ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Α.Α, Υπόθεση Αρ.: 20970/2022, 20/2/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLAR:2023:7 ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ-ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟΥ: Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. Ν.Α.Π. Γεωργιάδης, Α.Ε.Δ. Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Υπόθεση Αρ.: 20970/2022 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν Α.Α Κατηγορουμένης Ημερομηνία: 20.2.
- Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: Ο κ. Α. Αντωνίου. Για την Κατηγορούμενη: Ο κ. Χρ. Πουτζιουρής. Κατηγορούμενη παρούσα. Π Ο Ι Ν Η Η κατηγορούμενη αντιμετώπιζε συνολικά 216 κατηγορίες. Μετά την τροποποίηση της κατηγορίας 1, η οποία κατέστη ελαφρότερη από πλευράς ποινής, και την παραδοχή στις κατηγορίες με ζυγό αριθμό από 2 έως 216, η Κατηγορούσα Αρχή ανέστειλε όλες τις κατηγορίες με μονό αριθμό από 3 έως 215 και σε αυτές η κατηγορούμενη απαλλάχθηκε. Η κατηγορία 1 αφορά το αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, από τον Ιανουάριο μέχρι τον Αύγουστο του 2018, ήτοι την απόσπαση του χρηματικού ποσού των €185.682, το οποίο ήταν έσοδο από γενεσιουργό αδίκημα, δηλαδή της απόσπασης με ψευδείς παραστάσεις, που αναφέρονται στις κατηγορίες με ζυγό αριθμό από 2 έως
- Οι άλλες 108 κατηγορίες που αντιμετωπίζει αφορούν το αδίκημα της εξασφάλισης αγαθών με ψευδείς παραστάσεις, κατά παράβαση των άρθρων 297 και 298 του Ποινικού Κώδικα, ΚΕΦ.154, όπως τροποποιήθηκε, και ως προς τον τόπο, τοποθετούνται στην Λάρνακα και ως προς το χρόνο, αυτόν που καταγράφεται σε κάθε μία από τις κατηγορίες με ζυγό αριθμό από 2 έως 216, και αφορούν χρηματικά ποσά που αποσπάστηκαν από ψευδείς παραστάσεις για αγορά αεροπορικών εισιτηρίων ή/και διαμονή σε ξενοδοχεία. Τα γεγονότα που περιστοιχίζουν την υπόθεση, με τα οποία συμφώνησε ο συνήγορος της κατηγορούμενης, εκτέθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή και τα παραθέτουμε αυτούσια πιο κάτω: «Ο { }ς { } είναι ιδιοκτήτης του ταξιδιωτικού γραφείου { }στην Λευκωσία. Η κατηγορούμενη συμφώνησε με τον { } να ανοίξει ταξιδιωτικό γραφείο στην Λάρνακα το οποίο θα λειτουργούσε ως «υποκατάστημα» του { }. Αυτή η συνεργασία άρχισε τον Μάιο του
- Στα πλαίσια αυτής της συνεργασίας η κατηγορούμενη θα διαχειριζόταν τους δικούς της πελάτες. Τα εισιτήρια και οι κρατήσεις για τους πελάτες της κατηγορούμενης θα αγοράζονταν από την εταιρεία { }, που ήταν αδειοδοτημένο ταξιδιωτικό γραφείο, κατ' εντολή της κατηγορούμενης, και για κάθε αγορά εισιτηρίου ή κράτηση σε ξενοδοχείο η κατηγορούμενη θα λάμβανε 7 ευρώ. Για την λειτουργία αυτής της διευθέτησης συμφωνήθηκε παραχώρηση πίστωσης στην κατηγορούμενη, η οποία αρχικά αναφέρθηκε ότι δεν θα έπρεπε να ξεπεράσει τις 10 χιλιάδες ευρώ και δημιουργήθηκε στην εταιρεία { } σχετικός λογαριασμός/κατάσταση. Σταδιακά δημιουργήθηκαν και τρεις δευτερεύοντες λογαριασμοί / καταστάσεις που αφορούσαν συγκεκριμένους πελάτες. Εκεί χρεώνονταν οι αγορές / κρατήσεις που γίνονταν από την εταιρεία για πελάτες της κατηγορούμενης και πιστώνονταν οι πληρωμές από τους πελάτες. Οι πληρωμές από τους πελάτες της κατηγορούμενης γίνονταν είτε μέσω κατάθεσης σε λογαριασμό της εταιρείας { }είτε με απευθείας πληρωμή στην κατηγορούμενη, οπόταν το ποσό θα έπρεπε να παραδοθεί στην εταιρεία. Σε κάθε περίπτωση η πληρωμή αυτή πιστωνόταν στον λογαριασμό/κατάσταση της κατηγορούμενης. Οι αγορές εισιτηρίων και κρατήσεις γίνονταν μετά από σχετικό αίτημα της κατηγορούμενης προς την εταιρεία και δεν υπήρχε τρόπος αντιστοίχισης κάθε πληρωμής η οποία γινόταν από την κατηγορούμενη προς την εταιρεία με συγκεκριμένο πελάτη της ή συγκεκριμένη αγορά. Ακόμα και στις περιπτώσεις κατάθεσης απευθείας σε λογαριασμό της εταιρείας δεν ήταν γνωστό τι ακριβώς αφορούσε η πληρωμή, μέχρι και εφόσον ζητούσε η κατηγορούμενη την διεκπεραίωση της αγοράς εισιτηρίου ή της κράτησης. Υπήρχαν όμως και περιπτώσεις που η κατηγορούμενη έκδιδε η ίδια μέσω της υπαλλήλου της εισιτήρια για πελάτες της χωρίς την οποιαδήποτε εμπλοκή της εταιρείας { }. Μέχρι το τέλος του 2017 η κατηγορούμενη ανέπτυξε μεγάλο κύκλο εργασιών λειτουργώντας με τον τρόπο που αναφέρεται πιο πάνω. Το πιστωτικό όριο στον λογαριασμό/κατάσταση της ξεπέρασε κατά πολύ τις 10000 ευρώ όμως λόγο του ότι υπήρχε μεγάλος κύκλος εργασιών ο { } δεν αντέδρασε. Από τις αρχές του 2018 η κατηγορούμενη άρχισε να παραλαμβάνει πληρωμές από πελάτες της για αγορά εισιτηρίων ή/και κρατήσεις σε ξενοδοχεία, ως αναφέρεται στις κατηγορίες 2 έως 214 με πρόθεση οικειοποίησης του ποσού. Στις περιπτώσεις των κατηγοριών 12, 22, 36, 54, 82, 86, 90, 98, 100, 102, 104, 128, 138, 140, 166, 168, 176, 178, 190, 198, 202 και 212 οι πληρωμές σε λογαριασμό της εταιρείας { }πιστώνονταν στην συνέχεια προς όφελος του λογαριασμού/κατάστασης της κατηγορούμενης. Όσο αφορά τις υπόλοιπες κατηγορίες δεν μπορεί να εξακριβωθεί κατά πόσο τα ποσά παραδόθηκαν από την κατηγορούμενη για να πιστωθούν στον λογαριασμό/κατάσταση της στην εταιρεία { }, αφού όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω όταν η κατηγορούμενη παρέδιδε ποσά προς πίστωση του λογαριασμού της δεν υπήρχε αντιστοίχιση με συγκεκριμένη συναλλαγή. Λόγο του ότι τα περισσότερα εισιτήρια και κρατήσεις που αναφέρονται στις κατηγορίες αφορούσαν ταξίδια και διαμονές σε μεταγενέστερες ημερομηνίες, αλλά και διότι κατά το έτος 2017 η κατηγορούμενη ήταν συνεπής απέναντι στους πελάτες της, η πρόθεση της άργησε να γίνει αντιληπτή. Σε περιπτώσεις που πελάτες διαπίστωναν ότι δεν είχαν εκδοθεί ακόμα εισιτήρια ή δεν είχαν γίνει κρατήσεις η κατηγορούμενη τους διαβεβαίωνε με διάφορες δικαιολογίες ότι θα διευθετηθούν. Η πρόθεση της τελικά αποκαλύφτηκε όταν κάποιοι προσπάθησαν να ταξιδέψουν και δεν υπήρχαν εισιτήρια εκδομένα, είτε για αναχώρηση είτε για επιστροφή. Από την 02/08/2018 το γραφείο της κατηγορούμενης παρέμεινε κλειστό, χωρίς οποιαδήποτε προειδοποίηση. Η είδηση αυτή κυκλοφόρησε στους πελάτες της οι οποίοι άρχισαν να προβαίνουν σε καταγγελίες στην αστυνομία. Σε καταγγελία επίσης προέβηκε ο { } στον οποίο οι πελάτες άρχισαν να αποτείνονται και να ζητούν εξηγήσεις. Σύμφωνα με τις καταστάσεις που παρουσίασε στην αστυνομία η συνολική πίστωση που είχε παραχωρηθεί στην κατηγορούμενη κατά το έτος 2018, δηλαδή η διαφορά μεταξύ πληρωμών της εταιρείας για εισιτήρια/κρατήσεις πελατών της κατηγορούμενης και πληρωμές προς την εταιρεία ανερχόταν στις 21516 ευρώ, ως στην κατηγορία
- Ενόψει του ότι αριθμός πελατών είχε πληρώσει με έμβασμα στην εταιρεία { }, χωρίς να γνωρίζουν τον τρόπο συνεργασίας με την κατηγορούμενη, ο { } προκειμένου να σώσει την επιχείρηση του αποζημίωσε τον καθένα από αυτούς που αποτάθηκε κοντά του. Στην συνέχεια καταχώρησε αγωγή εναντίον της κατηγορούμενης με αξιώσεις που περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τόσο αυτά τα ποσά όσο και τα ποσά της εκκρεμούσας πίστωσης προς την κατηγορούμενη. Εναντίον της κατηγορούμενης εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης στις 02/08/2018 και τα στοιχεία της τοποθετήθηκαν στον κατάλογο προσώπων τα οποία καταζητούνται από την αστυνομία. Στην συνέχεια διαπιστώθηκε ότι η κατηγορούμενη βρισκόταν στις κατεχόμενες περιοχές. Μέχρι την 08/11/2022 που παραδόθηκε από μέλη των Ηνωμένων Εθνών και συνελήφθηκε στο οδόφραγμα Αγίου Δομετίου δεν εντοπίστηκε οποιαδήποτε κίνηση της από ή προς τις κατεχόμενες περιοχές. Στην συνέχεια η κατηγορούμενη παραπέμφθηκε σε αστυνομική κράτηση για 5 μέρες και παρέμεινε υπό κράτηση μέχρι την καταχώρηση της υπόθεσης. Η διεύθυνση των Κεντρικών Φυλακών επιβεβαίωσε ότι μέσω της αρμόδιας ιατρικής λειτουργού έλαβε γνώση για τα ιατρικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη και θα αξιολογηθούν οι ιατρικές συστάσεις προς παραχώρηση της κατάλληλης αγωγής και χειρισμού. Η κατηγορούμενη δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες». Ο συνήγορος της κατηγορούμενης, αφού ανέφερε ότι η τελευταία αντιμετωπίζει συνολικά 109 κατηγορίες με 101 παραπονούμενους, στη συνέχεια ανέφερε τις προσωπικές περιστάσεις της κατηγορούμενης. Η κατηγορούμενη είναι 41 ετών νυμφευμένη, με συγκροτημένη οικογένεια, η οποία αποτελείται από δύο παιδιά, εκ των οποίων το ένα είναι ενήλικας και σπουδάζει σε πανεπιστήμιο της Λευκωσίας και το άλλο παιδί της είναι ανήλικη και είναι μαθήτρια στο Λύκειο Αραδίππου. Ο σύζυγος της είναι άνεργος εδώ και καιρό. Διαμένει μαζί με την οικογένεια της στο σπίτι των γονέων στην Αραδίππου. Έχει ακόμα 3 ενήλικα αδέλφια. Υιοθέτησε την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Η κατηγορούμενη έχει αρκετά χρέη στις τράπεζες από την επιχείρηση της, τα οποία αφορούν τα επίδικα αδικήματα, αλλά και από άλλη επένδυση που έκανε στην Αγγλία πριν αρκετά χρονιά όταν εγκαταστάθηκε εκεί με τον σύζυγο της πριν λειτουργήσει το ταξιδιωτικό της γραφείο. Εδώ και χρόνια ταλαιπωρείται από σοβαρά ιατρικά προβλήματα ως καταδεικνύεται από τα ενώπιον του Δικαστηρίου σχετικά ιατρικά πιστοποιητικά, Τεκμήρια 3-
- Η υγεία της κατηγορούμενης έχει επιδεινωθεί τον τελευταίο καιρό, αλλά αν και έγινε προσπάθεια εξασφάλισης επικαιροποιημένων ιατρικών πιστοποιητικών από τους θεράποντες ιατρούς της δυστυχώς μέχρι την στιγμή της παράδοσης της γραπτής αγόρευσης στο Δικαστήριο δεν κατέστη τούτο δυνατό. Το μέγεθος του προβλήματος και επιπλοκών που αντιμετωπίζει, αναδεικνύεται από συγκεκριμένο περιστατικό που, αν και η προσπάθεια των Κεντρικών Φυλακών για να της παρέχουν την ιατρική φροντίδα και περίθαλψη που χρειάζεται, η κατηγορούμενη παρόλες τις αξιέπαινες προσπάθειες τους, δεν είχε την απαιτούμενη ιατρική φροντίδα και περίθαλψη. Η κατηγορούμενη ένεκα επιδείνωσης της υγείας της παραπέμφθηκε στο Απολλώνιο Νοσοκομείο μετά από ιατρική συμβουλή ότι έπρεπε να την δει και νευρολόγος ιατρός πέραν του νευροχειρουργού που την είχε δει και επίσης έπρεπε να την εξετάσει, κλινικά, αγγειοχειρουργός για προβλήματα στα ποδιά της (πρήξιμο και θρομβώσεις), αλλά και οφθαλμίατρος για την όραση της ένεκα απώλειας της σε κάποιο βαθμό. Ο ιατρός του Απολλώνιου (νευρολόγος) της έδωσε μία πολύ δυνατή φαρμακευτική αγωγή την οποία πρέπει να παίρνει μέχρι την 27.2.2023, όπου και θα πρέπει να τον επισκεφτεί και πάλιν για να συνεχίσει την θεραπεία και τις επεμβάσεις που πρέπει να γίνουν για διόρθωση του προβλήματος της, όπως περιγράφεται στα ιατρικά πιστοποιητικά. Οι παρενέργειες της φαρμακευτικής αγωγής της κατηγορούμενης που λαμβάνει είναι σοβαρές εφόσον της προκαλούν αρκετά συμπτώματα όπως ζάλης, απώλεια μνήμης και πονοκεφάλων. Η συμβουλή και παραπομπή σε αγγειοχειρουργό και οφθαλμίατρο προήλθε από τον ιατρό νευρολόγο του Απολλώνιου. Ο πιο πάνω νευρολόγος την παράπεμψε να κάνει μαγνητική τομογραφία (MRI) στην παρουσία αναισθησιολόγου και νευροχειρουργού, ένεκα του ότι η βαλβίδα που έχει μέσα στην κεφαλή της, από το MRI, κινδυνεύει να αποσυνδεθεί από την παροχέτευση που υπάρχει από τον εγκέφαλο της για άντληση των υγρών από τον εγκέφαλο της. Για αρκετές μέρες δεν μπορούσαν να βρουν οι ιατροί της διαθέσιμο ιατρικό κέντρο με τις δύο ειδικότητες ιατρών ένεκα ουράς άλλων ασθενών που περίμεναν για τα ραντεβού τους. Τελικά, κατόπιν των προσπαθειών των ιατρών της βρέθηκε ιατρικό κέντρο στην Λάρνακα όπου και μεταφέρθηκε από τις Κεντρικές Φυλακές. Όμως στο Κέντρο αυτό δεν της έκαναν την μαγνητική τομογραφία εφόσον δεν παρουσιάστηκαν οι δύο ιατροί με τις συγκεκριμένες ειδικότητες στις 12 η ώρα που ήταν το ραντεβού και οι δεσμοφύλακες την πήραν πίσω στις Κεντρικές Φυλακές, καθόσον δεν μπορούσαν να περιμένουν μέχρι να εντοπιστούν οι δύο ιατροί. Το ιατρικό κέντρο αρνήθηκε την τομογραφία της κατηγορούμενης και εξασφαλίστηκε σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό που κατατέθηκε ως Τεκμήριο. Επειδή η βαλβίδα στον εγκέφαλο της κατηγορούμενης είναι μεταλλική και οι ιατροί δεν γνωρίζουν από τι μέταλλο είναι φτιαγμένη και επειδή είναι πολύ επικίνδυνη η αξονική τομογραφία ένεκα της μεταλλικής βαλβίδας, το αξονικό κέντρο έχουν πει στην κατηγορούμενη ότι δεν την κάνουν MRI χωρίς την απαιτούμενη παρουσία των δύο ειδικοτήτων ιατρών. Η κατηγορούμενη ακόμη και μέχρι σήμερα δεν έχει επισκεφθεί οφθαλμίατρο ή αγγειοχειρουργό και ούτε έγινε κανένα ραντεβού για αυτήν στο μέλλον, παρά την επιδείνωση της κατάστασης της. Ούτε έχει γίνει ραντεβού για την αξονική της, παρά την παρέλευση τόσων ημερών και την εξάντληση των ημερών μέχρι τις 27 του μήνα όπου θα πρέπει να την δει ο νευρολόγος, αφού κλείσει τον κύκλο της φαρμακευτικής της αγωγής. Η κατηγορούμενη χρειάζεται άμεση φροντίδα και παρακολούθηση ανά πάσα στιγμή, λόγω της υγείας της και δυστυχώς στις Κεντρικές Φυλακές δεν μπορεί να την έχει, όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά ένεκα των γραφειοκρατικών διαδικασιών και του περιορισμού τους από αυτές. Οι γονείς της κατηγορούμενης προσφέρθηκαν να πληρώσουν για ιδιωτική ιατρική φροντίδα της κατηγορούμενης σε ιδιωτικό νοσοκομείο, όμως αυτό δεν είναι εφικτό ένεκα της κράτησης της. Πριν την σύλληψη της η κατηγορούμενη ήταν η μόνη που κέρδιζε χρήματα για την συντήρηση της οικογένειας της και για τις σπουδές του υιού της, όμως έχασε αυτό το εισόδημα μετά την σύλληψη της. Σε ό,τι αφορά τις περιστάσεις διάπραξης αδικημάτων, ανέφερε ότι η κατηγορούμενη είχε μεγάλο κύκλο εργασιών και για αυτό η εταιρεία έκανε πίστωση του λογαριασμού της για αρκετό καιρό για μεγάλα ποσά, εφόσον κέρδιζε από αυτήν και τον κύκλο εργασιών που είχε δημιουργήσει. Οι επιταγές πελατών στο όνομα της πιο πάνω εταιρείας δεν μπορούσαν να κατατεθούν στο όνομα της κατηγορούμενης εφόσον ήταν εταιρικές και έτσι όλα τα λεφτά αυτά έμπαιναν στους λογαριασμούς της εταιρείας. Επίσης η κατηγορούμενη δεν είχε στα γραφεία της τερματικό αποδοχής καρτών και όλες οι πληρωμές με κάρτες έμπαιναν στους λογαριασμούς της εταιρείας απευθείας και όχι της κατηγορούμενης. Η σχέση της κατηγορούμενης με την εταιρεία ήταν μία παράδοξη σχέση εφόσον εξασφαλίστηκε από την εταιρεία άδεια για υποκατάστημα από την εταιρεία { }όμως στην πράξη η κατηγορούμενη ήταν αυτοεργοδοτούμενη, όπως δείχνουν και τα έγγραφα των Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Είχε τα δικά της λειτουργικά έξοδα, μισθούς προσωπικού και άλλα έξοδα λειτουργίας και τα κάλυπτε η ίδια και όχι η εταιρεία. Από την μελέτη του μαρτυρικού υλικού καταδεικνύεται ότι οι πελάτες της κατηγορούμενης εκτός κάποιων περιπτώσεων, έκλειναν από νωρίς τις διακοπές τους και τα ταξίδια τους στο μέλλον και έτσι μέχρι να εκδοθούν τα εισιτήρια μεσολαβούσε κάποιος χρόνος. Η εταιρεία είχε λογαριασμό στο όνομα της κατηγορούμενης που παρουσίαζε χρεωστικό, όχι μεγάλα ποσά, εφόσον κάθε φορά που είσπραττε και κατέθετε η κατηγορούμενη ή που κατέθετε ή που είσπραττε με πιστωτικές κάρτες η εταιρεία τα πίστωνε στον λογαριασμό της κατηγορούμενης. Η εταιρεία γνώριζε τα ποσά, ποιος και για ποιον κατατέθονταν εφόσον πολλά ήταν επιταγές στο όνομα της εταιρείας ή ήταν από πιστωτικές κάρτες που ήξερε τα ονόματα τους η εταιρεία. Μέχρι που η εταιρεία είχε διαθέσιμη την πίστωση στην κατηγορούμενη δεν υπήρχαν προβλήματα, όμως όταν αποφάσισε να της σταματήσει την πίστωση τότε ξεκίνησε η αδικοπρακτική συμπεριφορά της κατηγορούμενης, όπου έπρεπε να σταματήσει να εισπράττει λεφτά από τους παραπονούμενους και να τους πληροφορήσει για την αδυναμία της να τους δώσει την υπηρεσία για την οποία πλήρωσαν. Παρόλο που η ίδια τα λεφτά που αναφέρονται στο κατηγορητήριο δεν τα καρπώθηκε εφόσον έμπαιναν στους λογαριασμούς της εταιρείας, η οποία όμως τα πίστωνε στο λογαριασμό της κατηγορούμενης για να εξοφληθεί το ποσό του χρέους της προς την εταιρεία, Τεκμήριο
- Αυτό το θέμα και κάποια άλλα, διευκρινίστηκαν από τον συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής, με τα οποία συμφώνησε ο συνήγορος της κατηγορουμένης, ως ακολούθως: «Κος Α. Αντωνίου: Κύριε Πρόεδρε, είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τον κύριο Πουτζουρή και να δούμε αυτά που αναφέρθηκαν και να καταλήξουμε ότι τελικά δεν υπάρχει ουσιαστικά διαφορά και θα εξηγήσω τι εννοώ. Οι οποιεσδήποτε αναφορές του κύριου Πουτζουρή στην ευθύνη του { } δεν αφορούν τις κατηγορίες, δηλαδή δεν συνέδραμε ή παρέλειψε ο ίδιος σε καμία περίπτωση να εκδώσει εισιτήριο. Αυτό που εννοούσε ο κύριος Πουτζουρής και με αναφορά σε ένα ποσό που αξιώνεται με αγωγή, είναι ότι κατά τη θέση της Υπεράσπισης και αυτό αφορά την αγωγή και όχι την ποινική υπόθεση, είναι ότι από την ώρα που ο ίδιος αποφάσισε να αποζημιώσει τους παραπονούμενους, θεωρούν ότι δεν έχει δικαίωμα να διεκδικεί αυτό το ποσό και γι' αυτό δεν ήρθαν να τον αποζημιώσουν τον { }, το ταξιδιωτικό γραφείο. Όχι ότι συνέβαλε με οποιονδήποτε τρόπο στη διάπραξη των αδικημάτων είτε επωφελήθηκε ο ίδιος από τα λεφτά των παραπονούμενων και όσον αφορά την αναφορά στη σελίδα 4 της αγόρευσης στο ότι δεν τα καρπώθηκε, τούτο διευκρινίζεται περαιτέρω και εννοεί ότι τα λεφτά μπήκαν στον λογαριασμό της στην εταιρεία και όχι κρατήθηκαν με φυσική κατοχή αλλά τα οικειοποιήθηκε με αυτόν τον τρόπο, επομένως δεν Δικαστήριο: Τα οικειοποιήθηκε η κατηγορούμενη εννοείτε; Κος Α. Αντωνίου: Ναι, τα οικειοποιήθηκε διότι είτε σε μετρητά δίδονταν είτε με εμβάσματα στην εταιρεία, πήγαιναν προς όφελός της στον λογαριασμό και το χρέος ας το πούμε και την οφειλή που είχε απέναντι στον { }, επομένως ήταν προς όφελός της που λαμβάνονταν παρόλο που... επίσης και είναι το άλλο σημείο που ξεκαθαρίσαμε, σε καμία περίπτωση δεν δόθηκαν οδηγίες από την κατηγορούμενη στο γραφείο { } να εκδοθούν εισιτήρια και να παρέλειψε να τα εκδώσει το ταξιδιωτικό γραφείο. Αυτό που έγινε ήταν επειδή ο { } είδε ότι αυξάνετουν το υπόλοιπο στον λογαριασμό πέραν των €
- 000, είπε στην κατηγορούμενη πρόσεξε, δεν θα μπορέσει να προχωρήσει η συνεργασία μας, κανόνισε βάλε λεφτά μέσα στον λογαριασμό για να μπορώ και εγώ να σου εκδίδω τα εισιτήρια. Σε καμία περίπτωση και αναφορικά με καμία κατηγορία δεν ζητήθηκε συγκεκριμένα να εκδοθεί εισιτήριο και το ταξιδιωτικό γραφείο παρέλειψε να το εκδώσει. Ισχύουν τα όσα ανέφερα στα γεγονότα σε σχέση με τον τρόπο λειτουργίας». Η κατηγορούμενη, συνέχισε ο συνήγορος της, έχει ήδη αποζημιώσει όσους μπόρεσε η οικογένεια της να εντοπίσει μετά την έκφραση της πρόθεσης της να παραδεχθεί τις κατηγορίες και μπορεί να το επιβεβαιώσει και η Κατηγορούσα Αρχή εφόσον, της δόθηκαν σχετικές πληροφορίες και στοιχεία. Περί της αλήθειας αυτού κατέθεσε κατάσταση, Τεκμήριο
- Η κατηγορούμενη θέλει να αποζημιώσει, και θα το πράξει, όλους όσους έχει αδικήσει και ήδη το έχει δείξει, έμπρακτα, με την αποζημίωση όσων αναφέρονται στην κατάσταση, Τεκμήριο
- Όμως ένεκα του σύντομου χρόνου που ορίστηκε η υπόθεση για γεγονότα, δεν μπόρεσε η οικογένεια της να εντοπίσει όλους τους παραπονούμενους. Επίσης, πάρα πολλοί έχουν ήδη αποζημιωθεί από την εταιρεία και τα λεφτά της αποζημίωσης τους τα διεκδικεί η εταιρεία με αγωγή της εναντίον της κατηγορούμενης, ήτοι για ποσό πέραν των €160.000 ευρώ. Παρά του ότι η εταιρεία όφειλε να επιστρέψει τα χρήματα στους παραπονούμενους, εφόσον ήταν λεφτά που πήρε από την κατηγορούμενη ή τους ίδιους τους πελάτες χωρίς να τους παρέχει καμία υπηρεσία, εντούτοις τα διεκδικεί από την κατηγορούμενη και είναι το επίδικο θέμα της αγωγής που καταχώρησε εναντίον της κατηγορούμενης η εταιρεία. Η κατηγορούμενη θέλει να πληρώσει στην εταιρεία, όχι όμως όσα έδωσε πίσω στους πελάτες της, εφόσον δεν υπέστη κόστος ένεκα μη έκδοσης των εισιτηρίων τους. Σε ό,τι αφορά τη σοβαρότητα των δύο ειδών αδικημάτων, ανέφερε ότι αυτά είναι σοβαρά και αυτό φαίνεται από τις προβλεπόμενες ποινές που είναι, και για τα δύο αδικήματα, ποινή φυλάκισης μέχρι 5 χρόνια. Αποτελεί θέση του συνηγόρου της κατηγορούμενης ότι παρόλο που το αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες που αφορούν το γενεσιουργό αδίκημα της εξασφάλισης πίστωσης με ψευδείς παραστάσεις, που αφορά όλες τις υπόλοιπες κατηγορίες που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη, είναι ξεχωριστό αδίκημα, εντούτοις τα γεγονότα της κατηγορίας 1 εμπεριέχονται και λαμβάνονται υπόψη στις υπόλοιπες κατηγορίες, όπως αναφέρεται συγκεκριμένα και στις λεπτομέρειες της κατηγορίας
- Κατά την άποψη του το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να επιβάλει οποιαδήποτε ποινή στην κατηγορία 1 εφόσον τα γεγονότα της καλύπτονται από τα γεγονότα των κατηγοριών που αφορούν την εξασφάλιση πίστωσης με ψευδείς παραστάσεις. Επίσης είναι η άποψη του ότι όλες οι κατηγορίες αφορούν μια συνεχόμενη και ενιαία εγκληματική συμπεριφορά της κατηγορούμενης όπως φαίνεται και από την επιλογή της Κατηγορούσας Αρχής να περιλάβει στο κατηγορητήριο μια κατηγορία για νομιμοποίηση εσόδων για όλο το ποσό των κατηγοριών που αφορούν τις ψευδείς παραστάσεις. Επομένως, εισηγείται ότι δεν θα πρέπει να επιβληθούν διαδοχικές ποινές στις κατηγορίες. Φαίνεται ότι η προσπάθεια της κατηγορούμενης ήταν στην επίδικη περίοδο διάπραξης των αδικημάτων να εισπράξει λεφτά με σκοπό να μειώσει το χρέος της στην εταιρεία και αυτό ήταν το αντάλλαγμα και όφελος της από την αξιόποινη συμπεριφορά της. Δηλαδή παρόλο του ότι η σοβαρότητα του αδικήματος δεν αναιρείται από το πιο γεγονός, εντούτοις είναι μετριαστικός παράγοντας το ότι δεν είσπραττε τα λεφτά για να τα βάλει στην τσέπη της και για να τα ξοδέψει, αλλά για να πληρώσει το χρέος της. Τέλος, ανάφερε ότι σημαντικοί μετριαστικοί παράγοντες που πρέπει να λάβει υπόψη του το Δικαστήριο είναι οι εξής: Η κατηγορούμενη είναι λευκού ποινικού μητρώου και δεν έχει απασχολήσει την Αστυνομία ή την Δικαιοσύνη με οποιαδήποτε άλλη αδικοπρακτική συμπεριφορά και έτσι σύμφωνα με την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου δικαιούται σημαντικής έκπτωσης στην ποινή της. Την μεταμέλεια της, η οποία ήταν έμπρακτη εφόσον η ίδια παραδόθηκε στα Ηνωμένα Έθνη τα οποία την παράδωσαν στην Αστυνομία μετά που πληροφορήθηκε ότι θα την έδιωχναν από τις κατεχόμενες περιοχές και παραδέχθηκε άμεσα την είσπραξη των λεφτών από τους παραπονούμενους και παραδέχθηκε τις κατηγορίες ενώπιον του Δικαστηρίου άμεσα, χωρίς την ανάγκη να γίνει μία ακροαματική διαδικασία που θα κρατούσε αρκετούς μήνες ή και χρόνια με τόσους μάρτυρες. Τα προβλήματα υγείας και οι θεραπείες που υποβάλλεται και θα υποβάλλεται μέχρι να βελτιωθεί η κατάσταση της στο μέτρο και τις δυνατότητες της ιατρικής επιστήμης. Ότι έχει ανήλικο τέκνο το οποίο φροντίζει και το οποίο έχει την ανάγκη της μητέρας του σε μία τόση νεαρή ηλικία. Την αποζημίωση όσων κατάφεραν να εντοπίσουν οι δικοί της σε τόσο σύντομο χρόνο μέχρι την σημερινή δικάσιμο από την ημερομηνία της παραδοχής της. Επίσης το γεγονός ότι έχουν αποζημιωθεί αρκετοί παραπονούμενοι από την εταιρεία { }όμως η διαφορά με την εταιρεία αυτή θα ξεκαθαρίσει με την εκδίκαση της πολιτικής αγωγής. Το ύψος της προβλεπόμενης ποινής προδιαγράφει και τη σοβαρότητα που θέλησε ο νομοθέτης να προσδώσει στο κάθε συγκεκριμένο αδίκημα και κατ' επέκταση τον βαθμό προστασίας του έννομου αγαθού που προστατεύεται, στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπ' όψιν κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Souilmi ν Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 248). Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή, λαμβάνεται υπ' όψιν στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν Χρυσοστόμου κ.α.
(2002)2 ΑΑΔ 575, 580). Στην υπό κρίση περίπτωση, ο νομοθέτης διά της προβλεπόμενης μέγιστης ποινής των 5 ετών, τόσο για το αδίκημα της κατηγορίας 1, όσο για το αδίκημα των κατηγοριών με ζυγό αριθμό από 2 έως 216, προσδίδει και την ανάλογη σοβαρότητα στα αδικήματα αυτά. Παράλληλα, αμφότερα τα αδικήματα, τα οποία παραδέχθηκε η κατηγορούμενη, έχουν ως κεντρικό στοιχείο την αποκόμιση οικονομικού οφέλους και εντάσσονται στην κατηγορία των εγκλημάτων οικονομικού χαρακτήρα. Ως προς τα αδικήματα που εντάσσονται στην κατηγορία του οικονομικού εγκλήματος, η νομολογία έχει από καιρού αναγνωρίσει το γεγονός ότι αυτά βρίσκονται σε έξαρση και ότι επιβάλλεται η αυστηρή αντιμετώπισή τους. Θεμελιακή επί του προκειμένου είναι η απόφαση Sydenham v Αστυνομίας
(2005)2 ΑΑΔ 210. Το δε στοιχείο της έξαρσης στη διάπραξη κάποιας κατηγορίας αδικημάτων λαμβάνεται υπόψη επιβαρυντικά στο στάδιο της επιμέτρησης. Ενδεικτικά παραπέμπουμε στην απόφαση Τροκκούδης ν Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 306. Ειδικότερα, αναφορικά με το αδίκημα των κατηγοριών με ζυγό αριθμό από 2 έως 216, η νομολογία έχει κατ' επανάληψη τονίσει την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών, αφού αδίκημα αυτής της φύσης ενέχει σε έντονο βαθμό το στοιχείο της απάτης και υπονομεύει τις συναλλαγές μεταξύ των πολιτών. Ενδεικτικά παραπέμπουμε στις αποφάσεις Ιωάννου ν Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 286, 292 και Δρουσιώτης ν Αστυνομίας
(2013)2 ΑΑΔ 505, 522. Ως προς το αδίκημα της κατηγορίας 1 στην υπόθεση Βασιλείου κ.α. ν Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 12/2015, 13/2015, 14/2015, 15/2015, 16/2015 και 17/2015 ημερομηνίας 4.7.2017, ECLI:CY:AD:2017:B241, υπογραμμίστηκε ότι αδικήματα αυτής της μορφής θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με αυστηρές, αποτρεπτικές ποινές. Προκύπτει, συνεπώς, ότι αναφορικά με τα αδικήματα για τα οποία κρίθηκε ένοχη η κατηγορούμενη, η νομολογία υποδεικνύει ότι αρμόζει η απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή. Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Θεμελιακή, επί του προκειμένου είναι η απόφαση Πισκόπου v Δημοκρατίας
(1999)2 ΑΑΔ 342, 351. Παράλληλα, σύμφωνα με τη Νομολογία, το Δικαστήριο, κατά το στάδιο επιβολής της ποινής, θα πρέπει να σταθμίζει την ανάγκη για αναμόρφωση του δράστη, την ανάγκη για αποτροπή του εγκλήματος και την προσήλωση στην ορθή εφαρμογή του Νόμου. Ενδεικτικά παραπέμπουμε στην απόφαση Mirachis v The Police
(1965)2 CLR 28. Σαφώς, η επιβολή της ποινής αποτελεί έργο λεπτό και δύσκολο. Απαιτείται η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής από την άλλη. Πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προστασία της κοινωνίας, που επιτυγχάνεται μόνο με την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου. Ασφαλώς, το καθήκον για εξατομίκευση της ποινής δεν ατονεί από τη διαπίστωση και μόνο της ανάγκης για επιβολή αποτρεπτικής ποινής, αλλά όπως έχει υποδειχθεί από τη νομολογία, η ποινή δεν πρέπει να συνιστά απλώς τιμωρία, αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη. Σχετική είναι η απόφαση Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 224. Από την άλλη η εξατομίκευση της ποινής δεν πρέπει να οδηγήσει σε εξουδετέρωση της σοβαρότητας των αδικημάτων και της ανάγκης για αποτροπή, όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή. Η εξατομίκευση της ποινής επιτυγχάνεται μέσα και όχι έξω από το πλαίσιο των αρχών που διέπουν τον καθορισμό της ποινής. Σχετική είναι η απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευαγόρου (Αρ.2)
(2001)2 Α.Α.Δ. 285. Επιπλέον, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Κόκκινος ν. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 135, η εξατομίκευση της ποινής έχει ως λόγο τον συσχετισμό της τιμωρίας και με το άτομο του παραβάτη· όχι όμως την αποκλειστική συνάρτηση της με τις προσωπικές συνθήκες αυτού. Η στάθμιση, η οποία χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, περιγράφεται με πληρότητα στις αποφάσεις Antoniades v Police
(1986)2 CLR 21, Κωνσταντίνου v Δημοκρατίας
(1989)2 ΑΑΔ 224, Φιλίππου ν Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 245, Gholi ν Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 30, Jovanovic v Αστυνομίας
(2005)2 ΑΑΔ 635, Θεοχάρους v Αστυνομίας
(2008)2 ΑΑΔ 575 και Θεολόγου ν Αστυνομίας
(2014)2Β ΑΑΔ 800. Στον τομέα την επιμέτρησης της ποινής τυχόν προηγούμενες αποφάσεις είναι ενδεικτικές και δεν αποτελούν αυστηρή καθοδήγηση για τον λόγο ότι δεν υπάρχει κατά κανόνα ταυτοσημία επί των γεγονότων. Σχετικά παραπέμπουμε στην απόφαση, Χαραλάμπους κ.ά. ν Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 127/2019 και 130/2019, 10.3.2021, με μνεία στη Χαραλάμπους ν Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 1: «Προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως το δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αυτός δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη.» (βλ. επίσης, μεταξύ άλλων, τις υποθέσεις, Πόλεος ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 141/2016, 2.6.2017, LC.A. Domiki Ltd v R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ.ά.
(2015)2A AAΔ.91, Μιχαήλ ν Δημοκρατίας
(2003)2 ΑΑΔ 123, Μιχαήλ ν Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ 577 και την πρόσφατη απόφαση Γλυκερίου ν Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 171/2020, ημερομηνίας 8.7.2022). Όμως, όπως έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Μαυρόλουκα ν Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 212/2013, ημερομηνίας 5.2.2015, «επίκληση προηγηθείσας νομολογιακής προσέγγισης είναι χρήσιμη προς την κατεύθυνση εντοπισμού ελαφρυντικών ή επιβαρυντικών λόγων, αλλά και καθορισμού του γενικότερου πλαισίου της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.» Με γνώμονα τα πιο πάνω, θα προβούμε σε παραπομπή σε νομολογία σε σχέση με τα αδικήματα που αφορά η υπόθεση, τόσο ως προς του παράγοντες που μπορεί να θεωρηθούν ως επιβαρυντικοί ή ελαφρυντικοί όσο και σε προηγούμενες αποφάσεις, ως καθοδήγηση ως προς το γενικότερο πλαίσιο ποινών. Στην υπό κρίση υπόθεση το αδίκημα των κατηγοριών με ζυγό αριθμό 2-216, ήτοι της απόσπασης χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις, είναι το γενεσιουργό αδίκημα, η διάπραξη του οποίου οδήγησε στη διάπραξη του αδικήματος της κατηγορίας 1. Στην απόφαση Στεφάνου ν Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 18/2020, ημερομηνίας 1.7.2021, επαναλήφθηκε η αρχή ότι δεν υπάρχει καθιερωμένη νομική αρχή ότι είναι αντινομικό ή παράλογο να επιβάλλεται μεγαλύτερη ποινή στο αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από ότι στο γενεσιουργό αδίκημα. Ως προς την ποινολογική προσέγγιση του αδικήματος της κατηγορίας 1, παραπέμπουμε στην απόφαση Θεοφάνους v Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 298/2018, ημερ. 27.6.2018, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: « Ό,τι έχει σημασία, για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής, είναι το είδος και το ύψος των καρπών της παρανομίας που απόλαυσε ο αδικοπραγήσας ως αποτέλεσμα της παράνομης δραστηριότητάς του. Είναι αυτή την απόλαυση που έχει στο επίκεντρό του το υπό αναφορά αυτοτελές αδίκημα (Δέστε: Μαληκκίδης (ανωτέρω), Βασιλείου κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 12/2015 ημερ. 4.7.2017, ECLI:CY:AD:2017:B241, και Λεμονάρη ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 212/2017 ημερ. 17.4.2019), ECLI:CY:AD:2019:B150, και αυτό για πρόληψη ή πάταξη της παρανομίας με την πρόβλεψη αυστηρών ποινών αναφορικά με την απόλαυση των καρπών της.» Προκύπτει, συνεπώς, ότι προεξάρχον κριτήριο, στην επιμέτρηση της ποινής, είναι το ύψος των καρπών της παρανομίας που έλαβε ο αδικοπραγήσας. Βέβαια, κατά την άποψη μας, είναι και ο αριθμός των προσώπων που εξαπατήθηκαν. Αναφορικά με το αδίκημα των κατηγοριών με ζυγό αριθμό 2 έως 216, όπως υποδεικνύεται στο σύγγραμμα του G.M. Piki Sentencing in Cyprus, 2 edition, σελ.149, ο καθοριστικός παράγοντας στον προσδιορισμό της σοβαρότητας του αδικήματος είναι η φύση της εξαπάτησης και η αξία της περιουσίας που αποσπάστηκε. Περαιτέρω στην υπόθεση Αστυνομία ν Βακανά (ανωτέρω), με παραπομπή στην υπόθεση Ευσταθίου ν Αστυνομίας
(2014)2 ΑΑΔ 541, υποδείχθηκε ότι θα πρέπει να υπάρχει αναλογία μεταξύ του ποσού που αποσπάστηκε και της ποινής. Στην υπόθεση, Χαραλάμπους ν Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 1 επιβλήθηκε, πρωτοδίκως, κατόπιν παραδοχής μεταξύ άλλων και ποινή 2 ετών στο αδίκημα της απόσπασης χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις. Ο κατηγορούμενος βαρύνετο με 13 προηγούμενες καταδίκες. Η ποινή κρίθηκε δικαιολογημένη. Στην υπόθεση Δρουσιώτης ν Αστυνομίας
(2013)2 ΑΑΔ 505, ο εφεσείων κρίθηκε ένοχος, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, σε τρεις κατηγορίες πλαστογραφίας, στην κατηγορία της κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου και της απόσπασης χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις, Η απόσπαση αφορούσε το ποσό των €23.
- Επιβλήθηκαν διάφορες συντρέχουσες ποινές φυλάκισης με μεγαλύτερη την ποινή των 2 ετών, αναφορικά με το αδίκημα της απόσπασης χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις. Η ποινή επικυρώθηκε κατ' έφεση. Στην υπόθεση Μιχαηλίδης ν Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 161/2020, ημερομηνίας 11.5.2022, επιβλήθηκε πρωτοδίκως, κατόπιν παραδοχής, ποινή φυλάκισης 4 ετών αναφορικά με το αδίκημα της απόσπασης χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις. Η ποινή διατάχθηκε να είναι διαδοχική με άλλη 5ετη ποινή φυλάκισης που εξέτιε ο κατηγορούμενος. Η περιουσία που αποσπάστηκε ανέρχετο στο ποσό των €1.090.500,
- Η ποινή επικυρώθηκε κατ' έφεση. Έχουμε εξετάσει όλα όσα συνθέτουν την υπό κρίση υπόθεση, υπό το φως και των εισηγήσεων του ευπαίδευτου συνηγόρου της κατηγορουμένης. Κατ' αρχάς σημειώνουμε ότι στην υπό κρίση υπόθεση η κατηγορούμενη απέσπασε εντός οκτώ μηνών, σε διάφορες ημερομηνίες, από τους παραπονούμενους, ένα μεγάλο ποσό, ήτοι το συνολικό ποσό των €185.
- Επίσης, λαμβάνουμε υπόψη ότι η κατηγορούμενη μετά την απόσπαση του καθενός ξεχωριστά, των πιο πάνω ποσών, προχώρησε με το αδίκημα της κατηγορίας
- Από τα πιο πάνω, εξάγεται το συμπέρασμα ότι, οι ενέργειες της κατηγορούμενης, είχαν το στοιχείο της εξαπάτησης, αφού κατόπιν ψευδών παραστάσεων απέσπασε το συνολικό ποσό των €185.682, από τους παραπονούμενους, 101 στο σύνολο, οι οποίοι το μόνο που επεδίωκαν ήταν την έκδοση αεροπορικών εισιτηρίων ή και εξασφάλιση διαμονής σε ξενοδοχεία. Καθίσταται, λοιπόν, προφανές ότι η κατηγορούμενη εκμεταλλεύθηκε την εμπιστοσύνη των 101 παραπονουμένων και ενήργησε με τρόπο που υπονομεύει την ασφάλεια των συναλλαγών. Συνακόλουθα, προκύπτει ότι η υπό κρίση υπόθεση εντάσσεται στις περιπτώσεις που η νομολογία υποδεικνύει ότι αρμόζει η απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή. Παρά τα πιο πάνω, ως έχει υποδειχθεί ανωτέρω, η ανάγκη για εξατομίκευση της ποινής δεν ατονεί. Προς όφελος της κατηγορούμενης λαμβάνουμε υπόψη τις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις, ως αυτές εμφαίνονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και αναπτύχθηκαν, περαιτέρω, με επάρκεια από τον συνήγορο της. Όλως ιδιαιτέρως λαμβάνουμε υπόψη την κατάσταση της υγείας της, όπως αυτή αναδεικνύεται από τα πιστοποιητικά που κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, Τεκμήρια 3-8 και όσα επιπρόσθετα ανέφερε ο συνήγορος της για την τωρινή κατάσταση της υγείας της και τι στη συνέχεια θα ακολουθήσει. Λαμβάνουμε, επίσης, υπόψη τις συνέπειες μιας πολυετούς φυλάκισης της κατηγορούμενης στην οικογένεια της. Σημειώνουμε, όμως, ότι, σύμφωνα με τη νομολογία σε αδικήματα, για τα οποία αρμόζει η επιβολή αποτρεπτικής ποινής, οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου είναι ήσσονος σημασίας. Ενδεικτικά παραπέμπουμε στην απόφαση Παναγιώτου ν Aστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ
- Περαιτέρω, ως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Αστυνομία ν Βακανά, (ανωτέρω) καθοριστικός είναι ο παράγοντας της επιβαλλόμενης αποτροπής ακόμα και σε περιπτώσεις όπου οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις είναι ιδιαίτερες. Στην υπό κρίση υπόθεση, οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις της κατηγορούμενης δεν είναι τέτοιας φύσης που να μπορούν να μεταβάλουν το είδος της ποινής. Λαμβάνονται, όμως, υπόψη ως προς το ύψος της ποινής. Λαμβάνουμε υπόψη ότι αποζημιώθηκαν τα παραπονούμενα πρόσωπα στις κατηγορίες 2, 8, 34, 52, 56, 64, 78, 80, 82, 88, 110, 114, 116, 120, 140, 178, 182 και 184, το συνολικό ποσό των οποίων ανέρχεται σε €32.200 από οικεία πρόσωπα της κατηγορούμενης και από την εταιρεία { } τα παραπονούμενα πρόσωπα στις κατηγορίες 4 (μέρος), 12, 22, 50 (μέρος), 54 (μέρος), 82, 86, 128 (μέρος), 138, 140, 168, 170, 178, 180, 190 και 204, ήτοι συνολικό ποσό €25.947,
- Επίσης λαμβάνουμε υπόψη ότι προσεγγίστηκαν και κάποιοι άλλοι (δεν αναφέρθηκε ποιοι και ποσά) για αποζημίωση τους από οικεία της πρόσωπα, αλλά δεν κατέστη δυνατό γιατί θεωρούν ότι τους οφείλονται περισσότερα χρήματα. Επιπροσθέτως, ο συνήγορος της κατηγορουμένης προώθησε την πρόθεση για αποζημίωση ως μετριαστικό παράγοντα. Ως προς τη βαρύτητα που μπορεί να δοθεί στην πρόθεση αποζημίωσης θεμελιακή είναι η απόφαση Ανδρονίκου ν Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 486, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η περαιτέρω θέση ότι το Κακουργιοδικείο έπρεπε να λάβει υπόψη και την προθυμία και πρόθεση των εφεσειόντων να αποδώσουν χρήματα στο Ταμείο από την αρχή ή και κατά τη διάρκεια της δίκης, δεν έχει έρεισμα, εφόσον όντως η αποκατάσταση αυτή δεν έγινε και δεν ήταν δυνατό βέβαια για το Κακουργιοδικείο να προχωρήσει στη διαπίστωση ευθύνης ως προς τη μη τελεσφόρηση αυτή. Έργο του Κακουργιοδικείου ήταν η εξέταση της ποινικής ευθύνης και μόνο και η επιβολή μετά την καταδίκη της αρμόζουσας ποινής». Περαιτέρω, στην απόφαση Βακανά ν Αστυνομίας (ανωτέρω) με παραπομπή στην απόφαση Ανδρονικόυ (ανωτέρω) υποδείχθηκε ότι δεν αρκεί η έκφραση πρόθεσης. Επιπροσθέτως, το Εφετείο συνέχισε υποδεικνύοντας τα ακόλουθα, ως προς την αξία της αποζημίωσης του θύματος, στο στάδιο της επιμέτρησης της ποινής: «Είχε όμως δικαίωμα και υποχρέωση το δικαστήριο να μην αποδώσει τόση σημασία στην εκφρασθείσα πρόθεση του, όση θα μπορούσε ενδεχομένως να έχει μια εξαρχής έκφραση μεταμέλειας, έμπρακτη, ειλικρινής και χωρίς παλινδρομήσεις, μια ανθρώπινη συγγνώμη προς τον ίδιο του τον αδελφό. Εκφρασθείσα στο τελικό πλέον στάδιο, ελάμβανε άλλο χαρακτήρα. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Επιμέτρηση και Επιβολή Ποινών στο Κυπριακό Νομικό Σύστημα, Α. Καπαρδής και Ηλ. Α. Στεφάνου, σελ.274. «Το εφετείο στην Αγγλία έχει επανειλημμένα τονίσει ότι η καταβολή αποζημίωσης από τον δράστη στο θύμα δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ώστε να εξαγοράζει την τιμωρία του (π.χ. φυλάκιση) ο δράστης. (Inwood
(1974)60 Cr.App.R. 73, Copley
(1979)Cr.App.R. (S) 55, Barney [1990] Crim.L.R. 209, Tyce [1994] Crim.L.R. 71». Τέλος, παρόλο που δεν έχει εγερθεί από την Υπεράσπιση, λαμβάνουμε υπόψη το γεγονός ότι το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή περίπου 4 - 5 έτη μετά τη διάπραξη των επίδικων αδικημάτων. Αποτελεί πάγια θέση της νομολογίας ότι η καθυστέρηση από την διάπραξη του αδικήματος μέχρι την επιβολή ποινής προσμετρά ως μετριαστικός παράγοντας. Ωστόσο, σύμφωνα με τη νομολογία, ο λόγος για τον οποίο συνήθως προσμετρά η καθυστέρηση είναι η μεταβολή των συνθηκών του παραβάτη. Σχετική είναι η απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν Πεγειώτη κ.ά.
(2001)2 ΑΑΔ 617. Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση η καθυστέρηση οφείλεται στην κατηγορούμενη η οποία περί τα τρία
(3)χρόνια διέμενε στις κατεχόμενες και μη ελεγχόμενες περιοχές της Δημοκρατίας και απέφευγε τη σύλληψη της. Εν πάση περιπτώσει, η πάροδος χρόνου από την διάπραξη του αδικήματος μέχρι την επιβολή ποινής δεν καθιστά υπερβολική από μονή της την επιλογή της ποινής φυλάκισης, όταν υφίσταται ανάγκη πρόσδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή. Σχετικά παραπέμπουμε στην απόφαση Καούσλιεβ ν Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 237/18, ημερομηνίας 11.12.2018. Στην υπό κρίση υπόθεση δεν έχει τεθεί οτιδήποτε ενώπιον μας που να κατατείνει στο συμπέρασμα ότι στον χρόνο που διέρρευσε έχουν μεταβληθεί οι περιστάσεις της κατηγορούμενης, πέραν της κατάστασης της υγείας της, την οποία, όπως αναφέραμε και πιο πριν, λαμβάνουμε όλως ιδιαιτέρως και σοβαρά υπόψη. Ούτε έχει τεθεί οποιοδήποτε στοιχείο που να δεικνύει ότι η κατηγορούμενη έχει υποστεί οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό από τον χρόνο που διέρρευσε. Προς όφελος της κατηγορουμένης λαμβάνουμε υπόψη μας το λευκό της ποινικό μητρώο, την άμεση παραδοχή της, τη μεταμέλεια και την έμπρακτη μετάνοια της, καθώς και ό,τι άλλο ελέχθη προς μετριασμό της ποινής. Αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε όλους τους σχετικούς παράγοντες και επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές: Στην Κατηγορία 1: ποινή φυλάκισης 2 ετών. Σε κάθε μια από τις Κατηγορίες 2, 4, 6, 8, 10, 12, 14, 16, 18, 20, 22, 24, 26, 28, 30, 32, 34, 36, 38, 40, 42, 44, 46, 48, 50, 52, 54, 56, 58, 60, 62, 64, 66, 68, 70, 72, 74, 76, 78, 80, 82, 84, 86, 88, 90, 92, 94, 96, 98, 100, 102, 104, 106, 108, 110, 112, 114, 116, 118, 120, 122, 124, 126, 128, 130, 132, 134, 136, 138, 140, 142, 144, 146, 148, 150, 152, 154, 156, 158, 160, 162, 164, 166, 168, 170, 172, 174, 176, 178, 180, 182, 184, 186, 188, 190, 192, 194, 196, 198, 200, 202, 204, 206, 208, 210, 212, 214 και 216 ποινή φυλάκισης 2 ετών. Οι ποινές να συντρέχουν. Σύμφωνα με το άρθρο 117
(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, η ποινή φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που η κατηγορούμενη βρίσκεται σε προφυλάκιση. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .......... Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /κχ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο