγορευμένων ουσιών που βρέθηκαν στην κατοχή του˙ (vii) το γεγονός ότι δεν υπάρχει οποιοδήποτε από τα περιστατικά που αναφέρονται στο (α)(i)-(
6. vi)πιο πάνω. Στην προκειμένη περίπτωση απουσιάζουν οι επιβαρυντικοί παράγοντες που προβλέπονται στο άρθρο 30

(4)(α) του Ν. 29/77. Επίσης με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης, ο κατηγορούμενος δεν είναι μέλος εγκληματικής οργάνωσης ή οργανωμένου δικτύου εμπορίας ναρκωτικών ουσιών, αν και η μεταφορά φαίνεται να οργανώθηκε από διεθνές εγκληματικό δίκτυο. Είναι άτομο νεαρής ηλικίας, είναι 21 ετών. Ο κατηγορούμενος, σύμφωνα με τα λεχθέντα του συνηγόρου του και τα οποία δεν έχουν αμφισβητηθεί, διέπραξε το αδίκημα δεχόμενος επιρροή λόγω της δικής του εξάρτησης από προμηθευτή του. Ως εκ τούτου δεχόμαστε, σε συνάρτηση και με την ηλικία του αλλά και την ψυχική του κατάσταση, όπως αυτή έχει περιγραφεί, ότι έδρασε παρασυρόμενος από πρόσωπο που μπορούσε να ασκήσει επιρροή σ' αυτόν. Δεχόμαστε επίσης ότι, με βάση τα δεδομένα του όπως έχουν τεθεί, ένιωσε κάποιο φόβο και ότι σε κάποιο βαθμό αυτόεγκλοβίστηκε στην εν λόγω εγκληματική συμπεριφορά. Από την άλλη, δεν μπορούμε να μην λάβουμε υπόψη μας ότι συμφώνησε τη μεταφορά για να λάβει σημαντικό οικονομικό όφελος. Όπως επισημάνθηκε στην Γενικός Εισαγγελέας v Sak

(2005)2 ΑΑΔ 377, το είδος και η ποσότητα των ναρκωτικών καθώς επίσης και ο σκοπός για τον οποίο αυτά κατέχονται, συγκαταλέγονται ανάμεσα στους παράγοντες οι οποίοι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό της ποινής. Στις περιπτώσεις όπου η κατοχή συνοδεύεται από πρόθεση εμπορίας τότε η ποινή αναπόφευκτα καθίσταται πιο αυστηρή. Λάβαμε επίσης υπόψη μας και την καθαρότητα της κοκαΐνης που εντοπίστηκε. Στην Memic v Δημοκρατίας

(2014)2Α ΑΑΔ 276, 285 (βλ. επίσης R v Aranguren a.ο. [1994] 99 Cr App R 347, R v Patel [1995] 16 Cr App R (S) 267, R v Morris [2001] 1 Cr App R 4, R v Mashaollahi [2001] Cr App R 6, R v Xherahi [2003] EWCA Crim 1614 και R v Stephens [2012] EWCA Crim 829 και Shail ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 137/2014, 8.7.2016) έγινε δεκτό ότι η καθαρότητα των ναρκωτικών αποτελεί σχετικό παράγοντα, ο οποίος λαμβάνεται υπόψη. Εν προκειμένω η καθαρότητα είναι πολύ ψηλή αφού ανέρχεται στο 92,70%. Η παραδοχή, με βάση πάγια νομολογία, πρέπει να αμείβεται «με σχετική έκπτωση στην ποινή», διότι αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης (βλ. Χαρτούπαλλος ν Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 28, 36 και Θεοδώρου v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 208/18, 27.11.2019). Σε κάθε περίπτωση όμως, η παραδοχή, με βάση πάγια νομολογία, ακόμα και όταν η σύλληψη διενεργείται επ' αυτοφώρω (βλ. Ghafari v Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 442, 453 και Κατσαπάου v Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 318, 326), όπως στην προκειμένη περίπτωση, πρέπει να αμείβεται «με σχετική έκπτωση στην ποινή», διότι αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης (βλ. Χαρτούπαλλος ν Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 28, 36 και Θεοδώρου v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 208/18, 27.11.2019). Όπως υποδείχθηκε στην Χαραλάμπους κ.ά. ν Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 127/2019 και 130/2019, 10.3.2021, όπου υποδείχθηκε ότι «. η παραδοχή ενός κατηγορουμένου, ακόμη και σε περιπτώσεις αυτόφωρου αδικήματος, είναι πάντα καλοδεχούμενη και προσμετρά ως απτό στοιχείο μεταμέλειας.». Η μεταμέλεια του επιδείχθηκε έμπρακτα μέσω της συνεργασίας του με την αστυνομία και με την παραδοχή του (βλ. ανάμεσα σε άλλες τις υποθέσεις Μarco v The Republic

(1987)2 CLR 188, Gani v Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 242, Κυριάκου v Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 746, Φραγκίσκου v Δημοκρατίας

(2015)2Β ΑΑΔ 833 και Kema v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 284/2018, 19.7.2019). Από πλευράς του δόθηκαν όλα τα στοιχεία τα οποία γνώριζε. Παρέδωσε επίσης και το τηλέφωνο του. Όπως αναφέρθηκε στην Φραγκίσκου v Δημοκρατίας

(2015)2Β ΑΑΔ 833, 843 το γεγονός αυτό (και ο κίνδυνος που αναλαμβάνει κατηγορούμενος) πρέπει να συνεκτιμάται με τους υπόλοιπους παράγοντες και να αντανακλάται το ύψος της επιβληθείσας ποινής (βλ. επίσης Kema, ανωτέρω). Είναι γεγονός ότι αφορά ζήτημα για τις διωκτικές αρχές αν θα προβούν σε περαιτέρω διερεύνηση ή σε ελεγχόμενη παράδοση. Δεν μπορεί κατά τρόπο θεωρητικό το Δικαστήριο να αξιολογήσει τον τρόπο που επιλέγει η Αστυνομία να ενεργήσει. Υπό τις περιστάσεις όμως, δεχόμαστε ότι ο κατηγορούμενος συνεργάστηκε πλήρως δίδοντας στην Αστυνομία όλες τις πληροφορίες που γνώριζε. Ανέλαβε επομένως και τον σχετικό κίνδυνο που προκύπτει από τη συνεργασία του με την Αστυνομία. Λάβαμε επίσης υπόψη μας την προθυμία του για απεξάρτηση με την ένταξη του σε σχετικό πρόγραμμα (βλ. άρθρο 30

(4)(β) (v) του Ν. 29/77, Χριστοφίδης ν Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 148, Καρακάννας ν Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 463 και Χαραλάμπους ν Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 82). Θεωρούμε χρήσιμο να παραπέμψουμε, ενδεικτικά, σε κάποιες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με ποινές που επιβλήθηκαν. Όπως αναφέρθηκε στη Selmani v Δημοκρατίας

(2016)2Β ΑΑΔ 854, 862, η «παραπομπή πρωτοδίκως σε δικαστικό προηγούμενο, ιδίως στις περιπτώσεις που επιβάλλεται ποινή στερητική της ελευθερίας και μάλιστα μακροχρόνια, θωρακίζει τη δικαστική κρίση με την απαραίτητη πειστικότητα και εξαλείφει την οποιαδήποτε υπόνοια για αυθαιρεσία ή τυχόν αίσθημα αδικίας του καταδικασθέντα.». Η μεγαλύτερη χρησιμότητα του δικαστικού προηγούμενου έγκειται στον εντοπισμό των περιστάσεων που θεωρήθηκαν ως ελαφρυντικές ή επιβαρυντικές (βλ. Μιχαήλ v Δημοκρατίας

(2003)2 AAΔ 123). Προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως το δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αυτός δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους κ.ά. ν Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 127/2019 και 130/2019, 10.3.2021, με μνεία στη Χαραλάμπους ν Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 1). Στη Γενικός Εισαγγελέας ν Dos Santos

(2005)2 ΑΑΔ 297 η επιβληθείσα, μετά από παραδοχή, από το Κακουργιοδικείο ποινή φυλάκισης 6 ετών για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 1,021 γραμμαρίων κοκαΐνης, αυξήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο σε ποινή φυλάκισης 9 ετών. Στη Memic v Δημοκρατίας

(2014)2Α ΑΑΔ 276, το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 8 ετών στον εφεσείοντα ο οποίος παραδέχθηκε ενοχή σε δύο κατηγορίες, για κατοχή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 915,27 γρ. κοκαΐνης, έχοντας τον ρόλο μεταφορέα της εν λόγω ποσότητας. Στη Mbakoup ν Δημοκρατίας

(2015)2A AAΔ 119, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 7 ετών μετά από παραδοχή σε κατηγορούμενο, πατέρα ηλικίας τριών παιδιών και ηλικίας 34 ετών, για το αδίκημα της κατοχής με σκοπό την προμήθεια 351,4198 γραμμαρίων κοκαΐνης. Στη Marius (ανωτέρω), το Κακουργιοδικείο επέβαλε στον εφεσείοντα, κατόπιν παραδοχής, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 4 ετών για συνωμοσία και 11 ετών για εισαγωγή και για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 883,4463 γρ. κοκαΐνης. Το Εφετείο επικύρωσε τις ποινές χαρακτηρίζοντας την 11ετή ποινή ως «αρκετά αυστηρή» όμως όχι σε τέτοιο βαθμό που να χαρακτηριζόταν ως έκδηλα υπερβολική. Στην Valdez ν Δημοκρατίας, Ποινικές Έφεση 144/2016, 21.2.2017, το Εφετείο επικύρωσε τις συντρέχουσες ποινές φυλάκισης των 8 ετών στις κατηγορίες για εισαγωγή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 160 γρ. κοκαΐνης στους εφεσείοντες, οι οποίοι παραδέχθηκαν ενοχή, είχαν τον ρόλο μεταφορέα έναντι χρηματικής αμοιβής και με δύσκολες προσωπικές συνθήκες. Στην Almeida v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 22/15, 7.7.17, επικυρώθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 10 ετών (μετά από παραδοχή) στον εφεσείοντα για εισαγωγή και για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 2.832,9 γραμμαρίων κοκαΐνης. Ο εφεσείων ήταν 23 ετών, λευκού ποινικού μητρώου, ανέλαβε τον ρόλο του μεταφορέα λόγω της δεινής του οικονομικής κατάστασης και κατονόμασε τον προμηθευτή του. Το Εφετείο έκρινε πως η εξαιρετικά μεγάλη σοβαρότητα των αδικημάτων δεν καθιστούσε την ποινή έκδηλα υπερβολική ώστε να δικαιολογείτο η επέμβαση του. Στην Αναστασιάδης ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 242/18, 31.5.19, το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 4 ετών (μετά από παραδοχή) σε κατηγορία κατοχής με σκοπό την προμήθεια 600,9 γραμμαρίων κοκαΐνης, σε πολύτεκνο κατηγορούμενο, ηλικίας 39 ετών, με λευκό ποινικό μητρώο. Στην Maciuca v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 72/15, 22.1.2018, επιβλήθηκε στον, ο οποίος κρίθηκε ένοχος κατόπιν ακρόασης, ποινή φυλάκισης 13½ ετών για αδικήματα που αφορούσαν σε εισαγωγή και σε κατοχή με σκοπό την προμήθεια ναρκωτικών Τάξεως Α, (κοκαΐνη βάρους 3 κιλών και 750 γραμμαρίων περίπου). Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την έφεση, επανέλαβε την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών για τέτοιου είδους αδικήματα, με σκοπό την προστασία της κοινωνίας. Εξετάσαμε με ιδιαίτερη προσοχή όλα όσα συνθέτουν την παρούσα υπόθεση, συμπεριλαμβανομένων και των εισηγήσεων των ευπαίδευτων συνηγόρων του κατηγορούμενου σε σχέση με μετριασμό της ποινής. Τα αδικήματα που διέπραξε ο κατηγορούμενος πρόδηλα κατατάσσονται ανάμεσα στα πιο σοβαρά. Έχουμε υπόψη το είδος και την ποσότητα των ναρκωτικών, όπως και το σκοπό για τον οποίο αυτά προορίζονταν. Πρόκειται για μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών Τάξεως A, κοκαΐνης, προορισμός της οποίας ήταν να διατεθεί στο κοινό. Αυτά όλα αποβαίνουν καθοριστικά στο είδος και το ύψος της ποινής (βλ. Sikaf v Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 467). Σε ό,τι αφορά τις περιστάσεις που οδήγησαν τον κατηγορούμενο στη διάπραξη των αδικημάτων, σημειώνουμε ότι αυτός ενήργησε ως μεταφορέας. Πάντως, όπως και να χαρακτηρίσει κανείς το ρόλο του, στην ουσία συνέβαλε κατά τρόπο κρίσιμο στη διακίνηση των ναρκωτικών ως μέρος της αλυσίδας γεγονότων με τα οποία θα επιτυγχανόταν ο τελικός στόχος που ήταν η προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα. Επομένως, υποχωρεί σε σημαντικό βαθμό η σημασία του ότι ήταν μεταφορέας, όπως άλλωστε σαφώς προκύπτει από την υπόθεση Μιχαήλ (ανωτέρω). Ο συνήγορος του αναφέρθηκε στα οικονομικά προβλήματα και άλλες προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις. Έχει επανειλημμένα λεχθεί, μέσα από τη νομολογία, ότι δεν πρέπει να δίδεται υπέρμετρη βαρύτητα σε οικονομικές ή άλλες δυσκολίες οι οποίες ενδεχομένως να συνέτειναν στο να διαπράξει κατηγορούμενος αδίκημα. Λάβαμε υπόψη και τις επιπτώσεις που θα έχει μια πολύχρονη ποινή φυλάκισης στον ίδιο αλλά και στην οικογένεια του (βλ. R v Kayani and Solliman [2011] EWCA Crim 2871, παρ. 49 και R v Bishop [2011] EWCA Crim 1446, παρ. 12). Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ξυδάς ν Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 817, 826 - 827, μια πολυετής φυλάκιση δεν ευνοεί την ομαλή επανένταξη του καταδικασθέντος και καθίσταται επώδυνη για την οικογένεια του. Εν προκειμένω λάβαμε υπόψη ότι η μητέρα του κατηγορουμένου ασθενεί με καρκίνο. Ωστόσο, σε μια σοβαρή υπόθεση όπως είναι η παρούσα με πρόδηλη την αναγκαιότητα αποτροπής δεν μπορεί να αποφευχθεί η επιβολή πολυετούς ποινής φυλάκισης, όσο και να λάβει υπόψη κανείς τα όσα τέθηκαν ενώπιον μας σχετικά με τις προσωπικές, οικογενειακές, οικονομικές και άλλες περιστάσεις του κατηγορουμένου (βλ. Chanine και Landau, ανωτέρω). Λάβαμε επίσης υπόψη μας τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει μια πολυετής ποινή φυλάκισης σε πρόσωπο της ηλικίας του ειδικότερα στις δυνατότητες που θα έχει να δραστηριοποιηθεί στο μέλλον. Πρόκειται για νεαρό πρόσωπο το οποίο επίσης έχει πρόβλημα υγείας. Το νεαρό της ηλικίας ενός παραβάτη αποτελεί, σύμφωνα με την νομολογία, παράμετρο, που το Δικαστήριο θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του στην επιμέτρηση της ποινής. Σε άτομα νεαρής ηλικίας πρέπει να δίδεται έμφαση στην αναμόρφωση παρά στην τιμωρία (βλ. G. M. Pikis, Sentencing in Cyprus, 2η έκδοση, σελ. 88, ανωτέρω). Ο κατηγορούμενος είναι πολύ νεαρής ηλικίας. Ως προς τούτο κρίναμε ότι θα πρέπει να επιδειχθεί κάποια επιείκεια. Αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε όλους τους σχετικούς παράγοντες με την επιμέτρηση της ποινής, εξαντλώντας κάθε δυνατή επιείκεια επιβάλλουμε τις ακόλουθες ποινές: Στην Κατηγορία 2, ποινή φυλάκισης 8 ετών. Στην Κατηγορία 4, ποινή φυλάκισης 8 ετών. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Σύμφωνα με το άρθρο 117

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, η ποινή φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που κατηγορούμενος βρίσκεται σε προφυλάκιση. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .......... Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο