ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. KASUN SHANAKA RATHNAYAKA, Αρ. Υπόθεσης: 5480/2022, 9/3/2023

(1),

(2),

(3)και 6

(1)(α)

(2), 8,12

(1), 19Β

(1), 19Γ και 19ΣΤ του Περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου ΚΕΦ. 105. Τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση και με τα οποία συμφώνησε η συνήγορος του κατηγορουμένου, εξετέθησαν από την Κατηγορούσα Αρχή και είναι τα ακόλουθα: «Την 20.6.22 και περί ώρα 17:15 ομάδα της αστυνομίας βρίσκονταν σε μηχανοκίνητη περιπολία στο χωριό Πύλα της επαρχίας Λάρνακας, έλαβαν πληροφορία ότι στο δρόμο Πύλας προς τον ΚΟΤ πριν την αερογέφυρα, βρισκόταν το όχημα με αριθμούς εγγραφής [ ]. Σύμφωνα με την πληροφορία, πλησίον του αυτοκινήτου υπήρχαν αρκετοί αλλοδαποί οι οποίοι κρατούσαν αποσκευές. Αφού μετέβηκαν στο μέρος στην τουριστική περιοχή Πύλας, εντόπισαν το προαναφερθέν όχημα στο οποίο υπήρχαν επιβιβασμένοι αλλοδαποί και την ίδια ώρα άλλοι αλλοδαποί βρισκόντουσαν έξω από το αυτοκίνητο και τοποθετούσαν χειραποσκευές στο πίσω μέρος του οχήματος. Αφού πλησίασαν το όχημα διαπίστωσαν ότι επιβιβάστηκαν όλα τα άτομα στο όχημα ενώ ένας από αυτούς κάθησε στη θέση του οδηγού. Το αυτοκίνητο άρχισε να κινείται και αφού κατάλαβαν ότι τους αντιλήφθηκαν προσπάθησε να φύγει από το μέρος. Τότε η αστυνομία τοποθέτησε τον μπλε φάρο της αστυνομίας και ήχησε την αστυνομική σειρήνα καλώντας τον οδηγό του οχήματος να σταματήσει, πράγμα που έγινε. Αφού πλησίασαν τον οδηγό του υπέδειξαν την αστυνομική τους ταυτότητα αφού έφεραν πολιτική περιβολή και τους εξήγησαν το λόγο της παρουσίας τους, και τις εύλογες υποψίες που είχαν. Αφού επεστήθη η προσοχή στο νόμο στον κατηγορούμενο αυτός απάντησε στην αγγλική γλώσσα < I came to Pyla to see friend and I found these people that needed help and I offered to take them to town.> Από έλεγχο διαπιστώθηκε ότι πρόκειται για τον κατηγορούμενο από Σρι Λάνκα, κάτοικο Λεμεσού και αιτητή πολιτικού ασύλου. Εντός του οχήματος υπήρχαν ακόμη πέντε άτομα, 4 άντρες και 1 γυναίκα Ιρανικής καταγωγής. Ανακρινόμενοι οι επιβαίνοντες ανέφεραν ότι αφήχθηκαν από το παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου. Μεταφέρθηκαν όλοι στον αστυνομικό σταθμό Ορόκλινης. Σε σωματικό έλεγχο του κατηγορούμενου εντοπίστηκε ένα τηλέφωνο μάρκας apple. Το όχημα κρατήθηκε ως τεκμήριο. Ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε στις 20/6/22 και αφού του επεστήθη η προσοχή του στο νόμο απάντησε <I don't know>. Ακολούθως την ίδια μέρα ο κατηγορούμενος παρουσιάστηκε στο επαρχιακό δικαστήριο Λάρνακας, και εναντίον του εκδόθηκε διάταγμα προσωποκράτησης για περίοδο 8 ημερών. Από διερεύνηση της αστυνομίας προέκυψε ότι ο κατηγορούμενος συμφώνησε με τους Ιρανούς μετανάστες όπως τους μεταφέρει στο κέντρο φιλοξενίας Πουρνάρα, και του καταβάλουν ένας έκαστος από τους 5 επιβαίνοντες το ποσό των 50 ευρώ. Ενόψει της ανακοπής από την αστυνομία, δεν είχαν εντοπιστεί στην κατοχή του κατηγορούμενου τα χρήματα αυτά, αφού δεν πρόλαβαν να του τα καταβάλουν οι επιβαίνοντες.» Ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Ενώπιον του Δικαστηρίου, τέθηκε έκθεση του γραφείου Ευημερίας ως προς τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου, στην οποία καταγράφονται, συνοπτικά, τα ακόλουθα: Ο κατηγορούμενος, είναι ηλικίας 36 ετών, κατάγεται από τη Σρι Λάνκα, είναι νυμφευμένος και πατέρας μιας ανήλικης θυγατέρας, ηλικίας 4 ετών. Ο πατέρας του απεβίωσε το 2019 από καρκίνο. Ο κατηγορούμενος φοίτησε μέχρι το Γυμνάσιο. Σε ηλικία 26 ετών μετέβη στο Κατάρ, όπου εργάστηκε για ένα χρόνο. Σε ηλικία 28 ετών ήρθε στην Κύπρο, ως εργάτης. Όταν έληξε η άδεια παραμονής του, υπέβαλε αίτηση πολιτικού ασύλου. Ο ίδιος εργάζεται ως βαφέας. Προς μετριασμό της ποινής, η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου, στην αγόρευσή της, αναφέρθηκε στις προσωπικές του περιστάσεις. Επίσης, έδωσε έμφαση στην παραδοχή του, στο λευκό του ποινικό μητρώο, στη μεταμέλεια και απολογία του, καθώς και στη συνεργασία του με την αστυνομία. Επιπροσθέτως, τόνισε το νεαρό της ηλικίας του, το χαμηλό του πνευματικό επίπεδο και τα δύσκολα παιδικά του χρόνια του. Η σοβαρότητα του αδικήματος των κατηγοριών 2 με 6, το οποίο διέπραξε ο κατηγορούμενος, αντικατοπτρίζεται κατ' αρχήν από την προβλεπόμενη ποινή. Συγκεκριμένα, ο Νόμος προνοεί ποινή φυλάκισης μέχρι 15 έτη ή χρηματική ποινή μέχρι €100.000 ή και τις δύο ποινές. Το ύψος της προβλεπόμενης ποινής προδιαγράφει και τη σοβαρότητα που θέλησε ο νομοθέτης να προσδώσει στο κάθε συγκεκριμένο αδίκημα και κατ' επέκταση τον βαθμό προστασίας του έννομου αγαθού που προστατεύεται, στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248). Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή, λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν. Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 ΑΑΔ 575, 580). Το στίγμα της ποινικής αντιμετώπισης των αδικημάτων που σχετίζονται με παράνομη μετανάστευση έχει δοθεί στην Nazari v Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 231, η οποία αφορούσε παράνομη διαμονή στη Δημοκρατία, όπου τονίστηκε ότι (σελ. 234): «Η Κύπρος, πρέπει να γίνει κατανοητό, είναι μια μικρή χώρα, με τεράστια προβλήματα. Η περιφρούρηση της Κυπριακής Επικράτειας αποτελεί θεμελιώδες καθήκον. Δεν υποτιμούμε την αγωνία των όπου γης ανθρώπων για την εξασφάλιση εργασίας και, γενικά, τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους. Όμως, στην περίπτωση της Κύπρου, πρέπει να γίνει καθολικά σεβαστό ότι συντρέχουν ιδιαίτερα ισχυροί λόγοι για την αυστηρή εφαρμογή της αρχής του διεθνούς δικαίου που επιτρέπει τον αποκλεισμό αλλοδαπών προς διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.» Τονίστηκε επίσης (με αναφορά στη Mohamed κ.α. v Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 166, 168) ότι η συχνότητα με την οποία διαπράττονται αδικήματα αυτής της φύσεως και ότι οι αρνητικές επιπτώσεις, κοινωνικές, οικονομικές και άλλες επηρεάζουν τη ζωή του τόπου. Περαιτέρω, σχετική είναι η Tabrizi v Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 421 το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε το πιο κάτω απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση (σελ. 429): «Αδικήματα που αφορούν την παράνομη είσοδο και παραμονή αλλοδαπών στην Κύπρο ή που σχετίζονται με τέτοια αδικήματα αντιμετωπίζονται ως σοβαρά. Έχει επισημανθεί στην σχετική νομολογία ότι τόσο η παράνομη είσοδος στο έδαφος της Δημοκρατίας όσο και η παράνομη παραμονή προσώπων που εισήλθαν αρχικά νόμιμα είχε φθάσει σε τέτοια επίπεδα που δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα κοινωνικής και οικονομικής φύσεως αλλά και προβλήματα αστυνόμευσης.» Βέβαια, από τότε που εκδόθηκαν οι εν λόγω αποφάσεις, η Δημοκρατία έγινε πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα πλαίσια της οποίας ανέλαβε και ανάλογες ευθύνες σε σχέση με τη μετανάστευση, τις οποίες όμως διέπει συγκεκριμένη νομοθεσία και την οποία πρέπει να ακολουθούν όσοι επιθυμούν, τη νόμιμη διαμονή τους στο έδαφος της Δημοκρατίας. Μάλιστα, ένεκα των μεγάλων μεταναστευτικών ροών, είτε αυτές είναι απόρροια πολέμων, είτε οικονομικής δυσπραγίας, η Δημοκρατία έχει επωμιστεί και συνεχίζει να επωμίζεται, με αυξητική τάση, δυσβάστακτο οικονομικό και άλλο βάρος, αναλογικά με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η θέση της επιτείνεται λόγω και του μικρού μεγέθους της και δη συρρικνωμένου κατά σχεδόν 40% ένεκα της τουρκικής κατοχής, αλλά και του μικρού πληθυσμού της και των μικρών εσωτερικών πόρων (βλ. επίσης Deveci ν Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 80 και Στρουθιάς ν Αστυνομίας

(2015)2Α ΑΑΔ 493). Το φαινόμενο της παράτυπης μετανάστευσης και της υποβοήθησης εισόδου ή διέλευσης στο έδαφος της Δημοκρατίας υπηκόων Τρίτων Χωρών, όχι μόνο δεν υποχωρεί αλλά αναπτύσσεται και εξελίσσεται με γοργούς ρυθμούς, όπως διαπιστώνεται από τις καταχωρίσεις τέτοιων ποινικών υποθέσεων ενώπιον μας. Ως προς τη δυνατότητα άντλησης σχετικής Δικαστικής γνώσης, μέσω της αναφοράς στον αριθμό παρόμοιων υποθέσεων που εκδικάζει κάποιο δικαστήριο, παραπέμπουμε στην Καρανίκκη v Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 118, 123, και στο σύγγραμμα των Ηλιάδη & Σάντη, Το Δίκαιο της Απόδειξης, Β έκδοση, σελ. 269. Όπου ένα αδίκημα είναι από τη φύση του σοβαρό ή όπου διαπράττεται με μεγάλη συχνότητα δικαιολογείται η αντιμετώπιση του με ποινές αποτρεπτικού χαρακτήρα έτσι που πέραν από την τιμωρία του κατηγορουμένου να εξυπηρετείται και ο στόχος της αποτροπής διάπραξης παρόμοιων αδικημάτων στο μέλλον είτε από τον ίδιο τον κατηγορούμενο είτε από άλλα πρόσωπα (βλ. Tabrizi, ανωτέρω, σελ. 429). Περαιτέρω, στον ίδιο τον Νόμο, ήτοι στο άρθρο 19Α

(3)του ΚΕΦ. 105, προβλέπονται οι επιβαρυντικές περιστάσεις, που μπορούν να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο, κατά το στάδιο της επιμέτρησης της ποινής, ως ακολούθως: (α) Το αδίκημα διαπράχθηκε στο πλαίσιο της δράσης εγκληματικής οργάνωσης κατά την έννοια του άρθρου 63Β του Ποινικού Κώδικα. (β) Η διάπραξη του αδικήματος έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή των υπηκόων τρίτων χωρών κατά των οποίων αυτό στρεφόταν. Επιπροσθέτως, στην R ν Le and Stark [1999] 1 Cr App R (S) 422 τέθηκαν οι ακόλουθες κατευθυντήριες γραμμές επιβολής ποινής για το (τότε) αντίστοιχο αδίκημα του assisting illegal entry (s.25

(1)(a) του Immigration Act 1971) οι οποίες, αν και δεν είναι δεσμευτικές, είναι καθοδηγητικές. Λαμβάνονται υπόψη ως επιβαρυντικοί παράγοντες τα ακόλουθα:

(1)αν το αδίκημα διαπράχθηκε κατ' επανάληψη,

(2)αν έγινε με σκοπό το οικονομικό όφελος,

(3)αν η υποβοήθηση αφορούσε πρόσωπα άγνωστα σε αντιδιαστολή με σύζυγο ή στενό συγγενικό πρόσωπο,

(4)όπου υφίσταται συνωμοσία, η διάπραξη του αδικήματος για κάποια χρονική περίοδο,

(5)αν υπήρξε εκτεταμένος προσχεδιασμός και οργάνωση,

(6)αν ο κατηγορούμενος είχε ηγετικό ρόλο, ή αν

(7)το αδίκημα διαπράχθηκε σε σχέση με μεγάλο αριθμό παράνομων μεταναστών. (βλ. επίσης Blackstone's Criminal Practice 2023/ PART B OFFENCES/ Section B22 Modern Slavery, Trafficking and Immigration Offences/Facilitating Unlawful Immigration/Sentence/ παρ. Β.22.49 - ηλεκτρονική έκδοση) Έχοντας, λοιπόν, υπόψη την προβλεπόμενη στον Νόμο ποινή, τις συνθήκες διάπραξης, αλλά και τη νομολογία που παρατίθεται ανωτέρω, καταλήγουμε ότι αναδύεται, κατ' αρχήν, η ανάγκη απόδοσης αποτρεπτικού και αυστηρού χαρακτήρα στην ποινή. Η εξατομίκευση βέβαια της ποινής δεν ατονεί, αλλά από την άλλη μεριά δεν μπορεί να εξασθενήσει ή να εξουδετερώσει την ανάγκη για προστασία του κοινωνικού συνόλου και της δημόσιας ασφάλειας εκεί όπου εντοπίζεται σοβαρό πρόβλημα. Η στάθμιση, γενικά, η οποία χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, δηλαδή όπου είναι αναγκαία η επιβολή αποτρεπτικής ποινής, περιγράφεται με πληρότητα στις Antoniades v Police

(1986)2 CLR 21, Κωνσταντίνου v Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224, Φιλίππου ν Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 245, Gholi ν Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 30, Jovanovic v Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 635, Θεοχάρους v Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 575 και Θεολόγου ν Αστυνομίας

(2014)2Β ΑΑΔ 800. Όπως υποδεικνύεται στην Γενικός Εισαγγελέας v Ευαγόρου

(2001)2 ΑΑΔ 285, η εξατομίκευση της ποινής επιτυγχάνεται μέσα και όχι έξω από το πλαίσιο των αρχών που διέπουν τον καθορισμό της ποινής. Επιπλέον, όπως έχει υποδειχθεί στην Κόκκινος ν Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 135, η εξατομίκευση της ποινής έχει ως λόγο τον συσχετισμό της τιμωρίας και με το άτομο του παραβάτη· όχι όμως την αποκλειστική συνάρτησή της με τις προσωπικές συνθήκες αυτού. Ειδικότερα στην Al Jibouri κ.α. ν Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 143 με αναφορά σε προηγούμενη νομολογία αναφέρθηκαν τα εξής στη σελίδα 145: «Όταν τα αδικήματα διαπράττονται τόσο συχνά όπως αυτό, τα Δικαστήρια επιβάλλουν ποινές που όχι μόνο τιμωρούν αλλά ταυτόχρονα αποτρέπουν άλλους να διαπράττουν αυτά τα αδικήματα∙ και όταν υπεισέρχεται ο παράγων της αποτροπής, οι προσωπικές περιστάσεις των κατηγορουμένων που στηρίζονται στη θεωρία της εξατομίκευσης της ποινής μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα». Στην Ghouneym v Αστυνομίας

(2016)2Α ΑΑΔ 576, ειπώθηκαν τα πιο κάτω στις σελ. 582 - 583: «Όσο και να αντιλαμβανόμαστε τα προβλήματα που δημιουργούνται στην οικογένεια του εφεσείοντα και στον ίδιο δεν θεωρούμε ότι υπάρχει δυνατότητα επέμβασης μας αφού το πρωτόδικο Δικαστήριο ισόρροπα και αιτιολογημένα έλαβε υπόψη τόσο τις προσωπικές περιστάσεις του εφεσείοντα σε συνδυασμό με την παραδοχή του, το λευκό του μητρώο, όσο και ιδιαίτερα το γεγονός ότι δεν είχε οποιονδήποτε οικονομικό όφελος από τη διάπραξη του αδικήματος. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι εάν απουσίαζαν αυτά τα στοιχεία, η ποινή θα ήταν αυστηρότερη, ενόψει της ανάγκης να διαφυλαχθεί το αγαθό της δημόσιας ασφάλειας από πράξεις που σκοπόν έχουν να εξαπατήσουν τις αρχές με εγγενείς κινδύνους ως προς τη κοινωνική και οικονομική ευημερία του τόπου». Εξετάσαμε με ιδιαίτερη προσοχή όλα όσα συνθέτουν την παρούσα υπόθεση. Από τα ενώπιον μας γεγονότα, εξάγεται το συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος συμφώνησε με 5 υπηκόους τρίτης χώρας να τους βοηθήσει, ώστε να διέλθουν από το έδαφος της Δημοκρατίας. Οι εν λόγω μετανάστες εισήλθαν στη Δημοκρατία από σημείο εισόδου που δεν ελέγχει η Δημοκρατία, ήτοι το παράνομο αεροδρόμιο της Τύμβου. Ο κατηγορούμενος ανέλαβε να τους μεταφέρει, από συγκεκριμένο σημείο του δρόμου Πύλας προς τον ΚΟΤ, πριν την αερογέφυρα, στο κέντρο φιλοξενίας Πουρνάρα και για τις υπηρεσίες του θα λάμβανε το ποσό των € 50 από έκαστο εκ των μεταναστών. Προκύπτει, συνεπώς, ότι ο κατηγορούμενος θα είχε όφελος για τις υπηρεσίες που θα προσέφερε, έστω μικρό. Τα πιο πάνω ενέχουν το στοιχείο της εκμετάλλευσης του ανθρώπινου πόνου και της ελπίδας για καλύτερη για ζωή. Επιπλέον, τα πιο πάνω γεγονότα περιέχουν το στοιχείο της οργανωμένης δράσης με σκοπό να παρακαμφθεί ο Νόμος και επιφέρουν, ως η νομολογία έχει αναγνωρίσει, προβλήματα κοινωνικής και οικονομικής φύσεως, αλλά και προβλήματα αστυνόμευσης. {βλ. Tabrizi Abolfaze (ανωτέρω)}. Ως επιβαρυντικό στοιχείο λαμβάνεται και το γεγονός ότι τα πρόσωπα που βοήθησε ο κατηγορούμενος να διέλθουν από το έδαφος της Δημοκρατίας δεν ήταν συγγενικά του πρόσωπα. Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος δεν έλαβε το αντάλλαγμα που συμφώνησε, ένεκα της παρέμβασης της αστυνομίας, δεν μεταβάλλει την ευθύνη του, αφού ο κατηγορούμενος υποβοήθησε τους υπηκόους τρίτης χώρας με σκοπό το κέρδος, ασχέτως εάν δεν το έλαβε τελικώς, επειδή συνελήφθη. Επιπλέον, η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορούμενου, έδωσε έμφαση στις προσωπικές του περιστάσεις. Ιδίως, η κα Σοφοκλέους αναφέρθηκε στις επιπτώσεις του εγκλεισμού του κατηγορουμένου στο ανήλικο τέκνο του. Σχετικά παρέπεμψε στο έγγραφο Γ και στο έγγραφο Β που κατατέθηκαν κατά το στάδιο που ζητήθηκε η κράτηση του κατηγορουμένου. Στην έκθεση του νευρολόγου ψυχιάτρου, έγγραφο Γ, καταγράφεται ότι η καλή συνύπαρξη της ανήλικης θυγατέρας του κατηγορουμένου με τον τελευταίο «καθιστά την παρουσία και την άμεση επικοινωνία μαζί του απαραίτητη». Καταγράφεται επίσης ότι η ανήλικη, δεν έχει όρεξη για φαγητό, μείωσε το αυθόρμητο παιχνίδι και έχει απώλεια βάρους. Η νομολογία έχει κατ' επανάληψη υποδείξει ότι σε αδικήματα, για τα οποία αρμόζει η επιβολή αποτρεπτικής ποινής, οι προσωπικές περιστάσεις των κατηγορούμενων είναι ήσσονος σημασίας (βλ. ενδεικτικά την Παναγιώτου ν Aστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 540). Εν προκειμένω λαμβάνουμε υπόψη την αναστάτωση που ήδη επήλθε στην ανήλικη θυγατέρα του κατηγορουμένου, από την κράτηση του κατηγορουμένου και τις συνέπειες στην οικογένεια του από τυχόν ποινή φυλάκισης που δυνατόν να επιβληθεί. Όμως το πιο πάνω ζήτημα, σύμφωνα με τη νομολογία, δεν μπορεί να μεταβάλει το είδος της ποινής. Σχετικά παραπέμπουμε στην απόφαση Ghouneym v Αστυνομίας ( ανωτέρω) Λαμβάνουμε επίσης υπόψη την παραδοχή του κατηγορουμένου στο Δικαστήριο η οποία, με βάση πάγια νομολογία, πρέπει να αμείβεται «με σχετική έκπτωση στην ποινή» (βλ. Χαρτούπαλλος ν Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 28 και Θεοδώρου v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 208/18, 27.11.2019), διότι αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Το πώς αντικρίζονται τα διάφορα στοιχεία σε κάθε υπόθεση, εξαρτάται από τις λεπτομέρειες που τα συνθέτουν (βλ. Chafari v Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 442). Σε περίπτωση κατά την οποία η σύλληψη διενεργείται επ' αυτοφώρω, όπως στην προκειμένη περίπτωση, η σημασία της παραδοχής αμβλύνεται (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν Μονιάτη

(2000)2 ΑΑΔ 553, Γενικός Εισαγγελέας ν Ζανέττου

(2001)2 ΑΑΔ 438 και Κατσαπάου v Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 388). Δεν παραγνωρίζουμε όμως και τα όσα λέχθηκαν αναφορικά με αυτή την πτυχή στην υπόθεση Χαραλάμπους κ.ά. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 127/2019 και 130/2019, ημερ. 10.3.2021, όπου υποδείχθηκε ότι «. η παραδοχή ενός κατηγορουμένου, ακόμη και σε περιπτώσεις αυτόφωρου αδικήματος, είναι πάντα καλοδεχούμενη και προσμετρά ως απτό στοιχείο μεταμέλειας.». Στην υπό κρίση υπόθεση η παραδοχή του κατηγορουμένου, πριν την έναρξη της ακρόασης, λαμβάνεται υπόψη προς όφελος του, καθότι εξοικονομεί πολύτιμο δικαστικό χρόνο. Λαμβάνουμε ακόμη υπόψη το λευκό του ποινικό μητρώο και ότι δεν υπήρξε παρόμοια παράνομη συμπεριφορά στο παρελθόν από τον κατηγορούμενο, καθώς επίσης και τη μεταμέλεια του και τη συνεργασία του με την αστυνομία. Επιπροσθέτως, λαμβάνουμε υπόψη το σύνολο των προσωπικών και οικογενειακών περιστάσεων του ως αυτές καταγράφονται στην έκθεση του γραφείου ευημερίας, καθώς και ό,τι σχετικό προς τον μετριασμό λέχθηκε από τη συνήγορο του. Στον αντίποδα, δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι τα επίδικα αδικήματα είχαν ως σκοπό την αποκόμιση οικονομικού οφέλους από τη διακίνηση προσώπων και περιέχουν το στοιχείο της εκμετάλλευσης ανθρώπων. Επίσης, δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι τέτοιες συμπεριφορές, πέραν από την εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου και της ελπίδας για καλύτερη για ζωή, περιέχουν το στοιχείο της οργανωμένης δράσης με σκοπό να παρακαμφθεί ο Νόμος και επιφέρουν, ως η νομολογία έχει αναγνωρίσει, προβλήματα κοινωνικής και οικονομικής φύσεως αλλά και προβλήματα αστυνόμευσης. {βλ., Tabrizi Abolfaze ( ανωτέρω)}. Υπό το φως των πιο πάνω και σύμφωνα με την νομολογία που έχει παρατεθεί ανωτέρω, αναδύεται η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής. Περαιτέρω, ενόψει των ανωτέρω, οι μετριαστικοί παράγοντες, που αναγνωρίστηκαν στον κατηγορούμενο, τόσο σωρευτικά όσο και μεμονωμένα μπορούν να επηρεάσουν μόνο το εύρος της ποινής και όχι το είδος της ποινής. Καταληκτικά θα πρέπει να λεχθεί πως σε μια σοβαρή υπόθεση όπως είναι η παρούσα, με πρόδηλη την αναγκαιότητα αποτροπής, δεν μπορεί να αποφευχθεί η επιβολή ποινής φυλάκισης, όσο και να λάβει υπόψη κανείς υπόψη τα όσα τέθηκαν ενώπιον μας σχετικά με τις προσωπικές, οικογενειακές, οικονομικές και άλλες περιστάσεις του κατηγορουμένου, καθώς και τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων. Αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε όλους τους σχετικούς με την επιμέτρηση της ποινής παράγοντες, εξαντλώντας κάθε δυνατή επιείκεια, επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο τις ακόλουθες ποινές: Στην Κατηγορία 2: ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών. Στην Κατηγορία 3: ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών Στην Κατηγορία 4: ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών. Στην Κατηγορία 5: ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών. Στην Κατηγορία 6: ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών. Οι ποινές να συντρέχουν. ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΠΟΙΝΗΣ ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ Το Δικαστήριο ενόψει της ποινής που επιβλήθηκε θα εξετάσει το θέμα αναστολής εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης. Η ευχέρεια του Δικαστηρίου για αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης έχει διευρυνθεί από την τελευταία τροποποίηση του περί της Υφ Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Ν.95/72 με τον τροποποιητικό Ν.186(Ι)/03, όπου το νέο άρθρο 3

(2)προνοεί τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορούμενου.» Χρήσιμη καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από τις υποθέσεις Παπαευσταθίου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 39, Τραλαλάς ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 323, Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 148 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Κανάρη (Αρ. 2)

(2005)2 Α.Α.Δ. 327, καθώς και από την υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τζαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161 στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν. 41(Ι)/97 (που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπ' όψιν το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing In Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.ά.

(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου

(1996)2 Α.Α.Δ. 303).» Στην υπόθεση Ιωσήφ v. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 930, αφού αναφέρθηκε ότι οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου θα μπορούσαν να συνηγορήσουν υπέρ της αναστολής της ποινής φυλάκισης, αναφέρθηκε ότι το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο ισοζυγίζοντας το σύνολο των περιστάσεων θα μπορούσε ή έπρεπε αυτοί οι παράγοντες να επενεργήσουν κατά τρόπο ο οποίος να δικαιολογεί να δοθεί στον κατηγορούμενο μια δεύτερη ευκαιρία. Οι ίδιες αρχές υιοθετήθηκαν στις υποθέσεις Αργυρίδης κ.ά v. Αστυνομίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 449, Γεωργίου κ.ά. ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 27/16 ημερομηνίας 19.7.16, Παπαπαντελή v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 11/16, ημερομηνίας 17.10.16, Αστυνομία ν. Μιλτιάδους Ποινική Έφεση Αρ. 277/2018, ημερομηνίας 10.5.2019, Αστυνομία ν. Βρυώνης, Ποινική Έφεση Αρ. 92/2017 (σχ. Με 93/2017), ημερομηνίας 19.7.2019 και Achraf v. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 156/2021 και 157/2021, ημερομηνίας 15.4.2022. Στην υπό κρίση υπόθεση, είναι έκδηλο ότι τα αδικήματα για τα οποία επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης, είναι ιδιαίτερα σοβαρά. Για σκοπούς εξέτασης του θέματος της αναστολής ποινής φυλάκισης λαμβάνουμε υπόψη: α) τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, οι οποίες περιέχουν το στοιχείο της οργανωμένης δράσης με σκοπό να παρακαμφθεί ο Νόμος και το ότι ο κατηγορούμενος είχε κίνητρο την χρηματική αμοιβή, έστω μικρή. β) Μπορεί ο κατηγορούμενος να είναι λευκού ποινικού μητρώου, όμως αυτός ο παράγοντας δεν μπορεί να κάμψει ούτε να παρακάμψει το στοιχείο της αποτροπής σε τέτοιου είδους αδικήματα οποία καλπάζουν και αυξάνονται με ανησυχητικούς ρυθμούς ως διαπιστώνεται από τις ενώπιον μας υποθέσεις. Συνεπώς, η σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων σε συνδυασμό με τις συνθήκες διάπραξης αυτών δεν επιτρέπουν την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Επιπλέον, οι μετριαστικοί παράγοντες, οι οποίοι αναγνωρίστηκαν στον Κατηγορούμενο όπως, το λευκό του ποινικό μητρώο και οι προσωπικές του περιστάσεις, δεν μπορούν να θεωρηθούν αρκετοί, ώστε να δικαιολογείται και η αναστολή της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Υπό τις περιστάσεις της παρούσας, τυχόν αναστολή της ποινής φυλάκισης, ενόψει της διαπιστωθείσας αναγκαιότητας επιβολής αποτρεπτικών ποινών, των συνθηκών διάπραξης των επίδικων αδικημάτων και των συνέπειων που τέτοια αδικήματα επιφέρουν, θα εξέπεμπε εσφαλμένα μηνύματα, θα υπονόμευε τον σκοπό της αποτελεσματικής εφαρμογής του Νόμου και δεν θα εξυπηρετούσε τους πολλαπλούς σκοπούς της τιμωρίας και δη τέτοιων αδικημάτων. Επομένως, η ποινή φυλάκισης να εκτελεστεί αμέσως. Σύμφωνα με το άρθρο 117

(1)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ155, η ποινή φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος βρίσκεται σε προφυλάκιση, ήτοι από 20.6.2022. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .......... Ν.Α.Π Γεωργιάδης Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο